Opinions

Grappige Miike - film die niet helemaal weet te overtuigen omdat er filmisch niet altijd gepoogd wordt om het beste van een scene uit de kast te halen. Het leukste gedeelte is als Fudoh zijn bendeleden activeert om mensen uit te schakelen. Op de meest vreemde manieren komt men hier aan zijn eind met als hoogtepunt die absurde situatie in die auto en uiteraard het meisje dat mensen uitschakeld met behulp van een four wheel aangedreven kutje. Maar ook fijn hoe naderend onheil belicht wordt: een man belt vanuit de wc `s naar zijn opdrachtgever als er plotseling geluiden klinken...

De wraakacties, de muziek...Het past allemaal wel in het sfeertje. Al miste ik net die genadeloosheid bij de moordenaars. Misschien wel omdat Miike ervoor kiest om soms wat absurde humor toe te voegen. Wat vaak werkt, maar niet altijd. Daarbij vond ik dat er maar matig gebruik werd gemaakt van de grappige verschijning van die brede, zwarte en sterke man. 3,5*

Redelijk!

Minder leuk dan City Lights en Modern Times maar veel beter dan The Great Dictator.

Chaplin heeft gewoon wel een lollige uitstraling en dat gecombineerd met een paar robuuste metgezellen, die tesamen schuilen voor een sneeuwstorm in een klein hutje, is allemaal best leuk om te zien. Soms echt te flauwe humor als de wind Chaplin naar buiten waait, maar vaak genoeg ook moeten glimlachen bv. als hij zijn schoen op aan het eten is of lijkt te veranderen in een kip.

En zo `n dansscene waar Chaplin per ongeluk een hond mee de dansvloer op slingert en hem dan als klap op de vuurpijl nog een paar trappen na verkoopt is gewoon tijdloos. Daarnaast vond ik de gebeurtenissen omtrent Georgia zorgen voor een welkome menselijke noot. Schrijnend dat Chaplin als een blok voor haar viel terwijl zij hem eigenlijk alleen maar door de mangel wilde halen.

De muziek vond ik niet zo goed te doen. Een 3*

Fijn dat een film eens een keer geen geromantiseerd beeld van de gangsterwereld geeft en het valt te prijzen dat de regisseur het aandurfde om een film te maken over de gevreesde Camorra.

Helaas vond ik de film verder niet echt veel om het lijf hebben. De film weet goed weer te geven hoe ver de invloed van de Camorra reikt en hoe diep hij is doorgedrongen in de maatschappij, getuige de ontwikkelingen waar straatjochies zich maar al te graag aansluiten bij het tuig, danwel geen nee durven te zeggen en zo meedoen met het terroriseren van buurtbewoners.

Ik vind de film niet zo goed omdat hij saai zou zijn, maar omdat hij mij gewoon onvoldoende wist te raken en mee te slepen in de wereld van de duivelse Camorra. De betrokkenheid werd naarmate de film vorderde wel groter, maar echt zoden aan de dijk zetten, deed het allemaal niet. Hoogtepunt was de scene waarin die 2 jochies wat wapens vonden en gelijk uitprobeerden. Je zag ze flink wat illusies maken en dromen van bergen goud, maar ondertussen.....3*

Plotwending alarm!

Van de scenarist die het waardeloze Mystic River op zijn naam had staan...Kreeg de film echter onverwacht in mijn schoot geworpen.
En een gegeven paard moet men niet in de bek kijken dus besloot ik om mijn vooroordelen over deze waardeloze scenarist in behandeling te nemen.

Affleck en Monaghan vormen een duo die een detective bureau runnen. Al snel blijken ze het niet alleen af te kunnen en wisselen ze wat informatie uit met wat informanten. Uiteindelijk is dit het begin van een eindeloloze zoektocht naar een verdwenen meisje waarbij de film zijn mysterieuze kaart lang verborgen weet te houden. Het dramatische gedeelte krijgt gelukkig niet de overhand. De film is lange tijd gewoon vrij spannend. Casey Affleck speelt zijn rol met verve als Benjamin in een soms wat onheilspelbare omgeving. De film deed mij soms wat denken aan Running Scared, niet omwille van het camerawerk of de non - stop actie maar om de wat harteloze en duistere personages. Affleck probeert zijn film verder ook wat op te fleuren door de omgeving waarin de personages leven wat naar de voorgrond te dringen zo af en toe.

Interessant om te volgen, zelfs als er zich een resem plotwendingen aandienen waarbij de kijker slechts duidelijk wordt gemaakt hoe de vork in de steel zit. Niet gelijk doeltreffend maar het stoorde niet. Het voelde allemaal minder ongeloofwaardig aan als de cruciale plotwending in Mystic River en i.t.t. Clint Eastwood omzeilt Affleck veel simpel Hollywood sentiment door de kijker niet teveel te laten zien van het verwerkingsproces van het verliezen van een dierbaar iemand. Wel prijkt er op het laatste een prangende vraag inderdaad. Absoluut een oprechte vraagstelling dit keer.

Leuke film inderdaad die mij net zoals vele hier erg deed denken aan Amelie: De steeds terugkerende muziek, het intro van de hoofdrolspelers. Leuk element.

De film bevat een interessant en best wel origineel verhaal dat gespaard blijft van clichès. Er wordt weinig aandacht besteed aan het herzien van de vader, moeder krijgt uiteindelijk niet de waarheid te horen, niet van haar zoon maar ook niet van iemand anders, die zijn mond voorbij praat

Humor is ook volop aanwezig, vooral de scène waarin Alex
de voormalige DDR verlaat is leuk, maar ook de vermindere grenscontrole wordt leuk in beeld gebracht. Met een aan zijn kont krabbende Alex als voorbeeld

Enige nadeel is dat de film op zijn laatst onnodig wat dramatisch wordt en dat ik me steeds meer ging storen aan Alex die zijn moeder steeds maar voor het lapje hield 4*

Eindelijk eens een keertje bekeken,

Mafiafilms zijn vaak eentonig. De redenen om bij de mafia te gaan zijn vrijwel altijd hetzelfde. Ook hier weer hetzelfde verhaaltje: een kleine jongen, droomt van geld en macht, zogenaamd omdat hij geen zwoeger wil zijn of zoals hij het zelf zegt: de buurt biedt geen andere perspectieven. Dat school even makkelijk vergeten wordt, dat doet er niet toe. Geloofwaardig is het dan ook allerminst dat de mafia een non - Italian zo makkelijk opnemen in hun groep en dat de ouders zo makkelijk de controle over hun eigen kind verliezen. Nou, weet ik dat de film wel waargebeurd is, maar toch. Nooit zag je Henry in contact komen met leeftijdsgenootjes.

De manier waarop de mafiacultuur en de possè geïntroduceerd worden is een fijne manier van kennismaken. De film handelt vooral veel over het hoogste goedje: eer. Voor veel mensen is het lastig om te bepalen wanneer iemand je grens overschrijdt waardoor je als het ware belachelijk gemaakt wordt. Het vele aftasten tussen wat nou humor was en wat nou een stap te ver was, maakten de film onvoorspelbaar en daardoor soms ook erg grappig, omdat je niet wist uit welke hoek de personages zouden komen.

De weg naar een moord toe was interessant om te zien, maar de moorden zelf hadden niets spectaculairs om het lijf. Net zoals de meeste personages naar het einde toe wat irritanter werden. Ik had het op een gegeven moment wel gezien met het eentonige mafiawereldje.

Alleraardigst filmpje, die de levensstijl van de mafia op een fijne, maar onoriginele wijze belicht. De karakters zijn allemaal wel te pruimen leuk, dat een vrouw zich een keer niet zo makkelijk weg laat zetten en assertief is , alleen vond ik De Niro `s rol een beetje overbodig. Hij werd eigenlijk van het podium weg gevaagd door Liotta en Pesci. De film doet dus wel een beetje eentonig aan en kent geen echte sterke scènes, niet qua beeldenpracht en ook niet op het gebied van actie/komedie. Zoals altijd, worden mafiafilms wat overschat. 3,5*

Een vreselijk oubollige prent waarin iedereen over elkaar heen valt om het zoveelste spervuur aan woorden te lanceren, in de hoop om de kijker te overrompelen. Vreselijk veel geblaat en geëmmer, een gedoemde romance blijkt plotseling niet gedoemd te zijn, een overdreven liefde voor dieren die aan de dag wordt gelegd of zat er toch iets los bij die blonde vrouw van Castello? Verder is deze film een vreselijk gedateerde verzameling rompslomp, waarin de sfeer mijlenver te zoeken is en je de regisseur kan verwijten dat hij niet eens een keer voorrang verleent aan beeldtaal, i.p.v. aan dat ellenlange geneuzel in deze praatfilm, die je zelfs je pa en ma niet toewenst.

Het enige wat deze film leuk maakt waren de momenten waarop de arrogante blaaskaak Castello voor schut werd gezet en deze keren waren niet op 1 hand te tellen. Daarvoor een kleine 2*

La Graine et le Mulet mag zeker een uitzonderlijke film genoemd worden. In tegenstelling tot bij Hollywood films ' waar problemen nog sneller zijn opgelost eer ze gekomen zijn ' biedt deze film de kijker nauwelijks een strohalm om zich aan vast te klampen. Je voelt je steeds kleiner en machtelozer worden als de couscous maar op zich laat wachten.

De film kent uiteindelijk ook zeker geen duidelijk voorgekauwd of goed uitgedokterde climax. Vanaf het moment dat het feest op de boot begint is het begin van het einde in werking gezet. Eigenlijk werd het daar ook allemaal wat boeiender. Dat er met emoties gegooid werd kon ik best slikken en leidde af en toe tot heftige momenten. De overtreffende trap van leed erna ' het stelen van de brommer van Slimane ' maakte geen impact en stootte mij enigzins af. Als alles eenmaal tegenzit kan er veel misgaan maar dit vond ik net wat teveel berustten op toeval. Iets wat de film tot dan toe had vermeden.

Ik vond het camerawerk over de gehele linie genomen ook veel te mager. De vele emotionele woordenwisselingen werden nauwgezet gevolgd met de camera vlak op de huid van zijn personages. Zoiets kan een film intenser maken, iets wat bij mij hier niet het geval was. Vond vooral de aanloop naar het feest een domper. Slimane die met het meisje alle instanties afliep en overal nul op zijn request kreeg. Ongetwijfeld in het leven geroepen om medelijden voor de man op te wekken, maar mij pakte deze conventionele manier van filmen en vastleggen niet.

De muziek was lang afwezig en als hij er was weinig bijzonder. Pas ten tijde van het feest ervoer ik de muziek pas als een meerwaarde. Wel grappig hoe enthousiast men hier is over die buikdans. Alhoewel het een aangename verrassing was, vond ik het nou ook weer niet van een enorm swing - de - pan - uit - niveau. Zat aanvankelijk ook constant naar haar buik te staren. Ben heus niet voor anorexia skeletjes, maar deze buik vond ik wel erg gortig. 3*

Het is geen geheim dat ik absoluut geen fan ben van Clint Eastwood. Als acteur vond ik hem altijd ongelofelijk beperkt in zijn kunnen, omdat meneer altijd maar een ( falende ) gezichtsuitdrukking tevoorschijn toverde en als regisseur was het al niet veel beter, mede door toedoen van waardeloze scenaristen ( Mystic River ) en niet in de laatste plaats: door Clint Eastwood zelf, die maar wat graag met conservatisme te koop loopt, waardoor zijn nieuwste films vaak gelijk gedateerd aandoen. Om nog maar te zwijgen over de bedenkelijke moralen, die hij zijn argeloze kijkers meegeeft èn zijn onvermogen om dramatische scenes te besparen van overbodig sentimenteel gezeik.

Maar goed, het moge duidelijk zijn dat ik met de nodige scepsis aanving voor Gran Torino. Welnu, het wonder is geschied! Ik vond Gran Torino een uitermate vermakelijke film die mij geen moment verveelde of irriteerde. Ten grondslag hieraan, ligt ongetwijfeld het personage dat Clint Eastwood hier speelt.

Walt mag dan zijn blijven hangen in zijn eigen tijd, gelukkig loopt hij niet alleen maar te zeuren over dat alles vroeger beter was en hij eist ook nauwelijks aandacht op van zijn familie omdat hij zichzelf wel weet te redden. Wel ziet hij bv. de verandering in zijn buurt en de kledingkeuze van zijn kleindochter in de kerk met lede ogen en een grommend postuur aan. De film is bij vlagen ongelofelijk humoristisch omdat er veel humor voortkomt uit de directe, onverbloemde manier van converseren en de nodige scepsis waarmee Walt alles en iedereen tegemoet treedt. De omgang tussen Walt en zijn familie was bv. bijzonder grappig in beeld gebracht, vooral toen niemand van zijn familie de telefoon aan wilde nemen.

De leukste scene is ongetwijfeld de scene bij de kapper waar Walt zijn buurjongen wil leren hoe echte mannen tegen elkaar praten. Als zijn buurjongen hem vervolgens kopieert, geeft Walt hem op zijn kop omdat hij zo grofgebekt is tegen de kapper, niet in de gaten hebbende dat hij zelf niets anders doet de hele dag. Maar voor hem is dat blijkbaar gewoon, de jeugd moet beleefd zijn en er andere maatstaven op nahouden......

Ik vond het einde op zich ook wel geslaagd. Ik zag alweer een vreselijke hereniging met zijn familie tegemoet. Gelukkig kwam het niet zover. Een 4*

De director `s cut van 160 minuten gezien en hoewel hij duidelijk wat mindere momenten kent was het toch de moeite waard. Echt een film vol met magische momenten die zwaarder wegen dan de mindere dingen.

Een van de meest dromerige films die ik tot dusver heb mogen zien. Dromerig omdat alles zijn gangetje gaat in deze film. Een vrij rechttoe rechtaan plotverloop en geen plotwendingen. Ik had ook nooit het gevoel dat er ergens naar toe werd gewerkt, tenminste niet in sneltreinvaart. Er worden weliswaar tijdsprongen gemaakt, maar er wordt nauwelijks verder geborduurd op eerdere scènes die zich afspeelden. Bepaalde contexten blijven onverklaard, net zoals echte dromen. Die zich ook vaak zomaar aandienen en snel vervagen. Deze film is dus zeer vatbaar voor een eigen interpreatie.

De cameravoering draagt ook voor een groot deel bij aan de sfeer. Het in prachtig zwart - wit geschoten 1ste kwartier wordt ingeleidt door de camera die je over de zee meevoert richting een bergketen, alwaar het verhaal zich ontspint. Prachtige scène in zijn eenvoud, met die pastoor. Gedurende de hele film is het camerawerk lekker dromerig, net zoals in je dromen gaat de camera overal recht doorheen en op zijn doel af. Sommige dingen, lijken onverfilmbaar maar de dromen van de hoofdpersoon worden adembenemend mooi weergeven. De zee is nooit ver weg in deze film.

Toch kon het voor mijn gevoel nog wat dromeriger. Er wordt teveel gefocust op de relatie tussen Jean en Rosanna. Daarnaast helpt Wagner muziek, hoe kort ook, niet mee aan een dromerige sfeer.
De romantische scènes zagen er wel mooi uit, maar de aanloop naar de romantische scènes toe en met name de zijlijntjes eromheen met familie en werkgever waren wat overbodig. Zulke scènes zullen in de verkorte versie waarschijnlijk geschrapt zijn.

De omgangsvormen tussen Rosanna en Jean waren boeiend om te volgen. De een ondoorgrondbaar, kil, afstandelijk en bijna niet in staat om normaal te converseren. De ander bevlogen en wat aanhankelijk. De tranen schoten bijna in mijn ogen toen Rosanna, in een poging de miscommunicatie op te heffen, in zee sprong en Jean uitnodigde om in de zee te converseren. Jezelf verplaatsen in de ander i.p.v. hem te veranderen, dat gaf wel aan hoe onvoorwaardelijk liefde kan zijn.

Tot het laatst toe blijft de film dromerig. Het ultieme moment daarvan vond ik eigenlijk het feit dat Besson de dood, hier niet als iets vervelends presenteert maar als iets moois . Nog nooit werd de dood zo mooi gepresenteerd.

Kortom, schitterende dramafilm die niet is weggelegd voor liefhebbers van sentimenteel drama. Hier wordt niet met emoties gegooid. En toch gaat deze film heel diep. Hulde ervoor, dat de film toch dromerig blijft, schitterende muziek ook. Op Wagner na dan, dat paste niet in de context van de film.

Het acteerwerk in deze film is trouwens prima. Reno speelt ook een geweldige rol. Heel anders, dan in Leon. Hier zorgt hij voor een geslaagde komische voetnoot.

Een dikke aanrader deze film. Ik vind hem zelfs iets beter dan Leon. Jammer genoeg wat ondergewaardeerd. 4,5*

Redelijk!

Aanvankelijk dacht ik dat de term silence in de filmtitel refereerde naar een bepaalde tijdsperiode/toestand, maar grande bleek dus als bijvoeglijk naamwoord te verwijzen naar een persoon, bijgenaamd: stilte.

Een western in sneeuwslandschap staat uiteraad niet gelijk garant voor een goede film, al kun je deze regisseur niet ontzeggen dat hij op visueel gebied stukken beter voor de dag komt dan zijn collega regisseur Leone. De film is goed te volgen, al verbaasde ik mij nogal aan het hoge percentage klungels dat in deze film rondliep, met name de sheriff was echt een zacht uilskuikentje. Ik vond de 2 hoofdrolspelers ook niet echt geweldig, al tilde het onverwachte einde de film wel naar een hoger niveau, tesamen met de prachtige muziek van Morricone. Een 3*

Louis de Funès is perfect op zijn plek als driftkikker. Zijn vele woedeuitbarstingen en de vele misverstanden gedurende de hele film zijn grappig in beeld gebracht. De karikaturale manier waarop de Duitsers worden geportretteerd verraden dat de Nederlanders niet het enige volk waren die na de oorlog ( en soms nog steeds ) lang niets van Duitsers moesten hebben.

De repetities in het concertgebouw, de scenes in het Turks badhuis, het inventief gebruik maken van pompoenen ( die overigens wel van plastic leken ), de Duitse stoelendans, de slapstickscenes en de scenes in het hotel waren zeer komisch.

Helaas duurt de film nogal lang, waardoor de humorfrequentie soms wat inkakt en de humor tussen 2 Fransen uit een verschillende sociale klasse werd te eentonig en lui aangestipt: Louis de Funès gapt Augustin `s schoenen, vervolgens gaat hij aan de haal met zijn fiets etc. Die vlieger ging niet helemaal op voor mij. 3,5*

Charles Chaplin, een man die vooral in mijn hoofd geprent staat als een man die in korte zwart - wit stukjes op onnozele muziek onnozel doet. Tijd dus voor een film met een langere speelduur.

Bij momenten aardig. Maar de leuke humor verliest het van het vele geschreeuw, wat weinig komische waarde toevoegt. Daarnaast past de slapstick waarbij Chaplin weer eens op zijn gat valt niet bij de wat scherpere humor. erg gelachen toen een Duitser klakkeloos accepteerde dat Chaplin `s vriendin iets kapot gooide . Dat nonchalante mocht ik wel.

Qua maatschappijkritiek voor 1940 onnoemelijk gedurfd maar nu is het allemaal nogal gedateerd. Wat niet wegneemt dat het leuk is om te eens te zien. En dat de boodschap waar Chaplin het over heeft natuurlijk de enige juiste is.

De veelgeroemde wereldbol scène viel mij wat tegen. Hoewel leuk gevonden, ontbrak er een scherp randje. Daarbij is de film muzikaal en cinematografisch absoluut niet bijzonder. Toch een voldoende. 3*

Uiteindelijk toch wel schokkend,

Niet geschikt voor mensen die graag een motivatie voorgekauwd krijgen, waarom Michael af is gegleden en bepaalde handelingen onderneemt die gelukkig niet zo vaak voorkomen.

Ik deel de mening van de meesten hier dat de oorlogsbeelden beter weg gelaten hadden kunnen worden. De impact zonder, was al in overvloed aanwezig. Dergelijke beelden, zouden alleen kunnen bewerkstelligen dat men zou gaan denken waarom dit er nou in gemonteerd zou zijn. Wat dan weer afleidde van de uitermate sterke climax, waar op een sfeervolle wijze naar toe wordt gewerkt.

In het begin vooral registrerend. Er volgen wat handelingen, maar er wordt nooit iets uitgelegd. De stijl ademt een mate van passitiviteit uit. In overeenstemming met de onderkoelde relatie van sommige jongens m.b.t. school. Het oogt allemaal niet echt bijzonder vrolijk, nogal schrijnend dat er soms gewoon happy hardcore muziek gedraaid wordt. Over contrast gesproken. Ook goed uitgebeeld hoe gewoontjes nogal schokkende dingen op de jongens overkomen. Emotieloos tv kijken als er een meisje verkracht wordt.

Het deed mij trouwens wat denken aan een mix van A Clockwork Orange en Irreversible. Al is deze film niet zo sterk als beiden. Toch een rauw portret, die je met de neus op de feiten drukt, doordat mensen hun frustraties op andere mensen projecteren. En dat roept vaak gevoelens van onrecht en onmacht op. Een film waarbij de gelatenheid waarmee de personages door het leven gaan ervoor zorgen dat het weglaten van sommige schokkende beelden niet deert, nog is de impact daar. Dus goed geacteerd ook! Je hoopt als het ware dat het door de luide muziek komt dat de hoofdpersonages elkaar niet corrigeren, als zijnde dat ze het niet wisten van elkaar. De beelden bewijzen echter het tegendeel. 4*

Aangenaam!

Beter dan verwacht, de film wordt vooral gemaakt door het prachtige loslippige karakter van Tony Lip, die natuurlijk botst met zijn werkgever op stand. Film weet gemakkelijk te ontroeren en een paar pijnlijke zaken aan te stippen. De scene waar ze stoppen op het platteland en alle ''zwarte'' landwerkers aanschouwen had niet gehoeven natuurlijk. Rest zeker een fijne feelgoodfilm hoe vreemd dat ook mag klinken gezien de gewichtige materie die hij probeert te belichten gedurende de jaren `50/60 in het Zuiden van de VS. Lef zou je de film dus zeker kunnen ontzeggen, maar een luchtige film rondom een zwaar thema smaakt ook best goed zo af en toe. 4*

Viel mij 100% mee,

Natuurlijk is het allemaal dik aangezet en is de film flink overgewaardeerd. En de fantasie momenten beperken zich maar tot zo `n 20 minuten op een geheel van 190 minuten, terwijl Tom Hanks gewoon Tom Hanks speelt i.p.v. Paul Edgecomb ( zijn collega `s maakten meer indruk ). Toch, liet ik mij meeslepen in de wereld waar gevangenen elkaar niet perse naar het leven stonden, daar waar ruimte was voor humor en voor de waardigheid van een mensenleven. Zo `n interventie met de muis irriteerde in het begin, maar gaf uiteindelijk toch mooi weer dat een mens kan opbloeien als hij zich ergens aan vasthoudt. Het thema zingeving, kreeg in de vorm van deze muis dus een vervolg nadat dit thema ook in The Shawshank Redemption in de vorm van hoop al een speerpunt was.

De film is echter geen topper aangezien hij veel te weinig fantasie biedt en veel te goedkoop sentiment, in de vorm van simpel vormgegeven en tevens typische karakters die zich in een bepaald hokje ophouden en qua gedragingen niet kruisen met andere gedragingen. Sommige mensen zijn in en in slecht, zonder een duidelijke reden, verder bevatten Hanks en zijn collega `s weinig ballen door onacceptabel gedrag van de kant van Percy niet gelijk af te straffen. Het verhaal wordt uiteindelijk wel weer als een cirkeltje in elkaar geweven, niet vervelend. Maar wel dat Darabont voor Kerstman speelt en zijn slechte personages dubbel laat boeten. Typisch Hollywood en niet multi interpretabel. Alsof Darabont je niet bij een desserttafel laat kiezen wat je neemt, maar je knoflookijs in de handen duwt.

De band die de gevangenbewaarders ontwikkelen met John Coffey werd wel mooi in beeld gebracht. Call me sentimental. De verhaalstructuur deed mij overigens denken aan die van het latere The Notebook. Die film blikt ook terug vanuit een verzorgingstehuis op eerder gebeurde gebeurtenissen. Alleen keert men hier slechts op het einde weer terug naar het verzorgingstehuis. Waarna het verhaaltje nog eens afgesloten wordt. Dacht dat ik een draak ging zien, maar ben verrast. Een film die gewoon niet verveeld en soms zelfs wat ontroerd, ondanks zijn gebreken. Vermakelijk. 3,5*

Met Grimm voltooi ik het volledige oeuvre van Van Warmerdam, onbegrijpelijk dat men Grimm nogal eens de zwarte piet wil toespelen omdat het geen typische 'Van Warmerdam - film zou zijn'. Slechts de setting van het verhaal 'dat zich na een half uur in Spanje afspeelt' is anders dan gebruikelijk.

Het 1ste half uur is grappig, broer en zus worden het huis uit geschopt en struinen wat rond. Vanaf het moment dat ze onderdak vinden bij Diego, wordt het geheel wat stuurloos in de zin dat men zich vestigt op één plaats en de vele omzwervingen voorbij lijken te zijn. Gelukkig zijn de spanningen die zich opstapelen tussen Diego en Jacob geinig genoeg om te volgen, zo `n scene waarin Diego wat gasten ontvangt, waarna Jacob de boel verstiert en een flinke scène schopt zijn typisch Van Warmerdam.

Uiteraard zitten er soms scenes in, die nauwelijks samenhangen met het verhaal dat er vertelt wordt. Zo `n scene waarin Jacob een auto steelt en op volledige medewerking van de eigenaar kan rekenen is onbetaalbaar! De taferelen met de ezel op het einde waren bijna minstens zo leuk. 3,5*

Het concept is leuk, de manier waarop Murray telkens opnieuw aan dezelfde dag begon en hier op inspeelt door er eerst van te profiteren, om erin te berusten om dan uiteindelijk toch weer wat lol en nog meer uit deze situatie te halen was op papier ook goed bedacht. Helaas ontbreekt het de regisseur aan wat creativiteit.

In de praktijk brak met name het gebrek aan variatie de film een beetje op. Dat Murray kattekwaad uithaalde door de hamster te ontvoeren en door de aandacht van de politie te trekken was nog wel grappig, net zo als het verkennen van die ene grens tot hoever hij zou kunnen gaan. De manier waarop hij de vrouwen om zijn vingers kon winden was ook fijn, evenals het gegeven dat hij zo veel mogelijk over die ene vrouw probeerde te weten en iedere dag met een kleine aanpassing in zijn oeuvre weer een stap dichter bij zijn doel kwam.

Waar de film echter faalt is dat hij teveel tijd investeert in de romantiek tussen Murray en MacDowell. De humor werd hierdoor geleidelijk aan weggebonjourd. Jammer om zo afbreuk te doen aan een leuk concept, waar nog veel meer variatie uit gepeurd had kunnen worden. Nu werd het een brave Amerikaanse RomCom, de romantiek tussen hun was gewoon nergens voelbaar. Jammer dat een komedie op zo `n manier verkloot wordt.

Qua beeld en geluiddesign viel er ook het een en ander aan te merken, mocht de film uit 1980 komen dan had het mij niets verbaasd, veel saaie, grauwe kleuren zonder dat het zich uit liet betalen. Echter, de manier waarop Murray telkens die markt opliep waar de schemering van de ochtendzon een beetje rondhing, had naast iets knulligs toch nog wel wat aanstekelijks. Het stootte mij een beetje af en aan. Kleine 3,5*

Adam `s Appels vond ik niet zo `n goede film, alhoewel dat niet lag aan de frisse invalshoek van die film. Op basis van enkele smakelijke ingrediënten ben ik blij dat ik mij verder in deze regisseur verdiept heb, want ondanks enkele kleine gebreken was deze film alvast een stuk vermakelijker!

Nikolaj Lie Kaas is een goed acteur, zijn rol hier als nukkige, notoire lomperik die niet wenst dat iemand een date voor hem uitzoekt is hem op het lijf geschreven. Mads Mikkelsen is ook goed op dreef, maar het is vooral het leuke concept dat weet te scoren. Kannibalisme wordt hier op een gegeven moment bedreven alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Leuk!

Nochtans zakt de film steeds verder weg in zijn eigen modder. In plaats van zijn leuke concept te verzilveren blijkt de regisseur net als in Adam `s Appels te conservatief en doet hij wat water bij de wijn, waardoor de film een menselijk gezicht krijgt en de zwarte humor nooit zijn kookpunt weet te bereiken. Een 3,5*

Vlotte film!

Pluspunt is de niet-pluis sfeer die de film goed weet over te brengen. Jammer is dat de film iets te makkelijk in zijn kaarten laat kijken; de rustige opbouw ten spijt. Naar het einde toe blijkt het allemaal best meedogenloos te zijn, maar krijgen we niet de gewenste finale omdat het verrassingselement dan al lang weg is. De soundtrack was zeker een meerwaarde voor de film. Dikke 3,5*

Wezens die uit tafels komen gekropen, plaatselijke moessonregens van papiersnippers, een dampende en constant in je nek hijgende soundtrack die pas terugschakelt als er zich wrede gebeurtenissen afspelen, waarna we 'uiteraard' klassiek getintere muziek uit de boxen horen komen. Het moge duidelijk zijn, deze film is knotsgek!

De entree van de overacterende gevangenen was fabuleus. Niets, langzaam een ongemakkelijke sfeer opbouwen in de lift, bij hun eerste voetstappen in de lift voelde je gelijk al een sfeer van terror, onbehagen en voortekenen van een op handen zijnde bloedbad. De gevangenen straalden een vreemd soort plezier voor alles wat na sadisme riekt uit.

De film slaagt er vooral in om mij overal te plezieren. De toon wordt gelijk goed gezet met een briljante optiteling, waar woorden uitklappen, ineenslaan, via een constructie omhoog gaan, piepen en bovenal machinaal ogen. Allemaal ook lekker scherp uitgewerkt! Voordat men verdieping 99 aandoet, volgt er alvast een sfeerschepping waar we enkele mensen volgen die van de lift gebruik maken, grijze muizen waren niet voorhanden dus is het genieten van o.a. de zakenmannen in pak met mobiel. De humor in de film beperkt zich niet tot een incident, getuige o.m. het vragen van geld voor wat drinken.

De film ontspoort vrij snel, neemt vervolgens gas terug om daarna weer rap aan waanzin te winnen als er in de lift een niet officieus virus is overgebracht van de gevangenen op de personages in de lift, die vrolijk het stokje over nemen. De claustrofobische setting en de mysterieuze, telepathische krachten van Lucino maken het geheel af.

De flashbacks oogden vaak zeer kleurrijk, maar hadden soms wat beter afgewerkt kunnen worden. Zo werd er soms ingezoomd van onscherp naar scherp, waarbij zowel de kleurenwaas van dichtbij als de felle kleur die van veraf oplichtte in de duisternis wel gaaf was, maar het zoomen van een lichtwaas naar een scherp in beeld gebracht object oogde onafgewerkt. De honderden op elkaar gestapelde verdiepingen hadden wat creatiever in beeld gebracht mogen worden. Nu werden we wat koest en in toom gehouden met telkens eenzelfde overzicht, waar je de lift wat heen en weer ziet pendelen. Dan vond ik de talloze blokken in Cube meer tot de verbeelding spreken.

De film had ook wel 15 minuten eerder mogen stoppen. Het dynamiet was inmiddels al gedoofd, dankzij een geinig optreden van de witte mannen. Topvermaak! 4*

Redelijk filmpje,

Vertoond een letterlijke gelijkenis met Spirited Away. Zoals dat moment op die brug, waar je geen adem mag halen.

In het begin veel suspense, waarna Chu Xun zelf op expeditie gaat om de ware toedracht van enkele vreemde gebeurtenissen te achterhalen. Het gegeven dat een schrijfster beleefd wat zij neerpent in haar boek wordt steeds meer verweven in het verhaal. Totdat zij uiteindelijk in een andere wereld terechtkomt.

Deze wereld is soms mooi weergegeven, vooral dat pretpark tussen die hoge gebouwen oogde vreemd maar tegelijkertijd schepte het een fijn, apart sfeertje. De rondreis die daarna volgt is op visueel gebied daarna soms net wat te karig qua kleur, al worden er wel enkele interessante locaties aangedaan. De muziek paste perfect in het plaatje. Kleine 3,5*