Opinions

"Discovering the object of the game *is* the object of the game."

Bankier Nicholas Van Orton krijt op zijn verjaardag van zijn broer een cadeaubon van een bedrijf genaamd CRS. Als Nicholas naar het bedrijf gaat blijkt het dat ze een soort persoonlijk spel ontwikkelen, niemand wil hem echter vertellen wat het precies is. En dan begint het spel...

Michael Douglas was een goede en sympathieke hoofdpersoon in deze thriller, de rol van iet-wat arrogante zakenman past ook wel bij hem. Viel me hier trouwens ook op hoeveel hij lijkt op zijn vader Kirk Douglas.

The Game heeft een sterke mysterieuze opbouw en met name de eerste helft van de film vond ik erg sterk. Er ontstaat een paranoïde sfeer waarbij je als kijker nooit zeker weet hoe het nou echt zit. Wat dan erg jammer is zijn de onwaarschijnlijkheden , en het einde. Leuk cadeau zeg; bijna verzuipen in een auto en denken dat je eigen broer hebt neergeschoten, waardoor je besluit om zelfmoord te plegen. Waarna blijkt dat het allemaal niet echt is... Het voelt ook heel erg onwerkelijk aan dat hele 'Happy end', juist door alle onwaarschijnlijkheden. Was veel beter geweest als er helemaal aan het einde een subtiele hint werd gegeven dat the game nog niet helemaal voorbij is. Maar goed, het plot is toch wel sterk.

David Fincher's visuele stijl is alom aanwezig. Scherp beeld, smooth, duidelijk gestoryboard en goede cinematografie. Goede soundtrack ook van Howard Shore, lekker mysterieus.

Alles bij elkaar een sterke mysterie met goed acteerwerk, goed opgenomen en een goed mysterieus plot. Alleen jammer van al die onwaarschijnlijkheden en de ontknoping.

"Demons aren't gonna ring the doorbell!"

Deze film was mij aangeraden door alexspyforever en ik moet zeggen dat hij mij wel in de smaak is gevallen. Ik verwachte er niet heel veel van, een kinder-horror, maar de film wist mijn verwachtingen enigszins te overtreffen.

De acteurs zijn erg jong maar acteren toch lang niet zo slecht, heb volwassen-acteurs het slechter zien doen. Christa Denton, de grote zus, was pas 15 toen de film werd opgenomen (Hee, net zo oud als ik ) en Stephen Dorff (dit was zijn eerste rol) en Louis Tripp waren slechts 14, die zag er toch wel een stuk jonger uit.

De film is een beetje goedkoop, budget was $2,500,000, maar het geld is duidelijk goed besteed. Vooral in het begin is de film erg simplistisch maar aan het einde is de film toch best wel ambitieus. De demonen waren best goed gedaan en de special effects aan het einde vond ik erg gaaf. Erg mooie shots met maté-painting zaten er tussen. Ook de gore en make-up was best aardig.

Het verhaal was niet geweldig maar het had iets Lovecraftiaans en er was een aardig sfeertje. Alles dat The Hole van Joe Dante verkeerd doet, doet The Gate goed.

De film heeft natuurlijk wel zijn gebreken maar ik vond hem erg vermakelijk. Duurt ook niet te lang. Voor kinderen zal dit een erg leuke griezelfilm kunnen zijn, jammer dat ik hem zelf nooit heb gezien toen ik wat jonger was.

(alexspyforever, wederom bedankt! )

In de toekomst is het mogelijk om van te voren de genetische eigenschappen van je kinderen te bepalen. Mensen die op de natuurlijke manier zijn geboren hebben weinig aanzien en vormen de onderklasse van de futuristische samenleving. Vincent is ook zo'n zogenaamde In-Valid, maar heeft toch de droom om naar de maan van Saturnus te reizen. Om dit te bereiken neemt hij de identiteit aan van een ondergedoken Valid. Als de teamlijder van de ruimtereis wordt vermoord is hij echter verdacht...

Gattaca is een Sciencefiction film met een bijzonder origineel uitgangspunt. Bovendien is het nog erg aannemelijk ook, dat vinden zelfs de geleerden van NASA die de film in 1997 tot meest realistische sciencefiction film ooit hebben uitgeroepen. De ontwikkeling die in de maatschappij plaats zal vinden als de meerderheid 'perfecte' genen heeft is ook wel interessant in beeld gebracht en de identiteitsverwisseling was ook leuk gedaan met huidschilvers en dergelijke.

De film is prima opgenomen, mooi kleurgebruik ook. De combinatie van moderne technologie met architectuur, auto's en kledingstijl die aan de jaren '50 en '30 doet denken vond ik erg geslaagd. Michael Nyman maakte een mooie soundtrack voor de film.

Het enige minpuntje van de film vond ik dat Ethan Hawke en Jude Law totaal niet op elkaar lijken en de persoonsverwisseling dus vrij onrealistisch is. Beide heren acteren overigens wel erg goed in hun rol, net zoals Uma Thurman.

Al met al is Gattaca een erg interessante en bij vlagen spannende Sciencefiction thriller.

Deze vroege Dario Argento had ik een tijdje terug op dvd gekocht en omdat het inmiddels alweer oktober is dacht ik dat het wel weer eens tijd werd voor een sfeervolle Italiaanse horror-film. Uiteindelijk valt de horror hier wel reuze mee, het is veel meer een detective.

Het acteerwerk was wel aardig, al vond ik de dialogen soms erg zwak. De Engelse dub was over het algemeen wel prima (dat wil zeggen, niet vervelender dan gewoonlijk). James Franciscus speelde een prima hoofdrol en Karl Malden deed erg zijn best een goede blindeman te spelen (hij deed het in ieder geval beter dan die gast in Suspiria).

De moorden waren niet heel bijzonder, en kwamen trouwens ook niet veel voor. De gore was matig, meer dan een klein beetje bloed komt er niet aan te pas. Toch moet ik toegeven dat ze zeker niet slecht waren, vooral de treinscène en het einde met de lift zagen er goed uit.

De film moet het voornamelijk van het plot hebben. Dat was op zich zeker niet onaardig, lekker mysterieus en met een paar goede wendingen. Toch was het niet altijd even goed doordacht: als je iemand opbelt om te vertellen dat je weet wie de moordenaar is, waarom vertel je dan niet gewoon meteen de naam? Waarom heeft de blinde man een mes in zijn stok? Dat is toch niet heel gebruikelijk lijkt mij. En waarom doet hij zo verdacht nadat hij door de moordenaar overmeesterd was. Duidelijk allemaal gedaan om het verhaal wat interessanter te maken, maar het maakt het er niet realistischer op.

De muziek is verzorgd door maestro Ennio Morricone, al moet ik zeggen dat de score een beetje afwijkt van zijn gewoonlijke kwaliteit. De hoofdthema's waren simplistisch maar zeker niet onaardig en de suspense muziek was een beetje rommelig maar had toch wel een bepaald sfeertje.

De film was best geinig opgenomen. Argento heeft goed gebruik gemaakt van de widescreen-film en heeft erg originele overgangen gebruikt, namelijk korte flashbacks of vooruitblikken af laten wisselen met shots van het vorige beeld. Een aantal keer werkte dat erg goed maar af en toe vond ik het iets te vaag.

Hoewel niet helemaal wat ik verwacht had mocht deze thriller er best wezen. Zelf vind Argento dit zijn allerminste werk, maar dat ben ik toch niet met hem eens. Wel moet gezegd worden dat de titel en de kat op de poster niet helemaal logisch zijn. Behalve in een kort woordgrapje komt er namelijk helemaal geen kat in de film voor.

Wat gedateerder dan Argento's latere werk maar toch best vermakelijk.

In A Cat in the Brain speelt Lucio Fulci zichzelf in de hoofdrol. Dat klinkt alsof hij een weddenschap heeft verloren, maar eigenlijk heeft hij het afgekeken van Wes Craven’s New Nightmare.

Lucio Fulci wordt geplaagd door nachtmerries en waanbeelden bij het zien van dingen die hem herinneren aan de films die hij heeft opgenomen. Hij gaat naar een psychiater, die hem hersenspoelt en voor de moorden die hij pleegt wil laten opdraaien.

De film zit vol van fragmenten van Fulci’s latere films en films die hij geproduceerd heeft, de meeste vond hij zelf niet eens goed blijk uit interviews, dus denk ik dat hij deze film ook deels heeft gemaakt om de gore nog ergens in te gebruiken. De eerste fragmenten van de kannibalistische moordenaar (vermoedelijk uit Bloody Psycho?) zagen er eigenlijk best goed uit, maar verder was het vaak nogal slecht. De film heeft me in ieder geval overtuigt om Sodoma’s Ghost links te laten liggen.

A Cat in the Brain is een erg aparte film, vooral de manier waarop Fulci zichzelf neerzet is verbazend. Bovendien doet hij alsof hij alleen maar Horror regisseert terwijl hij dat pas sinds eind jaren ’70 doet en veel meer westerns, komedies en avonturenfilms heeft geregisseerd. In las dat Fulci’s grote hobby zeilen is, geen wonder dus dat hij aan het einde de horizon te gemoed zeilt.

De muziek zorgde voor een soort luchtigheid, de beelden in het begin van katten die aan hersens knagen zag er lekker ranzig uit en het was wel grappig om een keer The Master of Gore zelf te zien in een van zijn films. Dat maakt A Cat in the Brain toch interessanter als de andere van matige latere films.

Misschien dat ik Demonia en Voices from Beyond ooit nog een kans geef, maar denk toch dat ik het maar bij Fulci’s eerdere films hou. The Black Cat, Conquest, The Psychic en Perversion Story ga ik zeker nog kijken. Tot nu toe vind ik Zombi 2, The Beyond, Lizard in a Woman’s Skin en Don’t Torture A Duckling toch ongeëvenaard in Fulci’s oeuvre. Murder-rock, The House Next tot he Cemetery en City of the Living Dead waren ook nog wel redelijk en The New York Ripper en Manhattan Baby waren nog wel te doen, maar verder is het eigenlijk waardeloos wat ik tegenkom.

Midden in zijn meest productieve periode maakte Lucio Fulci tussen zijn zombi-trilogie door een eerbetoon aan de Poe-verfilmingen van Roger Corman. Door de slasher-elementen en de jaren ’80 setting doet de film soms vreemd aan, maar toch komt het sfeertje goed over op de prachtige Britse locaties.

In een klein dorpje op het Britse platteland worden steeds meer mensen dood aangetroffen. De enige verdachte… een zwarte kat.

Patrick Magee was zonder twijfel de beste acteur van de film. Alleen zijn onheilspellende blik was al voldoende, als dit een film van Corman was geweest zou zijn rol ongetwijfeld door Vincent Price worden vertolkt. Dat de beste man een jaar later overleed is niet vreemd als je de gele verkleuringen in zijn gezicht ziet die wijzen op nierfalen. Mimsy Farmer was een beetje saai en David Warbeck’s rol was vrij beperkt.

Het grootste pluspunt van The Black Cat is de prachtige cinematografie van Sergio Salvati die volledig tot zijn recht komt in de nieuwe Blu-ray van Arrow. Met name de beelden waar de zwarte kat over de daken loopt zijn werkelijk briljant geschoten. Zoals het Italiaanse exploitatie betaamt zit de film ook vol van de experimentele en provisorische cameratechniek. Heel lage tracking-shots als POV van de kat bijvoorbeeld of het feit dat vrijwel de hele film bestaat uit ultra close-ups en POV-shots.

Ook heerlijk was de ontzettend sfeervolle muziek van niemand minder dan de grote Pino Donaggio. Hoe hij midden in zijn meest succesvolle periode met Brian De Palma ineens voor Fulci een goedkope Horrorfilm ging doen is niet bekend. Argento’s The Black Cat had overigens ook muziek van Pino Donaggio.

Het grote probleem van The Black Cat is het script. De film wijkt heel erg af van het Poe-verhaal en laat zelfs spannende en dramatische momenten weg die juist in de film gepast zouden hebben. Wel zit er veel Poëtische thema’s in de film verwerkt, zoals claustrofobie, hypnose, spreken met de doden en een wezen dat onbewust driften van zijn meester uitvoert (wat een jaar eerder ook in Cronenberg's The Brood het geval was). Al deze zijwegen lijden echter nergens naar toe. Aan Fulci is dit niet helemaal te wijten, want een groot gedeelte van de door hem geplande opnames zijn geschrapt omdat de producer het te duur vond. Opmerkelijk is dat enkele jaren later Dario Argento ook een verfilming van The Black Cat maakte met diverse zijsporen uit andere Poe-verhalen. Two Evil Eyes bleef echter wel veel trouwer aan het verhaal, ook al week de setting meer af.

De blu-ray van Arrow is een must voor iedere liefhebber van Fulci. De restauratie is haarscherp en prachtig uitgevoerd en de disc bevat geinige extra’s zoals een analyse met achtergrondinfo, een bezoekje aan de opnamelocaties, een interview met de bijna verongelukte Duitse actrice Dagmar Lassander en een stoffig oud interview met David Warbeck waarin hij op charmante wijze vertelt over hoe het was om in Italiaanse exploitatie te spelen.

Als het script wat beter was geweest had dit zomaar mijn favoriete Fulci kunnen zijn. Een perfecte mix van Gotische sfeer en harde Slasher-elementen. Voor Fulci’s doen is er niet veel gore en de beste man zei later vaak dat hij de film voor iemand anders heeft gedraaid, maar dat doet er niets van af dat The Black Cat een heerlijke ervaring is en een van zijn meest ondergewaardeerde werkjes. Aanrader.

Gedo Senki is gebaseerd op de Aardzee-reeks van Ursula Le Guin en verteld het verhaal van Arren die op de vlucht is nadat hij zijn vader, de koning, heeft vermoord. Hij ontmoet de aartsmagiër Ged en samen vervolgen ze hun reis. Aardzee raakt in verval en magie verliest zijn kracht. Ondertussen is de slechte magiër Cob opzoek naar het eeuwige leven.

Hayao Miyazaki wilde al langere tijd de Aardzee-reeks verfilmen. Eerst weigerde Le Guin de rechten aan hem te geven, omdat ze animatie associeerde met Disney. Na het zien van Miyazaki's werk gaf ze alsnog toestemming. Tegen die tijd was Hayao echter druk met Howl's Moving Castle dus besloten de producers om zijn zoon Goro, een veelbelovende animator, als regisseur in te huren. Le Guin en Papa Miyazaki waren hierop tegen omdat ze Goro niet ervaren genoeg vonden, hetgeen voor voortdurende spanning tijdens de productie zorgde.

De tekenstijl is een stuk simpeler en minder gedetailleerd dan we van Papa Miyazaki gewend zijn. Wat ik ook hinderlijk vond was dat de inkleuring van de animatie niet werd aangepast aan de lichtentensietijd in de betreffende scène, het leek af en toe alsof we naar een test-render aan het kijken waren. De achtergronden en ontwerpen blijven echter schitterend en de animatie was ook ruim voldoende. Goro liet zich voor de ontwerpen van de personages inspireren door de Manga van zijn vader (vandaar dat je wellicht gezichten herkend uit Nausicaa of the Valley of the Wind) en verder is veel Middeleeuwse, Klassieke en Romaanse kunst te herkennen in de ontwerpen.

Het verhaal bleef een beetje aan de oppervlakte. 2 uur is nou eenmaal te kort om echt een goed beeld van een fantasywereld en haar complexiteit te geven. Wat ook niet helpt is dat de film eigenlijk een verfilming is van het laatste deel in de Aardzee-reeks The Farthest Shore met elementen uit andere boeken uit de reeks. De titel komt dan weer van de in 2001 verschenen verhalenbundel Tales from Earthsea, maar verder heeft het weinig met de film te maken. Logisch dus dat je het gevoel krijgt dat een introductie onderbreekt en Le Guin de film geen geslaagde adaptatie vond. Nu ken ik de Aardzee-reeks helemaal niet en ben ik zonder verwachting de film ingegaan. Op zichzelf is het zeker geen slecht verhaal. Je mist mischien wat uitwerking hier en daar, maar ik vond het wel bijzonder vermakelijk, meeslepend en spannend.

De Engelse dub is van goede kwaliteit. Timothy Dalton zet een sympathieke en wijze Ged neer en Willem Dafoe een zeer naargeestige Cob met zijn akelige fluisterstem.

Al met al vind ik Gedo Senki weer een heerlijke Ghibli film. Net zo als Howl's Moving Castle is het erg leuk om de Japanners westerse Fantasy te zien verfilmen. Het had beter gekund, maar toch is dit een prachtig staaltje Fantasy waar ik me uitstekend mee vermaakt heb.

Vroeger vond ik deze film helemaal te gek. maar eigenlijk is het pulp zooi. vreselijk. het verhaal is redelijk en door het jeugdsentiment. maar toch is Pokémon echt zooi. veel andere Animé's zijn veel beter. zoals Yu-Ki-O! die zijn al 10x beter. en dan heb ik het nog niet over de films van Topcraft en andere Toei's.

Get Out won tijdens het Imagine festival de Silver Scream Award en wordt overal en nergens geprezen door filmrecensenten. De film van 2017 die je moet zien. Mijn interesse was gewekt.

Chris en Rose hebben inmiddels 4 maanden een relatie. Chris gaat voor het eerst Rose ouders ontmoeten. Eenmaal aangekomen in het ouderlijk huis van zijn vriendin voelt Chris zich steeds minder op zijn gemak. Met name de bedienden van de ouders gedragen zich eigenaardig. Iets is hier niet helemaal pluis.

Ik had verwacht dat Get Out voorspelbaarder zou zijn. De ridderhelm van de belager in het begin, het feit dat Chris zich bezorgt maakt over het feit dat de ouders van Rose niet weten dat hij zwart is en de vele verwijzingen naar het slavernij-verleden van Amerika deden me vermoeden dat de ouders van Rose achter hun schijnbare pro-Obama masker een soort white power-figuren waren die een sadistische jacht aan het voorbereiden waren. De film wist me echter op een positieve manier te verassen, want het wordt namelijk een bloedstollende en beklemmende thriller die wel wat weg heeft van het werk van David Cronenberg.

De film begint langzaam steeds mysterieuzer te worden tot een beklemmende unheimische sfeer ontstaat. Het eerste uur van de film bestaat uit subtiele foreshadowing en er gebeuren steeds meer bizarre dingen. Hypnose, vreemde figuren, alles schreeuwt dat er iets goed mis is. En dan komt dan eindelijk het moment dat de zorgvuldig voorbereide twist onthuld wordt: Rose lokt donkere jongens naar haar ouders zodat die doorverkocht kunnen worden aan rijke mensen die hun oude lichaam moe zijn en de Afro-american experience willen ervaren. Hoe kom je er op! Geniale suspense en ondanks de foreshadowing ook totaal onverwacht.

Het acteerwerk van Get Out is erg goed. Daniel Kaluuya weet de ongemakkelijkheid van de situaties waar zijn personage in verkeerd uitstekend vorm te geven. Allison Williams zette ook een goede rol neer als Rose. Williams lijkt hier trouwens af en toe als twee druppels water op een jonge Jennifer Connely.

Get Out heeft degelijke cinematografie. Prima opgenomen en in de nachtscènes mooi mysterieus kleurgebruik. Opvallend is dat de cinematografie stijlvoller wordt naarmate de spanning toeneemt en enigszins onopvallend oogt in scènes waar er niets aan de hand is. Michael Abels maakt een spannende en beklemmende soundtrack die de sfeer van de film verhoogt.

Het enige echte probleem dat de film dwars zat was de komische ondertoon. Ergens onderscheid de film zich door de satirische ondertoon van andere films in het genre, maar het verhaal op zichzelf is al indrukwekkend en absurd genoeg om dat te bereiken. Door de comic relief - met name in de vorm van Chris' olijke vriend - slaat de sfeer een aantal keer helemaal dood. Het einde is bijzonder heftig en net als je denkt dat het grote statement van de film gemaakt gaat worden, komt meneer de 'detective' in zijn politiewagen, ziet Chris' vriendin liggen met een schotwond in haar buik en zegt doodleuk: "I told you, bro". Haalt de film gewoon zo erg omlaag dat flauwe gedoe. Jordan Peele is schijnbaar ook komiek en acteur in komische films, vandaar dus. Hij kwam zelfs op het idee voor Get Out toen Eddie Murphy hem een grap vertelde over de ouders van een blanke vriendin van hem...

Het hele Black Lives Matter-sentiment van de film was niet aan mij besteed. Grappig altijd hoe juist de grootste vechters voor 'gelijkheid' altijd veel onderscheid maken tussen ras/geslacht/etniciteit. Zo ook in deze film. De nadruk ligt heel erg op de verschillen tussen zwart en blank, met de nodige stereotypes zoals de koele neger en de rijke decadente blanke. Het eenzijdige beeld van de zwarte als slachtoffer en de blanke die zich schuldig moet voelen, zoals we tegenwoordig (te) vaak zien. Volgens Imagine neemt de film 'de hypocrisie van de blanke middenklasse genadeloos op de hak' door de rijke vriendjes van de Armitage's de zwarten zowel als minderwaardig als vervolmaakte mens te laten beschouwen. Het ontging mij echter volkomen dat dit een verwijzing was naar de 'blanke' middenklasse in het algemeen (daar heb je weer dat benadrukken van ras).

Get Out mag dan niet het perfecte meesterwerk zijn dat Imagine ervan maakt, het was wel een erg goede en bijzonder originele film. De beklemmende sfeer en grote spanning samen met het absurde freaky plot maakt de film het kijken meer dan waard. Een sterk debuut van Jordan Peele en ook prima spel van Daniel Kaluuya en Jennifer Co… Allison Williams. Alleen jammer van die komische toon en dat Black Lives Matter-gedoe.

Gettysburg bewijst maar weer eens dat niet alle Amerikaanse films Hollywood-producties zijn. De film is niet bedoeld als blockbuster maar als een gedetailleerd en meeslepend verslag van een Historische veldslag. Zodoende is het ook de langste Amerikaanse film ooit gemaakt.

De film verteld het verhaal van de slag om Gettysburg waar de Noorderse en Zuiderse legers elkaar ontmoeten. We volgen aan Noorderse kant Joshua Lawrence Chamberlain, een schoolmeester die het tot kolonel heeft geschopt en zijn mannen en aan Zuiderse kant Lieut. Gen. James Longstreet en Gen. Robert E. Lee, de populairste generaal uit de geschiedenis van Amerika.

Wat ik persoonlijk erg kon waarderen was dat de filmmakers niet overduidelijk een kant kiezen. Noch het Zuiden noch het Noorden worden als slecht afgebeeld. Geen zwart-wit, zoals in Hollywood zo gewoon is. Uiteraard bevat de film een flinke dosis patriottisme, maar dat kan natuurlijk niet anders met dit onderwerp. Kort wordt de aard van de burgeroorlog behandeld. De Noorderlingen willen heel Noord-Amerika verenigen onder een vlag waarin iedereen vrij burger is, dat betekend het einde van de slavernij. Het Zuiden is afhankelijk van slavernij, maar hun voornaamste reden is dat ze de soevereiniteit van hun staten willen behouden en niet door Washington geregeerd willen worden.

Met name de muziek van Randy Edelman was patriotistisch. Toch vond ik de muziek zeker niet verkeerd. Het maakte de veldslag erg meeslepend en zorgde zelfs voor kippenvel momenten in combinatie met de prachtig geschoten beelden van de veldslag. De slag was sterk in beeld gebracht door de Nederlandse cinematograaf Kees van Oostrum (regisseur van Het Bittere Kruid). Naast opnames met acteurs bevat de film voor een groot gedeelte beelden van een re-enactment van de beroemde veldslag voor het 125 jarig jubileum van de slag in 1988. Gefilmd op de exacte plek waar de slag plaatsvond, wat toch wel een grote authenticiteit geeft.

Wat ook authenticiteit gaf was het feit dat de acteurs geen modern Amerikaans maar historische varianten (die nog wat meer op Brits lijken) en lokale dialecten spraken. Zo wist Martin Sheen een overtuigende General Lee neer te zetten (terwijl hij zelf uit Ohio komt).

Amerikaanse geschiedenis vind ik eigenlijk niet bijzonder interessant en naast de 80 jarige oorlog of de Rozenoorlog (die al genoemd werd door de Britse afgevaardigde) verbleekt de Amerikaanse Burgeroorlog toch een beetje. Toch ben ik altijd een Geschiedenis-freak en een film die de tactiek en achtergrond van een veldslag op deze manier behandelt is dan ook smullen. Ondanks de lange speelduur blijft de film voldoende boeien. Ik beveel echter wel aan om de film in meerdere etappes te kijken.

"I will take you places you've never been. I will show you things that you have never seen and I will see the life run out of you."

Ghost Story verteld het verhaal van vier succesvolle oude mannen die al 50 jaar een duister geheim delen. Als eerst de zoon van een van hen rond vreemde omstandigheden om het leven komt en daarna de man zelf volgt, wordt het de andere duidelijk dat het verleden niet zo makkelijk achtergelaten kan worden... Gebaseerd op het boek van Peter Straub. Volgens Stephen King een van de beste spookverhalen die hij ooit heeft gelezen.

De hoofdrollen worden vertolkt door veteranen Fred Astaire, Melvyn Douglas, John Houseman en Douglas Fairbanks Jr. Daarnaast spel ook Alice Krige en Craig Wasson een rol.

In tegenstelling tot wat je door de titel zou verwachte is het geen haunted house-film. De film ademt echter wel de sfeer die dat soort films bezitten. Het verhaal vond ik opzich wel goed, al had het mischien wat beter uitgewerkt kunnen worden. De backstory was best gaaf bedacht.

Visueel is de film uitstekend verzorgt door special effects meester Albert Whitlock (The Thing, Dracula 1979) met mooie maté-paintings en practical effects. Bij vlagen is de film bijzonder sfeervol en doet het aan als een echte Gotische spookhuisfilm.

Sfeervolle en vermakelijke film met een mysterieus verhaal. Beetje ondergewaardeerd.

The Ghost Writer verteld het verhaal van een schrijver die wordt ingehuurd om het memoires van de Britse premier te schrijven. Zijn voorganger - een goede vriend van de premier - was door een ongeluk verdronken op een veerboot en net als de schrijver het Amerikaanse buitenverblijf van de premier bereikt ontstaat er een schandaal over waterboarding en oorlogsmisdaden die in opdracht van de premier uitgevoerd zouden zijn.

Ewan McGregor speelt een sterke hoofdrol en Pierce Brosnan en Olivia Williams zetten een sterk presidentieel koppel neer. De film begint goed en neemt je steeds dieper mee in verdachte situaties. Wat kan er nu zo bijzonder zijn aan het memoires van een premier vraag je je af? De film zit erg degelijk in elkaar en is ook goed opgenomen. Alexandre Desplat maakte ook een mooie mysterieuze score.

Omdat Roman Polanski wegens beschuldigingen van verkrachting van een minderjarige al sinds de jaren '70 niet meer in de VS kan komen, werd de film opgenomen in Duitsland waar enkele aanpassingen werden gedaan zodat alles er Amerikaans uit zou zien. Tijdens de post-productie van de film in 2009 werd hij door de Zwitserse autoriteiten preventief in hechtenis genomen. De rechter besloot echter om Polanksi niet aan de VS uit te leveren. Na zijn vrijlating werd de film alsnog uitgebracht.

Al met al een erg vermakelijke politieke thriller.

"We came, we saw, we kicked its ass!"

Deze geweldige film weer eens gezien ditmaal op Blue-ray.

Bill Murray heeft een goede hoofdrol. Dan Aykroyd en Harold Ramis die niet alleen hoofdrollen spelen maar ook het verhaal hebben bedacht doen het erg goed. Ook goed waren Sigourney Weaver, Michael Ensign, Annie Potts, William Atherton, Ernie Hudson, David Margulies, Jennifer Runyon, Slavitza Jovan (wiens stem is gedubd door Paddi Edwards die onder andere de sidderalen uit The Little Mermaid inspreekt) Rick Moranis die een geniale Lord Helmet neerzet in Spaceballs.

De effecten van ex-ILM'er Richard Edlund waren geweldig! Hij werkte ook aan Star Wars, Battlestar Galactica, Indiana Jones, Big Trouble in Little China, Masters of The Universe, Poltergeist, 2010 en Fright Night.

De muziek van Elmer Bernstein is werkelijk subliem! Die theremin is echt prachtig, Disney was zo onder de indruk van Bernsteins score dat ze hem The Black Cauldron lieten componeren. De 80's hits tussen door en Ray Parker's legendarische themesong zijn natuurlijk ook geweldig.

De film heeft een goed verhaal. Wel word het nergens echt eng en is er op het einde en de openingsscène na geen spanning in de film. Er is ook erg veel slapstick in de film, als je in een melige bui bent lach je je waarschijnlijk kapot. Zo niet dan zijn er zeker een paar grappige stukjes. Voor mij is het een erg vermakelijke film!

"See you later, you big motherfucker!"

De eerste film van super-regisseur John Carpenter die me enorm tegenvalt (Ik moet ook The Ward nog zien).

De cast is niet heel geweldig, maar toch ging het nog wel door de beugel. Vooral Ice Cube (Jezus, wat een "naam") was beter dan ik had verwacht. En Peter Jason op het einde nog was een prettige verassing.

Het concept van Ghosts of Mars (en de titel) lijken zo uit een aflevering van Doctor Who (een van mijn favoriete tv-series) te komen, alleen mist het dan uiteraard de briljante stijl en Britse humor. De manier waarop het verhaal word verteld is erg vervelend. Waar ik bij films als Big Trouble in Little China en In The Mouth of Madness het wel geniaal vond dat we in het begin een scène krijgen die na de gebeurtenissen in de film plaatsvinden, in Ghosts of Mars is het zeer vervelend. Op een gegeven moment luister je naar een verhaal in een verhaal in een verhaal... En de hele tijd die flashbacks, 30 seconden geleden heb je het nog gezien en je krijgt al weer een flashback voorgeschoteld. Als je de flashbacks weg haalt web je zo 20 minuten van de film af.

Ook is de film waardeloos geëdit. De hele tijd beelden die in elkaar over faden, de hele tijd. Bijna ieder shot fade in de andere over, zelfs als hier helemaal geen enkele reden voor is. Echt heel erg vermoeiend om naar te kijken, digitaal editen is helemaal niets voor Carpenter blijkbaar. Wel waren de opnames prima, dat maakt het misschien juist zo zonde van de editing.

De Mars-landschappen zagen er prima uit en de sets in bijvoorbeeld de trein waren eigenlijk erg goed. Maar toch vond ik het super vaag dat ze gewoon op Mars lopen, Mars heeft geen zuurstof, geen normale zwaartekracht... En dan loop je daar zonder ruimte pak. Een beetje ondoordacht. (De Doctor kan ook zonder pak op Mars lopen maar hij is een Time Lord...)

De muziek van Carpenter vond ik ook een beetje teleurstellend. Die metal hoeft van mij niet zo, geef mij maar de geweldige synthesizer muziek die hij gewoonlijk maakt. Er zaten (voornamelijk naar het einde) wel een paar coole tracks tussen gelukkig. De geluidseffecten waren wel waardeloos.

Maar misschien wel het top-punt was nog wel die verschrikkelijke bad guy. Om geen duidelijke reden is hij de lijder van de bezetenen, hij lijkt regelrecht uit een metal-videoclip gelopen. En wat ik zelfs lachwekkend vond was hij hij praat. Voortdurend de vreemdste fantasie-woorden schreeuwend, die de acteur vermoedelijk ter plekke verzint. Echt een enorme misser.

Toch vond ik het wel een best vermakelijk film en heb ik niet echt de nijging gehad om hem uit te zetten want het verhaal was wel redelijk op zich en kwalitatief was de film niet zo waardeloos als je zou verwachten. Tot nu toe de enige film van Carpenter die ik minder dan een 8 heb gegeven. Snel vergeten en weer een topper als The Thing kijken.

De - tot nog toe - op een na laatste film van meastro Dario Argento is een moderne thriller met knipoogjes naar de Giallo en verteld het verhaal over hoe een model door een 'gele' seriemoordenaar wordt ontvoerd. De zus van het model gaat samen met een politie-inspecteur achter de moordenaar aan.

De film komt vrij Amerikaans over, op de typisch Italiaanse elementen en brutere scènes na dan. Adrien Brody (The Pianist) en Emmanuelle Seigner (Frantic) speelden prima rollen.

In tegenstelling tot bij The Card Player en The Mother of Tears waren hier dan eindelijk weer een aantal van Argento's stijlelementen aanwezig. De film was weer een beetje ouderwetsig geschoten met lekker korrelige nachtscènes en telelens-shots van Turijn. Helaas is daar dan meteen alles mee gezegd. Het concept van de film was opzich niet verkeerd, maar het is verkeerd aangepakt. Het script is alweer geschreven door makers van b-films en daar gaat het mis.

De identiteit van de moordenaar wordt veel te snel duidelijk gemaakt. Waarom niet gewoon op die typische Argentoëske manier, een taxichaufeur met zwarte handschoenen en een zonnebril. Had veel beter gewerkt. Overigens ook bizar dat Adrien Brody naast de hoofdrol ook de rol van de moordenaar heeft gespeeld onder een dikke laag make-up. Het einde was onverwacht, geen happy ending, maar het was wel een beetje abrupt.

Godzijdank heeft Giallo geen CGI, weer mooie ouderwets gore. Al hadden er wel meer moorden en veel meer scènes met gore in gemogen. Ontvoeren is zo typisch Hollywood, Giallo-moordenaars houden hun slachtoffers zelden zo lang in leven.

Als de soundtrack nou van Goblin was of Ennio Morricone, dan had je de film met recht Giallo kunnen noemen, maar dat is helaas niet het geval. De film heeft een degelijke maar erg standaard orkestrale soundtrack.

Al met al is Giallo toch na Sleepless de beste film die Argento in de 21e eeuw heeft gemaakt, gevolgd door The Card Player. De film is redelijk geschoten en bevat nog een paar leuke knipoogjes naar de Giallo. Jammer dat de film er niet uithaalt wat erin zat, maar toch niet volledig gefaald.

Op The Five Days of Milan, Il Tram, The Phantom of the Opera, de twee Masters of Horror episodes en Dracula 3D na heb ik nu alle films van Argento gezien. Die films zal ik in de toekomst nog eens kijken, maar ik verwacht er niet veel van. Het is jammer dat Argento nooit de comeback heeft gemaakt die hij verdient. Sowieso vind ik het vreselijk om aan te zien hoe de horror-regisseurs van de jaren '80 door moderne technieken ten onder gaan, John Carpenter heeft ook al in geen tijden meer een film uitgebracht die kan tippen aan zijn eerdere werk. Trauma was een erg goede film en het is een schande dat het grote publiek die film niet heeft kunnen waarderen, anders was Argento mischien wel een succesvolle Hollywood regisseur geweest nu. Hopelijk word zijn nieuwe d.m.v crowdfunding gefinancierde The Sandman een succes...

Simon en Robyn zijn een succesvol echtpaar dat terug verhuist naar de streek waar Simon is opgegroeid. Daar komt Simon een oude vriend van school tegen. Gordon wordt steeds opdringeriger met zijn uitingen van vriendschap. Nadat Simon heeft aangegeven dat hij hen met rust moet laten, voelt Robyn zich niet meer veilig in haar eigen huis...

De film heeft een erg prettige opbouw. Eerst leren we de hoofdpersonages een beetje kennen en dan wordt langzaamaan een mysterieuze sfeer opgebouwd. Uiteindelijk is de film zelfs behoorlijk spannend, waarna het ineens een totaal onverwachte hoek in gaat. Het is ook echt een film waar je het beste van te voren niets van kunt weten.

De film is geregisseerd, geschreven en geproduceerd door Joel Edgerton die ook nog eens de rol van Gordon speelt. Zowel het acteerwerk als het camerawerk zijn erg ingetogen.

Waar de film uiteindelijk op uitdraait is een stuk interessanter dan je aanvankelijk zou verwachten. Wat gebeurd er met pestkoppen en slachtoffers na hun schooltijd? Hier weet Gordon in ieder geval de rollen om te draaien. Oorspronkelijk zou het einde zijn dat Gordon niet de vader is van het kind, maar door dit te suggereren tegen Simon hem altijd in twijfel heeft gelaten. Nu eindigt de film nog dubbelzinniger want wij weten ook niet of het kind van Gordon is of niet.

Al met al een onverwacht sterke Mystery-film.

"When I started using dynamite... I believed in... many things, all of it! Now, I believe only in dynamite."

Op het eerste gezicht lijkt Giù la Testa een nogal flauwe parodie op de eerdere films van Sergio Leone. De alternatieve titels Fistful of Dynamite, Duck, You Sucker en Once Upon a Time... the Revolution helpen ook niet echt. Een hele tijd terug had ik een mooie Italiaanse restauratie gevonden en ten gelegenheid van de Western Challenge heb ik hem dan maar gekeken. Nu ben ik toch erg blij dat die Challenge er is, want man wat was dit een goede film!

1913, de Mexicaanse revolutie. Juan, het hoofd van een groepje bandidos, ontmoet de Ierse John Mallory, een IRA-explosievenexpert. Hij probeert hem over te halen om samen de bank van Mesa Verde te overvallen, maar dan raken de twee in de revolutie verstrikt...

James Coburn is dan wel Amerikaan, maar hij doet het zeker niet slecht als Ier. Rod Steiger zette ook een heerlijke rol neer als Juan, verbaasde me echt dat hij blank is en geen Mexicaan/Latino.

De film begint vrij humoristisch en luchtig. Een aantal bijzonder droge momenten en een heerlijke ironische humor. Naarmate de personages meer in de Revolutie terecht komen wordt de film steeds serieuzer van toon. Volgens Leone is het absoluut geen politieke film. De Mexicaanse revolutie is volgens Leone niet de hoofdzaak, de film gaat in de eerste plaats over vriendschap. De band tussen John en Juan is erg sterk neergezet, een Ierse-intellectueel die al helemaal klaar is met revoluties en een naïeve bandido die een geweten begint te krijgen. Daarnaast gaat de film over de nutteloosheid van een oorlog/revolutie en haakt Leone dan via de Mexicaanse revolutie en het Ierse conflict in op De Tweede Wereldoorlog en het regime van Mussolini. De executies zijn geïnspireerd door schilderijen van Goya.

Sergio Leone gaat wat dieper in op wat hij in The Good, The Bad and the Ugly ook al had gedaan. Daar ontstaat er ook broederschap tussen Blondie en Tuco en raken ze ook verstrikt in een revolutie. Oorspronkelijk wilde Leone ook Eastwood en Eli Wallach voor de rollen, maar beide sloegen het af.

De muziek van Ennio Morricone is weer bijzonder goed. Een aantal aparte tracks, waarbij zelfs een Moog wordt gebruikt en verder erg mooie emotionele muziek die niet onderdoet voor de muziek van Once Upon A Time in The West.De film is geschoten in prachtig 70mm met Leone's briljante cinematografie. Weer van die heerlijke ultra-close-ups waar je de rimpels van de acteurs zo mooi in kan zien en van die mooie lange shots zoals alleen Leone die kan maken. Ook de flash-backs van John vond ik briljant gefilmd in slow-motion. De koetsen, wagens, gebouwen... het ziet er allemaal perfect uit in het tijdsbeeld. Spanje kan prima voor Mexico doorgaan.

Sergio Leone weet echt hoe je films moet maken. Niet van die korte prut verhaaltjes die zo over zijn, maar lekker de tijd nemen om iets uit te werken. Het hoeft niet altijd zo snel te gaan. Ik heb op zijn eerste film na - een soort Sandalen-fantasy - al zijn films gezien en die waardeer ik (op één na) allemaal boven de 4 sterren, zelfs bij Hitchcock of Dario Argento heb ik dat niet. Helaas heeft Leone weinig films gemaakt. Na Giù la Testa - die door een producer helemaal was verknipt - zag Leone de toekomst van de filmindustrie somber in. Hij distribueerde nog een aantal films, maakte reclames en werkte mee aan Westerns zoals My Name is Nobody. Hij kreeg spijt dat hij The Godfather had afgeslagen en maakte in 1984 Once Upon A Time in America. Daarna had hij nog plannen voor een film over de slag om Leningrad, maar helaas overleed hij voordat het zover kwam.

Giù la Testa is een ondergewaardeerd meesterwerk. Een briljante film over vriendschap, broederschap en de zinloosheid van geweld, verpakt in een Western met een flinke lading actie en humor. De langere Italiaanse versie (wel Engelstalig) is een echte aanrader.

Jeff Bridges: "Her name was Rosemary. She was my daughter. I loved her."

Meryl Streep: "Precision of language."

Jeff Bridges: "Haha! Could not be more precise."

Eindelijk een keer niet een recent Young Adult boek dat verfilmt word. The Giver van Lois Lowry (geen 18 jarige die denk wat van schrijven te weten maar een vrouwelijke schrijver van 77!!!) is een boek uit 1993, heb hem niet gelezen en heb er nog nooit eerder van gehoord maar na het zien van de film ga ik het boek zeker aanschaffen.

Mijn eerste reactie is dat deze film misschien wel de slechtste filmposter heeft die ik ooit heb gezien. Raar gephotoshopt. En het lijkt of Jeff Bridges de bad-guy is en Meryl Streep het supporting-character, maar dat is natuurlijk niet zo. Als een vriend van me niet had aangedrongen de film te gaan zien had ik hem waarschijnlijk nooit gekeken. Op het eerste gezicht lijkt dit weer de zoveelste crappy tienerfilm, maar niets is minder waar.

De casting is helemaal in orde. Jeff Bridges is duidelijk de beste acteur van de hele cast en hij steelt dan ook de show. Meryl Streep zet (ondanks dat ze voornamelijk voor een greenscreen staat) ook een sterke rol neer. De andere acteurs kan ik me niet herinneren ooit eerder te hebben gezien maar iedereen deed het aardig en ik heb niet veel aan te merken. (Al klonk de verteller in het bezin alsof hij van papier oplas.) Ooh ja, en goed nieuws voor iedereen die een hekel heeft aan acterende muzikanten, Taylor Swift zit nauwelijks in de film en als je niet bekend bent met haar uiterlijk (zoals ik) dan valt het je niet eens op tot je de eindcredits ziet.

Het verhaal is op sommige punten een beetje standaard, het concept hebben we immers zo vaak gezien, maar het is goed uitgevoerd en bevat de nodige originaliteit. De zwart-wit beelden in de eerste helft van de film vond ik wel grappig. Op een gegeven moment merk je het niet eens meer totdat het ineens kleur word. Grappig om moderne cinematografie in zwart-wit te zien. Bij bijvoorbeeld The Elephant Man merk je dat minder omdat Lynch niet drastisch andere hoeken gebruikt als ze in de jaren '30/'40 deden.

Een kritiekpunt vind ik wel dat ze wat langer door hadden mogen gaan met Jeff en Brenton die herinneringen opdoen en discussiëren - En ze hadden best een paar essentiële boeken mogen lezen en zo - en minder tijd besteden aan de eindcredits. Die duren namelijk bijna 9 minuten en dat is toch wel erg lang.

De film is mooi opgenomen en naar mijn idee is er niet overmatig gebruikt gemaakt van CGI (altijd goed als ze dat wat minder doen). Een paar stukken op locatie opgenomen en de sets zijn ook helemaal in orde.

Het belangrijkste is dat The Giver mij voldoende heeft weten te vermaken en me ook daadwerkelijk geboeid heeft. Er is weinig in de film dat me heeft gestoord. Doe daar bovenop de goede rol van Bridges, het sterke plot en de mooie opnames en je hebt een prima filmpje. Ik kan deze film aanraden aan mensen die een keer een Young-adult film willen zien die wel geslaagd is.

Ik vind de lage beoordelingen hoogst opmerkelijk.

Gladiator had ik al geruime tijd niet gezien, dus toen ik hoorde dat hij ten gelegenheid van de Oscars door Cinemec gedraaid zou gaan worden heb ik meteen kaartjes gekocht.

Als generaal Maximus (Russel Crowe) de laatste Barbaren heeft verslagen en daarmee de oorlog heeft beëindigd, besluit Keizer Marcus Aurelius (Richard Harris) dat het tijd wordt dat Rome weer een republiek wordt. Zodra zijn zoon Commodus (Joaquin Phoenix) hier lucht van krijgt vermoord hij de keizer en geeft hij ook opdracht om Maximus te executeren. Maximus weet te ontsnappen om bij zijn thuiskomt erachter te komen dat zijn gezin gekruisigd. Maximus wordt gevangen genomen door slavenhandelaren en verkocht aan Gladiatoren-trainer Proximo (Oliver Reed). Maximus is vast besloten de beste te zijn, opdat hij een audiëntie met de keizer krijgt en wraak kan nemen.

Net als Braveheart is Gladiator zo'n epos waar Historisch gezien heel veel niet aan klopt, maar wat als film wel uitzonderlijk goed werkt waardoor je haast vergeet dat het eigenlijk niet klopt. Want het verhaal zit ijzersterk in elkaar. De film bevat genoeg actie, maar dat is zeer zeker niet waar het hem allemaal om draait. Dit is een man die alles overheeft voor de glorie van Rome en de keizer letterlijk liefhad als een vader. Hij wil wraak nemen op de tiran die hem alles ontnomen heeft en een gevaar vormt voor de stabiliteit van het rijk.

Overigens is de ware geschiedenis van Keizer Commodus wel een beetje zoals de film, alleen Maximus maakte er geen deel van uit. Commodus kon het erg slecht vinden met de senaat, maar was wel gewoon door Aurelius benoemd als opvolger. Zijn zuster Lucilla spande samen met senatoren om Commodus af te zetten en werd daardoor geëxecuteerd samen met haar zoon (geen happy end zoals in de film dus). Commodus was daadwerkelijk van plan om als Gladiator te verschijnen, maar voordat dat gebeurde werd hij door de Senaat vergiftigd. Na de dood van Commodus werd Rome echter geen republiek, Pertinax (die deel uit maakte van de samenzwering) werd keizer en zou door de Praetoriaanse garde worden afgezet en weer door een ander worden opgevolgd.

Ridley Scott heeft zichzelf weer echt overtroffen met de opnames van Gladiator. Van intens gemonteerde veldslagen tot poëtische shos van een hand over een veld graan. Cinematografisch staat het allemaal als een huis. Daarbij komt ook nog dat Hans Zimmer de beste soundtrack uit zijn hele carrière maakte met zowel epische thema's als diep emotionele die je kippenvel bezorgen.

Ik hoorde vooraf dat de effecten van Gladiator er 17 jaar later nogal gedateerd uit zouden zien, maar daar is niets van waar. De manier waarop Scott de Romeinse tijd tot leven heeft gewekt is nog steeds bijzonder indrukwekkend. Af en toe zag je wel dat er gebruik is gemaakt van visual effects voor de grote overzichtsshots van Rome, maar die vond ik zeker niet slecht. Oliver Reed overleed helaas voordat de film was voltooid en daarom zijn enkele eerdere shots van hem later hergebruikt in de film, als je hele goede ogen hebt zal het je opvallen.

Gladiator blijft een ijzersterke film van Scott, een van zijn allerlaatste echt indrukwekkende films.

"Leave the gun. Take the cannoli."

Francis Ford Coppola's grote meesterwerk en volgens IMDb de op een na beste film ooit gemaakt. De grote klassieker onder de crime movies. Hoewel ik het er niet mee eens ben dat The Shawshank Redemption op nummer één staan, overigens wel een heel goede film hoor maar in mijn top 100 komt hij niet voor, ben ik het er volledig mee eens dat The Godfather in de top 250 thuis hoort, deze past veel beter op de eerste plaats.

Marlon Brando is getransformeerd tot Don Vito Corleone 'de peetvader'. Ik herkende hem niet meer terug uit Superman: The Movie. Hij acteert geweldig als de maffiabaas, die stem houdt hij knap vol de hele film lang en hij weet de rol met overtuiging en emotie te brengen. Ook is dit de grote doorbraak van een nog jonge Al Pacino, hij weet een sterke hoofdpersoon neer te zetten. Verder ook zeer goede prestaties van een hoop grote namen en wat minder grote namen.

The Godfather vertelt het verhaal van Maffia-baas Don Vito Corleone. Als een gangster van een andere familie drugs wil gaan verkopen in zijn gebied weigert hij. Corleone is vel tegen drugs en laat dit ook blijken. De gangster pleegt een aanslag op het leven van Corleone. Hierdoor raakt Michael, Corleone's zoon, voor het eerst betrokken bij de maffia. Een zeer sterk verhaal dat op een uitstekende wijze gebracht word.

De soundtrack van The Godfather is als een lange wals. Een prachtig emotioneel muziekstuk. Ook goed gekozen voor stille momenten (zonder muziek) dat is altijd erg effectief. Goede muziek van Nino Rota.

De cinematografie van de film is geweldig. Coppola heeft geniale camera-hoeken weten te kiezen. Het trage uitzoomen in de openingsscène was ook goudwaard. De fade-outs waren het enige jammere, die oogden toch een beetje gedateerd. Voor de rest heeft de film een superieure editing.

De film heeft een zeer goed drama-gehalte. Het hoogste dat ik tot zo ver bij een misdaad-film heb gezien. De muziek en de manier waarop ze het hebben vastgelegd weet emotie goed over te brengen.

Ook goede stunts en make-up effecten. De vuurgevechten zien er erg goed uit. Zeer goed bloemzakjes werk. Bij sommige schot vraag ik me af hoe ze het hebben klaargespeeld.

Echt een film om meerdere keren te kijken om alles te kunnen zien. Uiteraard een film die iedereen wel een keer gezien moet hebben.

-Acteurs 9/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 10/10

-Muziek 8/10

-Algemeen 9,8/10

"There are many things my father taught me here in this room. He taught me: keep your friends close, but your enemies closer."

Het vervolg op het meesterwerk The Godfather. Het schijnt dat deze net zo goed zou zijn als zijn voorganger. Daar ben ik het niet mee eens. Dit vervolg is zeker niet slecht, zelf heel goed. Maar niet even goed of beter als zijn voorganger. De film voegt niet zo veel toe. Ik vond dat het eerste deel een heel mooi einde had, daar had het kunnen ophouden.

Al Pacino vertolkt hier weer zeer sterk Michael. Robert De Niro doet het ook zeer goed als de jonge Vito. Mijn complimenten over hoe hij de stem en persoonlijkheid van Marlon Brando's personage heeft weten te spelen. Verder is de cast ook weer heel sterk. Herkende nu voor het eerst Talia Shire (Rocky) had haar het vorige deel niet herkend.

In dit deel zien we hoe de jonge Vito in Amerika terecht komt en een machtige gangster word. Ook zien we hoe Michael in de jaren '50 aan het hoofd van de familie staat. Er word een aanslag op zijn leven gepleegd en hij moet een aantal belangrijke zaken regelen. Weer een sterk verhaal met de nodige drama, toch heeft het veel wendingen die ik 'spijtig' vind.

Weer een mooie soundtrack net als het vorige deel.

Verder zijn de kwaliteiten van de film ook wel gelijk aan de vorige. Grappig dat in deze film telkens als er een sinaasappel op het scherm is iemand vermoord gaat worden, wat verwijst naar Vito die met een sinaasappel in zijn mond stierf.

Een erg goede film. Vreemd dat deel 3 zolang op zich liet wachten.
-Acteurs 8/10
-Verhaal 8/10
-Muziek 9/10
-Cinematografie 9/10
-Algemeen 9/10

"Just when I thought I was out... they pull me back in."

Het langverwachte vervolg op The Godfather: Part 2. Hoewel Francis Ford Coppola al die tijd geen vervolg wou maken ging hij uiteindelijk toch akkoord. Hij kreeg echter erg weinig geld en tijd voor het maken van de film in verhouding met waar hij om gevraagd had, dit omdat de producent perse de kerk-release wou halen. Coppola zou niet tevreden zijn over het resultaat omdat hij veel dingen niet beter heeft kunnen uitwerken en door toedoen van de studio een aantal personages (waaronder Tom Hagen) zijn verdwenen.

Een in middels aardig verouderde Al Pacino kruipt weer in de rol van Michael. Diane Keaton die ook aardig veroudert is vertolkt weer Kay. Erg grappig is dat Micheal's dochter Mary word gespeeld door Sofia Coppola de dochter van de regisseur Francis Ford Coppola. Haar tante, de zus van Micheal word gespeeld door haar echte tante Talia Shire (Talia Rose Coppola). Ook zit de moeder van regisseur Martin Scorsese in een scene. Verder speelt Eli 'Tuco' Wallach ook een goede rol als Don Altobello, die aanvankelijk door Frank Sinatra gespeeld zou gaan worden. Andy Garcia, die ik sprekend op de jonge Al Pacino vond lijken, speelt Michael's neefje Vincent.

Don Michael Corleone probeert de familie steeds legaler te maken en helemaal af te schermen van de criminele wereld. Hij doet veel aan liefdadigheid en begint banden met het Vaticaan op te bouwen. Hij wil een bedrijf van het Vaticaan overnemen en in een grote international veranderen. Hij krijgt echter problemen door een jonge gangster die de boel komt verstoren. Zijn neef Vincent vraagt hem om hulp, maar hij lijkt meer op zijn vader dan op Michael...

Ik vind het goed dat ze deze nog gemaakt hebben. Deel 2 was geen goede afsluiter voor het Godfather-verhaal, deze wel. Hoewel ik de banden met het Vaticaan en het liefdadigheidsgebeuren maar wat vaag vind (grappig is ook dat Paramound Pictures deels van het Vaticaan is) vond ik dat er veel sterke kanten aan het plot van deze laatste film zaten. Ik miste sommige personages wel erg, Tom Hagen in het bijzonder. Ik ben het met Coppola eens dat hij een essentieel personage voor het verhaal was. Veel dingen uit deze film waren eigenlijk het idee voor het einde van het eerste deel of het tweede deel maar zijn toen niet doorgegaan. Het einde van de film vond ik erg sterk. Erg mooi dat ze beelden uit de eerdere films weer laten zien op een geschikt moment. Het drama-gehalte van de film is erg goed.

Ik was bang dat ze in dit deel erg modern zouden gaan doen en er een typische jaren '90 vertoning van zouden maken. Godzijdank is dat niet gebeurt, Coppala heeft de stijl van de vorige films goed kunnen aanhouden. Wel moet ik zeggen dat ik dit deel gedateerder vind overkomen dan de eerdere twee delen. De kleuren van het beeld ect. Toch is de cinematografie weer erg goed en vond ik sommige scenes heel erg sterk opgenomen.

Weer erg mooie muziek, de gebruikelijke thema muziek en verder muziek van Carmine Coppola.

Een waardige afsluiter van de Godfather-reeks.

-Acteurs 8/10

-Verhaal 8/10

-Cinematografie 9/10

-Muziek 9/10

-Algemeen 9/10

Eindelijk eens deze beroemde monsterfilm gekeken. Tot mijn verbazing is het plot niet zo flinterdun als ik had verwacht. Er zijn een hoop theorieën over de origine van Godzilla in de film en het onderzoek hierna is goed gebracht. De verklaring dat het een door radioactieve straling gemuteerde dinosaurus is klinkt in sciencefictiontermen nog best aannemelijk. De film bevat ook aardig wat drama en op een sterke manier is het eigenlijk allemaal een soort allegorie op de Amerikaanse atoombom. Gojira komt daardoor ook veel intelligenter over dan de vele vervolgen en Westernse monsterfilms die erdoor zijn beïnvloed.

Omdat stop-motion te duur zou zijn en teveel tijd in beslag zou nemen is er met geautomatiseerde miniaturen en een man in een pak gewerkt. Daar zit ook meteen het charme van de film, want de scènes met Godzilla zijn toch wel het hoogtepunt van de film. Het iconische geluid dat het monster maakt is een opname van het geluid van leren handschoenen die langs de snaren van een basgitaar gaat. De drums voor de voedstappen van Godzilla vond ik ook een geniaal geluid maken.

Het plot is een beetje vergelijkbaar met Jaws, eerst zien we het monster nauwelijks en wordt er spanning opgebouwd, daarna krijgen we wat drama voorgeschoteld en zien we de vernielingen. Om vervolgens een laatste stuk te hebben met actie en pogingen om het monster te vangen en te vernietigen.

In Amerika werd de film in 1956 uitgebracht onder de titel Godzilla, King of the Monsters!, met bijna alle drama eruit geknipt en vervangen door een nieuwslezer die berichten opleest. De naam Godzilla is trouwens geen verwestersing. De Japanse distributeur meende dat Gojira in traditioneel Japans fonetisch Go-dzi-ila is en daarom gebruikte ze de titel Godzilla toen ze de film aan Westerse distributeurs verkochten.

Erg hoogstaand is Gojira niet, maar de film wist opzich prima te vermaken en had een redelijk sfeertje. De film is prima op genomen en de gedateerde effecten hebben wel charme.

Vermakelijke antieke spektakel film uit Japan.

Sinds kort heb ik de Koreaanse cinema een beetje 'ontdekt' en zodoende was ik best nieuwsgierig naar deze Koreaanse Horror-film. De film verteld het verhaal van een politieagent die een aantal beestachtige moorden in een klein gehucht moet onderzoeken. De bijgelovige dorpelingen spreken van geesten en monsters, maar dan krijgt ook de politieman nachtmerries. De film begint met een Bijbelcitaat uit Lukas 24: 38 over de wederopstanding van Jezus als de apostelen denken een geest te zien, en daarmee is de toon van de film al aardig gezet. De titel is toepasselijk want er wordt veel gejammerd, met name door Do-won Kwak, die overigens een goede hoofdrol neerzet.

Goksung mag dan een stuk origineler zijn dan de meeste Horror-films die het Westen de afgelopen jaren heeft geproduceerd. Voor een Aziatische film is het niet bijzonder origineel. De film begon met een komische noot over de klunzige politieagenten, wat me deed denken aan die andere Koreaanse film Memories of Murder. Daarna lijkt het een soort verhaaltje over de dorpsgemeenschap die de mysterieuze vreemdeling niet moet hebben. Om vervolgens met duivelbezitting á la The Exorcist aan te komen. Uiteindelijk loopt de film uit in een soort Aziatische variant op Angel Heart, met de Japanner als duivel in plaats van Robin De Niro. De manier waarop spanning wordt opgewekt doet denken aan wat we ook vaker zien in Japanse Horrorfilms. En dan zitten er ook nog een paar Zombies doorheen. Het voelt een beetje als een bonte mix van van alles. En dat terwijl ik eigenlijk gewoon een Moordmysterie en helemaal geen bovennatuurlijke film had verwacht. De hele tijd bleef ik wachten op het moment dat het bijgeloof ontkracht zou worden, maar dat gebeurde niet.

Ik vond het toch wel goed gedaan hoe de film lokale bijgeloof en folklore met Boeddhisme en Katholicisme vermengt. En hoewel het er lang op leek dat de film voorspelbaar zou zijn was hij uiteindelijk toch behoorlijk spannend. Een aantal scènes waren ook behoorlijk creepy.

Het sterkste punt van Goksung is toch wel het visuele aspect en de aankleding. De film is erg mooi geschoten en heeft mooie beelden van de locaties in Zuid-Korea. En die Zombies en duivels zagen er ook heel gaaf uit en ik geloof zelfs dat er helemaal geen CGI voor is gebruikt.

Aan het einde snapte ik niet helemaal hoe het verhaal nou klopt, de film is erg misleidend bezig geweest. Toch denk ik niet dat een vergelijkbaar verhaal in Westerse handen even spannend en beklemmend was geweest. Goksung is een lekker creepy film van de Koreanen. Leuk om te zien en ook zeker een van mijn favoriete films van 2016, maar een een meesterwerk is het zeker niet.

Redelijke Harry Potter / LOTR-actige film. die af en toe tegen het b-film aanzit maar door de effecten en goede acteurs (Christopher Lee) is het wel een goede film. Nederlandse Nasynchronisatie is erg vaag.

"You pace the deck like a caged beast, for one who enjoys the hashish you should be more at peace."

Na pas een documentaire te hebben gezien over Ray Harryhausen had ik wel weer zin in een van zijn monsterfilms. The Golden Voyage of Sinbad had ik nog nooit gezien dus besloot ik die eens te kijken.

Veel veranderd sinds de jaren '50, dit deel is dan ook een stuk beter dan The 7th Voyage of Sinbad (die nog een stuk gedateerder was). Ook is de zogenaamde white-casting hier een stuk minder obvious. De acteurs doen echt hun best om op arabieren te lijken en praten met een accent (wat ik soms moeilijk kon verstaan). John Phillip Law zet een prima Sinbad neer en Tom Baker was ook sterk in zijn rol als Koura (wat hem later heeft geholpen met zijn rol als Doctor Who). De mooie Caroline Munro die eerder al in een paar Hammerfilms speelde was ook wel aardig als de slavin, al vond ik haar acteerwerk een beetje houterig en accent vervelend (dat accent is trouwens gespeeld want ze is gewoon Brits). De verdere acteurs waren wel redelijk maar voor het acteerwerk hoef je deze film echt niet op te zetten.

De effecten van Ray Harryhausen waren erg sterk. Erg goed geanimeerde stop-motion en in de zwaartvechtscènes was alles perfect getimed. Af en toe was de schaal van de monsters alleen een beetje onduidelijk, vooral die vliegende in het begin. En je zag erg duidelijk waar de opnames ophielden en de miniaturen begonnen, omdat de miniaturen allemaal veel scherper waren en de beelden waziger met meer filmkorrel. Naast de stop-motion waren de effecten typerend voor low-budget-films in de 70s, gewoon een paar lagen film in elkaar faden. Toch heeft dat wel een soort charme, vooral die ogen in de lucht (deden me denken aan Bram Stoker's Dracula).

De muziek is dit keer van Miklós Rózsa, die de legendarische soundtrack van Ben Hur componeerde. De muziek viel af en toe een beetje in herhaling maar was paste perfect bij de film.

Het verhaal van Harryhausen was wel aardig. Duidelijk geïnspireerd door mythologie en folklore. Grappig hoe Arabische, Indische en Europese mythes gewoon door elkaar worden gegooid. Een vliegend duiveltje, een levend houten beeld, Kali (jaren voor Indiana Jones), een centaur/cyclops en een griffioen.

Al met al was het toch wel een erg leuke avonturenfilm die af en toe een beetje gedateerd overkwam maar wel een prettig sfeertje had.

"I am invincible!"

Aardige Bond-film. Helaas word Dalton na twee films al op gevolgd door Pierce Brosnan, die net een klein beetje minder is.

Pierce Brosnan is best een goede bond. Toch jammer dat Dalton er geen zin meer in had. Brosnan was in de jaren '80 al de tweede keus voor de rol en nam hem in 95 dan uiteindelijk toch aan. De comedy en actie handelt hij goed af. Al vond ik de klassieke teksten (Bond, James Bond ect.) wat geforceerd overkomen. Sean Bean speelt een goede bad-guy en Nederlandse Famke Janssen deed het ook niet slecht als de Russische sadiste (in de klas moesten we heel hard lachen toen ze haast een orgasme kreeg tijdens het wurgen ). Desmond Llewelyn vertolkt gelukkig opnieuw Q en Judi Dench is een meesterlijke M.

De allereerste bond-film waar gebruik word gemaakt van CGI, gelukkig is daar niet veel van te zien. Tijdens de opening en een paar actiescènes is computer-animatie gebruikt, maar de meeste effecten zijn net als eerst on-camera of met schaalmodellen gedaan. De schaalmodellen en blue-screen scenes zien er erg goed uit. Stunts en sets zijn ook goed gedaan. Al vind ik de aarde in de beelden van de satelliet echt veel te blauw, eerder Neptunus dan de Aarde. Sowieso moet je echt de blue-ray hebben, op de dvd is de kwaliteit wat minder.

De muziek was afwisselend. Eric Serra (bekend van Luc Besson) heeft best een aardige soundtrack gemaakt, jaren '90 synths met klassieke bond-themes ertussen gemixt. Soms word het een beetje cheesy en ik denk dat de regisseur dat ook merkte, in de scene met de tank is de muziek namelijk vervangen door een klassieke score.

Het verhaal voldoet aan de Bond-formule. We hebben deze film op school gekeken in verband met de koude oorlog (ja, slaat eigenlijk nergens op) en de meester legde uit dat omdat deze film is gemaakt toen de koude oorlog al gesust was niet de Russen maar ex-KGB'ers hier de bad-guys zijn. Helaas belabberde dvd en een klas met kwakende pubers, dus zal deze een keer opnieuw moeten kijken om hem echt goed te beoordelen.

In ieder geval vond het het best een sterke bond-film. Tot nu toe een van de betere.

"Get it into your fucking heads, and that the next time you fail, is when you all DIE!"

The Professional: Golgo 13 is erg anders als de anime die ik eerder heb gezien (Studio Ghibli, Akira, Jin-Ro) maar dat zijn dan ook de blockbusters die zeer succesvol waren in het westen. De goedkoopheid straalt een stuk meer hiervan af en de doelgroep is (net als bij Akira) echt op (jong-)volwassenen. Zelf leek het me toch wel grappig, vooral door de typische jaren '80 uitstraling.

Na de zoon van miljonair Dawson te hebben uitgeschakeld word huurmoordenaar Golgo 13 door een bisschop ingehuurd om zijn familie te wreken. Golgo word echter achterna gezeten door de CIA, FBI en het Pentagon...

De Engelse dub kon er wel mee door. Het taalgebruik vond ik wel grappig, haha. Het is niet vaak dat je een beetje gevloek in animatiefilm hoort. Dat kan ik wel waarderen, want ik vind dat animatie ook in het westen meer als medium en minder als genre beschouwd moet worden (het moet niet uitsluitend voor kleine kinderen zijn).

De film heeft wel wat weg van film noire en verder een soort Japanse James Bond uit de '80s. Hoe de film lekker controversieel wil zijn is ook wel grappig. Al had er wat mij betreft wat minder naakt in gemogen, de seks scenes zijn een beetje random en niet echt goed getekend.

De film heeft enkele onwaarschijnlijkheden, sommige vallen toe te schrijven aan een gebrek van kennis van westerse cultuur en gang van zaken (de film speelt zich af in de VS, Italië, Brazilië... Niet in Japan). Zo is het al apart dat een bisschop een huurmoordenaar inhuurt, maar dat diezelfde bisschop ook nog zelfmoord pleegt (wat in Japan met eergevoel relatief normaler is, maar toch echt tegen alle christelijke normen ingaat) is wel heel apart. Ook beetje raar dat overheidsinstellingen als de CIA, FBI en zelfs het Pentagon zich zo makkelijk laten omkopen door een rijke man om wraak te nemen op een huurmoordenaar (en tijdens dit proces blazen ze doodleuk een hele kerk op). Daar komt nog bij hoe omslachtig het verhaal word als we uiteindelijk te horen krijgen hoe het in elkaar zit. En overleven personages dodelijke wonden vrij gemakkelijk.

De tekenstijl is niet altijd even goed en de vechtanimaties waren een beetje goedkoop. Zoals gebruikelijk stellen de gezichtsanimaties ook niet veel voor. Maar verder is de film visueel erg sterk. De cel animatie ziet er erg goed uit en er word op een leuke manier gebruik gemaakt van stripboek-achtige effecten. Ook de overkill aan lens flares was fantastisch, nog nooit gezien eigenlijk bij een traditionele animatie. Volgens mij is het gewoon een trucje met de belichting tijdens het fotograferen van de cellen. Ook de 80s neon en de goede zooms zagen er goed uit. Wat dan wel weer totaal niet werkt is de CGI. De film gebruikt in de opening CGI voor een pistool en een schedel en aan het einde voor helikopters. Waar het aan het begin nog wel grappig is, slaat het aan het eind echt nergens op. Als ze het gewoon als de rest van de film hadden gedaan was dat goedkoper en mooier geweest. Zover ik weet is de hele jaren '80 nooit meer CGI gebruikt in anime.

De muziek gaf de film nog wat meer sfeer. De themesong was wel grappig en er zit wat gave muziek in. Toch had er voor mij wat meer synthesizer bij gekund.

Al met al een erg grappige anime om gezien te hebben. Een beetje vaag maar door de animatie is de film het zeker waard om te bekijken. Aanrader.

Gone Baby Gone vind ik een vrij matige film van Ben Affleck. Een vierjarig meisje wordt vermist in nogal problematische wijk. Twee privédetectives zoeken naast de politie naar het meisje.

In een poging een realistisch beeld van misdaad neer te zetten verzamelde Affleck de meest lelijke mensen die hij kon vinden, zo lijkt het. Wat een troosteloze setting, geef mij maar de wat meer gestileerde misdaad-films met typetjes als Joe Pesci en Al Pacino.

De zoektocht naar het meisje wist af en toe best te boeien en uiteindelijk speelde de film ook een beetje met Katholieke waarden. Affleck is echter geen Scorsese en echt geslaagd was het niet. Het einde van de film was uiteindelijk een beetje vergezocht en het moraal was niet helemaal aan mij besteed. De discussie of een kind altijd het beste bij de eigen ouders is vind ik niet heel erg zinnig. Als je het mij vraagt had ze veel beter bij die politieman kunnen blijven.

Casey Affleck en Ed Harris speelden wel aardig maar dat kon de film niet echt redden.

"You two are the most fucked up people I've ever met and I deal with fucked up people for a living."

Erg sterke thriller van David Fincher. Omdat veel mensen er zo positief over waren gister dan toch maar eens gekeken.

Acteer werk was helemaal in orde in de film. Ben Affleck deed het goed al vond ik Harrison Ford beter in The Fugitive waar hij er ook van beschuldigd word zijn vrouw te hebben vermoord. Rosamund Pike deed het ook zeker niet slecht, van droomvrouw tot psychotische moordenaar.

De film is heel anders dan ik van te voren had verwacht. Ik verwachte een standaard kidnappings-filmpje maar dat blijkt dit helemaal niet te zijn. Wat eerst een droom huwelijk blijkt te zijn is dat achteraf helemaal niet. Het is een film die je aan het denken zet. Ook laat de film zien hou fuckt-up Amerika is met al die media onzin om alles heen en die schoon-ouders dan... vreselijk.

Geen heel spectaculaire film maar zeker een 8/10 waard. De cinematografie van Fincher was erg goed. De terugblikken in de film zijn ook wel goed gedaan, daardoor is hoe de film uiteindelijk uitpakt een des te grotere verassing.

De muziek was niet zo bijzonder. Kan me er niet veel meer van herinneren. Was in ieder geval niet storend.

Een minpunt was wel zeker de titels. De begintitels waren veel te kort in beeld, veel te klein en in een slecht lettertype. Dat geld ook voor de kopjes in de film steeds "Twee dagen weg" etcetera. Die zitten er trouwens in omdat het de verfilming is van het boek.

Al met al een goede film.