Opinions

"Broeder!"

Het conflict tussen Noord- en Zuid-Korea vind ik erg fascinerend. Met name, het volledig van de buitenwereld afgeslopen, Noord-Korea is intrigerend en tegenwoordig ook nog regelmatig in het nieuws. Deze film werd mij aangeraden door een vriend en ik heb hem gekeken voor de Mystery Challenge.

Het Zweeds/Zwitserse NNSC start een onderzoek naar een incident in de Joint Security Area (een neutraal gebied op de grens van Noord- en Zuid-Korea). Aan Noord-Koreaanse zijde zijn 2 soldaten dood en 1 verwond. De twee landen hebben allebei een totaal ander verhaal. Noord-Korea spreekt van een aanval, volgens Zuid-Korea was een van hun soldaten ontvoerd.

De eerste keer dat ik een film kijk uit Zuid-Korea. Wat Aziatische cinema betreft ben ik eigenlijk alleen een beetje bekend met Japan. Het acteerwerk was zeker niet slecht. Alleen waren de Engelstalige dialogen nogal random. De Duitsers Christoph Hofrichter en Herbert Ulrich spraken met zo'n dik Duits accent dat ze nauwelijks te verstaan waren en Yeong-ae Lee klonk als een text-to-speach machine als ze Engels sprak. Qua over-acting vond ik het eigenlijk wel mee vallen, bij Japanse Samurai-films heb je dat veel meer.

De cinematografie was best sterk. In de film zitten veel Sergio Leone-achtige close-ups, point-of-view shots en een aantal prachtige shots die doen denken aan oude Aziatische prenten (de militairen in het graanveld). Er word een aantal keer gebruik gemaakt van Koreaanse popmuziek, op de juiste momenten weet doet deze muziek de tragiek erg ten goede. De soundtrack was ook mooi.

Er werd al een beetje gebruik gemaakt van moderne CGI-technieken. Voor het openingsshot van een uil en voor kogels bijvoorbeeld. Verder zijn de effecten in de film practical. De gewelddadige scènes deden heel erg denken aan de films van Martin Scorsese (gloeilamp met bloedspetters) en Quentin Tarantino (headshots en de muziekkeuze), die de film overigens erg kon waarderen.

Aan de ene kant komt de film over als een politiek-drama met een mysterie-motief, gebaseerd op waargebeurde feiten en heel neutraal. Aan de andere kant is het echt een (Oorlogs)drama over de vriendschap tussen vijandige militairen. Erg leuk hoe de soldaten met elkaar bevriend raken en elkaar in het geheim gaan zien. Ook mooi hoe d.m.v deze vriendschap een soort anti-oorlogs boodschap wordt afgegeven, vergelijkbaar met de kerst wapenstilstand uit de Eerste Wereldoorlog. Ook erg leuk trouwens hoe de in het begin onbeduidende foto van een toerist aan het einde ontroerend wordt. Mooi hoe de verschillen tussen Noord en Zuid in de film worden neergezet. Noord-Korea wordt niet perse als kwaad afgeschilderd en Zuid niet perse als goed (wat niet gezegd kan worden van de films die in Noord-Korea of Amerika worden gemaakt). .

De film begint met het creëren van het mysterie als het incident wordt geïntroduceerd, daarna krijgen we het verhaal van de militairen in kwestie te zien en wordt uiteindelijk het mysterie rond het incident opgelost. Als Mystery-film is JSA niet heel erg bijzonder, maar qua Drama is het wel een erg sterke film. De vriendschap tussen de soldaten vond ik ontroerend en de film wist mij gedurende de hele speelduur te boeien. Erg mooi staaltje Aziatische cinema.

Ben nu bijzonder nieuwsgierig geworden naar het alom geprezen Oldboy (ook van regisseur Chan-wook Park). Dit is in ieder geval een aanrader.

"You mean, let me understand this cause, ya know maybe it's me, I'm a little fucked up maybe, but I'm funny how, I mean funny like I'm a clown, I amuse you? I make you laugh, I'm here to fuckin' amuse you? What do you mean funny, funny how? How am I funny?"

Gisteravond laat op de fiets door de regen en met de trein om Goodfellas op het grote doek te zien. Je moet er wat voor over hebben, maar zo'n film is dat ook meer dan waard.

In jaren '80 had Scorsese het een beetje gehad om Misdaadfilms te maken. Toen hij het boek Wiseguy: Life in a Mafia Family van Nicholas Pileggi ontdekte veranderde hij echter meteen van gedachte en moest het absoluut verfilmen. De film verteld het waargebeurde verhaal van de Half-Ierse, Half-Italiaanse Henry Hill die vastbesloten is om een Wiseguy te worden, een lid van de maffia. Het begint met kleine klusjes, maar hij raakt in de gratie bij lijder Paulie en de rest gaat vanzelf.

Opmerkelijk aan Goodfellas is dat de film door zowel ganster-fans als liefhebbers van hoogwaardige cinema op handen gedragen wordt. Dat komt omdat Goodfellas een aangrijpend en meeslepend portret is van het Gangster-milieu (dat Scorsese zelf door zijn slaapkamerraam kon bewonderen toen hij jong was), maar tegelijk helemaal niet op actie focust en visueel eigenzinnig en origineel is. De overvallen worden nauwelijks in beeld gebracht, dat hoeft ook niet want die zijn helemaal niet spannend. De wet is niet waar het gevaar schuilt, het gevaar zit hem juist in de andere wiseguys.

Henry Hill is eigenlijk ook een echte anti-held, hij steelt en doet andere verwerpelijke dingen zonder spijt. Toch weet Scorsese hem heel menselijk af te beelden, je begrijpt waarom hij zijn keuzes maakt en je kan het niet helpen dat zelfs het geweld soms ook terecht aanvoelt (bijvoorbeeld wanneer hij de handtastelijke overbuurman van zijn vriendin even zijn hersens inslaat). Criminaliteit wordt niet verheerlijkt in de film, er is genoeg negativiteit te zien. Tegelijkertijd wordt ons ook geen moraal opgedrongen, Scorsese wijst niet met het vingertje. Het is aan de kijker om een oordeel te vellen over de personages en dat zien we in Hollywood niet zoveel.

De film is briljant opgenomen. Aan de ene kant documantaire-achtig en ultra-realistisch en aan de andere kant juist super stilistisch. Juist deze combinatie van voice-over, long takes en dollyzooms is wat de visuele look van Goodfellas zo uniek maakt. Het meest geniale shot van de film was toch wel die dat ultra lange shot wanneer Henry en Karen via de achteringang een restaurant binnengaan. Qua muziekkeuze deed de film me haast aan George Lucas' American Grafitti denken, beide films hebben namelijk een soundtrack volledig bestaande uit bekende 60s muziek (en in dit geval ook 70s en 80s). Werkt perfect en versterkt ook het tijdsbeeld.

Uitstekend acteerwerk van Robert De Niro en Ray Liotta. En man wat is die Joe Pesci hier geniaal, zijn meest komische en meest duistere rol tegelijk. De Funny how?-scène was overigens helemaal geïmproviseerd door Pesci en Liotta, net zoals bijna alle dialoog in de film. Hitchcock had zelf een cameo in zijn films, Scorsese heeft altijd cameo's van zijn ouders. Zijn moeder speelt de moeder van Tommy en zijn vader speelt de man die Tommy neerschiet.

Een prettige herziening op het grote doek. Heerlijk dat dit soort klassiekers in bijzondere gevallen het daglicht mogen zien. Kijk nu echt uit naar The Irishman, waar de cast van Goodfellas min of meer herenigd zal worden en we als bonus ook nog Al Pacino en Harvey Keitel erbij zullen krijgen. Hoe dan ook een echt meesterwerk dat iedereen gezien moet hebben.

"If you keep 'em under your thumb, they'll never end up in the gutter."

Wat krijg je als je net afgestudeerde animatie studenten een eigentijdse film laat schrijven, realiseert dat het teveel op tieners is gericht en er een musical van maakt voor jong en oud, een eerbetoon maakt een klassiek cartoon figuur en er dan met een aantal veel belovende animators een film van maakt: A Goofy Movie.

Een film die ik al heel lang niet gezien heb en toevallig op Netflix tegenkwam en toen besloot ik om hem weer eens te gaan kijken. Als een kind was in de jaren '90 en de 2000's zal A Goofy Movie ongetwijfeld een hoop herinneringen boven brengen. Misschien wel de meest eigentijdse (toentertijd) Disney-film ooit gemaakt. Ook wel de meest typerende jaren '90 film die ik ooit heb gezien denk ik.

Nederlandse nasynchronisatie is wel leuk, heeft goede humor maar de kwaliteit is niet zo geweldig.

A Goofy Movie vertelt het verhaal van Max, Goofy's zoon, die hopeloos verlieft is op ene Roxanne. Om indruk op haar te maken verstoort hij een presentatie van de rector met een gave imitatie van zijn idool Powerline. De rector belt Goofy en geeft hem de indruk dat Max in de problemen raakt, daarom besluit Goofy om met Max op toer te gaan om te gaan vissen de hele vakantie. Maar Max had net een afspraak met Roxanne voor het schoolfeest, als smoes zegt hij dat zijn vader heeft geregeld dat ze naar het Powerline concert kunnen. Zal hij zich hier uit kunnen redden? Leuk verhaal, heeft alles dat nodig is voor een leuke kinderfilm.

De film is een vervolg op de 90s tv-serie Goof Troop. Regisseur Kevin Lima's idee voor de film was om meer diepte te geven over de persoonlijkheid van Goofy. De film is gemaakt door DisneyToon Studio's die veel tv-series voor Disney maakte tussen 1987 en 2003. De film werd echter wel in de bioscoop uitgebracht en viel onder de zelfde distributie als films van Walt Disney Animation. De film was een redelijk succes, bracht zijn budget op en werd vooral onder jeugd goed ontvangen destijds. Toen ik jong was ook vaak nog op tv geweest.

De animatie vind ik er best leuk uit zien, het is erg wisselend. Soms in de achtergrond matige animatie en soms erg goede animatie. Leuk getekend allemaal, is eens wat anders dan hoe ze hier in de Donald Duck tekenen. Geweldig hoe effecten en schermen overkomen (de tv sneeuw). Erg mooie olieverf achtergronden. De film is overduidelijk gemaakt met het CAPS-systeem (Computer Animation Production System) en ik moet zeggen dat het hier juist een erg mooi sfeertje heeft, geen felle kleuren enzo maar kleuren die mooi overgaan in de vele mooie achtergronden.

Goede muziek ook, uiteraard zijn de musical nummers vreselijk maar dat vind ik altijd wel zo. Powerline, een kruising tussen Michael Jackson en Prince, was ook erg leuk bedacht en de muziek was nog goed ook. De instrumentale score van de film vond ik ook goed, wist vooral de emotionele scenes wat kracht bij te zetten.

Weer een ondergewaardeerde film uit de Disney-stal. Ik heb me weer erg vermaakt voor 78 minuten. Misschien voor de kinderen van tegenwoordig wat te "ouderwets".

-Animatie 8/10

-Verhaal 7/10

-Muziek 7/10

-Algemeen 8,9/10

"Goonies never say die!"

Erg goede film. The Goonies is het top-punt van de cult-classics en misschien wel de beste jeugdfilm ooit gemaakt. Bijna alle grote namen uit de jeugd-film wereld zitten erin; Richard Donner, Steven Spielberg, Frank Marshall, Kathleen Kennedy... Richard Donner is een erg goede regisseur en hij heeft hier toch een te gekke Spielberg-productie neergezet.

Het klassieke verhaal van kinderen die een oude piratenschat zoeken. Het verhaal is geschreven door niemand minder dan Steven Spielberg en Chris Columbus. Ik vond het een erg goed verhaal. Voor de doelgroep is het dan ook heel erg spannend. Voor een kinderfilm is het ook best griezelig af en toe; Lijken, die sloth, boeven met geweren, skeletten. Het had allemaal nog iets spannender en avontuurlijker gekund als je het mij vraagt. De film had ook langer mogen duren (al is het al best lang voor een jeugdfilm ik vond dat het voorbij vloog).

Het acteerwerk is best goed. Die kinderen doen het voor hun leeftijd echt geweldig geen wonder dat een paar ontpopt zijn tot hele goede acteurs. Jonathan Ke Quan speelde een jaar eerder ook samen met Harrison Ford een grote rol in The Temple of Doom van Steven Spielberg. Josh Brolin, Kerri Green en Martha Plimpton (de wat oudere Goonies) doen het ook erg goed. De andere acteurs zijn ook zeker niet slecht. Anne Ramsey is een apart geval, ik dacht echt dat ze een man met een pruik was.

Visueel is het ook allemaal erg goed. De green/bleu-screens zijn echt heel goed voor die tijd. De Indiana Jones-actige effecten zijn ook zeker geslaagd. De stunts aan het einde vind ik wel wat minder.

Geweldige muziek van Dave Grusin!! Die 80's muziek mag er van mij ook wezen!!

Aan het einde vind ik de film wel wat minder. Als Sloth een superman-trui aantrekt en de boeven er eens van langs geeft vind ik het een beetje vaag worden. Maar ik heb me prima vermaakt met deze film! En alhoewel er meer in gezeten had is dit een erg goede film.

Goed Nederlands drama over een romance tussen een rubberplantage-eigenaar en een sociëteit-zangeres in Nederlands-Indië. Het verhaal speelt zich af tussen 1939 en 1949 en de toon gaat al snel van Tempo Doeloe-taferelen naar een rauw beeld van de Bersiap, Japanse internering en de onafhankelijkheidsoorlog. Pierre Bokma speelt een prima hoofdrol, maar verder is het acteerwerk zoals wel vaker in Nederland een beetje geforceerd. De locaties zijn erg goed uitgekozen en de veelheid aan Japanse en Indonesische figuranten doet de authenticiteit van de film ook ten goede. Ook de korte onderbrekingen met archiefbeelden waren een goede toevoeging.

Samen met Oeroeg, dat ook ongeveer rond die tijd is uitgebracht, en De Schorpioen de enige Nederlandse film over de geschiedenis van Indonesië.

Leuk "filmpje", want het is toch wel een aardig lange film.

Mijn complimenten voor de jaren '50 sets met alle oude auto's ect.

Af en toe word het me wel een beetje bizar. Maar toch knap van de filmmakers dat ze met zoveel acteurs en redelijk ambitieuze ideeën wat hebben kunnen maken.

En niet te vergeten: Aart Staartjes!

"It isn't a pretty sight. Never ceases to amaze me why the most noble word of God, the human brain, is the most revolting to the human eye."

In Valdorf word iedere tweede vollemaansnacht een versteend lichaam gevonden. Volgens de legende zou er een Gorgon wonen in het nabij gelegen Kasteel Borski. De dorpsbewoners ontkennen dit echter en zo staat de broer van het laatste slachtoffer voor een gesloten deur. Samen met Professor Meister gaat hij echter toch op onderzoek uit.

Christopher Lee maakt eigenlijk pas tegen het einde een intrede in de film. Zijn acteerwerk is uitstekend maar de rol is gewoon niet zo memorabel (iets wat hij zelf overigens ook vond). Peter Cushing doet het ook weer zeker niet slecht, maar is bijzonder onsympathiek als de dwarsliggende dokter. Verder waren Barbara Shelley, Michael Goodliffe en Richard Pasco prima in hun rol.

De film heeft een lekker sfeertje en een heerlijke setting. Toch was het beter geweest als er meer aandacht aan het mysterie en aan het kasteel was besteed als aan het gekibbel van de dorpsbewoners en de plaatselijke arm der wet.

Het leek al zo apart, een mix van Griekse Mythologie met Oost-Europese folklore, er had zeker wat ingezeten. Maar het is duidelijk dat de filmmakers een grote fout hebben begaan. De 3 Gorgons uit de Griekse Mythologie heten namelijk Medusa, Stheno en Euryale. Megaera is een Furie (of Erinyen), een wraakgodin, meestal afgebeeld met vleugels. Dat is natuurlijk gewoon dom, want als ze nou Stheno hadden gebruikt was er niets aan de hand.

Destijds waren de cast en crew erg ontevreden over het uiterlijk van de Gorgon. Om budgettaire redenen hebben ze er niet veel aandacht aan kunnen besteden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het op zich mee vind vallen, misschien als ze Ray Harryhausen hadden ingehuurd... Tijdens de opnames zou Prudence Hyman (de Gorgon) bijna onthoofd zijn geweest. Toen Lee met het zwaard uithaalde vergat ze te duiken en moest de assistent director haar wegduwen.

De film ie in ieder geval prima opgenomen en er zitten een paar prachtige scenes in het nachtelijke bos en maté-paintings van het kasteel in. Het plot is verder niet zo bijzonder en er zitten een aantal onlogisch, onwaarschijnlijkheden in... Verder zeker het kijken waard.

"You Brits really don't have a sense of humor do you?"

- "We do if something's funny, sir."

Veel drama, weinig mystery. Had hier vrij hoge verwachtingen van, die zijn helaas niet allemaal waargemaakt.

Een hoop rijkelui worden uitgenodigd in een landhuis. We volgen een jonge dienstmeid Mary die samen met de bediening alles draaiende moet houden. Dan wordt de heer des huises dood aangetroffen...

De film heeft typisch Britse sterren-cast. Maggie Smith, Michael Gambon, Charles Dance, Stephen Fry, Helen Mirren, Derek Jacobi... ga zo nog maar door. Kelly Macdonald vond ik het goed doen in de rol van Mary.

Gosford Park is een erg degelijke drama over klassenverschillen. Spannend wordt de film echter nooit, de moord wordt pas ruim een uur in de film gepleegd en daarna is het vrij snel duidelijk hoe alles in elkaar zit. Ik moet zeggen dat ik had gehoopt dat het net zoeits als Midsomer Murders zou zijn, in iedergeval een sfeervolle en spannende film met plot-twists en dergelijke. Het is eender een dramafilm met knipoogjes naar de Whodunnit-films. Ivor Novello en Charlie Chan in London (1934) bestaan overigens echt.

De film is goed opgenomen in mooi Panavision-formaat. Regisseur Robert Altman bedacht dat er beweging in ieder shot zou moeten zijn, om goed over te brengen hoe hectisch het was voor de bedienden. Naar mijn mening is dat goed gelukt, met name het eerste deel van de film kwam best druk over.

Bij vlagen vond ik de film moeilijk te volgen, omdat er zoveel verschillende personages zijn. Ook vond ik de bedienden stukken interessanter als die saaie snobs. Hoewel de film totaal niet spannend is, was het wel redelijk vermakelijk omdat de drama van hoog niveau is. Toch had de film heel makkelijk stukken beter gekund.

De film was niet wat ik ervan had verwacht, ik verwachte namelijk dat het echt zo'n Agatha Cristie-achtige Whodunit zou worden. Voor wat het is is Gosford Park zeker geen slechte film, vooral het acteerwerk is uitstekend.

Ik ben dan nog niet afgestudeerd, maar aangezien ik onlangs mijn HBO-propedeuse heb behaald vond ik het wel passend om deze iconische film eens te gaan bekijken.

Benjamin Braddock is afgestudeerd en valt in het zwarte gat van de keuzestress. Wat te doen met de rest van je leven? Hij wil in ieder geval niet de perfecte jongen zijn die hij in de ogen van zijn ouders en hun vriendenkring is. Na zijn afstudeerfeestje moet hij Mrs. Robinson - de vrouw van de zakenpartner van zijn vader - naar huis brengen. Daar probeert ze hem op dwingende wijze te verlijden. Hoewel Benjamin totaal gegeneerd al haar avances afslaat (het is immers een vrouw die zijn moeder had kunnen zijn) en zich uit de voeten maakt, blijft het wel door zijn hoofd spoken. Het duurt niet lang voor hij weer contact met haar zoekt en ze in een hotel afspreken... Benjamin's vader en meneer Robinson vinden dat Benjamin dochter Elaine uit moet vragen. Mrs. Robinson is echter woest en laat Benjamin beloven dat hij nooit contact zal zoeken met haar dochter. Hij doet het toch...

The Graduate is zowel een bijzonder vermakelijke film als een film met inhoud. De steeds bizarre situaties en confrontaties waar Benjamin mee te maken krijgt en de onhandige manier waarop hij er mee om gaat waren bijzonder komisch. Maar de film bevat ook een aantal serieuze commentaren en symboliek. Neem bijvoorbeeld het briljante eindshot wanneer Elaine en Benjamin enthousiast een bus zijn ingerend en naast elkaar gaan zitten en hun glimlachen langzaam verdwijnen. Dit lijkt uit de beelden dat ze geconfronteerd worden met de werkelijkheid van hun acties en zich realiseren dat nog niet alles voorbij is.

De muziek kende ik natuurlijk al lang voordat ik ook maar van de film gehoord had. De composities van Simon & Garfunkel passen zeer goed onder de filmen geven het ook echt een dramatisch tintje. Ik moet wel zeggen dat ik nu nooit meer op dezelfde manier naar bepaalde nummers zal kunnen luisteren. Nu hoorde ik bijvoorbeeld een soort sarcasme is Mrs. Robinson waar ik het eerder altijd als een liefdesliedje had geïnterpreteerd.

De film riep bij mij ook een paar vragen op. Het eerste is misschien wel dat ik nogal in het duister tast wat betreft de aantrekkelijkheid van Mrs. Robinson. Ik vind dochter Elaine toch een stuk leuker om te zien moet ik zeggen. Daarnaast snapte ik niet waarom Mrs. Robinson absoluut niet wil dat Benjamin haar dochter mee uit neemt. Is het jaloezie? Wil ze niet dat haar dochter een relatie krijgt met iemand die vreemdgaat met oude vrouwen? Of wil ze dat haar dochter net als haar zelf een huwelijk neemt met iemand waar ze eigenlijk niets om geeft en gunt ze haar het geluk niet om voor Benjamin te vallen? In de film wordt het niet duidelijk, behalve aan het einde wanneer moeder zegt "Elaine, it's too late!" en dochter reageert met "Not for me!" (wat hint op mijn laatste theorie). Daarnaast waren er nog een aantal gekke dingetjes. Zoals waarom moet je een bloedtest doen voordat je gaat trouwen? In de VS schijnt dit heel normaal te zijn omdat partners elkaars gezondheid willen vaststellen. Ik vind het een vrij bizarre gewoonte.

The Graduate is al een erg vermakelijke film, maar de experimentele cinematografie van Robert Surtees en de prachtige muziek van Simon & Garfunkel tillen de film naar een hoger niveau.

"Now say "good-bye" to your husband. Always respect the dead. Now pack your husband in the snow. That'll keep him fresh till I collect his bounty. So don't you bury him, you hear? What times we live in. Blacks worth as much as a white man."

Martin Koolhoven raad The Great Silence aan als een van de beste Spaghetti Westerns en zodoende heb ik hem bekeken voor de Western/Thriller Challenge.

De film verteld het verhaal van 'Stilte', een stomme een gunfighter die terechtkomt in een ondergesneeuwd dorpje waar Loco en zijn bende van premiejagers de dienst uit maken.

De Franse Jean-Louis Trintignant speelt een prima rol als Silence, al had het mischien wat expressiever gekund sinds hij niet praten. Klaus Kinski speelde goed als Loco, een rol die voor hem geknipt is (alhoewel, zelf zou hij wel degelijk zijn geduld verliezen). De dubbing is zoals vaak bij Italiaanse films weer niet van al te beste kwaliteit, al vond ik dat ze wel goede stemmen bij de personages hadden gezocht. De Sheriff zorgde trouwens voor een aantal Leone-achtige humoristische momenten.

Een western die zich volledig in de sneeuw afspeelt zie je niet vaak. Ik vond dat de film een heerlijk winters sfeertje had en daarnaast ook zo'n geweldige uitstraling zoals alleen Italiaanse Westerns die hebben, dat schiet-geluidseffect alleen al. Voor de studio-opnames met sneeuw zijn liters scheerschuim gebruikt.

Op het feit dat de film zich in de sneeuw afspeelt na, onderscheid de film zich ook nog van de gemiddelde western door de interessante achtergrond van de personages. De achtergrond van Silence doet weliswaar een beetje denken aan die van Harmonica in Once Upon A Time in the West, maar het blijft geniaal gevonden. Verder maakt de film ook een soort statement tegenover premiejagen, net zoals The Good, The Bad and the Ugly dat deed met de Amerikaanse burgeroorlog.

Verder is het ook erg origineel dat de film geen happy ending heeft. Aan het einde wordt duidelijk dat Loco de echte hoofdpersoon van de film was, geniaal bedacht en erg origineel, ook al is het mischien anticlimactisch als je op een gave gunfight had gerekend. Bij mijn versie zat ook nog een alternatief 'happy ending', dat was behoorlijk cliché en de film zou echt vele male minder zijn geweest als dat was gebruikt.

Mijn versie was nogal raar bijgeknipt in een vreemd aspectratio en had zeer lage beeldkwaliteit. Toch ontgingen de mooie opnames me niet. Prachtige beelden van de sneeuw en een aantal zeer kundig geschoten scènes. De achtervolging door de sneeuw was werkelijk briljant geschoten. Verder zaten er een aantal mooie close-ups in de film die aan Sergio Leone deden denken en zooms die dan weer aan Lucio Fulci doen denken. De flash-back via de kaars was briljant gedaan en de shoot-outs waren ook erg sterk gefilmd met afwisselend bloed-effecten en close-ups van de geweren.

Ennio Morricone maakte weer een mooie soundtrack die met name de dramatische momenten erg ten goede doet. De muziek is echter niet van het niveau als zijn Leone-soundtracks, bij vlagen deed het me een beetje aan Fabio Frizzi denken.

De film was duidelijk een grote inspiratie voor Quentin Tarantino. De eerste helft van The Hatefull Eight is duidelijk afgekeken van deze film. De postkoets en de dode outlaws op het dak bijvoorbeeld... Verder staat ook op IMDb dat de film een grote inspiratie was voor de grauwe sfeer die Koolhoven in Oorlogswinter heeft neergezet, Corbucci wordt zelfs genoemd in de aftiteling (ik ga onze binnenlandse cinema met de dag beter waarderen).

Al met al vind ik The Great Silence een erg sterke, lekker grauwe Italiaanse western die zeker de moeite waard is.

Toen ik pas Cannibal Holocaust zag herinnerde ik me weer dat ik Raw nog moest zien. Vandaag maar even voor gaan zitten.

De film verteld het verhaal over een meisje uit een familie van vegetariërs die dierengeneeskunde gaat studeren. Nadat ze bij een van de vele bizarre ontgroeningen rauwe kikkernier moet eten krijgt de vegetariër een niet te stillen honger naar vlees...

Dit zou even goed de plotomschrijving van een foute b-horror kunnen zijn, het is echter een geprezen Franse Art-house film. Zodoende ligt de focus op coming-of-age drama. Desalniettemin probeert de film wel de choqueren, als het niet met kannibalisme is dan wel met de omstandigheden op de school of (homo)erotische taferelen.

Wat verschrikkelijk die ontgroeningen en al die stront irritante studenten. Ik zou het daar geen seconde uithouden. Waarom deze mensen dierenarts willen worden is me ook echt een raadsel, ze geven in ieder geval niets om dieren en hebben meer aandacht voor hardcore-feestjes in het mortuarium. Iemand een lijk proberen te voeren in de kelder, waarom zouden we dat aan leraren melden? (Waarom heeft een dierenartsopleiding eigenlijk menselijke lijken?) Naast de lompe behandeling van mede studenten kan Justine ook niet op haar ouders en zus rekenen. Kortom, de toon is somber.

Het kannibalisme werd op een interessante manier gebracht. Als je je hele leven geen vlees hebt gegeten en dan ineens wel veel vlees eet, hoe groot is de stap naar kannibalisme dan? Echter had ik het graag nog wat meer uitgewerkt gezien, met name het einde van de film liet te wensen over. Is kannibalisme nou erfelijk of hebben alleen vegetarische dierenartsen zijn daar last van?

De film is fraai geschoten en wist van begin tot eind zeker te boeien. De muziek was wel aardig, al die Franse liedjes hadden niet zo gehoeven.

Al met al niet zo goed als ik had verwacht na de vele prijzen, maar toch zeker wel een van de interessantere films van dit jaar. Het gevoel dat de film oproept zag je trouwens ook diverse malen op muren geschreven in de film: WTF?!

Visueel een prachtige film. Goed acteerwerk. Redelijk verhaal, al is het wel heel erg onwaarschijnlijk. Toch erg vermakelijke film. Een aanrader.

"Why, this car is Auto-matic. Its System-matic. Its Hyyyyydro-matic. Why, its Greased Lightning!"

Redelijke film. Ik hou totaal niet van dit soort films en heb een hekel aan musicals maar zo slecht was dit nou ook weer niet.

De film ziet er best oud uit op een of andere manier (kan ook aan de tv-uitzending liggen) maar het doet me denken aan eind jaren '60.

Het is een beetje irritant dat er veel gezongen word en dat de film op de meest vreemde manieren word onderbroken. De liedjes die gezongen worden zijn wel lang niet slecht en ik moet zeggen dat ik die jaren '70 muziek echt wel kan waarderen.

Het acteerwerk was ook lang niet slecht.

Verder wil ik er niet meer zo veel over zeggen. Gewoon een redelijke film met goede muziek.

Geweldige film. The Great Escape is gewoon geweldig! de muziek van Elmer Bernstein is gewoon perfect. verder is er zeer goed geacteerd, vooral Steve McQueen is erg goed. De voorbereiding op de ontsnapping vind ik geweldig om te zien. Het einde, waneer er 50 man omgekomen is en er slechts 2 man ontsnapt is en Von Ludger is ontslagen vond ik totaal onverwacht. echt geweldig.

Seth Rogen is hier vreselijk irritant en acteert te veel over-de-top. Jay Chou was wel best goed en zet wat goede kung-fu neer. Een mindere superhero.

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

Geweldige film! Leuk en vermakelijk maar ook erg goed. Heel erg goede muziek van Jerry Goldsmith. Redelijk geacteerd. En erg goede effecten. Net als bij The Black Cauldron is de doelgroep niet helemaal duidelijk bij Gremlins. Aan de ene kant heel erg kinderlijk en komisch en aan de andere kant een dikke thriller. Vond het zelf niet eng natuurlijk maar wel erg dramatisch. Goede film die iets minder kinderlijk had gemogen.

Tijdens een zomerkamp in de Ardennen ontmoeten de enigszins volgzame Egon en de durfal Axel elkaar. Het zomerkamp is voor beide jongens een bepalende factor voor het verloop van hun verdere leven. Egon's interesse in geologie vormt zich door een bezoek aan een grot en Axel begint met de internationale drugshandel. Als het Egon jaren later niet lukt om zijn gedroomde reis naar Zuid-Amerika voor elkaar te krijgen zoekt hij Axel weer op, nog altijd even goed in het manipuleren van zijn omgeving. Gebaseerd op het boek van Tim Krabbé.

Fedja van Huêt, een keer met een totaal ander uiterlijk als dat we van hem gewend zijn, zet hier wederom een sterk hoofdpersonage neer. Marcel Hensema (Penoza) was ook goed als de manipulatie Axel. De Canadese Kim Huffman vertolkt Marcie (Marjoke). Bekende gezichten als Gijs Scholten van Aschat en Frank Lammers komen ook even kort om de hoek kijken en Gene Bervoets heeft een cameo.

Belangrijke thema's in De Grot zijn het streven naar het bereiken van een droom en melancholische jeugdherinneringen. Egon droomt ervan om in Zuid-Amerika geologisch onderzoek te doen en Marjoke van het onderhouden van haar eigen stenenwinkel in Canada. Beide omdat ze in België ooit in die grot zijn geweest. Ten einde raad zoeken ze hulp bij iemand die ze ook daar hebben ontmoet en laten ze zich gebruiken voor Axel's drugshandel.

De a-chronologische stijl deed me denken aan Sergio Leone's Once Upon a Time in America. Ik vond het sterk hoe de film werkt met terugblikken tussen het zomerkamp, het volwassen leven van Egon en Axel en uiteindelijk Thailand. Het enige dat jammer was, is dat de film eigenlijk te kort is om deze vertelstructuur volledig tot zijn recht te laten komen, Once Upon a Time in America was namelijk ook heel lang. In Brimstone kwam dit ook iets beter tot zijn recht. Wel perfect om te eindigen met het prachtige romantische momentje in de grot.

Koolhoven is een erg goed met boekverfilmingen. Eerst al met Oorlogswinter en nu met De Grot. Er zijn weliswaar in beide gevallen veel verschillen tussen boek en film, maar dat is alleen maar logisch gezien het verschil tussen een visuele en schriftelijke vertelvorm en toevoegingen van de regisseur aan het verhaal.

De Grot is mooi geschoten en door de rijkheid aan locaties (België, Thailand, Canada) komt het ook erg professioneel over. De muziek van Fons Merkies was magistraal mooi en had een heerlijke melancholische sfeer.

Net als die eerdere verfilming van het werk van Tim Krabbé, Spoorloos, is De Grot weer een van de beste Nederlandse films. Krabbé's boeken blijken bijzonder goed verfilmbaar te zijn. De combinatie van romantiek, drama, misdaad en spanning maken De Grot tot een veelzijdige film die van een romantisch jeugddrama tot een tragische misdaadfilm varieert.

"Well, what if there is no tomorrow? There wasn't one today."

Geweldige komedie! Bill Murray is werkelijk geniaal (zoals altijd).

De film is mooi opgenomen en ziet er goed uit, redelijke cast en erg leuk verhaal. Dezelfde dag steeds opnieuw beleven. Uiteindelijk krijgt de film ook iets emotioneels maar in het begin is het een geniale comedy. Leuke soundtrack ook, Geweldig dat ze dat nummer uit Somewhere in Time hebben gebruikt.

Een film die je genoeg moet hebben, komt ook erg vaak op tv. Aanrader.

Maar net een 3. Deze film heeft me wel kunnen vermaken. Visueel matig tot redelijk, maar dat schijnt bij dit soort films geen zak uit te maken (althans de makers geven me die indruk). Ik heb een hekel aan de schunnige humor in moderne comedy's maar door al die jaren '70 grappen wist het mij toch te vermaken. Als 14 jarige vind ik het zelfs geniaal hoe de jongeren reageren op een beeldbuis tv, ik ben nog gewoon met vhs-banden en dikke tv's opgegroeid. In ieder geval een voldoende.

Een Spaanse Detective die invloed vertoont van de Nordic Thriller en in de verte ook de Italiaanse Giallo. Een vleugje Baskische mythologie maakt het geheel allemaal af.

Visueel doet de film erg denken aan de Noorse tv-series die de laatste jaren populair zijn en zodoende zijn de opnames goed verzorgd. Dat de uiteindelijke moordenaar zwarte handschoenen draagt is overduidelijk een knipoog naar de Giallo. Aan het einde loopt de film uit in een familietragedie.

De Amerikaanse vriend van Amaia en de telefoontjes met de FBI vond ik erg geforceerd. Duidelijk bedoeld om de film Hollywood-achtig of internationaal interessant te maken. Ik had de voorkeur gegeven aan een meer lokaal georiënteerde film. Desalniettemin is de film erg degelijk en weet hij de aandacht goed vast te houden.

Een vermakelijke mystery uit Spanje.

Europa, 80.000 jaar geleden. Een stam van Neanderthalers word door een andere stam aangevallen en raakt hun vuur kwijt. Omdat ze zelf nog geen vuur kunnen maken worden drie mannen uit de stam erop uit gestuurd om een nieuw vuur te vinden, te stelen van een andere stam dus. Onderweg komen ze oog in oog te staan met sabeltandtijgers, mammoeten en gewelddadige andere primitieve mensen.

Weer een erg sterke film van Jean-Jacques Annaud. Heb eigenlijk nog nooit een film over de pre-historie gezien die zo realistisch/geloofwaardig was. De acteurs doen het ook erg goed, want het is lang niet zo makkelijk als het lijkt om een oer-mens te spelen. De taal van de Neanderthalers is bedacht door Anthony Burgess (de schrijver van A Clockwork Orange) en bestaat voornamelijk uit aap-achtige schreeuwen. Het is duidelijk dat de acteurs de bewegingen van mens-apen hebben bestudeerd en deze proberen te imiteren. Naast het haar en de dierenhuiden hebben sommige acteurs ook wat make-up waardoor hun schedel wat meer op die van een oermens lijkt. Ik vond het in ieder geval uitstekend werken. Ook al is er geen enkele dialoog in de film, je begrijpt toch wat er bedoelt word. Dit is trouwens ook de debuut-film van Ron Perlman.

De film is uitstekend opgenomen, prachtige beelden van mooie locaties. Opgenomen in Canada, Schotland, Ijsland en Kenia. Er zijn geen enkele special effects gebruikt, de sabeltandtijgers zijn leeuwen met nep-tanden en een ander kapsel en de mammoeten zijn olifanten met een harige deken en extra lange slagtanden.

De muziek van de film is gemaakt door Philippe Sarde. In het begin paste de muziek niet altijd even goed bij de beelden maar naarmate de film vorderde kon ik de muziek steeds meer waarderen, vooral in de emotionele momenten is de muziek er mooi. Omdat er niet gepraat word is de muziek ook extra belangrijk.

La Guerre du Feu is een erg mooie film over de pre-historie. Ondanks dat er geen dialogen zijn blijft de film boeien. Het verhaal is misschien een beetje hak-op-de-tak op momenten, maar dat maakt het ook onvoorspelbaar. Ook mooi hoe de film laat zien dat mensen en dieren (in ieder geval in het begin) nog lang niet zo verschillend zijn. Een echte aanrader.