Opinions

"We're not talking about killing people. Herb's talking about killing me and I'm talking about killing him."

Een doorsnee familie lijdt een saai leventje, maar dan komt hun favoriete Oom Charlie op bezoek. Er komt weer wat leven in de brouwerij. Oom Charlie draagt echter een duister geheim met zich mee...

Joseph Cotten speelde een uitstekende rol als oom Charlie. Teresa Wright deed het prima in de hoofdrol, en lijkt hier trouwens heel erg op de moeder van Marty McFly uit Back To The Future.

Hitchcock heeft een aantal keer gezegd dat Shadow of a Doubt zijn favoriete film is. Het idee dat een duister figuur een vredige plaats onveilig maakt spreekt hem heel erg aan. Bovendien zit de film vol typische Hitchcock kenmerken. De vader en zijn collega zijn duidelijk geobsedeerd door moord. Het getal twee staat centraal in de film; 2 Charlies, 2 politieagenten, 2 jongere kinderen, 2 verdachten ect. Hitchcock heeft een cameo op de trein. Alle personages lijken wel ergens in op Hitchcock zelf, zo las Hitchcock bijvoorbeeld veel net als Ann.

Shadow of a Doubt is eigenlijk Hitchcock's hervertelling van Dracula. In de film zijn heel veel verwijzingen naar vampirisme en het klassieke Dracula-verhaal, zelfs het Shadow in de titel. In het begin van de film licht Charlie op zijn bed zoals een vampier in zijn doodskist ligt. Hij komt met de trein en is daar grotendeels afgezonderd, net zoals Dracula zich aan boord van een schip had verstopt. Telepathie wordt genoemd, Ann wordt gevraagd of ze het verhaal van Dracula kent en Charlie zegt "The same blood runs through our veins", hetgeen Dracula letterlijk ook zegt. In plaats van het bloed van maagden te drinken, leeft Charlie van het geld van weduwen en in plaats van mensen te hypnotiseren krijgt hij zijn nicht bijna zo ver hem niet aan te geven. De scène waar Charlie op het laatst op de trein toch nog wordt gestopt heeft ook wel wat weg van een vampierenverhaal.

De film is mooi opgenomen in zwart-wit en heeft een typische Film Noir-uitstraling. Leuk bedacht van Dimitri Tiomkin om voortdurend naar The Mary Widow Waltz uit Die lustige Witwe van Franz Lehár te verwijzen.

De spanning van de film zit hem in de vraag wie nou precies de bad guy is, Oompje Charlie of de mannen in pak. Daarnaast zit er ook een heerlijk staaltje Suspense aan het einde. Hitchcock's beste werk vind ik het zeker niet, maar het is een vermakelijke en boeiende Film Noir.

"Ladies and gentlemen, this is Max Schreck, who will be portraying our vampire, Count Orlock. As you no doubt have heard, Max's methods are somewhat... unconventional, but... I am sure you will come to respect his artistry in this matter."

Pas Nosferatu nog gezien en was nu wel heel nieuwsgierig geworden naar Shadow of the Vampire. De film gaat namelijk over de productie van de beroemde Duitse horror-film en speelt met de verhalen dat acteur Max Schreck een echte vampier zou zijn.

Ik ben nooit zo van de Urban legends maar deze was toch wel erg leuk. Het is een BBC-productie dus de kwaliteit is helemaal in orde, natuurlijk zou het wat realistischer zijn als het Duits was geweest maar dat maakt uiteindelijk toch niet meer echt uit. John Malkovich deed het best aardig als F.W. Murnau. Maar de echte ster van deze film is Willem Dafoe die totaal onherkenbaar in de geweldige make-up schittert als de vampier. Ik had gedacht dat Max Schreck en Klaus Kinsky niet meer te evenaren waren maar Dafoe krijgt het toch voor elkaar. Ook heerlijk dat de vampieren zich hier in Tjecho-Slowakije schuilhouden en niet in Transsylvanië en Schreck's reactie op Dracula was ook echt geweldig.

Erg mooi hoe ze de stijl hebben nagedaan en hoe ze sommige shots precies in kleur hebben weten na te maken. De film heeft alleen een paar foutjes, de scènes met graaf Orlok zijn in de echte film namelijk niet s'nachts maar op klaarlichte dag geschoten. Ook lijkt Dafoe precies op Schreck op één ding na, hij heeft de tanden niet. Ook is het niet 'historisch correct' omdat er niemand is overleden tijdens de productie (voor zover bekend) en Murnau en de producenten hierna nog vele films zouden maken.

Shadow of the Vampire is toch wel een onverwacht sterke film. De mooie locaties in Luxemburg deden de film ook goed. Ik ga toevallig over enkele weken op vakantie naar Luxemburg en ben dan vlak bij de opnamelocatie in Vianden, uiteraard ga ik daar dan een kijkje nemen.

Dit is echt een bijzonder originele vampieren-film die een mooi eerbetoon geeft aan de klassieker Nosferatu. Aanrader.

Een mooie vertelling van het verhaal van C.S. Lewis en zijn vrouw Joy Davidman. Uiteindelijk vond ik de versie van Richard Attenborough toch wat beter. In deze versie is het acteerwerk van Joss Ackland en Claire Bloom echter wel zeker de moeite waard. De nadruk lag ook wat meer op de laatste dagen van Joy en in die scènes was de chemie tussen Ackland en Bloom erg indrukwekkend.

Op het eerste gezicht lijkt Shadowlands misschien een vrij saaie biografische film over een bekende Britse schrijver. De film ontpopt zich echter gaandeweg tot een van de beste romantische drama's die ik ooit heb gezien.

De Britse auteur en christelijk apologeet C.S. Lewis (bekend van Narnia) komt in contact met de Amerikaans-Joodse, (voormalig-)communistische dichteres Joy Gresham. Na een pen-vriendschap besluit Joy om Engeland te bezoeken en ondanks hun grote verschillen bloeit er een vriendschap op tussen de twee schrijvers. Joy weet weerwoord te bieden tegen Lewis, iets dat veel anderen nooit is gelukt. Als Gresham scheid van haar alcoholistische man komt ze definitief in Engeland wonen met haar zoontje. Om haar permanent burgerschap te verlenen gaat Lewis een verstandshuwelijk aan met Gresham. Maar blijft het slechts een verstandshuwelijk?

Shadowlands is een goed voorbeeld van een film die niet perse ergens over gaat, het kabbelt allemaal lekker voort. Geen groot avontuur of grote twist (op de ziekte van Joy aan het einde na dan). Gewoon een heerlijke langzaam opbloeiende romance tussen twee Britse schrijvers. Prachtig was ook de scène wanneer Joy en Lewis samen opzoek gaan in Wales naar het landschap op het schilderij dat Lewis al zijn hele leven heeft en waarvan hij dacht dat het de hemel voorstelde.

Totaal onverwacht werd Shadowlands een film die me bij de keel greep. Dat kwam niet eens door tranentrekkende muziek, maar puur door de manier waarop Anthony Hopkins het verdriet van Lewis speelde. Het meeste indruk maakte de scène na de dood van Joy als Lewis en Douglas (haar zoon) samen op zolder zitten. Het zoontje zegt dat hij zijn moeder mist en Lewis kan niet langer zijn emoties onderdrukken (zoals hij heel zijn leven gedaan heeft) en begint ongegeneerd te huilen.

Al met al een erg sterke film van Richard Attenborough. Anthony Hopkins speelt wederom een erg sterke rol en Debra Winger weet ook een goed tegengewicht te zijn tegenover alle nette Britten in de film, zonder te vervallen in clichés.

"Why love, if losing hurts so much? I have no answers anymore: only the life I have lived. Twice in that life I've been given the choice: as a boy and as a man. The boy chose safety, the man chooses suffering. The pain now is part of the happiness then. That's the deal."

" Who died and made you fucking king of the zombies?"

Ben normaal niet echt van de Zombie-films (hoewel ik een liefhebber van klassieke horror ben) maar dit was toch echt wel een leuke film. Een van de weinige comedy's in tijden waar ik echt helemaal dubbel om heb gelegen.

Voor een comedy nog erg goede acteerprestaties. Ze proberen niet bizar veel grappig te doen en als ze het doen is het ook grappig. Bill Nighy kwam me steeds bekend voor, bleek dat hij in Harry Potter heeft gespeeld.

Een punt waarin Shaun of the Dead veel beter is dan andere moderne zombie films is dat het niet probeert om eng te zijn, dus daarin ook niet kan falen. De film is ook niet echt spannend in de zin dat je op de punt van je stoel zit, wel ben je benieuwt wat er nu weer zal komen. De zombie's zien er niet heel eng uit maar ook niet erg amateuristisch.

Vond dit wel een leuke film en geef hem een verdiende voldoende.

*mompel mompel*

Dan toch maar eens de nieuwe Shaun het Schaap-film gekeken. Helaas waren Nick Park en Peter Lord alleen uitvoerend producent. Richard Starzak is eigenlijk helemaal nieuw maar Mark Burton werkt al wel wat langer bij Aardman (eigenlijk voornamelijk Dreamworks), voor beide is dit hun eerste avondvullende animatiefilm.

Net als in de serie word er niet gepraat maar gemompeld door alle mensen, erg grappig en slim want je hoeft niets te vertalen. Voor de Nederlandse versie hebben ze dan in plaats van de stemmen alle bordjes en letters vertaald. Grappig dat de stemacteurs worden vermeld, ik vraag me af wie het interesseert wie precies de mompelende stemmetjes doet. Ze zouden beter de animators kunnen vermelden (in de film doen ze dat trouwens ook).

Ik vond de Amerikaanse muziek een beetje storend, de aardman films horen lekker Brits te zijn, dat was toch een beetje jammer. Wel zijn de modellen en kleifiguren allemaal erg mooi gemaakt, daar zit eigenlijk het meeste werk in bij zo'n film. Veel ambitieuzer dan de serie, al kun je moeilijk nog zien dat het eigenlijk een spin-off is van Wallace and Gromit.

Wat ook opvalt is dat de film wat kinderlijker is dan bijvoorbeeld Chicken Run of Flushed Away, maar dat was de serie ook al. Nou, misschien is een beter woord kindvriendelijker want je kunt er prima naar kijken, ook als volwassenen (niet dat ik zo volwassen ben). Er zaten een paar erg leuke knipoogjes waardoor je ook als je geen kleine dreumes bent het erg leuk vind, er was bijvoorbeeld een Hannibal Lector-kat en de humor was erg geslaagd.

Op de animatie niets aan te merken. Misschien niet zo goed als bij Chicken Run (een film die helemaal met FILMcamera is opgenomen) maar zeker beter dan al die CGI die we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen.

Het verhaal vond ik ook erg leuk. De boer, die in de serie vaak een beetje op de achtergrond of gewoon 'mensendingen' aan het doen is, raakt hier veel meer betrokken bij het leven van de schapen. Het drama aan het einde was ook leuk gedaan. Niets op aan te merken, eerst was ik bang dat het wat te Hollywood-achtig zou worden.

Shaun The Sheep was een erg vermakelijke film van Aardman met leuke humor, een prima verhaal en goede animatie. Je kunt wel merken dat Park niet meer animeert, maar heel storend is het niet. Haalt het niet bij Chicken Run of Wallace and Gromit maar ik vond het een erg leuke film.

"Get busy living, or get busy dying."

Goede film. Maar beste film ooit? NEE, zeker niet. Dit is wel een zwaar overgewaardeerde film.

Goed geacteerd. Tim Robbins zet een goede hoofdpersoon neer. Morgan Freeman was ook erg goed. Grappig om Clancy Brown weer een keer te zien. En ik zou zweren dat die gevangenis directeur werd gespeeld door Harold Ramis (Egon uit Ghostbusters) maar dat blijkt niet zo te zijn.

Erg goed verhaal. Een van de beste verhalen over een gevangenis ontsnapping.

Voor een film als deze had ik graag ook wat betere muziek gewild. Thomas Newman's muziek is nauwelijks hoorbaar en makkelijk te vergeten. Jerry Goldsmith of John Williams zouden een beter keuze zijn geweest.

Al met al een goede film maar zeker niet de beste. Heb wel het begin niet gezien (keek hem op tv) maar dat zal wel niet veel uitmaken. Goed verhaal en het einde vond ik best goed maar ik snap de hoge waardering niet echt. Zal hem een keer een herziening geven.

Goed.

"Heeere's Johnny!"

Daar is ie dan Stanley Kubrick's beroemde Stephen King verfilming. Na lang uitstellen dan toch maar een keer bekeken.

Jack Nicholson is... Jack Nicholson, en is zijn gestoorde zelf. Het zou veel schokkender en mooier zijn als hij in het begin een vriendelijke vader was en niet al vanaf het begin loopt te grijnzen naar iedereen. King zelf had deze kritiek ook. Des al niet te min vind ik hem wel goed in de rol van van gestoorde auteur, hoewel ik hem in de verste verte niet angstaanjagend vond.

Shelley Duvall daarin tegen doet het wel erg goed. Naar het schijnt heeft Kubrick haar op de set bedreigt en was hij tijdens de productie heel erg streng en onvriendelijk tegen haar, alles om de nodige angst uit haar te krijgen. Naar mijn mening is dat goed gelukt. King vond haar echter ook niet goed omdat hij het personage Wendy meer als verwende blondine zag.

Compleet in contrast met zijn houding tegenover Duvall was Kubrick erg aardig voor Danny Lloyd. Ook was hij er van overtuigd dat het beter was dat Lloyd niet wist wat voor film ze aan het maken waren. Hij vertelde hem dat ze een dramafilm aan het maken waren, in de scene dat Wendy Jack ervan beschuldigd Danny te hebben gewurgd is Danny eigenlijk een pop. Pas 10 jaar later zag Lloyd de volledige film. Kubrick heeft erg goede acteerprestaties uit de kleine jongen weten te krijgen, onvoorstelbaar hoe goed hij met kinderen is.

De soundtrack van Wendy Carlos is heel erg sterk. Heerlijk synthesizer werk en misschien wel de meest angstaanjagende orkestrale muziek ooit. The Shining leunt heel erg op muziek, In doodnormale scènes die met een ander muziekje heel vrolijk hadden kunnen zijn is de muziek essentieel voor de duistere sfeer. Ik advieszeer je wel om het volume niet te hard te zetten want er zit af en toe een hoge toon achter de muziek die je koppijn kan bezorgen als je het volume zo hard zet als ik altijd doe.

De film is bijzonder mooi opgenomen. In HD ziet het hotel en de omgeving er prachtig uit. De scéne waar een bloedstroom uit de lift stroomt is misschien wel een van de mooiste dingen ooit op film gezet. Kubrick staat erom bekent dat hij zijn acteurs tot in het eindeloze scènes laat overdoen. Toch was de lift-scène in drie keer klaar, de voorbereidingen voor het nepbloed duurde dan ook erg lang. Voor de derde keer bijna een jaar.

Wel vind ik dat de film slecht is geedit, een beetje te ouderwets ook. De opening titels zijn gewoon veel en veel te goedkoop in vergelijking met de prachte beelden waar ze overheen geplakt zijn. Daar had meer aandacht aan besteed kunnen worden.

Grappig feitje is dat Ridley Scott beelden van het begin waar de witte Volkswagen Kever door de bergen naar het hotel rijdt heeft gebruikt aan het einde van de bioscoop-versie van Blade Runner. Ook was Kubrick toendertijd een fan van David Lynch werk, om de acteurs in stemming te laten komen liet hij voor de opnames Eraserhead aan hen zien.

Al met al is The Shining een film met erg mooie opnames, goede muziek en een erg goed verhaal van Stephen King. De film voelt wat anders aan dan de andere Stephen King verfilmingen en Stephen King was dan ook niet tevreden over de film. King vind dit de slechtste verfilming van zijn werk, zelfs slechter dan Dreamcatcher. Hij heeft dan ook enkele jaren later een mini-serie laten maken als zijn visie op het boek maar na wat ik heb gehoord is die echt niet beter dan deze. Hoewel ik het geen perfecte film vind moet ik wel zeggen dat The Shining zeker een goede horror film is en een must-see voor filmfanaten.

Shivers is de debuutfilm van David Cronenberg. Hoewel hij eerder al twee films maakte, waren die allebei korter en geen horror.

Een luxe appartementen complex wordt geteisterd door een parasiet die seksueel overdraagbaar is en de dragers ervan veranderd in seks-maniacen.

Zijn bekende Body-horror was hier al aanwezig en ondanks dat Shivers een typische exploitatie horror is blijkt wel Cronenbergs potentieel. Op het eerste gezicht lijkt het een nogal foute film, maar er zat wat achter het erotische thema. Namelijk dat Cronenberg het taboe rond seks wil opheffen en daarom ook (voor die tijd) vrij controversiële scènes in de film heeft toegevoegd. Zelf vind al die taboedoorbrekendheid altijd een beetje nietszeggend, ik vind zelf dat je in een horror-film beter op angst, gore en geweld kunt richten en niet op wat schokerend is.

De film heeft nog de nodige foutjes, zo is het plot niet heel sterk uitgewerkt en en had de aandacht die de personages krijgen beter of anders verdeeld kunnen zijn. De film is wel degelijk geschoten en de gore en effecten waren zeker niet slecht.

Alles bij elkaar was het zeker geen standaard horrorfilmpje, maar echt goed was het ook zeker niet. De film is nog niet niveau dat Rabid, The Brood en Scanners zouden behalen en al helemaal niet vergelijkbaar met The Fly. Geinig om een keer gezien te hebben,

Geweldige film!! Eigenlijk is Wall-E gewoon een parody op Short Circuit. Nummer 5 is gewoon hilarisch! De effecten zijn redelijk en er is goed geacteerd. de muziek is ook wel aardig maar een beetje eentonig. Het verhaal is prachtig. De Hummor Mega-grappig. De camerahoeken en shots zijn een beetje onlogisch genomen op de een van andere manier. Het is zelfs een beetje ontroerend hoe Nr 5 probeert niet gedemonteerd te worden. Top Film! Zwaar ondergewaardeerd.

"Kidnap humans and destroy the machines!"

Erg goede film. Technisch veel beter dan deel 1 maar qua verhaal wat minder. Er is ook beter geacteerd. De muziek is veel beter.

Johnny 5 is dit keer ook echt hilarisch! Vooral aan het einde met die rode ogen dan is hij gewoon erg bad-ass. Ben met zijn slechte Engels is ook erg vermakelijk en word in dit deel veel beter gespeeld dan in het vorige deel.

Al met al een erg goede film die erg humoristisch en vermakelijk is.

Erg leuke en vermakelijke film! De humor krijgt een 10! De animatie een 0! De grapichs zijn echt heel slecht. Zoiezo is CGI wat minder maar bij Shrek is dit echt niet goed. De muziek is wel erg goed en de stemmen zijn ook goed!

Goede film. Beter dan deel 1 die soms nog een beetje saai is. Ik heb een hekel aan computeranimatie, Shrek heeft net als Toy Story vreselijke graphics maar net als Toy Story zijn ze helemaal geweldig. Bij Toy Story komt dat vooral door het verhaal en het dramatische effect maar bij Shrek is dat toch de Humor. Gewoon hilarisch! En de belangrijkste schetsen zijn van Mike Ploog (die ook aan The Black Cauldron, The Lord of the Rings, The Hobbit, The Dark Crystal, The Thing, X-men werkte). Goede film! Goede stemmen vooral Eddie Murphy & John Cleese. Redelijke Animatie. Goede Muziek.

"There's a stack of freshly made waffles in the middle of the forest! Don't you find that a wee bit suspicious?"

Erg leuke film.

Deze Shrek Forever After heeft een duidelijk erg andere stijl als de eerdere Shrek-film.

Waar de andere meer hilarische comedy/parodyen zijn is dit meer een Fantasy met erg droge humor en veel clichés. Toch wel een van de beste CGI-geanimeerde films die ik ooit heb gezien.

De muziek is opvallend beter als die van de andere Shrek's en ik vind dat Harry Gregson-Williams een erg mooie score heeft gemaakt.

Ook vond ik de aftiteling aan het einde erg goed. Dit was ook een aftiteling van de hele film reeks in plaats van alleen dit deel.

Erg leuke film met heel veel droge grappen.

Weer een erg goede film van Martin Scorsese.

Halverwege de jaren '50 krijgen U.S. Marshall Teddy Daniels en zijn nieuwe partner Chuck Aule de opdracht om een ontsnapping uit het Ashecliffe Hospital voor de crimineel-gestoorden op Shutter Island te onderzoeken.

Vind dit, samen met Inception, de sterkste rol van Leonardo DiCaprio. Hij gaat hier helemaal in zijn rol op en weet heftige emoties erg goed uit te beelden. Verder waren ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley en Max von Sydow bijzonder goed.

Aan het begin van de film zat ik me enorm te irriteren aan de nogal slecht afgewerkte greenscreens (het water, de randen en de onrealistische belichting), de vage geluidseffecten en de nogal vreemde camera bewegingen. Maar uiteindelijk kreeg de film er een erg mooie onwerkelijke sfeer door, wat het plot ook erg ten goede deed. De film is soms bijzonder goed opgenomen, naar het schijnt nog op 65mm film, maar toch vind ik dat Scorsese teveel CGI heeft gebruikt. Die ene George Noyce leek in mijn ogen volledig CGI. Veel had makkelijk op-locatie opgenomen kunnen worden en sommige shots zijn te slecht voor woorden (als Chuck van de rots is afgesprongen en we hem beneden zien liggen bijvoorbeeld). Maar zoals ik al zei word de heerlijke onwerkelijke sfeer van de film er niet door verpest. Wat ik ook geweldig vond waren de beelden van de concentratiekampen met muziek als Lonanto en Rothko Chapel Part 2 eronder in de dromen van Daniels.

De film heeft helemaal geen originele soundtrack. Normaal gesproken zou ik dat slecht vinden maar hier werkt de gebruikte muziek toch bijzonder goed. Moderne klassieke muziek van o.a. Brian Eno en Ingram Marshall en klassieke muziek van bijvoorbeeld Mahler vormen een bijzonder sterke en sfeervolle soundtrack.

Hoewel ik wel voelde dat er iets niet in de haak was en een twist te verwachten viel, werkte het plot voor mij toch bijzonder goed. De setting van de film alleen al geeft je kippenvel. De film liet me een beetje achter met een zelfde soort gevoel als Vertigo. Martin Scorsese heeft zich dan ook laten inspireren door Vertigo, Val Lewton's films en thrillers uit de jaren '40.

Shutter Island is een bijzonder meeslepende en goede film. De film heeft zeker zijn schoonheidsfoutjes maar staat garant voor een uitstekende kijkervaring. Echt een lekker mysterieuze film die je even alles doet vergeten, daar hou ik van.

Aanrader.

Silence is Martin Scorsese's verfilming van de roman van de Japanse schrijver Shūsaku Endō. De Aartsbisschop van New York had hem dat boek in de jaren '80 cadeau gegeven. Scorsese probeerde het boek al sinds de jaren '90 te verfilmen, maar het lukte nooit om de financiering rond te krijgen. De uiteindelijke productie verliep door de hoge kosten en de moeilijke omstandigheden op de locaties (aardbevingen o.a.) ook moeilijk. Op 29 November 2016 ging de film in première in het Vaticaan waar de film door Jezuïeten en bisschoppen is bekeken (of de Paus hem ook gezien heeft is onbekend) en sinds deze week is de film dan eindelijk ook in Nederland te zien.

1640. Nadat bijna heel Japan succesvol tot het Katholicisme is bekeerd besluit het Shogunaat om het land te zuiveren van buitenlandse invloeden. Een grootschalige Christenvervolging is het gevolg. Twee jezuïeten reizen naar Japan opzoek naar hun oude leermeester, die naar verluid zijn geloof heeft afgezworen. Tijdens hun verblijf in Japan wordt hun geloof op de proef gesteld.

Mensen die een film met actie en spectaculaire dialogen van Liam Neeson verwachten zullen bedrogen uit komen. Scorsese maakt een serieuze film, zoals Hollywood dat veel te weinig doet tegenwoordig. Als je niet bent geïnteresseerd in geschiedenis of theologie zal de film ook niet heel interessant zijn. Toch denk ik niet dat je perse gelovig moet zijn om de film te kunnen waarderen. Ik snap op zich wel dat de film het in Amerika slecht doet. Je moet geduld hebben en open staan voor de boodschap van de film wil je een prettige kijkervaring hebben. Silence is geen popcornvermaak.

De Ierse Katholiek Liam Neeson speelde eerder al een jezuïtische missionaris in het prachtige The Mission. Na zijn vele actie-rollen is het een verademing om Neeson weer in zo’n serieuze rol te zien. Neeson zet een sterke rol neer als Ferreira, al moet ik er wel bij zeggen dat het slechts een kleine rol is. Van Adam Driver had ik nog niet veel soeps gezien, maar hij bewijst zich hier toch een zeer degelijk acteur. Andrew Garfield blinkt het meeste uit. Zijn lijdensweg en innerlijke tweestrijd is bijzonder sterk vertolkt. Driver en Garfield zijn allebei erg afgevallen voor hun rol en hebben een tijdje in Portugal als Jezuïeten geleefd ter voorbereiding. De Japanners deden het verder ook wel aardig allemaal. Ik snap dat er voor Engels is gekozen in plaats van Portugees, al waren de accentjes soms een beetje flauw.

De cinematografie is uitstekend en de beelden van de opnamelocaties in Taiwan en China zijn werkelijk prachtig. De setting is goed verzorgd en zover ik het kan beoordelen historisch correct. Zo zitten er zelfs Nederlandse kooplieden in de film die even een enkel woordje Nederlands spreken. Scorsese benut stilte op een manier die een beetje doet denken aan het werk van filmmakers als Akira Kurosawa en Andrei Tarkovsky. Met name de long shots waren indrukwekkend. Voor de belichting en het kleurgebruik liet Scorsese zich inspireren door 17e eeuwse schilderijen met het Barokke clair-obscur belichting en goudgekleurde Japanse prenten uit die tijd.

Ik was eerst vooral benieuwd wat voor invalshoek Scorsese zou kiezen. The Last Temptation of Christ was bijvoorbeeld een controversiële film in religieuze kringen, hoewel ik hem wel kon waarderen. Toch is ondanks al dat geweld en gevloek van maffiosi het geloof altijd een rol blijven spelen in zijn films, dat word meer dan duidelijk uit Silence. Scorsese noemt het maken van de film 'zijn pelgrimstocht'.

De christenvervolging doet denken aan de Holocaust en was best heftig om te zien. Zowel fysiek als mentaal worden mensen gemarteld om hun overtuiging af te zweren. De martelingen vormde een vreemd contrast met de prachtige locaties waar ze plaatsvonden. Het stappen op de beeltenis van Jezus als symbolische afzwering van het geloof was vergelijkbaar met de manier waarop de Romeinen Christenen vervolgde. Als ze de keizer als god erkende mochten ze blijven leven, maar ze stierven liever een martelaarsdood. Zo ook de christelijke Japanners.

Scorsese blijft trouw aan de essentie van het boek, maar brengt tegelijkertijd ook zijn eigen visie over. Thema’s als verraad en verloochening zie je dan ook veel terug in het verhaal. Kichijiro is een soort personificatie van Judas en het concept van vergeving en als Rodrigues dan uiteindelijk zijn geloof verloochend horen we een haan kraaien, net als toen Petrus Jezus ontkende in de bijbel. De film bevat kritiek op de uitbreidingsdrang van het Christendom in de vorm van de tolk en de inquisiteur maar gaat tegelijkertijd ook in op de essentie van het geloof. De stilte waarmee gebeden worden beantwoord en of geloof nou van buiten of van binnen zit. De film bied in ieder geval veel stof tot nadenken, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

De geslaagde historische setting, de uitmuntende cinematografische kwaliteiten en de sterke filosofische achtergronden maken Silence tot een heus meesterwerk.

The Silence of the Lambs verteld het verhaal van de jonge FBI-agente Clarice Starling die de opdracht krijgt om de beruchte kannibalistische serie-moordenaar Dr. Hannibal Lecter te ondervragen om meer inzicht te krijgen in de geest van moordenaars. Starling wil dat Lecter helpt met het oplossen van de zaak Buffalo Bill - een moordenaar die zwaarlijvige vrouwen vermoord en vilt. Lecter doet dit echter niet voor niets en wil in ruil voor zijn hulp details uit Starling's persoonlijke leven weten...

Misschien wel de meest iconische Thriller ooit gemaakt. In vele opzichten ook erg vernieuwend omdat bij het onderwerp serie-moordenaars gebruikelijk werd gekozen voor een Horror-invalshoek of een Detective/Thriller-invalshoek en dat hier juist gecombineerd wordt. De film zou een bijzonder degelijke Detective zijn geweest, ware het niet door de toevoeging van het personage van Hannibal die de film naar een heel ander niveau verheft. Anthony Hopkins speelt een meesterlijke rol. Hij komt tegelijkertijd gevaarlijk gestoord als zeer beschaaft en intelligent over.

Wat ook enigszins vernieuwend was en een positief effect op de film heeft is het feit dat de film niet alleen een vrouwelijke hoofdrolspeler heeft, maar ook vanuit haar perspectief wordt verteld. Tegenwoordig worden we doodgegooid met zogenaamde feministisch verantwoorde films. Wat daar nu echter bijna altijd fout gaat is dat het uit loopt op een stereotype Mary Sue-personage - een onoverwinnelijke vrouw zonder tegenslagen. Starling is juist een sympathiek personage omdat ze niet perfect is en ook echt hard moet werken om haar doel te bereiken. De ontknoping met Bill maakt op deze manier zoveel meer impact dan als Starling de hele film al overal succesvol in was geweest. Daarnaast behandelt Jonathan Demme ook op een sterke manier hoe lokale politie toendertijd in de VS naar vrouwelijke FBI-agenten keek en hoe weinig vrouwen er toen bij de FBI zaten. Hij doet dit zonder belerend te worden of het ons door de strot te duwen.

Cinematografisch is de film bijzonder degelijk. Veel shots zijn heel erg symbolisch of worden toegepast om een bepaalt effect te bereiken. Zo ziet Hannibal altijd duidelijk waar de camera is en kijkt hij ook veel recht in de camera, wat zijn angstaanjagende effect alleen maar versterkt. Howard Shore’s prachtige score maakt de film ook eerder dramatisch dan dat het op schrikeffecten zit te hameren. De muziek is geschreven vanuit de gevoelswereld van het personage van Starling en zodoende versterkt het de band van ons als kijker met het personage heel erg.

Al met al blijft Jonathan Demme’s The Silence of the Lambs een meesterwerk. Het is een film die niet lijdt onder meerdere kijkbeurten en ook goed met zijn tijd mee is gegaan.

Erg leuke en zeer vermakelijke film die wij thuis altijd met kerst keken. De tekenstijl is heel erg mooi en lijkt een beetje op die van films als The Swan Princess. De animatie is redelijk maar de inkleuring is erg slecht. De achtergronden hadden ook beter gekund.

"You are NOT using those things in my forest."

Erg goede SF-film. Regisseur Douglas Trumbull heeft gewerkt aan de effecten van 2001: A Space Odyssee, Star Trek: TMP, Blade Runner etc.

Bruce Dern is een goed acteur en weet de rol goed te vertolken. Verder spelen er niet veel mensen in de film en die zijn dan ook iets minder goed.

Erg sterk en origineel verhaal. Past ook wel een beetje bij de Hippie-idealen uit die tijd. Ik begrijp de hoofdpersoon zelf wel, niet dat ik mijn collega's zou vermoorden maar natuur en zeker het laatste ter wereld is erg belangrijk. Die robotjes vond ik ook erg leuk, als er een kapot ging vond ik het zelfs een beetje zielig. Het einde vond ik ook sterk, en ook het idee dat er dan nog steeds ergens een koepel met natuur rondzweeft die word onderhouden door een robotje.

Erg mooie muziek. De soundtrack van Peter Schickele is erg mooi en de liedjes van Joan Baez vond ik ook erg mooi.

De effecten waren erg goed, die modellen en maté-paintings zien er prachtig uit. Alleen de explosies vond ik een beetje gedateerd. De regisseur was immers zelf een effect-second-unit-director. Grote namen zoals John Dykstra hebben er ook aan gewerkt. Dykstra bracht zelfs een eerbetoon aan deze film in Battlestar Galactica door de natuur-koepel tussen de Battlestars te laten vliegen.

Zeker een van de beste SF-films uit de jaren '70.

"I mean, uh, what the heck you gonna shoot a .44 bullet at anyway... made out of silver?"

Erg goede film! Samen met Cujo (1983), Cat's Eye (1985) en Pet Sematary (1989) weer zo'n heerlijke Stephen King-film.

Goed acteerwerk. Ook de kinderen deden het zeker niet slecht.

De muziek van Jay Chattaway was ook erg goed. Lekker typisch 80s met heerlijke synthesizers.

Erg goede effecten, de weerwolven en de wolf-transformaties zagen er zeer indrukwekkend uit.

Goed verhaal, lekker spannend, leuk sfeertje. Erg vermakelijke en goede film.

"We meet at last whoever you are"

Leuke en hilarische film! De animatie is drie keer niets, zwaar bagger. Maar de film is wel heel erg grappig en zeer vermakelijk om naar te kijken. Helaas is deze in de computer gemaakt. De tv-serie is wel gewoon met de hand gemaakt. Er zitten zoveel leuke zinnetjes en grappen in. Zeer vermakelijk en verveeld niet.

"Extraordinary, a normal babboon wouldn't have reconised its reflection and attacked it thinking it was another babboon"

De laatste film in Ray Harryhausen's Sinbad-serie, en blijkbaar ook de meest ondergewaardeerde.

Patrick Wayne speelt Sinbad en doet dat naar mijn mening een stuk minder als zijn voorgangers, bovendien was hij wat te Amerikaans. Hij heeft geen accent meer en acteerde nogal houterig. Patrick Troughton (priester uit The Omen en Doctor Who) had een sterke rol als de wijze griek. Peter Mayhew (Chewbacca uit Star Wars) is de man in het minotaurus pak in de close-ups. Een prettige verassing was wel de knappe, jonge Jane Seymour, 4 jaar na James Bond en nog voor Battlestar Galactica en Somewhere in Time.

Deze film is wel een stuk langdradiger dan de eerdere films en daardoor snap ik wel dat deze wat minder waardering heeft, maar laten we niet vergeten waar het bij deze films eigenlijk om draait; de special-effects. Van alle Sinbad films heeft deze ook de meeste 'creatures'. De filmopnames waren binnen enkele weken klaar maar Harryhausen heeft in zijn eentje anderhalf jaar besteed aan de effecten. Het mooiste vond ik persoonlijk de baviaan, prachtig toen hij met de prinses schaakte. De wesp, de minotaurus en de walrus waren wel aardig maar halen het niveau van de Troglodyte niet, leek haast menselijk/aapachtig. De Ghouls waren eigenlijk het enige wat niet helemaal 'smooth' was geanimeerd. De tijger was niet zo bijzonder als de titel van de film suggereert, de bewegingen waren goed gedaan (duidelijk geïnspireerd door een kat) maar ik vond zijn buik net wat te dik.

Het verhaal van Harryhausen was wel aardig. Geniaal hoe drastisch het klimaat in deze film veranderd trouwens, dan lopen ze in de brandende zon en dan zijn ze in een sneeuwstorm. Ook is deze film weer een orgie van mythologiën en culturen. Egyptisch, Grieks, Europees, Arabisch... het is er allemaal.

Jammer genoeg alweer Harryhausen's op-een-na-laatste werk. Ik kan Clash of the Titans van harte aanbevelingen, nog meer 'creatures' als hier en los van de effecten is de film ook nog zo slecht niet. Ray had nog zat plannen, ook voor Sinbad, maar die heeft hij nooit kunnen realiseren. Wel maakte hij (met een team) nog enkele korte films.

Een dieptepunt in deze film vond ik de knulligheid. In sommige scènes staan de acteurs gewoon voor een blue-screen terwel er beelden van een natuurdocumentaire achter hun worden afgedraaid. En in een shot waar ze dan wel werkelijk op de locatie liepen waren stunt-dubels gebruikt, die van Jane Seymour had duidelijk ander haar en een andere jurk aan.

Ik snap de titel niet echt, de tijger speelt immers geen grote rol. Die schitterde poster zorgde er wel voor dat mijn verwachtingen een beetje te hoog waren. Verder is Sinbad and the Eye of the Tiger lang zo slecht nog niet. Leuke avonturenfilm met mooie effecten en een jonge Jane Seymour.

"Doe het licht eens aan! Het is hier donker."

- De Nachtwacht-scène

Het gevoel dat ik alle goede films van Argento al had gezien heb ik nu al een tijdje. Voor Trauma waren mijn verwachtingen erg laag, voornamelijk door alle negatieve recensies. Dat bleek een ondergewaardeerd meesterwerk te zijn. Omdat The Stendhal Syndrome wel vaker een ondergewaardeerd meesterwerk genoemd wordt had ik goede hoop dat het weer een sterke film van Argento zou gaan worden. Helaas moet ik zeggen dat het de minst goede film is die ik tot nu toe van hem heb gezien...

De jonge politieagente Anna Manni achtervolgt een serieverkrachter in een museum als ze wordt getroffen door het syndroom van Stendhal. Ze valt flauw bij het zien van een bepaald kunstwerk. De verkrachter heeft het echter op haar voorzien...

Argento's dochter Asia Argento vertolkt voor de tweede keer de hoofdrol en de verkrachter wordt gespeeld door de Duitse acteur Thomas Kretschmann. Verder speelt Marco Leonardi - bekend van Cinema Paradiso - ook nog een kleine rol. Alle acteurs spelen wel goed - vooral Asia en Thomas hebben echt sterke scènes, maar de Engelse dub is van zo'n dramatisch slechte kwaliteit dat het vaak niet overkomt. Aangezien er geen enkele Engelstalige acteur speelt in deze film had ik de Italiaanse versie willen kijken, maar mijn kopie had alleen Engels. Geloof ook dat ik de waardeloze Troma versie heb gezien en zie nu dat er ook gewoon een widescreen-versie in omloop is...

The Stendhal Syndrome is niet echt een Giallo maar meer een Politiefilm. De moordenaar gebruikt pistolen en geen messen en dat vind ik persoonlijk wat minder. Al die typisch Amerikaanse actie-film aspecten, de commissaris en al die cop-slang vond ik ook niet passen in een Italiaanse film. Ergens natuurlijk ook vernieuwend dat Argento geen Giallo-clichés gebruikt. Het syndroom van Stendhal is een fascinerend gegeven. Het schijnt echt te bestaan en heel veel mensen schijnen er last van te hebben, waaronder Argento zelf die in zijn jeugd ooit in de ban is geraakt van een schilderij na het bezoeken van een museum met zijn ouders.

Deze film is de aller eerste Italiaanse productie waar CGI wordt gebruikt. Argento gebruikt het voor een totaal overbodig shot van een darmkanaal, een schilderij en een belachelijk slecht headshot (dat je met heimwee doet denken aan die geweldige scène uit Four Flies on Grey Velvet). Verder is er visueel overigens helemaal niets mis met Stendhal. De film is erg degelijk opgenomen en ik vond de manier waarop de schilderijen 'tot leven zijn gewekt' ook erg gaaf. Tijdens de Nachtwacht-scène horen we zelfs Nederlandse dialogen. Ook de brutere scènes waren geniaal geschoten en de onthulling aan het einde was ook erg sterk.

Na jaren werkt Ennio Morricone weer samen met Argento en de muziek is dan ook erg sterk. Erg spannende soundtrack die de spanning erg ten goede doet.

In een documentaire die ik pas zag (An Eye for Horror) vertelde Asia Argento over de moeizame relatie met haar vader. Als je ziet wat ze allemaal moet doen in zijn films kan ik me daar wel wat bij voorstellen...

Ik vind de negatieve reviews van de film een beetje overdreven, maar de positieve ook. Toch echt een stuk minder als dat ik van Argento ben gewend. Misschien komt het ook omdat ik een heel ander soort film had verwacht. Maar op zich is het zeker geen slechte film. De schilderij-scènes zagen er goed uit, de wraak scène was erg gaaf en lekker bruut en het einde van de film vond ik ook sterk. Alleen jammer van de waardeloze dub en typische Politie-actie. Voor een herziening ga ik zeker een Italiaanse versie zoeken. De film is vermakelijk en spannend, de echte Argento-fan moet hem wel gezien hebben.

Heb nog hoge verwachtingen voor Sleepless en Argento werkt inmiddels weer aan een nieuw project The Sandman. Ik hoop echt dat er nog een paar meesterwerkjes aankomen want Argento is een genie en geen b-film regisseur en dat moet zijn werk reflecteren.

"I saw a murder, and I'm going to prove it!"

Na 5 onsuccesvolle komedie-films te hebben gemaakt start Brian De Palma dan eindelijk zijn carrière met de Hitchcockiaanse thriller Sisters.

Via een televisieprogramma ontmoet Danielle een donkere man die haar naar huis brengt. De opdringerige ex-man van Danielle volgt hen echter overal en ook Danielle's zus is jaloers. Als een overbuurvrouw ziet hoe de donkere man wordt vermoord in Danielle's appartement gaat ze naar de politie. De politie is echter zeer sceptisch en samen met een privé-detective gaat ze alsnog op onderzoek uit.

Margot Kidder (Superman, Black Christmas) speelt een sterke rol als de Frans-Canadese tweeling. Jennifer Salt - die toentertijd overigens een appartement deelde met Kidder - speelde ook goed als de overbuurvrouw. Verder vond ik ook William Finley het goed doen als de creepy ex-man van Danielle.

Het concept van Sisters vond ik erg sterk. De invloed van Psycho is heel duidelijk terug te zien. Zo duidelijk dat je de twist al van mijlen ver zien aankomen. Dat is op zich jammer, want het zorgt ervoor dat de film iets minder spannend overkomt. Het plot is echter zeker niet slecht, vooral de personages vond ik allemaal erg goed en ook de opbouw van de spanning was erg goed gebracht. De Palma kwam op het idee toen hij een krantenartikel las over een Siamese tweeling uit de Sovjet-Unie die succesvol van elkaar waren gescheiden.

Het sterkste punt van Sisters is toch wel Brian De Palma's briljante Hitchcockiaanse flow en uitstekende cinematografie. Hij gebruikt weer een aantal erg gave splitscreen en split-diopter shots. Dario Argento had 2 jaar eerder al een splitscreen gebruikt in Four Flies on Grey Velvet.

Nu Hitchcock niet meer met Bernard Herrmann samen wilde werken kon deze mooi voor De Palma muziek gaan maken. De Palma had een vroege versie van de film gemonteerd op eerdere muziek van Bernard Herrmann en het lukte hem uiteindelijk om een originele soundtrack te laten maken door de maestro.

Het sterke concept, de uitstekende cinematografie, de spannende muziek van Bernard Herrmann en het goede acteerwerk maken Sisters tot een erg sterke vroege film van Brian De Palma. De typisch Hitchcockiaanse manier waarop het verhaal verteld wordt vond ik ook echt geweldig. Bijzonder vermakelijke en filmtechnisch uitstekende thriller. Aanrader.

"Ever since we've been here you've been so confident."
-"Well I'm the captain. That's my job. It's no good for me to go waving my arms in the air and screaming "Oh shit, we're gonna die!" That doesn't invoke much confidence, does it?"

Komedie is niet echt mijn ding maar dit was voor de verandering best een leuke film.

Harrison Ford had hier een leuke rol, al heb ik hem in betere gezien. De zoveelste keer dat hij iets met vliegen te maken heeft; kapitein van een ruimteschip, een avonturier die NIET kan vliegen, een president op Air Force One en hij heeft recent een ongeluk gehad met z'n privé vliegtuigje...

De film was best aardig opgenomen en het verhaal was best aardig. Voor een komedie kent de film best nog wel een paar serieuze momenten. Zitten wel een paar onwaarschijnlijkheden in het verhaal, het zoeken naar een verongelukt vliegtuig stopt echt niet na een paar dagen (dat duurt echt wel een paar maanden), ook zouden piraten nooit met dure munitie op verongelukte toeristen gaan schieten die niet eens geld bij hebben.

De muziek van Randy Edelman vond ik erg mooi.

Wel behoorlijk andere koek als Ghostbusters maar wel een vermakelijke film.

"What's happenin', hot stuff?"

Aardige comedy van John Hughes, vooral omdat het zo lekker 80s is, maar toch wel stukken minder als Ferris Bueller's Day Off.

Het acteerwerk kon er wel mee door al waren sommige acteurs een beetje flauw. De problemen van een tienermeisje spreken mij niet zo aan en deze film laat eens mooi zien hoe ontzettend nutteloos dat gepieker is. Heel realistisch is de film ook niet (het is immers een comedy), welke ouder vergeet nou de verjaardag van z'n eigen kind? Maar anderzijds vond ik dat er toch een aantal erg vermakelijke capriolen inzaten. Die Aziaat was misschien een beetje stereotype maar ik vond hem geniaal.

Het hoogtepunt voor mij was de typische jaren '80 muziek. Niet alleen heeft de film een mooie soundtrack van Ira Newborn maar ook nummers van o.a. Madness, The Stray Cats, David Bowie, Billy Idol, Wham!, The Vapors, Kajagoogoo, Paul Young, AC/DC en zoals Hughes wel vaker doet wat filmmuziek, hier van The Godfather, Peter Gun en Twilight Zone: The Movie. De muziek zorgt voor een aantal erg grappige momenten.

Het is niet helemaal mijn cup-of-tea maar 80s-filmpjes kan ik altijd wel waarderen. Trouwens, is 16 niet wat oud voor een tweedejaars? Ik ben 15 en ga naar de 4e.

Een voldoende.

"I see dead people."

Door de hoge waarderingen was ik hier nieuwsgierig naar geworden. Toen ik hem op Netflix zag heb ik hem maar eens bekeken.

Het acteerwerk was goed. Bruce Willis speelde erg sterk als Dr. Malcolm Crowe en Haley Joel Osment bewijst hier opnieuw dat hij voor zijn leeftijd erg goed kan acteren.

Het verhaal vond ik erg sterk en deed me een beetje denken aan een verhaal van Stephen King. Een kinderpsycholoog neemt de taak op zich om een jongetje te helpen die zegt geesten te zien. De film bouwt een erg sterke spanning op en heeft erg sterke drama.

Ik vond wel dat het lang duurde voor de film nu echt opgang kwam, pas halverwege de film verteld de jongen dat hij geesten ziet. Ik vond het dus eigenlijk een spoiler, ongelooflijk jammer dat het tegenwoordig zo bekend is dat de film daarover gaat, als ik het niet wist was het waarschijnlijk nog beter geweest. Er hadden ook wat meer geesten in gemogen en we zien niet dat een geest Cole ook echt pijn doet, we zien alleen het resultaat. Dat had wat mij betreft beter gekund.

Wel erg sterk was de enorme twist aan het einde die je een beetje aan het denken zette. Erg indrukwekkend en onvoorspelbaar. Wel heb ik er wat vraagtekens bij, hij was wat afstandelijk van zijn vrouw maar maanden niet met elkaar spreken zou je toch echt wel aan het denken moeten zetten. Ook dacht ik dat de moeder van Colae hem ook zag, tegen wie zij ze anders "Je hebt een uur" toen Cole en Malcom met elkaar gingen praten. En ik neem aan dat een psychiater eerst met de ouders of een instantie praat alvorens aan het werk te gaan. Dat vraag ik me toch wel af, verder vond ik het verhaal erg sterk.

De muziek van James Newton Howard was erg sterk. Had iets weg van ouderwetse horror, werkte erg goed met de spanning en ook met de drama. Ook vond ik de film mooi opgenomen. De gore en make-up waren ook goed gelukt bij de geesten.

Al met al een erg goede film. Goede spanning en drama en een erg mooi verhaal. Aanrader.

"Faith is a torment. It is like loving someone who is out there in the darkness but never appears, no matter how loudly you call."

Mijn eerste film van Ingmar Bergman. Was langzamerhand toch wel heel erg nieuwsgierig geworden naar Det Sjunde Inseglet, vooral ook omdat de film als inspiratie heeft gediend voor zoveel andere films.

De ridder Antonius Block keert terug van de kruistochten en treft een door pest geplaagd Zweden aan. Hier wacht de dood op hem, die hij uitdaagt voor een schaakspel. Antonius en zijn reisgenoot ontmoeten ondertussen een groep acteurs, een Smit en zijn vrouw en nodigen deze uit om naar zijn burcht te komen.

De eerste keer dat ik Max von Sydow in het Zweeds zie, blijkbaar had hij toen nog niet zo'n laag stemgeluid, maar hij kon al wel goed acteren. Verder was het acteerwerk ook zeker niet slecht. Dacht de stem van sommige acteurs te herkennen, maar dat zijn vast accenten of dialecten die het zelfde zijn.

De film is aan de ene kant erg serieus en duister en aan de ander kant heeft de film een humoristische toon. Zo heeft de dood ook een leuke zwarte humor.

Moest tijdens het kijken heel vaak denken aan Floris. Zowel de toon, de kostuums, als het acteerwerk zijn erg vergelijkbaar. Het zou me verbazen als Paul Verhoeven niet door de film beïnvloed zou zijn. Ook viel het me op dat de Dood hier zwarte lere handschoenen draagt, Dario Argento heeft dus waarschijnlijk ook naar Bergman gekeken. Andrei Tarkovsky was ook door deze film geïnspireerd voor Andrey Rublyov. Op zijn beurt is Bergman weer door Akira Kurosawa geïnspireerd.

Samen met The Elephant Man en Frankenstein vind ik dit de allermooiste film die ik in zwart-wit heb gezien. Bergman maakt op geniale wijze gebruik van de grijstinten en de 4:3 beeldverhouding. De blue-ray versie heeft schitterend scherp beeld. Ik vond ook dat de film veel moderner aanvoelde als de meeste studiofilms van die tijd, ook al waren de overgangen wat gedateerd. Ook de muziek van Erik Nordgren had een geweldige sfeer die fantastisch bij de beelden paste.

Hoewel het anders was als ik verwachte, vond ik het een bijzonder sterke film over de middeleeuwen. Het religieuze thema sprak mij ook erg aan en de film verwijst op geniale manier naar Openbaringen (Apocalyps). De scène met de zelfkastijders en monniken en de heks vond ik ook echt een uitstekende toevoeging.

Een die je gezien moet hebben.

Erg grappig filmpje.

Dit soort concepten zien we niet heel vaak in Nederland. Toch erg leuk om een keer een Hollandse Horror-film te zien. Het is behoorlijk nep en er zitten een paar enorme knipogen in maar des al niet te min is het toch nog best vermakelijk. Het concept is in ieder geval wel geniaal.

En onder de grond zijn ook best nog wat mooie plaatjes geschoten.

Sleepaway Camp is de enige niet-Italiaanse film die ik heb meegenomen op mijn Italiaanse vakantie. Na de eerste twee delen van Firday the 13th en The Burning is dit de vierde Summer Camp Slasher die ik zie.

Ricky en zijn verlegen nichtje Angela brengen de zomer door op kamp Awak. Na een akkefietje met een pedofiele kok gebeuren er vreemde dingen op het kamp. Angela wordt erg gepest omdat ze zo verlegen is, maar dan vallen de pestkoppen ten prooi aan een mysterieuze moordenaar.

Voor een dergelijke Slasher was het acteerwerk niet slecht. Het tiener-drama was zelfs best sterk neergezet. Allemaal erg geloofwaardig en ook best redelijk uitgewerkte personages. Zelf had ik wel sympathie voor Angela, wat waren die meiden vals zeg.

De soundtrack is een combinatie van zeer degelijke orkestrale suspense-muziek en wat jaren ’80 nummers. De film was redelijk geschoten, al werd het nergens echt bijzonder. Het leek vaak meer herfst als zomer omdat de blaadjes bruin gekleurd waren (zal wel een Amerikaanse boomsoort zijn). De kills waren niet echt heel bruut en veel waren er eigenlijk ook niet. Toch vond ik dat de make-up er wel uitstekend uitzag, vooral nadat de slachtoffers dood waren.

Je zag natuurlijk al van mijlen ver aankomen dat Angela de moordenaar was, hoe gek dat ook mag klinken. Nadat ik zag dat de pedo-kok door kinderhandjes zijn dood in werd geduwd was er voor mij geen twijfel meer mogelijk. De film probeert nog om ons aan het twijfelen te brengen door Ricky zelf verdacht te maken, maar dat duurt niet voor lang. Toch was het einde wel een enorm freaky twist. Want alsof het nog niet genoeg was dat een klein meisje de killer is in deze slasher, is ze ook nog geen meisje… Ik snap dat ze wraak nam op die pestkoppen, en misschien ook nog wel dat ze haar vriendje omlegde, maar die kleine koters afslachten was dan weer niet nodig… Overigens wel grappig dat de film de hele tijd vrij braaf blijft qua gore en seks en aan het einde alle remmen los laat.

Al met al was Sleepaway Camp wel een geinige Summer Camp Slasher maar tot nog toe heb ik er geen enkele gevonden die het sfeertje heeft dat ik zoek. Heb me er prima mee vermaakt, ondanks dat de kills vrij schaars waren, omdat het drama ook vrij aardig was. Door het freaky einde nog best memorabel, maar haalt het niet bij The Burning – die ook goede drama had en qua gore en visueel wat sterker was – en de eerste Friday the 13th – de klassieker en toch wel goed plot en vrij sfeervol. Aanrader voor de liefhebber.