Opinions

Een actrice moet een vriend helpen die verdacht wordt van moord omdat hij de jurk van een diva moest ophalen toen deze zojuist haar man had vermoord. De actrice en haar vader moeten alle middelen aangrijpen om de schuld van de diva te bewijzen.

Jane Wyman speelt de hoofdrol voor de film, maar de meeste aandacht zal destijds naar de van oorsprong Duitse-entertainer Marlene Dietrich zijn gegaan, die hier als een soort Arnold Schwarzenegger acteert. De leukste acteurs vond ik echter de typisch Britse Michael Wilding en Alastair Sim.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en bevat alle elementen die Hitchcock zo heerlijk vind: valse beschuldigingen, vluchten voor de lange arm der wet, misleiding en een dikke dosis suspense. Cinematografisch was alles in orde, wat ook wel te verwachten valt van Hitchcock. Maar echt heel indrukwekkend werd het in dit geval nergens. Wat dat betreft was dit slechts een vingeroefening voor Strangers on a Train.

Vermakelijke Thriller, maar ver nogal gemiddeld.

Waar eerder Das Boot op succesvolle wijze de oorlog uit het perspectief van de Duitse marine liet zien, doet Stalingrad dit met een peloton Duitse soldaten tijdens de slag om Stalingrad.

Een peloton Duitse stormtroepen is net terug uit Noord-Afrika als ze te horen krijgen dat ze naar Rusland worden gestuurd. Omdat hun vorige luitenant gewond is en zijn verstand heeft verloren krijgen ze de jonge idealistische Hanz Van Witzland toegewezen. Onderofficier Manfred 'Rollo' Rohleder gaat een weddenschap met hem aan, wie het langst zal overleven...

Stalingrad schetst een sterk en realistisch beeld van de veldslag. De locaties zagen er goed uit en de gevechten waren indrukwekkend. Om nog maar te zwijgen van de scènes in de sneeuw. Het acteerwerk van de belangrijkste figuren was ook dik in orde. Met name Thomas Kretschmann en Dominique Horwitz maakte indruk. De film laat zien dat Nazi Duitsland evengoed zijn eigen soldaten op gruwelijke wijze heeft behandelt en maakt duidelijk wat voor verschrikking het Oost-front is geweest.

Net als bij Das Boot slaagt echt de andere kant van een bekend verhaal te zien. Toch vond ik het hier een stuk minder goed werken als daar. Dat kwam denk ik vooral door de manier waarop de eerste helft van de film in beeld is gebracht. De gevechten zijn vrij onoverzichtelijk gefilmd, er gebeurt van alles en het is lastig om bijvoorbeeld te herkennen wie er sterft. Daarnaast vond ik het ook erg lastig om personages te onderscheiden, het was wellicht beter geweest als ze bij wijze van introductie ons eerst het peloton hadden leren kennen zoals je dat bij Vietnam-films bijvoorbeeld vaak ziet. Nu voelde het alsof sommige personages pas heel laat in de film hun intrede deden.

Stalingrad maakte niet al mijn verwachtingen waar, maar is uiteindelijk toch een sterke Duitse oorlogsfilm.

De derde film die ik zie van Andrei Tarkovsky en het is weer een erg bijzondere.

Drie mannen zijn van plan om illegaal in De Zone binnen te dringen. Stalker dient als gids voor Professor en Schrijver. In De Zone zou een mysterieuze kamer zijn die wensen vervuld. Gebaseerd op de SF-roman Bermtoeristen van Arkadi en Boris Stroegatski. De naam Stalker heeft niets te maken stalking, oorspronkelijk betekend het woord stalker zoiets als padvinder en hier wordt het gebruikt als naam voor een gids die mensen naar De Zone brengt.

Solaris en Nostalghia vond ik ook erg sterke films, maar die vond ik bij vlagen een beetje langdradig worden. Stalker had mij naar 10 minuten in het verhaal gezogen en kon mij gedurende de hele speelduur geboeid houden. Ieder shot van de film is een onmisbaar meesterwerkje en verteld op effectieve wijze het verhaal. De combinatie Mystery/Sciencefiction vind ik erg geslaagd, niet alleen zijn dit twee van mijn favoriete genres, maar het is ook erg intrigerend om een film van dat genre uit de Sovjet-Unie te zien.

Ergens jammer dat de film in 4:3 is geschoten, ik hou niet zo van dat beeldformaat. Solaris had van die schitterende Widescreen-cinematografie. Toch vind ik dat Tarkovsky uitstekend met het beeldformaat is omgegaan, want de cinematografie is ook hier erg sterk. Het begin van de film in zwart-wit had een apart sfeertje, deed mij een klein beetje denken aan Duitse expressionistische films. Later als we eenmaal in De Zone zijn wordt het beeld weer kleurrijk en Tarkovsky's stijl weer herkenbaarder.

Ook deze film is weer enorm poëtisch. De diepzinnige dialogen vond ik best indrukwekkend en waren nog redelijk te volgen met de ondertiteling. Al was deze wel erg kort in beeld en kwam hij bij mij ook nog iets te laat. Er zitten een aantal christelijke symbolen in de film en ook psychologie is erg belangrijk. Maar symbolisch is de film niet, Tarkovsky vind dat een film op intuïtie moet ontstaan. Achter kunst moet niet perse een betekenis zitten, de kijker moet zelf een betekenis kunnen interpreteren en het moet wat betekenen voor de personages in de film. Dit is ook wat Andrei Tarkovsky zo uniek maakt als filmmaker, samen met het feit dat hij niemand wil imiteren en geen enkel shot wil filmen dat lijkt op een bestaand shot .

Ik vind de film een ongelooflijke rust uitstralen. De haast onmogelijk lange camera-bewegingen in sommige shots en de schoonheid van het verlaten gebied versterken dat nog eens. Het lijkt haast alsof Tarkovsky de natuur kan beïnvloeden voor zijn films; het schitterende water met vissen, inktvlekken en druppels en de mysterieuze hond die steeds precies goed zit en loopt.

De locatie van de film is schitterend door alle rommel en vervuiling. Zonder risico was het echter niet. Tarkovsky en 3 andere cast/crew-leden zijn enige tijd na het maken van de film overleden aan long-kanker. Volgens de geluidsman komt dat door de locaties in Letland waar ze de film hebben gefilmd: “We filmden nabij Tallinn in het gebied rondom de kleine rivier Pitrina met een half-functionerende waterkrachtcentrale. Stroomopwaarts was een chemische fabriek die giftige vloeistoffen lekte. Er is zelfs een shot in Stalker met vallende sneeuw in de zomer en schuim dat met de rivier meestroomt. Eigenlijk was het vreselijk giftig.” Later noemden de bewakers van Tsjernobyl zichzelf Stalkers en wordt door hen naar het besmette gebied verwezen als De Zone.

De schitterende muziek van Eduard Artemev gaf de film ook nog een mysterieus tintje. De muziek deed me een beetje denken aan de experimentele elektronische albums van Tangerine Dream. Alleen dan zonder de sequencers en met traditionele Russische muziek erdoorheen. Telkens als het geluid van een passerende trein klinkt horen we ook klassieke muziek: de Marseillaise, Ravel's Bolero en Ode an die Freude van Beethoven. Overigens is er weer niet veel muziek in deze film van Tarkovsky, maar daar stoorde ik me eigenlijk helemaal niet aan. De stilte en de sterke geluidseffecten doen de film erg ten goede.

Stalker is een film waar je even echt goed voor moet gaan zitten. Door het mysterieuze aspect is de film spannend in de zin dat je benieuwt bent wat er gaat gebeuren. De film is erg indrukwekkend en na het kijken moest ik het ook even op me in laten werken. Stalker is een heus meesterwerk, tot nu toe zeker de beste film die ik van Tarkovsky heb gezien. Indien je openstaat voor films die niet gemaakt zijn voor kleuters met een aandachtsspanne van 20 seconden (zoals we tegenwoordig zien) dan kan ik je Stalker zeker aanraden.

"I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?"

Als de vrienden Gordie Lachance, Chris Chambers, Vern Tessio en Teddy Duchamp te horen krijgen dat een tiener door een plaatselijke bende om zeep is geholpen besluiten ze op zoek te gaan naar het lijk. Een avontuurlijke tocht volgt, waarin de jongens elkaar beter leren kennen en hun vriendschap op de proef wordt gesteld.

Goed acteerwerk van de jonge cast. Zowel Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman als Jerry O'Connell vond ik het erg sterk doen. Ook de wat meer emotionele scènes waren goed en realistisch gedaan. Ook Kiefer Sutherland zet een goede rol neer als de bendelijder.

Heel erg typisch-King is de film niet, de uitstraling is vooral heel anders, warmer. Maar de achtergrond van de personages is dan wel weer typisch King, en opzoek gaan naar een lijk is ook best wel macaber ondanks de warme toon van de film. Stephen King schijnt destijds helemaal omver geblazen te zijn toen hij de film zag en vertelde Reiner dat hij het de beste verfilming van zijn werk vond. Toen later Misery verfilmt zou worden wilde King de rechten alleen verkopen als Reiner zou regisseren. Misery is een van mijn persoonlijke favoriete Stephen King-verfilmingen. Overigens erg jammer dat Rob Reiner later allemaal nietszeggende komische drama-films is gaan maken, wat een verspilling van talend.

Coming-of-age films zijn voor mij eigenlijk nooit herkenbaar, en deze Stand By Me ook niet echt. Logisch natuurlijk, Nederland en de VS zijn heel verschillend, de jaren '50 en de afgelopen 16 jaar zijn ook niet bepaald vergelijkbaar en daar komt ook nog bij dat in dergelijke films meestal de wat meer avontuurlijke of problematische jeugd aandacht krijgt (om nog niet te spreken over mijn autisme...). Toch bracht deze film een gevoel van nostalgie in me naar boven, naar de zomer's van toen ik nog op de basisschool zat. Het einde ontroerde me zelfs een beetje. En ik ben pas 16, moet je nagaan hoe dat over 30 jaar zal zijn.

De film is leuk opgenomen en de locaties waren erg goed. Wat de film voor mijn helemaal afmaakte was de geweldige 50s/60s muziek. Mooi dat ze Stand By Me een aantal keer instrumentaal gebruikte maar pas helemaal aan het einde volledig lieten horen.

Erg mooi filmpje, een van de betere Stephen King-verfilmingen. (Slordig trouwens dat Corey Feldman op de poster ineens geen bril en geen misvormt oor meer heeft.)

Redelijke Star Trek-film. De originele cast is ongeëvenaard, maar de jongere acteurs doen het opzich nog wel prima, ze lijken ook nog best op de originele. Wel een beetje vaag dat de Spock uit de toekomst dan door Nimoy word gespeeld en een promotiefoto van The Original Series heeft, maargoed. Effecten waren redelijk en de film is wel degelijk opgenomen. Verhaal heeft niet veel om het lijf, maar ongeveer net zo vermakelijk als een doorsnee aflevering van Star Trek.

Geweldige film! Weer nog iets beter dan The Wrath of Kahn. Weer nog wat spannender en avontuurlijker dan zijn voorganger. Knap van Leonard Nimoy dat hij kan acteren en regisseren in de zelfde film. Erg goede film. Goede Effecten. Goed Geacteerd. Goed verhaal. Hele mooie locaties.

Erg goede Star Trek film.

Abrams slaagt erin iets moderns te maken en toch respectvol te blijven naar het originele materiaal. Wel heb ik een paar opmerkingen.

Erg goede cast. Ik vond het geweldig dat Leonard Nimoy er even inzit. Peter Weller was ook erg goed. Buiten Spock en Sulu vond ik wel dat de meeste totaal niet leken op de originele crew. Die Scotty praat wel precies het zelfde accent. Het belachelijkste vond ik Kahn, Benedict Cumberbatch lijkt totaal niet op Ricardo Montalban's vertolking.

Geweldig dat ze Jerry Goldsmith's originele muziek nog even laten horen. De verdere muziek vond ik niet heel bijzonder.

Goede effecten, de CGI is hier lang niet zo storend als normaal en de schepen zien er goed uit.

Wel heb ik wat aan te merken. Ik vind de relatie tussen Spock en Uhura een beetje vreemd (in de oude Star Trek kan ik me dat ook niet voorstellen). Ook lijken veel dingen uit het verhaal me sterk. Vooral dat ze Kahn ontmoeten is onmogelijk dat zullen ze namelijk later in The Original Series pas doen. Ik vond dat videobericht van de oude Spock wel erg goed. Neemt ook veel kritiek weg, voor mijn gevoel speelt deze film zich af in een alternatieve toekomst en komt de oude Spock uit de gene die wij in de orginele Star Trek hebben gezien.

Hou dan ook, erg vermakelijke film en als Star Trek-fan natuurlijk zeker de moeite waart.

Geweldige film! Alhoewel deze The Voyage Home totaal anders is en een hele andere sfeer heeft dan de andere Star Trek-films is hij daar zeker niet slechter door.

De Muziek van Leonard Rosenman is, Ook al is het niet de originele Star Trek-Theme, Erg mooi en lijkt erg op de muziek van The Lord of The Rings (die is namelijk ook van Rosenman). De effecten zijn erg goed, ik mag dat vroege CGI wel. Erg is erg goed geacteerd, met wonder boven wonder nog steeds de zelfde acteurs. Het verhaal is erg mooi, alhoewel het heel erg anders is dan de andere verhalen. Het is af en toe pest nog wel grappig, heeft niet voor niets het genre comedy, maar dat valt ook wel weer mee en uiteindelijk is het toch wel weer serieus.

"Live long and prosper."

Erg ondergewaardeerde film. Ik snap ook helemaal niet waarom want deze The Final Frontier is niet veel minder dan alle andere Star Trek-films. Erg Goede film. De muziek, die weer van Jerry Goldsmith is, is erg mooi.

Wel heb ik ook een min-puntje; het is allemaal wel een beetje knullig voor die tijd. De vorige film The Voyage Home had betere effecten en minder film korrel. Ook is het best irritant dat de film niet in Wide-screen is. Ook is het begin erg vaag, en het idee van een Vulcan met emoties staat me ook niet echt aan maar als we eenmaal Kirk, Spock en McCoy zien op hun "vakantie" word alles weer beter.

De bar op Nimbus III is duidelijk erg geïnspireerd door de Mos Eisley Cantina uit Star Wars. Ook is de zoektocht naar een opperwezen best vaag maar het verloopt allemaal toch wel goed. Wel is het opvallend dat shots soms uit een vreemde hoek worden genomen. Maar ik begrijpt niet waarom je daarom de film minder zou vinden. Al met al een erg goede Star-Trek die door Kirk (William Shatner) zelf is geregisseerd.

Geweldige film!! Een van de beste Star Trek-film is het wel. Heel erg goede en mooie film.

De effecten zijn erg goed. Het vroege CGI in combinatie met ILM is nog steeds erg mooi maar van de Star Trek-films heeft deze wel de beste. De kostuums zijn erg goed. De sets zijn erg goed zelfs het strafkamp op de sneeuw maan is erg echt gemaakt. De aliens zijn ook erg goed gemaakt. Vooral de Klingons. Sommige aliens leken wel Orks. Het acteerwerk van William Shatner, Leonard Nimoy, DeForest Kelley en de rest van de oude vertrouwde cast is weer heel erg goed. De muziek is ook erg mooi en goed en lijkt heel erg op de score van Stargate (1994). Het verhaal is ook erg goed en best wel orgineel.

Al met al een heel erg mooie film!

"Assimilate this!"

Goede film maar had opzich meer verwacht.

Patrick Stewart en Michael Dorn waren erg goed. Er zat wat leuke actie in. De sets en effecten waren soms best goed en dan wat minder, vooral de sets van aarde en de CGI aan het einde waren erg matig. En het was wel vermakelijk.

Ik vond die donkere vrouw compleet overbodig omdat ze niets aan de film toevoegt, ook het hele tijd reis scenario vond ik niet erg geslaagd. Naar mijn doen doen ze dat te vaak in het Star Trek-universum. Verder wel een erg goede film en die Borg zijn gewoon genius.

"You know if Spock were here he'd say I was an irrational, illogical human for going on a mission like that."

Goede film alleen veel te weinig Kirk, Scotty, Chekov en helemaal geen Spock. Ik vind dat Kirk ook een waardigere dood had verdient. Ook gedaagd hij zich niet helemaal zoals iemand van zijn stand zou moeten.

Patrick Stewart is hier weer geweldig en al zitten ze er maar kort in William Shatner, James Doohan en Walter Koenig zijn natuurlijk ook geweldig!

Redelijk geslaagde overgang van de originele naar de nieuwe crew. Hier zie je ook goed de verschillen. Hoewel ik de tv-serie The Next Generation geweldig vind vind ik de films van de originele crew toch veel beter.

Verhaal is een beetje vergezocht en die hele Nexus is een goedkoop ding om Kirk op het scherm te krijgen.

Heb me wel prima vermaakt! Goede film!

Matige Star Trek film.

Slechte CGI-effecten, de enterprise ziet er niet uit, slechte sets.

Mager verhaal, het is veel te lang had best in een Episode van de tv-serie gekund.

Patrick Stewart was geniaal als altijd.

Redelijk vermakelijk.

"First time I saw Data, he was leaning against a tree in the holodeck, trying to whistle. Funniest thing I ever saw. No matter what he did, he couldn't get the tune right. What was that song? I can't remember the song..."

Dit was de enige Star Trek-film die ik nog niet gezien had, dus toen ik hem op Netflix zag heb ik hem maar gekeken.

Patrick Stewart was weer erg goed als Kapitein Jean-Luc Picard. Verder was de gebruikelijke Next Generation cast aanwezig. Ook kwam Kate Mulgrew nog heel eventjes om de hoek kijken als Janeway. Tom Hardy vond ik een matige bad-guy, hij leek ook niet genoeg op Stewart om zich voor te doen als zijn kloon, wat misschien veel koeler was geweest was Stewart ineen dubbel-rol casten. Hij acteerde op zich niet slecht.

Het verhaal was wel redelijk, voelde een beetje aan als een langere aflevering maar dat geeft opzich niet. De aliens en locaties zagen er prima uit, al vond ik bepaalde dingen een beetje gepikt van Star Wars Episode 1. De CGI-effecten vielen eigenlijk nog wel mee, al kunnen ze natuurlijk niet tippen aan de geweldige effects van bijvoorbeeld The Search for Spock.

Al met al was het wel een vermakelijke film, in ieder geval beter dan die verschrikkelijke Star Trek: Insurrection. Maar toch vind ik het geen waardige afsluiter voor de Next Generation-crew. Data dood, en een matige relatie van Riker... Echt jammer.

"Fascinating."

Goede film. Regisseur Robert Wise is erg divers en regiseerde al eerder een SF-film The Day the Earth Stood Still (1951). Wise was erg onder de indruk van 2001: A Space Odyssee en hier zien we dan de zelfde soort langdradige scènes (je ziet gewoon 10 minuten hoe Kirk en Scotty naar de Enterprise zweven). Alleen zijn de effecten hier een stuk minder.

Erg goed acteerwerk. De gebruikelijke crew is in top-vorm en ik moet zeggen dat de andere acteurs ook zeker niet slecht zijn.

De muziek van Jerry Goldsmith is het hoogtepunt van de film zonder twijfel. De ontzettend langdradige scènes worden er zelfs dragelijk door. Dan heel episch, dan erg romatisch en dan erg modern en techno-achtig.

De effecten zijn over het algemeen redelijk. De blue-screens zijn belabberd slecht, ik ben zoiezo meer voor Front-projection dat hebben ze aan het einde wel gebruikt in de scène waar Spock naar V`ger vliegt. De maté-paintings zien er erg plat en 2-dimensionaal uit. De schaalmodelen vind ik dan wel weer geweldig. Bliksem en de wolk zijn ook erg mooi gedaan. V`ger's schip ziet er zachtuitgedrukt geweldig uit.

Zeker geen perfecte Star Trek film maar wel een goede. Hij is af en toe een beetje saai en langdradig maar zeker wel vermakelijk. Sf-auteur en wetenschapper Isaac Asimov heeft het research voor de film gedaan en op een of andere manier heb ik dat toch gemerkt. Erg goede poging van Wise en zeker een van zijn beste werk.

Goede film.

Geweldige film!! Stukken beter dan Star Trek - The Motion Piture. De eerste film met CGI Effecten, alhoewel er maar een paar minuten CGI inzit en de rest wel gewoon ILM is. Veel spannender en avontuurlijker dan Star Trek - The Motion Piture. De dood van Spock komt totaal onverwacht. Goede film. Goed Geacteerd. Goede Effecten. Goed verhaal en mooie locaties.

“I felt a great disturbance in the Force, as if millions of voices suddenly cried out in terror and were suddenly silenced. I fear something terrible has happened.”

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Star Wars is natuurlijk de ultieme film, geen enkele film is zo klassiek en zo algemeen gewaardeerd als de eerste Star Wars film.

Als het ruimteschip van Prinses Leia word onderschept door het Keizerrijk stuurt ze de Robot R2-D2 erop uit om de hulp van Obi-Wan Kenobi te vragen. Gevolgd door C-3PO beland R2-D2 op Tantooine waar hij word gekocht door een lokale boer. Zo komen ze in de handen van de jonge Luke Skywalker, al snel ontdekt deze het bericht en gaat op zoek naar Ben Kenobi. Ben verteld dat hij Obi-Wan is en dat hij vroeger samen met zijn vader zij aan zij heeft gevochten als Jedi. Als het Keizerijk aanvalt sluit Luke zich bij Obi-Wan aan en gaan ze samen met de smokkelaar Han Solo en zijn maat Chebakka erop uit om de geheime plannen van R2-D2 naar de rebellen te brengen…

– Film technische beoordeling –
Mark Hamil heeft na zijn Star Wars-dagen niet veel bijzonders gedaan. Behalve zijn briljante rol van The Joker in de Batman-tekenfilms dan. In b-films uit de jaren ’70 / ’80 acteerde hij dan ook tenenkrommend slecht. Toch moet gezegd worden dat hij een bijzonder sterke rol neerzet als Luke Skywalker. Meteen in de eerste film heeft hij de smaak eigenlijk al te pakken. Hetzelfde geld voor Harrison Ford die op meesterlijke wijze Han Solo neerzet, ieders favoriete ruimtepiraat. Alec Guinness zet, ondanks dat hij geen vertrouwen in de film had, een bijzonder sterke rol neer als de oude Obi-Wan Kenobi. En natuurlijk ook Peter Cushing als Grand Moff Tarkin, toendertijd de beroemdste van de hele cast.

Dit keer heb ik de Despecialized version gezien. Wat een verademing, al tijden heb ik me lopen ergeren aan de slechte CGI toevoegingen op de special edition dvd en het slechte beeld van de vele VHS-rips. Eindelijk fatsoenlijk Star Wars kunnen kijken. Wat me nu wel op viel is dat de scenes met Biggs in de special edition wel een goede toevoeging waren. Nu, in de originele versie, komt het namelijk heel random over dat Luke de naam van Biggs terloops noemt en later ineens samen met hem de Death Star belegert. Verder is het kleurgebruik van de Despecialized version wel veel beter.

Misschien komt het omdat ik de film al ontelbare keren heb gezien, maar ik vond de film wat te snel. Het tempo licht veel te hoog en de personages hebben eigenlijk net niet genoeg tijd op het scherm. Zo had ik veel meer karakterontwikkeling willen zien, en meer scenes tussen het vinden van de rebellen en de slag om de Death star.

Ondanks dat is de film wel geniaal opgebouwd. De geweldige opening gevolgd door R2-D2 en C-3PO’s tocht door de woestijn, om vervolgens bij onze held te belanden. En niet te vergeten, zoals het hoort bij een epische fantasy, aan het einde staan alle personages keurig opgesteld om hun overwinning te vieren.

Star Wars zou Star Wars niet zijn zonder de geweldige soundtrack van John Williams. Hoewel de eerste film minder uitgebreide composities heeft als de latere Star Wars-films is de epische toon al meteen gezet.

De film is geweldig opgenomen en duidelijk zijn tijd ver vooruit als het om special effects en cinematografie gaat. De wereld die George Lucas in Star Wars neerzet is zo goed gemaakt en zo anders dan de meeste Science-fiction. Star Wars liet zien dat Science-fiction-werelden niet altijd zo perfect en modern hoefden te zijn. In Star Wars licht er zooi, schroot, is er criminaliteit… enzovoorts. Een veel geloofwaardigere wereld als in bijvoorbeeld Flash Gordon. Vandaag de dag ziet Star Wars er dan ook nog steeds geweldig uit. Ook de special effects zijn bijzonder goed gelukt. Slechts in enkele shots doet de film een beetje gedateerd aan (de landspeeder door Moss Eisley).

Hoewel het destijds een behoorlijke indruk op me maakte, moet ik wel zeggen dat het duel tussen Darth Vader en Obi-Wan nou niet echt heel spectaculair was. Vooral gezien het feit dat het hier gaat om twee van de beste Jedi’s ooit, die eigenlijk alleen maar zwaarden tegen elkaar tikken. Gelukkig is in de volgende film meer aandacht besteed aan het zwaardvechten.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
Nadat ik pas nog de Prequels heb gezien viel het me op dat Owen en Beru C-3PO en R2-D2 niet herkende. Wat natuurlijk erg raar is gezien C-3PO lange tijd in hun bezit is geweest. Ook raar is dat Owen zo laag spreekt van Obi-Wan. Wat verder nog vreemd was, was dat Obi-Wan R2-D2 niet herkende en zei dat hij nog nooit een robot heeft gehad. Hoe zit het dan met R4? En ik snap dat C-3PO’s geheugen is gewist, maar R2-D2 had hem natuurlijk makkelijk alles kunnen vertellen. Uiteraard zijn dat eerder fouten in de Prequels en niet in deze film.

– Conclusie –
Ja, wat valt er eigenlijk nog over te zeggen? Star Wars is een echte klassieker met iconische personages en een verhaal dat legendarisch is geworden. Heden ten dage heeft de film nog steeds niets van zijn glorie verloren.

Dit is gewoon de film die het leven van ieder kind voorgoed veranderde. Voor iemand die nu als volwassene de film voor het eerst gaat zien, doet de film misschien wat minder bijzonder aan. Maar zelfs dan valt niet te ontkennen hoe ver vooruit de film toendertijd was en hoe goed hij nu nog steeds is.

Star Wars is het begin van de hele saga en verdient daar waardering voor, maar toch vind ik dat de latere twee delen kwalitatief een stuk beter waren. Het verhaal heeft daar net een beter tempo en wat meer diepgang.

Desalniettemin is dit gewoon dé klassieker.

"Finding him was the will of the force, I have no doubt of that."

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Episode I zag ik voor het laatst als 3D re-release in de bioscoop drie jaar geleden. Daarvoor heb ik hem erg vaak op VHS gezien.

De Handelsfederatie heeft een blokkade rond de planeet Naboo met als doel de leiders van het Naboo-stelsel een handelscontract met hen te laten ondertekenen. De koppige jonge Koningin Amidala weigert echter in te gaan op de eisen van de Federatie en schakelt de hulp in van de Galactische republiek. De Senaat stuurt twee Jedi, Qui-Gon Jinn en Obi-Wan Kenobi, naar de Handelsfederatie om te onderhandelen. Dit blijkt echter een list en de Jedi moeten vluchten naar de planeet. De Handelsfederatie is echter begonnen met een invasie van de planeet en houd de leiders gevangen. De Jedi weten de koningin en haar gevolg te bevrijden en zoeken hun toevlucht op de arme woestijnplaneet Tantooine. Hier ontmoeten ze de jonge slaaf en pod-racer Anakin Akywalker…

- Film technische beoordeling -
Hoewel The Phantom Menace door veel mensen word gezien als minste deel van de reeks, deel ik die mening niet. De film heeft eigenlijk alle ingrediënten voor een epische fantasy, van de stuntelige sidekick tot de koele bad-guy.

Het acteerwerk is niet altijd even goed, sommige dialogen zijn waardeloos (met name in het begin van de film) maar gelukkig was het acteerwerk van Liam Neeson, Ewan McGregor en Ian McDarmid uitstekend.

De practical effects, animatronics, schaalmodellen, make-up en locatie-opnames zien er erg sterk uit. De CGI is echter wat wisselend van kwaliteit. Zo ziet het Droid invasieleger er erg goed uit maar de Gungans nogal teleurstellend (het lijkt alsof Obi-Wan en Qui-Gon door Jar Jar heen kunnen kijken). De opnames in Italië zijn ook bijzonder mooi geschoten en ook het interieur van de ruimteschepen mag er zeker wezen. Wat ik bijzonder storend vond aan de re-release en blue-ray was dat Yoda is vervangen door een CGI-schepsel, zeer spijtig want de pop uit de originele versie was vele male beter (hetzij in constant met het uiterlijk in Episode II).

De muziek van John Williams is een van de absolutie hoogtepunten van de film. Van het epische Duel of the Fates tot de mars van de Droids, schitterende muziek.

Veel mensen vinden politiek geen goede toevoeging, maar ik kan de uitbreiding van de voorgeschiedenis van het Keizerrijk wel waarderen. Wel is het niet altijd even goed doordacht en uitgewerkt en dat is spijtig. Ook heeft Jar Jar veel te veel tijd op het scherm, zeker in vergelijking met Darth Maul. Ook jammer is dat de Droids en de Handelsfederatie zo laf zijn. De Droids hadden wat mij betreft wat meer als bijvoorbeeld The Terminator mogen zijn (maar Lucas dacht natuurlijk aan de kindertjes…).

Toch vind ik, ondanks de gebreken, dat Episode I een erg vermakelijke en epische film is met een goed plot. Vooral naar het einde zit de film erg goed in elkaar als we afwisselend zien hoe het duel tussen de Jedi en de Sith, de strijd tussen de Gungans en de Droids, de poging van de koningin en haar gevolg om de lijders van de Federatie gevangen te nemen en de poging om de ruimtebasis van de Federatie neer te halen, plaats vinden.

De geweldige lightsaber gevechten mogen ook een hoogtepunt van de film genoemd worden. In de eerste Star Wars film krijgen we niet meer als twee oude mannen die zwaarden tegen elkaar staan. The Empire Strikes Back en Return of the Jedi hebben ieder een erg krachtig en emotionele confrontatie tussen Luke en Vader. De Prequels zitten op hun beurt vol met epische gevechten waarin de Jedi en Shit gebruikmakend van de Force in het rond springen. Niemand kan ontkennen dat dat een uitstekende toevoeging is van Lucas.

- Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum -
Het verhaal van The Phantom Menace is gebaseerd op een concept voor het plot van de eerste Star Wars-film. Hieruit is Lucas sinds het voltooien van de originele trilogie bezig geweest met het uitbreiden van een voorgeschiedenis van de drie films.

De film speelt zich 32 jaar voor de eerste Star Wars-film af, 32 BBY (Before the Battle of Yavin). Persoonlijk vind ik dat een beetje te kort op de eerste film. Ik had me namelijk bij de originele trilogie voorgesteld dat het Galactische keizerrijk al eeuwen bestond en de keizer al bijna 100 jaar aan de macht was in een lange traditie van keizers. Uit de prequels vernemen we echter dat het keizerrijk voor de eerste film slechts 16 jaar heeft bestaan... De Galactische republiek bestaat echter wel sinds 25.053 BBY, zoals in boeken uit de Extended Universe uitgelicht word. Vind het ook jammer dat de republiek in de volgde twee episoden niet meer de uiterlijke kenmerken heeft van het Romeinse rijk.

Een ding dat me altijd dwars heeft gezeten is het feit dat Padme Amidala democratisch zou zijn verkozen tot koningin van de Naboo. Is het niet heel onwaarschijnlijk dat een jonge vrouw word gekozen tot koningin? Veel waarschijnlijker is dat ze door erfopvolging op de troon gekomen zou zijn omdat haar vader/moeder vroeg gestorven is. Ook zou het mijns inziens beter zijn geweest als de naam Naboo vervangen werd met Alderaan, een naam die we al kennen uit de originele trilogie. Echter in het huidige plot lijkt me dat moeilijk aangezien Naboo de thuiswereld is van Palpatine, en die zou nooit opdracht geven om zijn eigen thuiswereld op te blazen.

- Conclusie -
Al met al vind ik The Phantom Menace een erg goede film. Hoewel ik nieuwkomers in de Star Wars-franchise aanraad om te beginnen met de originele trilogie en daarna pas te beginnen aan de prequels, blijft deze episode een must voor de fan. Nergens haalt de film het niveau van het origineel en ook de hoge verwachtingen op de voorgeschiedenis maakt de film niet waar. Toch vind ik het een erg geslaagde toevoeging tot de sage.

Ik ben als een van de latere Star Wars-fans (ik ben geboren in het zelfde jaar als deze film verscheen) ook opgegroeid met de Prequels, niet alleen met de originele films. Dus voor mij speelt jeugdsentiment al een beetje een rol.

De muziek, practical effects en lightsaber gevechten maken het de film meer dan waard en als je de storende aspecten weet te negeren is het een bijzonder vermakelijke film.

"Victory? Victory you say? Master Obi-Wan, not victory. The shroud of the dark side has fallen. Begun the Clone War has."

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Episode II had ik al een tijdje niet meer gezien en was in mijn herinnering altijd wat minder dan de andere prequels. Moet eerlijk zeggen dat ik de film nu stukken beter vond dan ik me hem herinnerde. De wat donkere toon is meer dan welkom na het overwegend kindvriendelijke eerste deel.

Steeds meer sterrenstelsels sluiten zich aan bij de Separatisten onder leiding van Graaf Dooku en de Handelsfederatie. Binnen de Republiek komt vraag naar een leger. De Jedi zijn namelijk niet in hun eentje opgewassen tegen de legers van de Separatisten. Senator Amidala ontsnapt tot twee keer toe maar net aan een moordaanslag. Obi Wan Kenobi en Anakin Skywalker krijgen de opdracht haar te beschermen. Anakin word met de senator naar Naboo gestuurd, waar hij zijn gevoelens voor haar duidelijk maakt. Ondertussen gaat Obi Wan op onderzoek uit naar de mogelijke dader achter de aanslagen, wat hem brengt naar een afgelegen planeet waar een Clone leger word gemaakt…

– Film technische beoordeling –
In deze episode maakt avontuur meer plaats voor mystery, ik vond het geheimzinnige plot waar Obi Wan op onderzoek uit gaat wel wat hebben. Sir. Christopher Lee was fenomenaal als Count Dooku. Ewan McGregor is opnieuw een erg goede Obi Wan en bij de eerste beelden van hem en Anakin krijg je al zin om hun gezamenlijk avonturen te zien.

De relatie tussen Anakin en Padme werkt voor mij niet echt. Ten eerste komt dat omdat in Episode I Padme duidelijk veel ouder is dan Anakin en hier Anakin ineens een kop groter is en bovendien smoorverliefd op de senator (die daadwerkelijk geen dag ouder lijkt als op het eind van de vorige film). Ten tweede omdat de chemie tussen de twee verschrikkelijk is en dat is de schuld van Hayden Christensen. Zijn rare grijzen, kinderachtige uitbarstingen en overdreven formele liefdesbetuigingen verpesten het een beetje. Natalie Portman speelt hier wel een stuk beter als in de vorige film (waar ze nogal monotoon sprak als de koningin) en weet het dan tegen het einde van de film voor mij nog een beetje te redden. Het schijnt ook dat Christensen is gekozen omdat ‘hij zo goed bij Portman zou passen’ en niet om zijn acteerkwaliteiten. Wat dan wel weer helpt is de emotionele muziek van John Williams.

Nog een probleem vind ik het karakter van Anakin. Ik begrijp dat hij van uitverkorene langzaam naar de Duistere zijde moet overlopen maar bij een jonge Darth Vader zie ik geen arrogante en wispelturige jongeling als hier voor me. Bovendien vind ik dat er veel meer broederschap tussen Obi Wan en hem had moeten zijn. In Episode I was hij immers nog de onschuld zelve en hier pleegt hij zowat in z’n eentje een genocide… dat werkt niet. Ik snap dat door zijn liefde, en de angst geliefde te verliezen hij langzaam op het duistere pad raakt, maar daarvoor had de hele romance beter in elkaar moeten zitten.

De film heeft een beetje een overkill wat betreft CGI. Vooral de planeet Kamino en de Clonelegers waren wat teveel van het goede. C3PO en R2 zijn in sommige scenes CGI, wat duidelijk zichtbaar is en in sommige scenes wel practical. Behalve dat de CGI een beetje inconstant is in stijl met de originele trilogie (en zelfs Episode I al) is er toch niet heel veel op aan te merken. ILM heeft best degelijk werk geleverd, al zie ik zelf natuurlijk veel liever dat er meer practical was gedaan. George Lucas heeft zich duidelijk laten beïnvloeden door Blade Runner als het gaat om het ontwerp van de hoofdstad van de republiek. Hij had dan wel meteen wat meer schaalmodellen mogen gebruiken.

De film is goed opgenomen, al ben ik niet zo’n liefhebber van de (donkere) kleurfilters die zijn gebruikt. John Williams maakt opnieuw een meesterlijke filmscore. Alhoewel ik de muziek in de gevechtsscenes een beetje rommelig vond aanvoelen waren de Love Theme en de muziek voor Dooku en Sidious meesterlijk, naar mijn mening een van de beste tracks van de Star Wars soundtracks.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
De film speelt zich af 10 jaar na de vorige Episode en 22 jaar voor de eerste Star Wars film (22 BBY dus).

Het Clone leger vind ik maar een vreemde toevoeging aan het Star Wars-universum als ik eerlijk moet zijn. De Stormtroopers in de originele trilogie zijn dienstplichtige inwoners van het Keizerrijk en geen gekloonde premiejagers. Ze praten immers niet als Jango Fett zoals de clones maar hebben ieder een eigen stem en persoonlijkheid. Alleen nu word er gedaan alsof het leger van het keizerrijk het zelfde clone leger is als we hier te zien krijgen, Lucas spreekt dus zijn eigen film tegen. Bovendien is het een beetje omslachtig om de Clones voor slechts drie jaar te gebruiken. In 19 BBY (Episode III) word het Keizerrijk namelijk gestart. Een theorie, waarmee alles nog klopt, zou kunnen zijn dat de Clones allemaal werden gebruikt als Stormtrooper maar naarmate de oudere clones ‘op begonnen te raken’ werden vervangen met dienstplichtige soldaten.

Ook de achtergrond van Count Dooku, een overgelopen Jedi en het ontstaan van de plannen voor de Deathstar zijn een erg goede toevoeging aan de prequels. De film brengt ook meer van de geschiedenis van de Jedi en de Sith naar voren en we krijgen weer meer van het universum te zien.

Wat me wel weer stoort is dat Palpatine de absolute macht om een leger te starten verkreeg door Jar Jar te manipuleren. Ik snap dat dit de suggestie moet wekken dat Palpatine werkelijk alles in handen heeft (wat ook zo is) maar om de klunzige Jar Jar te betrekken in politiek… Padme had de macht niet aan hem maar aan Bail Organa of een andere politicus moeten overdragen…

- Conclusie -
Toch weer een uitstekende prequel deze Episode II. Wat donkerder dan Episode I en nog steeds een beetje inconstant, maar om de film te beoordelen voor wat hij is, vind ik hem er sterk.

Een goed plot, goede muziek, fantastisch acteerwerk van o.a. Sir. Christoper Lee, goede effecten..

De film heeft zijn gebreken maar toch mag dat de pret niet drukken. Wederom een erg vermakelijke film.

“Once more, the Sith will rule the galaxy! And... we shall have peace.”

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Episode III is de best gewaardeerde van de Prequels en dat is mijns inziens terecht. George Lucas creativiteit komt tot een hoogtepunt en de film vormt een geheel met zowel de originele trilogie, de clone wars, de expanded universe en de Star Wars games.

De Clone Wars bereiken een hoogtepunt als Kanselier Palpatine door General Grievous word ontvoerd. Anakin en Obi-Wan krijgen de missie om hem te redden en komen zo voor een tweede maal oog in oog met Count Dooku. Anakin weet Count Dooku te verslaan en na een confrontatie met Grievous de Kanselier en zijn mentor in veiligheid te brengen. De Jedi worden echter steeds wantrouwender tegenover de Kanselier en de senaat van de Republiek. Als Anakin te horen krijgt dat Padme zwanger is word hij geplaagd door nachtmerries over haar dood. Zijn angst lijdt hem langzaam op een duister pad…

– Film technische beoordeling –
Je kunt zeggen wat je wilt, maar George Lucas is een genie. Na twee films lang geëxperimenteerd te hebben weet hij de Star Wars-saga op een waardige manier compleet te maken (de nieuwe film moet dan nog wel komen, maar ja).

Waar ik eerder niet zo onder de indruk was van Hayden Christensen, moet ik toegeven dat hij hier een stuk beter speelt. Vooral als Anakin is verlijd door de Dark Side doet hij het eigenlijk gewoon perfect. Waar Ian McDiarmid in de andere films meer een soort bijrol speelde, steelt hij hier compleet de show. Wat een geweldig acteerwerk, vooral in de scènes met Anakin en als hij Keizer Sidious is geworden: heerlijk over-the-top slechtheid. Ook Ewan McGregor is fantastisch, zijn acteerwerk in de confrontatie met Anakin is zo goed dat je er bijna zelf emotioneel van wordt.

Revenge of the Sith heeft misschien niet de meest iconische opening van de Star Wars films, maar kwalitatief toch wel de beste. Geweldig geschoten, het kan me zowaar niets meer schelen dat er gebruik is gemaakt van CGI. Ieder shot van Episode III is perfect. Ook merk ik nu wat voor invloed de Pequels hebben gehad op alle grote films van nu en al die superhero ‘troep’. Lucas maakt hier namelijk gebruik van zogenaamde lens flares (en het ziet er voor de verandering goed uit) en schokkerige inzoemingen in actiescènes. De cinematografie is uitstekend en Star Wars-waardig.

John Williams maakt voor de zesde keer alweer een fenomenale soundtrack. De dreunende opening, de strijdmarsen, de muziek van rauw, Darth Sidious theme en The Battle of Heroes… In een woord geweldig. Ook de muziek werkt al meer toe naar de originele trilogie.

Behalve dat de CGI hier gewoon erg goed is, is er ook weer veel gebruik gemaakt van Practical effects. C-3PO is hier overal Anthony Daniels en geen computeranimatie en dat geld ook voor de meeste aliens. De interieurs van de schepen en alle kleine schepen zijn allemaal echt gebouwd.

Veel mensen vinden dat de finale van de film te lang door gaat, daar ben ik het niet mee eens. Van mij had de film nog veel langer mogen zijn, de originele edit duurde dan ook 4 uur.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
Het enige probleem dat ik heb met Revenge of the Sith is dat weinig van de goede Anakin te zien krijgen. Ik had graag veel meer mooie avonturen van Obi-Wan en hem willen zien. Ook de oorlog tussen de republiek en de separatisten had meer belicht mogen worden. Ik zou er geen probleem mee hebben gehad als we in plaats van drie Prequels, zes Prequels zouden hebben gehad. Gelukkig is de Clone Wars er nog, alleen moet ik zeggen dat ik geen liefhebber ben van de computeranimatie die daarvoor gebruikt is (een anime was al veel beter geweest).

Verder word er in Episode III meer dan ooit gehint naar de expanded universe en is er veel meer continuïteit met de originele trilogie. Robots en ruimteschepen zijn namelijk precies zoals we ze eerder ook zagen. Eindelijk valt alles samen tot één geheel. Als we aan het eind zelfs Grand Mof Tarkin nog even te zien krijgen… het maakt het allemaal gewoon compleet. Lucas wou eerst archiefbeelden van Peter Cushing met de computer integreren in de film, maar dat had niet het gewenste resultaat. Dus werd Wayne Pygram zo gemake-uped dat hij op een afstand voor Cushing door kon gaan. Ook hoe Obi-Wan aan het einde van Yoda en Qui-Gonn leert om een Force-geest te worden was meesterlijk gedaan. En natuurlijk de stem van James Earl Jones als Darth Vader, alsof hij nooit weg is geweest.

- Conclusie –
Revenge of the Sith is een waardige afsluiter van de Prequels. Van alle Prequels weet deze het niveau van de originele trilogie het meest te evenaren. Bovendien is de film op zichzelf ook een visueel meesterwerk.

Na het zien van Episode III gisteravond heb ik echt geen begrip meer voor alle kritiek richting George Lucas. Door alle zure fans en zijkers is Lucas enkele jaren geleden geheel ontmoedigd om ooit nog wat met Star Wars te doen, en dat vind ik heel jammer. Volgende week gaan we zien of Star Wars ook zonder zijn schepper kan overleven, maar als dat niet het geval is, dan is dat in mijn ogen de schuld van alle fanboys en puurbloods die de Prequels als troep afschrijven. Ik vind het overigens wel slecht van Lucas dat hij overbodige edits heeft gemaakt aan de originele trilogie, waardoor ik fan-edits moet downloaden.

Ik vind Revenge of the Sith een van de beste films sinds de eeuwwisseling. Het duel tussen Anakin en Obi-Wan en de opkomst van Darth Sidious zijn absolute hoogtepunten uit de hele Star Wars-reeks. De combinatie van prachtige beelden, ijzersterke effects, goed acteerwerk en een sterk verhaal maken de film tot een echt meesterwerk. De rode lijn van het verhaal doet denken aan een middeleeuwse legende of een groot epos… Dat is wat zo mooi is aan Star Wars en waardoor het veel meer is dan enkel Sciencefiction.

Ben erg benieuwt of de nieuwe film deze kan overtreffen, ik verwacht het eerlijk gezegd niet. Al heb ik goede hoop dat J.J. Abrams er wat moois van gaat maken. Ik maak me echter wel ongerust over de andere vervolgen die door onervaren regisseurs zullen worden gemaakt. En ik vind het verontrustend dat Disney heeft aangegeven nooit meer te stoppen met het maken van Star Wars films en spin offs gaat maken. In het ergste geval word Star Wars in de toekomst gedegradeerd tot rommel als X-men…

Toch maar naar de laatste Star Wars-film geweest om een tijdperk af te sluiten.

Het was voor het eerst in deze nieuwe trilogie dat er wat interessante ideeën waren, maar de uitwerking was opnieuw zo belabberd. De drie films haken totaal niet op elkaar aan en het lijkt er zelfs op dat men geen idee had hoe het zou eindigen toen aan episode 7 werd begonnen. Waarom niet Palpatine er vanaf het begin er bij betrekken en echt ergens naar toe werken in plaats van ineens uit het niets? Nu wordt het er op het allerlaatste moment aan de haren bij gesleurd. Ik snap wel dat ze Palpatine erbij hebben moeten betrekken want de vorige film had eigenlijk alle verhaallijnen van de nieuwe trilogie al afgesloten, er was geen conflict meer...

Daar komt nog bij dat de nieuwe personages eigenlijk maar karikaturen blijven. Luke en Anakin waren sterke karakters door hun gebreken. Luke was eigenlijk maar een eenvoudige en ietwat naïve boerenzoon die door hetgeen hij meemaakt en de training van Obi Wan en Yoda een Jedi-meester werd. Anakin was een getalenteerd piloot, maar worstelde met zeer invloedrijke problemen die hem in tweeën scheurde. Rey heeft meteen alles al (en ok dat wordt verklaard, maar dat is zo magertjes uitgewerkt).

Het meest ergerlijke was toch wel dat de nieuwe trilogie de plotconstructies van de originele trilogie voortdurend spiegelt en alles zo ontzettend overpowered is om vervolgens met een zwak Deus Ex Machina-einde te komen (iedere film opnieuw!). Steeds weer een groter superwapen of grotere vloot die vernietigd moet worden. Steeds weer een bad guy die een held wil overhalen naar zijn kant. En in de nieuwe trilogie moet het ook allemaal groter en spectaculairder. Steeds weer het zelfde liedje.Dan kun je wel met een hele nostalgia trip aankomen (Rey Skywalker... diepe zucht), maar daardoor voel je als fan alleen maar zwaar genaaid... Überhaupt vind ik dat de nieuwe trilogie zijn eigen bestaan helemaal niet heeft kunnen rechtvaardigen. De Prequels vullen het gat voor de originele trilogie, deze trilogie vult helemaal niets. Ik zie het wel wat ze proberen te doen met het gouden lightsaber: Alle Jedi leven in haar voort (om een of andere reden) en alle Sith (want Palpatine), maar omdat er nu zo halsoverkop even bij te betrekken en flinterdun uit te werken...

Nee, Return of the Jedi was een prachtig einde voor dit verhaal en met Revenge of the Sith gaf George Lucas het beste afscheid van dit franchise dat mogelijk was geweest. Meer is echt niet nodig mijns inziens.

“Do... or do not. There is no try.”

The Empire Strikes Back is het hoogst gewaardeerd van alle Star Wars films. Zelf vind ik hem ook net een tikkeltje beter als de andere films, maar ik vind het wel erg moeilijk om de films te vergelijken. Dat komt omdat ze allemaal één geheel vormen en niet op zichzelf kunnen staan (vooral dit deel niet).

Het Keizerrijk is ondanks het verlies van de Death Star nog machtiger dan ooit. De rebbelen hebben een nieuwe geheime basis op de ijsplaneet Hoth. Darth Vader is na de nederlaag geobsedeerd geraakt met het vinden van Luke Skywalker.

– Film technische beoordeling –
In Episode V komen de personages beter tot ontwikkeling (en dan met name Han Solo en Luke Skywalker). Ook zijn zowel Mark Hamil, Harrison Ford en Carrie Fisher er qua acteerprestaties enorm op vooruit gegaan.

Het verhaal van The Empire Strikes Back is erg sterk en vol diepgang. Toch heeft het niet echt een duidelijke opbouw en afbouw en zit het duidelijk een beetje tussen de twee andere films in. De hele film is een middenstuk als het ware. Alles wat een vervolg verhaal goed kan doen doet Empire goed, zo worden nieuwe personages geïntroduceerd (Lando en de bounty hunter Boba Fett bijvoorbeeld). De relatie tussen Han en Leia ontwikkeld zich en we volgen Luke die dichter komt bij zijn doel om een Jedi te worden.

Net als bij de eerste film heb ik ook van The Empire Strikes Back de Despecialized version gezien. Al moet ik zeggen dat ik niet perse alles beter vind. De keizer klopt namelijk niet met Return of the Jedi, ze lijken niet eens op elkaar qua uiterlijk, stem en manier van spreken. De toevoeging van Ian McDarmid was dan ook echt nodig.

De special effects van The Empire Strikes Back zijn echt geweldig, nog stukken spectaculairder als die van zijn voorganger. Geweldige schaalmodellen met prachtig detail en ook de scènes op Hoth en in Cloud City waren echt geweldig sterk. Het enige dat ik er op aan te merken heb is dat de kleine modellen op de voorgrond slecht zijn geïntegreerd met de grote op de achtergrond. De belichting is te fel en de randen van het blue-screen zijn niet altijd even mooi weggewerkt. In de Special Edition is hier niets van te merken.

John Williams maakt weer een schitterende soundtrack voor Episode V. Dit keer met een grootschaliger orkest en meer diverse composities. Bovendien word in deze Episode de beroemde Imperial March geïntroduceerd.

De film is erg sterk opgenomen en oogt wat ruimtelijker dan zijn voorganger (we zien meer). Waar de eerste film in enkele shots een beetje gedateerd oogt is daar hier niets van te merken. De zwaar gevechten zijn ook enorm verbeterd, niet alleen de choreografie van de acteurs maar ook de lightsaber-effecten en de opnames van de duels zijn veel sterker geworden.

- Productie achtergrond -
George Lucas kwam er tijdens het schrijven van de eerste Star Wars-film al achter dat zijn verhaal niet in een film zou passen, maar dat er een trilogie voor nodig zou zijn. Na het (onverwachte) succes van Star Wars was het dan ook wel zeker dat er nog een vervolg zou komen. Lucas was echter helemaal klaar met regisseren omdat hij het enorm stressvol en vermoeiend vond, in plaats daarvan werkte hij aan de opbouw van Lucasfilm als bedrijf. Lucas haalde Irvin Kershner over om de film te regisseren, deze weigerde echter eerst omdat hij bang was dat de film de vorige niet zou kunnen evenaren en omdat hij geen ervaring had met special effects. Lucas financierde The Empire Strikes Back helemaal zelf omdat hij niet meer verbonden wilde zijn aan Hollywood. Na een ruzie met de Director’s Guild brak hij voorgoed met de MPAA en maakte het inhuren van acteurs daardoor een stuk moeilijker. De film was desondanks zo’n groot succes dat Lucas nog meer geld over hield. Ondanks zijn voornemen om meer op de achtergrond te gaan was Lucas nog steeds heel erg bezig met de special effects en creatieve beslissingen. Kershner was meer bezig met de acteurs en wilde meer diepgang in de acteerprestaties (mede omdat er kritiek was op de eerste film over ‘kartonnen inhoudsloze personages’).

Het verhaal schreef Lucas dit keer samen met Leigh Brackett en Lawrence Kasdan, die allebei veel toevoegingen aan het verhaal hebben gedaan. Brackett, die al wat ouder was, overleed echter in 1978. Hoewel Kasdan verantwoordelijk was voor de screenplay maakte Lucas de uiteindelijke wijzigingen en bedacht de belangrijkste aspecten van het verhaal. Zo was het ook Lucas die ‘I am your father’ bedacht, dit had hij natuurlijk al wel bedacht voor hij de naam van het personage bedacht (dat weet iedere Nederlander) maar of het werkelijk werd doorgezet wist hij nog niet. De andere schrijvers wisten het in ieder geval niet tot vlak voor de opnames(Brackett wilde Annakin Skywalker zelfs een rol in de film laten hebben en Kasdan had bedacht dat Obi-Wan Luke’s vader vermoord zou hebben). Lucas deed er alles aan om het een groot geheim te houden, zo werden de filmboeken pas kort voor de première uitgebracht en wisten maar 7 mensen op de set hoe het zat voor de film voor het eerst werd voltooid. David Prowse wist van niets toen de scene werd opgenomen. Mark Hamil werd voor de opnames kort door Lucas en Kershner apart genomen en was een tijdje geschokt toen hij erachter kwam. Tijdens post-productie kreeg James Earl Jones het script in handen, waarover hij later vertelde dat hij dacht dat het een leugen van Darth Vader was om Luke te misleiden.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
Waar Obi-Wan in de eerste film al zorgde voor problemen met de continuïteit van de Prequels doet hij dit hier weer. Hij doet namelijk tegenover Luke en Yoda alsof hij getraind is door Yoda en net als Luke ongeduldig en ‘roekeloos’ was. In de Prequels zien we echter dat Obi-Wan getraind is door Qui-Qon Jinn en een perfecte model-leerling was (zelfs trouwer tegenover de Jedi Raad als zijn meester). Bovendien is het raar dat Darth Vader en de keizer verwijzen naar Luke als ‘Skywalkers’ zoon’, wat een vreemde manier van praten…

- Conclusie –
The Empire Strikes Back geeft het Star Wars-universum een grotere schaal en werkt het verhaal een stuk meer uit dan de eerste film. Zonder twijfel het beste vervolg ooit gemaakt. Het heeft namelijk alles dat nodig is voor een goed vervolg en is alles behalve een herhaling van de eerste film.
De personages komen in Episode V veel meer tot ontwikkeling en waar het verhaal van de eerste film nog aardig straight-forward en een klein beetje clichématig was, krijgt het hier haast Shakespeareaanse trekjes. Het verhaal zit vol onverwachte wendingen, liefde, verraad en zelfopoffering. Hierdoor word de film naast een episch avontuur ook een serieuze film met volwassen momenten.

Dit samen met de fenomenale soundtrack en uitstekende special effects maakt The Empire Strikes Back tot een echte klassieker en een van de – zo niet, de- beste film(s) ooit gemaakt. Ondanks dat staat de film niet op zichzelf en zijn Star Wars en Return of the Jedi onmisbaar.

Geweldige film!!! Net wat een heel klein beetje minder als zijn voorganger. Net als in The Empire Strikes Back zie je nog meer van het Star Wars-universum. Jabba's paleis op Tantooine is heel mooi uitgewerkt. Maar nog mooier vind ik Endor de wereld van de Ewoks. Ik blijf die bosplaneet echt heel prachtig vinden. Daarom vind ik de spin-off Ewoks: The Battle for Endor ook zo mooi. Verder is de confrontatie met Sidous geweldig gefilmd. En het gevecht tussen Darth Vader en Luke is gewoon ontroerend op de een of andere manier. Hoe Luke het opneemt tegen de Ranchor in Jabba's Palance is ook echt geweldig. Heel erg goed geacteerd, Heel erg goede effecten, Heel goede muziek, Heel goed verhaal en mega fantastische locaties.

“Chewie, we're home.”

Als echte Star Wars-fan heb ik erg lang uitgekeken naar de nieuwe Star Wars film. Eigenlijk draaide dit hele jaar voor mij om de nieuwe film. Waar ik eerst bang was omdat Lucas niet meer deel uit maakte van de productie, werd ik razend enthousiast na het zien van de trailers. Ik kon echt niet wachten op deze film en heb vorige week nog alle Star Wars-films opnieuw gekeken, ter voorbereiding. Zelfs toen we naar de bioscoop gingen had ik nog goede zin.

Luke Skywalker is verdwenen. Uit de as van het Galactische Keizerrijk is de First Order ontstaan, geleid door Supreme Leader Snoke. De rebellen, geleid door generaal Leia, zijn hopeloos opzoek naar Luke Skywalker in de hoop dat hij de orde kan herstellen. Ondertussen volgen we de Stormtrooper Finn en Rey…

- Beoordeling van het verloop van de film -
Dus waar zal ik eens beginnen. Tot ongeveer de helft van de film vond ik hem nog best wel vermakelijk. Er zaten een aantal erg goede practical effects in en de meeste CGI was best aardig gedaan. De nieuwe personages waren wel te doen, alleen zijn hun persoonlijkheden niet goed uitgewerkt. Toen we de Millennium Falcon in actie zagen en Han Solo en Chewbacca ten tonele verschenen kreeg ik even kippenvel. Even leek het of we weer echt in de oude Star Wars terecht waren gekomen. Bovendien is Harrison Ford de enige acteur in de film die het echt goed doet. Ik vond hem geweldig als Han Solo en hij bracht een fantastische humor in de film.

Toch had ik al een beetje mijn vraagtekens. Het verhaal is namelijk een beetje te ongeloofwaardig en veel van de technologie past niet in het Star Wars universum. Dat astronautenvoer is bijvoorbeeld echt iets dat je eerder in Star Trek tegen zou komen. En die aliens op het schip van Han en Chewie zijn echt waardeloos ontworpen, totaal niet in de stijl van Star Wars. En ook raar dat Han de Falcon kwijt raakt zodat Rey en Finn hem weer kunnen vinden… Beetje te toevallig allemaal. Ook krijgen we ineens een overkill aan nieuwe namen, nieuwe planeten en nieuwe aliens. In plaats van George Lucas ideeën of enkele van de betere verhalen van de expanded universe te gebruiken krijgen we Abrams eigen ideeën. Ook vond ik dat Max von Sydow’s talent enorm is verspilt aan de film, zijn personage heeft helemaal geen achtergrond (in de film wordt niet eens duidelijk wie hij is) en heeft misschien twee shots screentime.

Maar goed eerlijk is eerlijk. Tot ongeveer de helft vond ik het nog wel vermakelijk, met grappige herinneringen aan de Star Wars waar ik van houdt. Maar toen was daar Kylo Ren… In het begin was hij op zich wel gaaf, alleen waren zijn krachten enorm buiten proportioneel en zijn woede uitbarstingen enorm overdreven. Maar toen hij zijn masker afdeed werd het pas echt erg (waarom had hij eigenlijk een masker? Darth Vader en General Greivous hadden er tenminste een reden voor). De Sith in Star Wars zijn altijd ongelofelijk gave slechteriken geweest met een duistere uitstraling… En hier krijgen we een of ander verwijfd moeders kindje met zwarte krulletjes… Kan echt niet vind ik. Maar dat was nog niet eens het ergste, we krijgen namelijk te horen dat hij de zoon is van Han en Leia… en – en dat was het punt waarop ik de film echt ging haten – hij vermoord Han ook nog. Echt verschrikkelijk, en op zich is het niet eens zo erg dát Han dood gaat, het is meer de manier waarop… Wat zwak zeg en respectloos tegenover de andere Star Wars films. Ik had kunnen janken, als dat laatste handje van Harrison Ford naar het gezicht van die griezel me niet had vervuld vol walging.

En we hebben weer een soort Death Star…. De Starkiller… Een planeet met een wapen erin gebouwd die de energie van een ster gebruikt om een heel sterrenstelsel op te blazen. Wat een onzinnige poging om het allemaal nog spectaculairder te maken. De Death Star kon een planeet vernietigen, waarom zou je meer willen dan dat? En waarom wéér een groot wapen? Dat hebben we namelijk al twee keer gehad, en in Return of the Jedi werd het ook gewoon op een goede manier gebracht. Hier is het ongelofelijk afgezaagd als ze PRECIES het zelfde moeten doen als in Return of the Jedi… Namelijk een schild generator uitschakelen… Admiraal Ackbar (die er trouwens wel erg goed uitzag) zegt ook precies het zelfde als hij toen deed. En het lukt dan ook veel te makkelijk, de film is helemaal niet spannend en je voelt helemaal niets als het wapen word opgeblazen.

Maar we zijn er nog niet… Dan is er ook nog die Rey. Die ook al veel te veel krachten heeft en al veel te snel confrontaties aangaat. Luke was zo’n leuke held omdat hij steeds fouten maakte en de hulp nodig had van anderen, in de trilogie zagen we hem echt groeien tot Jedi. Dat mis ik hier helemaal, iemand heeft gewoon ineens de Force. De hele achtergrond van de First Order en Supreme Leader Snoke is ook totaal niet uitgewerkt, ze zijn er gewoon. Waar mensen vroeger al grapte dat de Keizerlijke officiers een soort Ruimte Nazi’s waren is dat nu gewoon echt zo, wat een Hitler cloon die generaal. Die Snoke was ook echt waardeloos, echt slechte CGI. En als ze aan het einde dan de kaart terug hebben waar de locatie van Luke op te vinden is (als hij niet gevonden wilde worden, waarom maakte hij die kaart dan?) komen ze veel te snel en veel te makkelijk bij Luke, daar zou best de hele volgende film aan besteed kunnen worden (Episode IIX – The Search for Luke).

- Film-technische beoordeling -
Het is heel duidelijk dat J.J. Abrams heel politiek correct wilde zijn. Een zwarte acteur in een van de hoofdrollen, een sterke onafhankelijke vrouw in de hoofdrol, een vrouwelijke stormtrooper en Leia als generaal… Totaal geen ballen die gast. Bovendien lijkt het alsof deze film is gemaakt voor al die fanboys die een hekel hebben aan de Prequels, want de film is totaal anders als de Prequels. Het heeft totaal geen mythologie en bovendien is de Christelijke symboliek compleet verdwenen uit de Force. Hier is het slechts een soort superkracht waar je koele dingetjes mee kan doen. Nee, Abrams is geen echte Star Wars fan, want hij snapt helemaal niet waar het over gaat (en sowieso denk ik niet dat een echte fan zichzelf waardig acht om een vervolg op de film te maken).

Toen ik eerder dit jaar hoorde dat John Williams de muziek zou gaan maken was ik uiteraard super enthousiast. Maar om eerlijk te zijn was zelfs John Williams’ muziek niet heel bijzonder. Williams gebruikt veel te veel muziek uit de originele trilogie opnieuw, en het past ook gewoon niet bij deze nieuwe film. De muziek die wel nieuw is is ook niet zo bijzonder, gewoon de standaard actie-soundtrack die Williams voor films als War Horse en Minority Report (wel een erg goede film) maakte. De Prequels hadden wel gewoon een fantastische soundtrack, die je ook gewoon op zichzelf kan beluisteren.

- Conclusie –
De film krijgt van mij 2 sterren voor de enkele geslaagde herinneringen aan de originele films, Harrison Ford, Anthony Daniels als C-3PO, het Han en Leia momentje, de practical effects en de vermakelijke gedeeltes van de eerste helft van de film. Maar verder vind ik de film echt heel erg tegenvallen. Het heeft mijn hele vakantie verpest en ik voel me er ontzettend rot door. Ik ben een echte fan en door de leuke gedeeltes wil ik de film ook wel goed vinden, maar ik kan het gewoon niet… Dit is echt een belediging voor alles waar George Lucas voor staat. En het aller ergste is dat vrijwel iedereen het wel een goede film vind. Iedereen gaat mee in de hype…

Voor mij speelt Star Wars een grote rol in het leven. De Star Wars films hebben mij gemaakt tot de degene die ik vandaag ben. Toen ik als kind door mijn vader werd geïntroduceerd tot het Star Wars universum veranderde de avonturen van Luke Skywalker en het verhaal van Darth Vader mijn leven. Veel mensen zullen dat overdreven vinden of onzin, maar het is wel zo. Door Star Wars ben ik verlieft geworden op Fantasy en Science-fiction, een liefde waarvan ik vandaag de dag nog steeds vervult ben. Niets is zo prachtig als een episch avontuur vol spannende avonturen, liefde, verraad, zelfopoffering en een eeuwigdurende strijd tussen goed en kwaad. Star Wars is veel meer als een blockbuster, Star Wars is een van de weinige blockbusters die echt diepgang heeft en echt iets baanbrekends en unieks had. George Lucas heeft zich op zowel verhaaltechnisch gebied als cinematografisch gebied laten inspireren. Zo is zijn stijl van filmen beïnvloed door de films van Akira Kurosawa en de klassieke Sciencefiction, en is het verhaal beïnvloed door mythologie, Noorse sagen, Frank Herbert’s Duin en de Bijbel. The Force is een grote symboliek voor de heilige geest uit het Christendom en krachten uit Oosterse levenswijze, geen random prietpraat waardoor je kan toveren of superkrachten krijgt. Star Wars draait niet om het spektakel, maar om een goed verhaal, film-technische kwaliteiten en goede en bovenal creatieve special effects. Het is een schande dat Disney nu puur om winst te maken Star Wars heeft verkracht. Dat maakt me erg boos en verdrietig. Met de Prequels breide George Lucas op geniale wijze de mythologie uit van de originele filmreeks. Maar zijn creativiteit werd beloond met een grote storm van kritiek. Dit alles ontmoedigde hem zo erg dat hij de rechten maar aan Disney verkocht en deze verschrikking werd gemaakt…

Ik geef toe dat de originele Star Wars films ook een paar kleine gebreken hebben, maar die vallen zeker in het niet met de reusachtige fouten en doorzichtige ideeën van deze film. De eerste twee Prequels hebben een paar slechte effecten, de relatie tussen Padme en Anakin was waardeloos uitgewerkt en Jar Jar was natuurlijk ook niet echt geweldig. Maar daarmee is dan ook alles gezegd. Darth Maul, Count Dooku, Darth Sidious… Allemaal geweldige Siths en erg gave personages, zoveel beter dan die kneus van een Kylo Ren. De muziek is beter. De cinematografie is beter. En het verhaal is erg sterk. Aan het einde van Revenge of the Sith.. Het duel tussen Obi-Wan en Anakin, toen ik het pas weer zag schoten de tranen haast in mijn ogen. Zo ontzettend goed en emotioneel gebracht, en de emotie op het gezicht van Ewan McGregor waren zo natuurgetrouw. Dan heb ik het nog niet eens over de confrontatie tussen Luke en Darth Vader in de originele-trilogie. Als Darth Vader helemaal aan het eind het goede in zichzelf terug vind en het kwaad voor altijd vernietigd… Dat is wat Star Wars is. Return of the Jedi was het einde, daarna komt in het verhaal niets meer, het is compleet.

Ik ben al diverse keren uitgemaakt voor ‘nep fan’ door mijn mening over de nieuwe film en sommige mensen vinden het leuk om me te beledigen omdat ik de Prequels verdedig. Voor mij is het duidelijk dat al die fanboys, die dit soort dingen doen en dag in dag uit alleen maar George Lucas – de schepper van het hele fenomeen – lopen af te zeiken, geen echte fans zijn. Het zijn gewoon bijzonder zielige figuren zonder ook maar enig verstand van film. Als jij de nieuwe film goed vind is dat je goed recht, ieder zijn mening. Maar besef alsjeblieft wel dat dit niet past bij Star Wars en dat de originele trilogie en de Prequels op elk front beter waren. Ik ga de volgende films niet eens meer kijken, dit was wel genoeg teleurstelling.

Ik zeg het met pijn in mijn hart, maar ik vind de nieuwe Star Wars film ruk.

In tegenstelling tot veel anderen was ik nogal teleurgesteld in The Force Awakens. Plichtsgetrouw ben ik toch nog The Last Jedi gaan kijken. Rian Johnson (bekend van o.a. Breaking Bad) is immers ook een veel betere regisseur als J.J. Abrams, althans dat dacht ik.

Rey wil in de leer bij Luke Skywalker, die daar bezwaar toe heeft omdat hij vind dat de Jedi-orde moet eindigen. Ondertussen vechten de rebellen met al hun kracht tegen de vloot van The First Order.

The Empire Strikes Back 2.0
Waar The Force Awakens haast letterlijk een reboot was van A New Hope, lijkt The Last Jedi ook verdacht veel op The Empire Strikes Back. Rey is er in geslaagd Luke te vinden en gaat bij hem in training, zoals Luke bij Yoda in training ging. The First Order heeft een groot vlaggenschip en zit de rebellen op de hielen, net zoals Darth Vader met de Super Star Destroyer. Een aantal personages komen terecht op een gokplaneet waar ze worden verraden, net als Lando de helden verraadde in Cloud City. De rebellen verstoppen zich op een zout-woestijn planeet (ja, want zout lijkt op ijs!) met een grot met een grote hangaardeur en de slechteriken gebruiken AT-M6 lopers (uit de kluiten gewassen ATATs) om die aan te vallen. Bovendien krijgen we meer te zien van het grote meesterbrein, hier Snoke, oorspronkelijk Keizer Palpetine en is er een schokkende onthulling rond de achtergrond van personages. Voor het geval het nog niet duidelijk genoeg was, zijn er ook nog een aantal shots uit The Empire Strikes Back letterlijk nagedaan.

Inhoudsloze personages en feministische motieven
Zoals al eerder gezegd, vind ik de nieuwe personages volstrekt waardeloos. Rey is een schoolboekvoorbeeld van de Mary Sue, een vrouwelijk personage dat overal geweldig in is en niet kan falen. Ze is meteen ongelofelijk sterk met de Force, zonder ook maar enige training of bijzondere afkomst (zo bleek in deze film). Kylo Ren is een totaal niet indrukwekkende slechterik. Waar Anakin goede reden had voor zijn overlopen naar de Sith, komt Kylo Ren meer over als een huilebalk die niet genoeg aandacht kreeg van zijn ouders. En dit zijn dan de personages waar de hele serie nu op moet gaan teren.

Feministe Kathleen Kennedy (die helaas aan het roer staat van Star Wars vanaf nu) gaf ons dus al Rey, maar dit keer kregen we ook nog een overkill aan nieuwe vrouwelijke personages. Het toppunt waren toch wel de naïeve Rose (“We're going to win this war not by fighting what we hate, but saving what we love!” Zeg dat maar tegen IS) en Vice Admiral Holdo. Laura Dern speelt een paars-harige figuur dat haast een personificatie is van derdegraads feminisme. Ze negeert iedere suggestie die door een mannelijk personage wordt gedaan en houd haar motivaties opzettelijk onduidelijk, waardoor ze een muiterij veroorzaakt. Uiteraard is er niets op tegen om nieuwe vrouwelijke personages te hebben. De originele trilogie had slechts 3 vrouwelijke personages, in de Prequels bracht Lucas dat een beetje in evenwicht door meer vrouwen en mensen van verschillende etniciteiten te gebruiken. Nu draait het nogal door en lijken personages enkel en alleen om politieke correctheid deel te maken van het verhaal.

Mark Hamil speelde opzich wel aardig als Luke, maar jammer was dan wel weer dat zijn personage waardeloos geschreven is. Eerder uitte Hamil al kritiek op de manier waarop het personage hier werd neergezet, kritiek die hij (waarschijnlijk na berisping van een furieuze Kennedy) introk. Natuurlijk heb ik veel respect voor wijlen Carrie Fisher, maar haar dood maakt de wijze waarop ze in deze film speelt alleen nog maar triester. Het was haast pijnlijk om te zien hoe Fisher hier seniel overkomt en praat met een onverstaanbaar redneck accent, in plaats van het half Britse accentje dat ze in de oude films had.

De ene twist na de andere
Door de beroemde plot-twist in Empire hebben Abrams en Johnson het idee in hun hoofd gehaald dat Star Wars bestaat uit plot-twists. The Last Jedi heeft de meest stupide wendingen, die puur bedacht zijn om het publiek te verassen en totaal geen toegevoegde waarde hebben voor het verhaal. The Force Awakens is compleet nutteloos geworden na de dood van Snoke. Waar komt Snoke vandaan? Hoe is The First Order ontstaan? En waarom lijkt deze sprekend op het Keizerrijk? Ze winden er niet eens doekjes om, Snoke is gewoon een inhoudsloze plaatsvervanger voor Palpatine en heeft zelfs precies dezelfde dialogen. De hele toenadering tussen Rey en Kylo was achteraf ook compleet nutteloos, gezien Kylo nu zelf de grote badguy is. Luke die een verbitterde oude man is en de Jedi wil opheffen is al onwaarschijnlijk, nog onwaarschijnlijker is dat de Jedi toch vrolijk daar gaan met bestaan nadat Meester Yoda de geschriften in de fik heeft gezet en de film The Last Jedi heet. En dan hebben we het nog niet eens gehad over ‘space Leia’. Dat Star Wars niet wetenschappelijk correct is weten we allemaal, maar dat iemand het overleeft om zonder bescherming in de ruimte te zweven is zelfs voor Star Wars ongeloofwaardig. Bovendien is Leia ineens ook sterk in the Force zonder enige training en terwijl alleen een vage aanleg werd geïnsinueerd in eerdere films.

Disney’s Star Wars
Na al mijn kritiek ben ik nog niet eens op mijn grootste ergernis gekomen. Namelijk dat Star Wars tot een soort parodie op zichzelf is vervallen. Er gaan geen 3 seconden voorbij in de film zonder dat er een grapje wordt gemaakt of er wat slapstick te zien is. Nu zaten er in eerdere Star Wars films ook wat humor, maar die was altijd goed getimed en in balans met de serieuze aspecten van de film. Nu wordt Luke ineens een soort Sensei uit een komische kung-fu film en maken Rey en Kylo Ren zelfs grapjes tijdens hun confrontaties. Het stupide is ook nog dat mensen The Last Jedi ‘duister’ noemen. Ware het niet door de bizarre wendingen, dan zou dit de meest kindvriendelijke Star Wars tot nu toe zijn. Revenge of the Sith was pas echt duister en die had ook gewoon wat humor op de juiste momenten (“Another happy landing”).

Audiovisueel
Is The Last Jedi dan volledig slecht? Nee, visueel is er niet heel erg veel mis met de film. Bovendien vond ik de vlaggenschepen van The First Order er best gaaf uit zien en waren enkele nieuwe locaties ook wel redelijk creatief. Jammer is alleen dat vrijwel alle voertuigen gekopieerd zijn uit de originele trilogie, maar dan groter, luider en met andere kleuren. Waar ook niet veel mis mee was, is natuurlijk de soundtrack van John Williams. Al had ik wel weer het idee dat hij simpelweg materiaal uit de originele trilogie herhaalde en niet net als voor de Prequels, een volledig nieuwe score heeft geschreven. De effecten waren over het algemeen ook goed verzorgd, al vond ik Yoda er nogal bizar uit zien. Hij lijkt hier nog meer op een handpop als in de originele films, vooral de mond van het figuur was erg slecht gedaan.

Hypocrisie
Die vergelijking met de Prequels brengt ons tot iets dat ik aan moet kaarten. Star Wars ‘fans’ zijn namelijk hopeloos hypocriet. George Lucas maakte een erg creatieve en geniaal geschreven Prequel trilogie, maar die krijgt niets dan kritiek. De reden? Slechte CGI, kinderachtige aliens en het acteerwerk van Hayden Christensen. Om te beginnen bevatten de Prequels meer practical effects en fysieke sets als de originele trilogie en de Disney-vervolgen samen. Er is gewerkt met talloze miniaturen, veel aliens zijn poppen en erg zijn grootschalige sets gebouwd. De CGI-techniek gebruikte Lucas ook om dingen te maken die hij eerder niet kon maken, in het geval van Jar Jar is het resultaat inderdaad vrij gedateerd, maar datzelfde kunnen we ook zeggen over Gollum in de eerste Lord of the Rings-film. Kinderachtige aliens hebben we altijd al gehad in Star Wars, neem de Ewoks bijvoorbeeld. Bovendien kregen we in de nieuwe films ook Porgs en BB8 voorgeschoteld. En tot slot; als ik Adam Driver als Kylo Ren zie, ga ik Christensen’s vertolking van Anakin steeds meer waarderen. Veel beter wist hij de verleiding naar de duistere zijde uit te beelden. Dit is dus de hypocrisie van zogenaamde fans, Lucas creatieve (maar misschien niet perfecte) films worden de grond in geboord, maar Disney’s goedkope op nostalgie terende films worden de hemel in geprezen.

Conclusie
Concluderend kunnen we zeggen dat The Last Jedi opnieuw een dieptepunt is voor mijn geliefde franchise. Totaal stupide wendingen, inhoudsloze personages en een overkill aan flauwe grapjes zijn wat Disney ons nog veel zal voorschotelen. Tot in den treuren krijgen we Star Wars-films onze strot in geduwd. Hiermee schiet Disney zichzelf echter wel in de voet. Over een paar jaar is het uitkomen van een nieuwe Star Wars film helemaal niet meer bijzonder. Op een gegeven moment gaat niet meer iedereen naar een nieuwe film en lopen de inkomsten terug. Star Wars vervalt tot het niveau van slechte superhelden films die vandaag de dag zoveel gehyped worden. De magie is weg. Toch was Rogue One wel een meevaller, een zij-verhaal met respect voor de saga. Wellicht dat er in de toekomst nog een aardige Star Wars Story kan gaan komen. Wat de Episodes betreft heb ik de hoop echter al opgegeven en de eerst volgende film, een Han Solo spinoff, beloofd een tragisch wanproduct te worden.

"Never dig up. Up is Hell."

Erg goede film! Waarschijnlijk een van de minst bekende animatiefilms ooit gemaakt maar het is een juweeltje eerlijk waar!

Starchaser: The Legend of Orin is gemaakt in Zuid-Korea en ik moet zeggen dat het de beste animatie film is die daar gemaakt is. Pocahontas en een paar andere films zijn daar ook gemaakt maar die zagen er niet uit.

Het is dan wel een beetje een Star Wars-ripoff maar het verhaal is erg origineel! Alleen de personages en het ontwerp zijn een beetje "geleend" van Star Wars. Ook zitten er een soort Cylons in die "geleend" zijn uit Battlestar Galactica. Het lettertype is "geleend" van Star Trek. Erg goed verhaal van Jeffrey Scott.

De stemmen zijn erg goed. Joe Colligan klikt erg als Luke, Carmen Argenziano als Han en Noelle North als Leia. Anthony De Longis, die in Masters of the Universe Blade speeld, is een erg goede bad-guy. Zygon doet me een beetje denken aan een jonge (pre-skull) Skeletor en met dat master aan The Horned King uit The Black Cauldron. De tovenaar van het zwaart's stem lijkt te zijn ingesproken door Christopher Lee, maar dat staat niet in de credits en word nergens bevestigd, toch ben ik niet de enige die dat dacht meer mensen op internet denken zijn stem te herkennen.

De animatie was erg goed!! De cellen zien er prachtig uit. De oer-CGI-effecten zijn erg mooi. Ook heeft deze film de beste rotoscoping die ik ooit heb gezien. De tekenstijl is ook erg mooi! Lijkt een beetje op films als Heavy Metal maar dan veel minder erotisch. Sommige bewegingen zijn wel een beetje onnatuurlijk en de animatie flikkend soms een beetje (zie 13 min in de film).

De muziek van Andrew Belling, die ook aan de muziek van films als Castle in the Sky en Wizards werkte, is geweldig! Een erg mooie klassieke theme met wat 80's synthesizers erbij.

Gemonteerd door Donald W. Ernst die mensen wel zullen kennen van Wizards, Lord of the Rings, Alladin, Fantasia 2000 en Roger Rabbit.

Erg mooie film! Een hust-mave voor de animatiefan!!

Geweldige film!!! Stargate is een geweldige combinatie van Indiana Jones en Star Wars. Ik vind het oude Egypte heel erg fascinerend en ben een grote Sci-Fi/Fantasy freak. De stijl en het charme van Stargate vind ik prachtig. Mooie en goede film. Goed geacteerd vooral door Kurt Russel, Heel erg goede muziek van David Arnold, Hele mooie effecten, Prachtige opname locaties en een goed verhaal. Dean Devlin en Roland Emmerich hebben er een hele mooie film van gemaakt.

"You're not from around here, are you?"

Ik ben en blijf een enorme fan van John Carpenter. Hier wijkt hij een beetje af van zijn gebruikelijke repertoire en maakt een film die wat lichter en komischer is dan we van hem gewend zijn. Een goed regisseur moet zo nu en dan eens een film maken in een heel ander genre en Carpenter doet het sterk. Visueel herken je zijn hand nog steeds erg goed.

Starman is een soort E.T. voor volwassen. Een Alien die op aarde gestrand is neemt de gedaante aan van Jenny Hayden's pas overleden echtgenoot. Langzaam leert hij steeds meer over de aarde en verbeterd hij zijn Engels. Samen rijden ze door half Amerika opzoek naar de andere Aliens die Starman weer naar huis moet brengen. Een erg ontroerend verhaal met een aantal vermakelijke wendingen.

Jeff Bridges is hier geniaal als de alien. Hij deed me af en toe een beetje denken aan Dustin Hoffman

in Rain Man, al is hij geen savant maar een buitenaardse. Erg vermakelijk hoe hij steeds in confrontatie komt met de aardbewoners. Karen Allen is niet slecht en samen spelen ze prima op elkaar in.

Jack Nitzsche's soundtrack is aardig. De muziek die als liefdesthema en eindmuziek word gebruikt vind ik erg mooi, al word hij wat te vaak herhaalt. De verdere muziek kan er mee door maar is niet erg herkenbaar. Apart dat Carpenter niet zelf de muziek heeft gedaan zoals gewoonlijk.

De effecten van ILM en Carpenters ingehuurde team zijn allemaal best aardig. De opticals zijn een beetje gedateerd maar de explosies, planeten en de transformatie van Starman vond ik allemaal erg aardig. Het oncamera werk was ook allemaal in orde. Zoals meestal in een film van Carpenter.

Omdat de film grotendeels een soort Roadmovie is heeft Carpenter een hoop gelegenheden gehad om mooie plaatjes te schieten en dat heeft hij dan ook gedaan. De cinematografie is helemaal in orde. Ik vond alleen dat ze misschien wat meer tijd aan het einde hadden kunnen besteden.

Al met al is Starman een erg leuke film. Ik vond hem zeer vermakelijk, voornamelijk door Jeff Bridges. Een keer wat anders dan duistere horror verhalen.

Aanrader.

"One day someone like me is gonna kill you and your whole fucking race!"

Goede film. Wel ontzettend smerig af en toe (geen film om popcorn bij te eten ).

Floris-regisseur Paul Verhoeven heeft hier al een aardig loopbaan in amerika en doet het hier ook weer erg goed. Starship Troopers is technisch erg goed. De ruimteschepen die net als bij The Phantom Menace een mix zijn van CGI en Schaalmodellen zien er erg goed uit. De bugs zijn ook erg goed gemaakt. Ik zeg het niet vaak maar het CGI ziet er hier erg goed uit. Voor de jaren '90 een tijd waar veel te veel CGI werd gebruikt en maar enkele films zoals Terminator 2 er erg goed uit zien is dit toch wel meesterlijk.

Er is erg goed geacteerd. Casper Van Dien is een redelijke hoofdpersoon. Denise Richards is ook best wel goed al irriteer ik me een beetje aan die domme glimlach de hele tijd. Ook grappig om Clancy Brown "The Kurgan" weer eens te zien. Er was goed geacteerd al moet ik zeggen dat het niet altijd helemaal spetterend is.

Ook zitten er wel een paar foutjes in. Sinds wanneer hebben soldaten zulke geföhnde en gekamde haren? Mannen en vrouwen die gemengd douchen? Een beetje onwaarschijnlijk.

Ik vond die slijmerige reclameclips wel leuk. Bovendien zijn echte reclames van defensie nog veel kwijleriger. Ook is het grappig dat Paul Verhoeven in de 60's film van de nederlandse landmacht maakte en nu deed hij dat dat nog eens over met een futuristisch leger.

De muziek van Basil Poledouris vond ik erg goed. Hij werkte al vaker samen met Verhoeven. Zijn score bij Conan vond ik wel iets mooier.

Goede en zeer vermakelijke film van Nederlandse Regisseur.

" I brought you some flours."

Een nogal vage film maar ik moet zeggen dat er wel wat in het concept zat.

Will Ferrel doet het hier wel goed. Verder was Dustin Hoffman, die zich een van mijn favoriete acteurs mag noemen, ook weer erg goed als de literatuur kenner.

De film was vermakelijk, visueel redelijk en met goede acteerprestaties. Het idee dat je leven eigenlijk een roman is of andersom dat de roman die je schrijft echt gebeurt is best iets om even over na te denken. In dit soort drama-films van de jaren 2000 gebruiken ze vaak dit soort 'science-fiction' elementen om de film wat interessanter te maken. Helaas word het daardoor wel wat minder serieus.

Toch werkt het Drama-gehalte hier wel goed en het is niet echt een komedie, omdat het niet te wanhopig zijn best doet om grappig te zijn en dat ook niet echt is op enkele momenten na. Vooral aan het eind vond ik de film wel de nodige diepgang hebben. Geniaal dat ze "La Petite Fille de la Mer" van Vangelis (een van mijn favoriete muziekanten) hebben gebruikt in een van de meest diepe scènes.

Al met al zeker niet slecht en de 113 minuten helemaal waard.

-Acteurs 7/10

-Verhaal 6/10

-Muziek 8/10

-Cinematografie 7/10

-Algemeen 7/10