Opinions

"If you're looking for the truth, that's where you'll find it."

Zeer goede SF. Grappig dat Tom hier ook Jack heet net als in Legend (1985). Erg goed verhaal dat telkens weer een enorme wending krijgt.

Erg goed geacteerd door Tom Cruise en Morgan Freeman.

Ik moet zeggen dat het wel een beetje een mix is van eerdere film zoals Planet of the Apes (1968), 2001: A Space Odyssey (1968), The Empire Strikes Back (1980), Top Gun (1986), Independence Day (1996) en The Matrix (1999). Maar toch moet ik zeggen dat ik het erg goed vond. Je doet gewoon je werk, wat je al erg lang hebt gedaan en ineens ontdek je dat je een cloon bent en dat aliens je commanderen... heftig.

In ieder geval een erg mooie en goede film!

Michael Courtland is een rijke landeigenaar. Aan het eind van de jaren '50 worden zijn vrouw en dochter ontvoerd. Omdat Michael de politie heeft ingeschakeld en het geld niet zoals afgesproken geeft gaat het helemaal mis en komen zowel zijn vrouw als dochter om. Als hij later, in de jaren '70, met zijn zakenpartner naar Florence gaat voor zaken is hij nog steeds over de kidnapping heen. Als hij dan de kerk binnengaat waar hij voor het eerst zijn vrouw heeft ontmoet, treft hij daar een Italiaanse vrouw aan die precies lijkt op zijn overleden vrouw...

Brian De Palma's Obsession is enorm geïnspireerd door Vertigo. Zowel het verhaal, de muziek als sommige camerahoeken zijn erg vergelijkbaar. Alfred Hitchcock schijnt zelfs erg boos te zijn geweest op De Palma over de film, omdat hij dacht dat het een remake was.

Brian De Palma is inmiddels een van mijn favoriete filmmakers geworden. Aan de film is dan ook een zekere kundigheid af te zien. Toch is het helaas een film met zijn gebreken, het is het namelijk nét niet. De manier waarop het verhaal verteld word is een beetje gebrekkig. De film lijkt moeilijk op gang te komen en shots lopen niet goed in elkaar over. Op een gegeven moment zit je wel een beetje in het verhaal maar dan nog is het niet altijd even sterk. Een hommage aan Vertigo kan ik zeker waarderen maar het plot is gewoon niet origineel genoeg. Alleen het feit dat het gaat om een man die zijn eigen vrouw en dochter verliest i eigenlijk onderscheidend, en natuurlijk het happy end....

De film is wel weer erg sterk opgenomen vind ik. Er zaten een paar erg mooie shots in en vooral de scènes in Italië waren mooi gedaan. Dit staat in vreemd contrast met de niet-vloeiende camerabewegingen en de slechte overgangen.

De film heeft een schitterende soundtrack van Bernard Herrmann. In stijl erg vergelijkbaar met de muziek die hij voor Vertigo maakte (sommige tracks zijn gewoon hergebruikt volgensmij) maar dan nog een stuk uitgebreider op sommige punten, met orgels en een koor erbij.

Het acteerwerk van Cliff Robertson en de Franse Geneviève Bujold was zeker niet slecht. En John Lithgow deed het ook wel leuk (met een apart accentje).

Het is dus een beetje een wisselvallige film, aan de ene kant erg goed maar aan de andere kant toch een beetje teleurstellend. In een andere film van De Palma, The Fury, is het nog een stuk extremer. Die was ook erg sterk opgenomen en had een aantal erg goede momenten en een zeer sterke soundtrack, slaagde ook niet in het overbrengen van het verhaal maar had dan ook nog eens scènes met waardeloos acteerwerk en een belachelijke komische twist die totaal niet bij de stijl van de film paste. Obsession is dan toch meer één geheel maar is nog steeds een beetje te wisselvallig. De Palma heeft het zeker in zich, maar het duurde even voordat hij na Carrie weer de smaak te pakken kreeg.

Het valt mij altijd op dat waar Amerikanen talloze films hebben gemaakt over de Vietnam-oorlog, wij Nederlanders eigenlijk nagenoeg geen films hebben over Nederlands-Indië. Mij lijkt de geschiedenis van onze voormalige kolonie toch echt een zeer interessant onderwerp voor films. Juist omdat het onze eigen kolonie was en er dus veel meer sprake was van verwevenheid tussen Nederland en Indië dan tussen bijvoorbeeld de Amerikanen en Vietnam. Gelukkig is daar dan deze verfilming van Hella S. Haasse's roman.

Johan ten Berge keert na zijn studie in Delft terug naar zijn geboorteland Nederlands-Indië, maar ditmaal als militair tijdens de politionele acties. Eenmaal thuis herinnert hij zich steeds meer van de jeugd op de thee-plantage van zijn vader en dan vooral zijn vriendschap met zijn 'bloedbroeder' Oeroeg. Als hij zijn vader vermoord aantreft besluit hij op zoek te gaan naar zijn oude vriend die inmiddels lijder van een onafhankelijkheid-beweging is geworden.

Oeroeg is erg sterk verhaal omdat het een conflict tussen twee mogendheden terugbrengt tot twee vrienden die door hun achtergrond uit elkaar gedreven worden. Daarnaast behandeld de film voor het personage van Johan ook een belangrijk innerlijk conflict. Hij is Nederlander, maar Indonesië is zijn thuis. Door de opstand wordt hij er mee geconfronteerd dat het nooit meer echt zijn thuis kan zijn. Ook sterk uitgebeeld hoe er een soort rassenscheiding bestond in de kolonie en hoe Oeroeg hierdoor langzaam tegen Nederland is gekeerd. (Oeroeg maakt overigens wel een fout wanneer hij tegen Johan zegt dat hij naar Amerika wil omdat mensen daar gelijk zijn, in Amerika was namelijk veel meer segregatie dan in Europees Nederland.)

De cinematografie was goed verzorgd met prachtige beelden van Indonesië. Er zaten een aantal indrukwekkende scènes in de film. Bijvoorbeeld het shot waar rebellen de blauwe strook van de drie-kleur afscheuren en zo de Indonesische vlag maken, de scènes op de plantage en wanneer Johan een uitgemoord dorp aantreft (al was dit misschien iets teveel een verwijzing naar films als Platoon). De muziek van Henny Vrienten was op sommige momenten een beetje te fout, leek meer een jaren '80 actie-film. Gelukkig was de muziek bij de flash-backs en het einde wel precies goed.

Bijzonder opmerkelijk is dat de film ook echt in Indonesië is opgenomen met Indonesische acteurs. Het geeft de film wel echt een meerwaarde omdat je zo ook echt een beeld krijgt van hoe de kolonie er uit gezien heeft. De film kon in Indonesië worden opgenomen omdat in die tijd de band tussen Nederland en de voormalige kolonie op diplomatieke manier versterkt werd. Ook opmerkelijk is dat de meest positieve reacties op de film ook uit Indonesische hoek kwamen. Ik kwam een recensent tegen die Oeroeg zelfs de beste film over de Indonesische Onafhankelijkheid vond omdat de Indonesische films die hierover gemaakt zijn te propagandistisch zijn.

Persoonlijk vind ik het ook een pluspunt dat de makers van Oeroeg geen overduidelijk standpunt nemen in het conflict. De film behandeld het als een schemergebied tussen goed en kwaad. Toch vond ik de film wel iets teveel kritisch op de Nederlanders ten opzichten van de rebellen, die toch ook gruwelijke dingen hebben gedaan met Nederlanders en Indonesiërs die trouw bleven aan Nederland. Al met al is het een sterk oorlogs-drama met prima acteerwerk en mooie beelden. Voor mij persoonlijk was het ook fijn om een beeld te krijgen van hoe het voor mijn grootvader en overgrootvader geweest moet zijn om tijdens deze tijd in Indië geweest te zijn.

Minder slecht als ik verwacht had. John Travolta en Robin Williams zijn erg leuk samen. Vooral Williams acteert erg goed. De humor is wel grappig, het is niet te overdreven maar verder is het ook niet zo bijzonder.

Oldboy is totaal anders als ik had verwacht. Ik had een soort wraakfilm verwacht met jakuza-gansters en geweld dat het midden heeft tussen de films van Quentin Tarantino en de Hong Kongse-cinema. Het is echter meer een Mystery/Thriller met als thema wraak en dus totaal geen Misdaad-film.

Oh Dae-su wordt 15 jaar lang in een kleine kamer opgesloten, hij heeft geen idee waarom. Op een dag wordt hij vrijgelaten en blijkt dat zijn vrouw is vermoord. Hij zweert wraak en gaat samen met een vrouw die hij in een Sushi-restaurant heeft ontmoet en een oude klasgenoot opzoek naar degene die hem heeft vastgehouden.

Mijn derde Koreaanse film alweer. Eerder al JSA van Chan-wook Park gezien en mede daarom had ik niet verwacht dat Oldboy zo'n aparte film zou worden. De film is gebaseerd op een Manga, hetgeen de maffe komische momenten enigszins kan verklaren. Het rauwe van Oldboy en de harde actie sprak mij wel aan en ook de melancholische sfeer van de tweede helft van de film vond ik erg geslaagd.

Hoewel de realiteit in de film niet echt in het geding is (het is geen Sciencefiction) is het wel een film in het rijtje van Abre Los Ojos, Memento en Inception. De ontknoping is het zelfde concept als van Brian De Palma's Obsession waar ook blijkt dat een man verlieft is geworden op zijn eigen dochter. Waar Micheal Courtland in Obsession nog blij is dat hij zijn dochter heeft teruggevonden is het voor Oh Dae-su de grootste marteling die hem had kunnen overkomen. Het allerlaatste shot van de film zorgde ervoor dat ik ging twijfelen of de hypnose wel was gelukt.

Oldboy is bijzonder goed geschoten. Bij JSA bleek al dat Park groot talent had voor mooie composities, maar hier krijgen we nog veel meer mooie shots voorgeschoteld. Split-diopter-shots, splitscreens en bizarre overgangen. Een aantal CGI-shots waren een beetje overbodig, maar opzich ook niet heel erg storend. De muziek van Yeong-wook Jo vond ik erg sterk, zowel tijdens de actie-scènes als tijdens de melancholische scènes. Het gebruik van (blije) klassieke muziek tijdens de tand-en-hamer-scènes gaf een lekker maf contrast.

Overigens grappig dat ze in Korea Katholieke scholen hebben. Ik heb het even opgezocht en blijkbaar is ruim de helft van Zuid-Korea atheïstisch. De andere helft is half boeddhistisch en half christelijk. Van de christenen is de helft Protestants en de helft Katholiek. In tegenstelling tot Japan (waar het maar 1% is) is er dus nog een grote Katholieke minderheid in Korea.

Opzich had ik er meer van verwacht en perfect is Oldboy zeker niet. De humor vind ik niet altijd goed overkomen en de film is soms wat te apart. Het beginstuk had ook beter en mysterieuzer gemogen. Het einde en de sfeer maken het de film toch bijzonder waard. Veel beter dan de andere Koreaanse films die ik tot nog toe heb gezien vond ik de film niet en daarom snap ik de top 250-notatie niet helemaal. Al met al is Oldboy zeker een bijzondere film.

Geweldige film! Oliver & Company is echt een van die films die ik al kijk zolang ik me kan herinneren. En hij verveelt nooit duizendkeer achterelkaar blijft het leuk. Pas weer herzien.

Meestal hou ik niet zo van liedjes maar ik vind de liedjes uit Oliver & Company gewoon geweldig. Fantastisch 80's geluid, Billy Joel ( ) en een geweldige score! En die synthesizers dan . Het verhaal dat een moderne/dieren versie is van Olivers Twist van Charles Dickens vind ik ook erg mooi. De afwisseling tussen erg ontroerende en humoristische scènes vind ik erg mooi.

De animatie, die met het APT-process is gedaan en kleine stukken CGI bevat, is wat anders dan bij de andere Disneyfilms. De achtergronden lijken hier deel van de voorgrond. Persoonlijk vind ik dat wel mooi alleen zie ik toch liever oude vertrouwde olieverf achtergronden. Eerste Disneyfilm die (bijna) helemaal zonder The Nine Old Men is gemaakt. Eric Larson gaf vlak voor zijn dood nog tips voor de productie van deze film. De dieren en mensen zoals de butler of Sykes zien er nog erg Disney uit maar mensen in de achtergrond, auto's ect. doen me erg denken aan een Ralph Bakshi productie. Je merkt wel dan Sony en Coca Cola deze film sponsorden. Helaas bracht The Land Before Time meer op, waar ik het niet mee eens ben want ik vind Oliver veel mooier (Sorry, Don Bluth ).

De nederlandse stemmen (die niet helemaal goed nagesynchroniseerd zijn) zijn erg goed. Met Peter Aryans (Dallben in Taran en de Toverketel) als Sykes, Arnold Gelderman (diverse stemmen) als Einstein, Jérôme Reehuis (Uil uit Winnie de Poeh) als Francis, Coen Flink (De Gehoornde Koning) als Fagin en Luc Lutz (Fflewddur Fflam) als Winsten. De orginele stemmen zijn ook erg goed. Joseph Lawrence, Billy Joel ( ), Sheryl Lee Ralph, Dom DeLuise, Robert Loggia, William Glover ect zijn stuk voor stuk echt goede stemacteurs.

Geweldige film!! (die weer eens niet helemaal goed gewaardeerd word)

In een poging een originelere Dickens voor Tweede kerstdag te vinden deze adaptatie van Oliver Twist maar eens opgezet. De enige andere adaptatie die ik van het boek ken is Disney's jaren '80 dierenmusical Oliver and Company, hoewel die versie zwaar vereenvoudigt is en ik eigenlijk niets met musicals heb, is dat altijd een van mijn favoriete Disneyfilms gebleven.

Roman Polanski maakte deze film voor zijn kinderen. Hoewel er net als in het boek serieuze thema's rond kinderarbeid en kindermishandeling aanbod komen is de film geschikt voor kinderen. Barney Clark speelt prima in de hoofdrol en ook de andere kinderen deden het prima. Ben Kingsley is zowel in uiterlijk als in stem totaal onherkenbaar. Hij zet een maffe oude Fagin neer, maar is wel overtuigend in zijn rol.

De sets en kostuums vond ik net wat te gelikt om echt sfeervol te zijn. Hoewel erg groot en goed gemaakt, kwam het over als zo'n western dorpje dat duidelijk speciaal voor de film is gemaakt. London had veel donkerder gemogen, meer rook en viezigheid en meer echte oude gebouwen. Misschien heeft het er ook mee te maken dat de film helemaal in Tsjechië is opgenomen en niet echt in Engeland.

Al met al is dit een vermakelijke en degelijk gemaakte adaptatie van Oliver Twist, niet heel memorabel, maar ook zeker niet slecht.

"When the Jews return to Zion / And a comet rips the sky / And the Holy Roman Empire rises, / Then You and I must die. / From the eternal sea he rises, / Creating armies on either shore, / Turning man against his brother / 'Til man exists no more."

Al een lange tijd wilde ik The Omen zien en nu is het er dan van gekomen. Op Prince of Darkness na heb ik nog niet veel gezien over het concept van de antichrist en ik was best nieuwsgierig naar deze film.

Op 6 juni komt de Amerikaanse ambassadeur in Rome aan in het ziekenhuis waar een priester hem verteld dat zijn vrouw een miskraam heeft gehad. De priester bied aan om een kind te adopteren en omdat de ambassadeur weet hoe graag zijn vrouw een kind wil gaat hij daarmee akkoord. Vijf jaar gebeurd er niets bijzonders, totdat ze proberen het jongetje naar de kerk te nemen. Een priester waarschuwt de ambassadeur...

Vanaf het begin af aan word je de film in gezogen. Op wonderbaarlijke wijze leef je na een paar minuten al helemaal mee met de personages. Gregory Peck speelt een erg sterke rol hier als de bezorgde vader. David Warner (met nogal gek haar hier) speelde ook een sterke rol als de journalist. Het acteerwerk in deze film is uitstekend, zelfs Harvey Stephens deed het best aardig voor zijn leeftijd als het jongetje.

Het verhaal vond ik erg sterk en intrigerend. Er is goed gebruik gemaakt van Bijbelstudies en theorieën over de manuscripten. De film had een prettige mysterieuze sfeer en was, ondanks dat het nergens echt eng word en er niet veel bloed vloeit, best wel creepy.

Jerry Goldsmith's geweldige muziek geeft The Omen nog meer sfeer meer. De Latijnse koren hebben iets erg onheilspellend en episch, zeker geen muziek die je in het midden van de nacht op moet zetten.

The Omen is een horrorfilm die niet probeert om de kijker te choqueren met extreem veel geweld of liters bloed maar zet een donker sfeertje neer en probeert meer met het verhaal en het idee erachter mensen angst aan te jagen.

Er zijn geruchten dat er een vloek rust op de film. Meerdere vliegtuigen waar de crew en cast in zat zijn door de bliksem geraakt, de honden hebben hun trainers verwond, de regisseur heeft een ongeluk gehad en special effects John Richardson heeft tijdens de productie van A Bridge Too Far (kort na The Omen uit was) een auto ongeluk gehad in Ommen, hier in Nederland, waarbij zijn assistent is omgekomen. Er is een hele documentaire over gemaakt maar die is een beetje onzinnig als je het mij vraagt.

Al met heeft The Omen een enorme indruk op mij gemaakt. Ik ben dol op oude atmosferische horror en lekker gore of juist sfeervolle prenten uit de jaren '80 en ik schuw geen foute pulp maar The Omen kan ik als intelligente horror ook prima waarderen. Terecht een van de beste horrorfilms ooit gemaakt.

Aanrader.

Only Yesterday is een erg mooie animatiefilm van Isao Takahata. De film verteld het verhaal van Taeko, die het drukke leven in Tokio achter zich laat om te gaan werken op het platteland. Onderweg haalt ze herinneringen aan haar jeugd op.

De film heeft een melancholiek sfeertje, dat wordt versterkt door Katsu Hoshi's prachtige pianomuziek. De jeugdherinneringen waren het leukste aan de film en hadden veel charme. Toch ontbrak de rode draad een beetje, er werd niet echt naar iets toegewerkt en heden en verleden hadden weinig verband. De terugblikken (1966) zijn gebaseerd op de manga van Hotaru Okamoto en Yuuko Tone en het heden (1982) is door regisseur Isao Takahata bedacht.

De film is bijzonder mooi geanimeerd. De terugblikken hebben wat schilderachtigs en simplistisch door de waterverfachtergronden en de simpele tekenstijl, waar het heden bijzonder realistisch en met veel detail is getekend. Toendertijd werd de film zelfs tot meest realistische anime uitgeroepen. Dat kan ik ook waarderen aan de Japanners, animatie word als een medium beschouwt en niet als een genre. Een film als deze had net zo goed live-action kunnen zijn, maar er is bewust voor animatie gekozen (al speelt natuurlijk ook mee dat het een Manga verfilming is).

Al met al vond ik Only Yesterday een erg leuke film om gezien te hebben. Het is zeker niet de beste Ghibli-film, maar door de geslaagde sfeer en de uitstekende animatie het kijken meer dan waard.

Erg leuke en zeer vermakelijke film. Vroeger heel vaak gezien. Blijft leuk. De animatie is goed. Van de regisseur van The Great Mouse Detective. Gelukkig niet te veel liedjes of kleuterachtig gedoe. Voor een kinderfilm nog best serieus (op dat Christelijke "vogel" zangkoor na).

"Noodles... I slip... ped."

Toen Sergio Leone de kans had The Godfather te regisseren, heeft hij die afgewezen. Dit speet hem later zo, dat deze film tot stand is gekomen. Een eerbetoon aan de gangsterfilm, en zijn grote misdaad-epos gebaseerd op het boek van The Hoods van (ex-)crimineel Harry Grey.

New York, het begin van de 20e eeuw. Noodles en Max vormen in een Joodse buurt een jeugdbende. Jaren later tijdens de drooglegging zijn ze uitgegroeid tot heuse gangsters. 35 jaar na een toen mislukte overval krijgt Noodles een mysterieuze brief en zal hij het verleden weer onder ogen moeten komen...

De casting van Once upon a Time in America is werkelijk fenomenaal. Niet alleen spelen Robert De Niro en James Woods erg sterke hoofdrollen. De casting van de jongere versies en de make-up bij de oudere versies zijn ook fantastisch. De kind-acteurs (die ook nog erg goed acteren voor hun leeftijd) lijken namelijk sprekend op de oudere. Jennifer Connelly heeft hier haar filmdebuut als de jonge Deborah. Toen de Italiaanse horror-regisseur Dario Argento (collega en vriend van Leone) Connely zag in deze film, wilde hij haar meteen hebben voor zijn volgende film (dit werd uiteindelijk Phenomena). Tot slot hebben we dan ook nog Joe Pesci en Burt Young in kleine rollen.

De soundtrack van Ennio Moriconne is wederom echt fenomenaal, een van de beste ooit zonder twijfel. De schitterende emotionele muziek geeft de film een melancholisch tintje en past overal perfect. Daarnaast krijgen we ook schitterende muziek die in het tijdsbeeld past en Yesterday van The Beatles is ook op zeer mooie wijze gebruikt.

Heb de 229 minuten-versie gezien, heb nu spijt dat ik niet de gerestaureerde heb genomen (hoewel het beeld wel echt haarscherp was) aangezien die 255 is. Dit is echt zo'n film die mij niet lang genoeg kan duren namelijk. Oorspronkelijk hadden de filmmakers zo'n 8 tot 10 uur aan filmmateriaal, dat werd ge-edit tot 6 uur. Leone's oorspronkelijke bedoeling was om die 6 uur in twee delen uit te brengen, de producent zag hier niets in en vond 3 uur en 49 minuten een maximum. Eeuwig zonde natuurlijk, want ik had best die 10 uur willen zien eigenlijk, in ieder geval die 6 uur. Want als je de film kijk heb je toch een beetje het gevoel dat je wat mist, zoals waar Noodles al die tijd is geweest.

Ondanks de speelduur van bijna 4 uur (die zoals ik al zei dus eigenlijk te kort is) vloog de film voorbij. Nergens gaat de film vervelen en hij doet je al snel de tijd compleet vergeten. En dat terwel er een aantal enorm trage scènes in zitten; als Noodles heel rustig in zijn koffie blijft roeren, een jongetje een hele tijd naar een taartje blijft staren voor hij het opeet of de telefoon rustig 30 keer overgaat voordat hij wordt opgenomen... geniaal.

De film is erg mooi opgenomen. De locaties waren ook uitstekend (hetzij soms iets te studio-achting), vooral New York leek levens-echt. Voor de visuele stijl van de film heeft Leone zich laten inspireren door schilderijen van Reginald Marsh, Edward Hopper, Norman Rockwell en Edgar Degas en de foto's van Jacob Riis. Die Chinese opiumkit deed me denken aan het Kuifje-album De Blauwe Lotus. Eigenlijk het enige minpuntje van de film was dat Leone geen gebruik heeft gemaakt van zijn iconische brede 70mm/Panavision-formaat en dat de film er soms een beetje uitziet als een tv-serie uit die tijd (komt denk ik door de belichting en studio-opnamen). En ook jammer van de typisch Italiaanse geluidsmix kwaliteit en af en toe matige dubbing.

Once upon a Time in America is niet alleen een fantastisch misdaad-epos maar ook de ultieme coming-of-age-film. Net als in The Godfather: Part II krijgen we de hele tijd flash-backs naar eerdere gebeurtenissen en volgen op die manier 3 verhalen te gelijkertijd. Erg mooi hoe we Noodles volgen door verschillende moeilijke tijden en de ontwikkeling van zijn vriendschappen en liefde zien. Vooral Noodles vriendschap met Max en liefde voor Deborah maakte indruk op mij. Alweer een tijdje geleden dat ik de hoogste score heb uitgedeeld, maar die was dan ook echt verdient.

"The shutter is clicked. The flash goes off and they've stopped time, as if just for the blink of an eye."

Naar One Hour Photo was ik al langer benieuwt en gister avond heb ik hem dan maar bekeken.

De film verteld het verhaal van Sy, een foto-ontwikkelaar voor de plaatselijke supermarkt. Sy ontwikkeld een ongezonde obsessie voor een gezin dat al jaren hun foto's bij hem laat ontwikkelen. Hij beeld zich in dat hij deel is van hun gezin, en zoekt hen ook buiten de winkel op.

Robin Williams is toch zoveel beter in serieuze rollen, dat bewijst deze film maar weer. Het acteerwerk van Williams als Sy is erg sterk. De passie voor fotografie, de obsessie met het gezin, alles komt ongelofelijk natuurlijk over. Eerst zou Jack Nicholson worden gecast in de rol van Sy, maar hoewel ik Nicholson een goede acteur vind, denk ik dat hij nooit zo goed was overgekomen als Williams.

De film begint als een goed drama over de eenzame, maar sympathieke foto-ontwikkelaar die probeert om een band te ontwikkelen met een gezin waarvan hij de foto's ontwikkeld. Naar mate de film vordert des te ongezonder zin obsessie lijkt. Als hij uiteindelijk wordt ontslagen en een geheim van de vader van het gezin ontdekt slaat de film om naar een spannende thriller.

De dialogen over fotografie vond ik geweldig. Wat prachtig is analoge fotografie toch. Ik vond het ook interessant om te zien hoe na de eeuwwisseling rolletjes werden ontwikkeld. Ik dacht altijd dat dat nog steeds in een donkere kamer werd gedaan.

Zoals je van een film over fotografie mag verwachten was de cinematografie erg sterk. De beelden van het gezin leken op familiekiekjes, waar de beelden met Sy zijn eenzaamheid benadrukten. Ook een sterke toevoeging vond ik de nachtmerrie en droomscène.

One Hour Photo is een erg goede film. De film boeit van begin tot einde en ondanks zijn obsessie voelde ik toch sympathie voor William's personage. Fascinerend ook dat je er eigenlijk niet bij stil staat dat een foto-ontwikkelaar alle foto's die hij ontwikkeld ziet, en dus eigenlijk met al zijn klanten mee leeft.

Tijdens een Japanse burgeroorlog in de 14e eeuw ontvluchten gehavende samurai het strijdveld via een hoog gras. Tussen dit gras wonen de echtgenote en vrouw van een krijger. Wachtend op zijn thuiskomst leven ze in armoede en door de passerende samurai te vermoorden en hun wapens te verkopen. Dan komt de oude vriend van Kichi alleen terug van het slagveld...

Onibaba is een prima Japanse Horror van Kaneto Shindô. De film is eigenlijk grotendeels een drama met behoorlijk wat sfeer en uiteindelijk een soort van Horror die we in het westen Gotisch zouden noemen. Het duurt mischien net wat te lang voordat de film echt interessant wordt, maar het verstilde effect van het hoge gras in zwart-wit maakt je als kijker erg geduldig.

Het demonenmasker uit deze film inspireerde William Friedkin voor de make-up van de demon in The Exorcist. En het hele concept van Dèmoni met het masker hebben Dario Argento en Lamberto Bava ook van deze film.

Erg mooie zwart-wit fotografie en een aardig verhaal.

Leuke en vermakelijke film. Redelijke stemmen. Leuk verhaal. Goede humor. Maar de animatie is echt zwaar klote. Bagger CGI.

"I think it's unwise to use movies as a guide for reality. Don't you Inspector?"

Op 20 April werd bij Cinema Egzotik in het Eye Filmmuseum (in aanwezigheid van de grootmeester zelf!) niet alleen een prachtige 4K restauratie van Suspiria, maar ook een mooie 2K print van Opera vertoond. Een goede aanleiding om mijn recensie eens te hernieuwen en de film nogmaals onder de loep te nemen.

Omdat de grote ster is verongelukt krijgt de jonge Operazangeres Betty de hoofdrol in een opvoering van Verdi’s MacBeth. De Opera van MacBeth schijnt vervloekt te zijn en ook deze opvoering is niet zonder problemen. Een gestoorde fan vermoord de vrienden van Betty en dwingt haar om toe te kijken. Wie is deze sadistische moordenaar?

De heren van Cinema Egzotik vertoonde de Italiaanse versie van Opera. Eerder had ik alleen de belabberde Engelse dub gezien en dus was het een verademing om de (veel minder storende) Italiaanse audio een keer te horen. Je mist enkel de originele Engelse stem van Ian Charleson, verder zijn toch vrijwel alle acteurs Italiaans. Toen Martin Koolhoven Argento vroeg of de Engelse of de Italiaanse versie zijn voorkeur genoot, zij hij: “Language is not Important, it’s the images that are important.”
Cristina Marsillach speelt een goede hoofdrol als Betty. Toch schijnen Argento en de rest van de crew en cast haar een moeilijk persoon om mee te werken te vinden. Marsillach was eigenlijk een model en schijnt een typische diva-houding te hebben gehad tijdens de productie.

VERHAAL & INHOUD
Het verhaal is behoorlijk naïef en Argento windt er geen doekjes om dat het plot vooral wordt gebruik zodat situaties ontstaan om bepaalde locaties te gebruiken en mooie plaatjes te schieten. De film begint met een soort Phantom of the Opera-tafereel (een film die Argento later overigens nog zou remaken). Er schijnt een soort vloek te rusten op de opera van MacBeth en zodoende gebeuren er een hoop ongelukken (de productie van de film was zelf overigens ook niet zonder problemen, zo is Charleson overreden door een auto en de vader van Argento overleden tijdens de productie). Er blijkt echter meer aan de hand te zijn want Betty wordt geplaagd door nachtmerries van een gemaskerde en zwart gehandschoende man die onder toeziend oog van haar moeder jonge dames toetakelt. Een echte Giallo dus. Wat volgt is Hitchcockiaanse spanning in Betty’s appartement en het Operagebouw.

Het idee voor de naalden die onder Betty’s ogen worden geplakt kreeg Argento toen hij zich er aan ergerde dat er tijdens een voorstelling van een van zijn films mensen hun ogen dichtknepen wanneer er bloed was te zien op het scherm. Naar eigen zeggen zocht hij een manier mensen te dwingen om te kijken en kwam hij op de naalden.

Bij velen zal het op de lachspieren werken, maar Argento’s wereldbeeld, logica en moraal begin ik zelf steeds meer te waarderen. Het idee dat de kraaien de moordenaar hebben herkend en hem herkennen en aanvallen als ze later tijdens de voorstelling worden losgelaten is natuurlijk enigszins stupide. Toch vind ik dit ‘vermenselijken’ van de kraaien eigenlijk wel charmant. Ze willen wraak op hun gesneuvelde broeders! Opera is denk ik ook de meest humoristische/luchtige van Argento’s films (met uitzondering van Four Flies on Grey Velvet dan), niet alleen de dieren maar ook mensen zorgen namelijk voor komische momenten met typisch Italiaanse humor.

Het einde van de film was een beetje uit de toon met de rest van de film. We zijn weer terug in de setting van Phenomena. De moordenaar blijkt nog te leven, Betty doet alsof ze net als haar moeder is en hem wil helpen en dan komt uit het niets een hele delegatie politiemannen met waakhonden die de moordenaar (niet bepaald zachtzinnig) oppakken. Vervolgens horen we Argento zelf als verteller over de balans tussen de natuur en alle levende wezens en zien we hoe Betty een hagedis bevrijdt. Dit hippie-achtige moraal komt bij veel mensen vreemd over naar al het geweld dat we eerder hebben gezien, destijds werd in de bioscoop boe geroepen en bij Cinema Egzotik schoot ook iedereen in de lach. Het is een typisch voorbeeld van Argento die zijn wereldbeeld opdringt aan een publiek dat daar nog niet klaar voor was/is. Dit einde is overigens geïnspireerd door het boek Red Dragon. Argento ergerde zich eraan dat Michael Mann het in de verfilming Manhunter niet had gebruikt en daarom wilde hij er in Opera iets mee doen.

AUDIOVISUEEL
De film is meesterlijk opgenomen, met name de flashbacks zien er erg goed uit. Geen wonder, want de Oscar-winnende cinematograaf Ronnie Taylor (Star Wars, Barry Lyndon, Gandhi) is speciaal voor Argento naar Italië gekomen. Opvallend aan het camerawerk is dat Argento hier erg veel gebruik heeft gemaakt van (erg lange) bewegende shots, met als hoogtepunt een spectaculair kraan-shot waar de camera in een spiraalbeweging over het publiek van de opera vliegt als zijnde het POV van een kraai. Ook staat de camera zelfs een enkele keer op de kop. Ook bijzonder waren de beelden van de hersens van de moordenaar op het moment dat de moorddrang zich meester van hem maakte. Daarnaast gebruikt Argento weer veel close-ups, met name de beelden van kraaien waren erg sterk, maar Argento laat ook zien dat het display van jaren ’80 stereo-installatie er goed uitziet op film. Het shot waar de politie-inspecteur (Michele Soavi) sterft in Betty’s appartement deed me qua belichting zelfs denken aan Blade Runner en The Hunger van de gebroeders Scott. Je kunt zeggen wat je wil over Opera, maar iedere frame is een klein kunstwerkje. Dat mag ook wel, want het is de duurste film die Argento ooit gemaakt heeft, omdat er in ieder shot een gloednieuwe cameratechniek werd toegepast. Taylor’s hyperrealistische cinematografie (onder andere gekenmerkt door wat meer filmkorrel) is een hele verandering ten opzichte van de nachtmerrieachtige stijl die Argento eerder veel heeft toegepast, het stilisme blijft echt onaangetast en deze terugkeer naar de Giallo (eerder ook al in Tenebre) mag er zeker wezen.

Opera is ongetwijfeld de film waarin Argento de meeste componisten gebruikt voor zijn filmmuziek. Bij Phenomena werd de muziek verzorgd door Goblin en Bill Wyman/Terry Taylor met verder gebruikte muziek van Iron Maiden en andere metalbands. Voor Opera zijn thema’s gemaakt door Claudio Simonetti (Goblin) en Bill Wyman/Terry Taylor, maar ook atmosferische elektronische muziek door Brian Eno/Roger Eno en Heavy metal-muziek van Steel Grave (een pseudoniem van de Italiaanse band Gow). Alsof dat nog geen bonte mix van muziekstijlen was bevat de film (uiteraard) ook nog heel wat Operamuziek van Giuseppe Verdi. Hoewel de overgangen in stijl veel te drastisch zijn, werkt de muziek vreemd genoeg wel. De Operamuziek past goed bij de scènes met camerabewegingen en lijkt zelfs perfect aan te sluiten (of soms juist te contrasteren) met de emoties van de personages, net zoals eerder bij Inferno het geval was.

TOT SLOT
Ik herinner me dat ik ooit een boek van de bibliotheek had geleend over filmregisseurs, ook over Argento stond een stukje met stills uit onder andere deze film. Vooral de foto van Cristina Marsillach met naalden voor haar ogen geplakt intrigeerde me enorm. Zo is mijn interesse in Argento’s werk begonnen. Jaren later zag ik Tenebre en Phenomena en was bijzonder onder de indruk. Vreemd genoeg vond ik Opera toentertijd nogal een tegenvaller. Nu ik precies 2 jaar later vrijwel de hele filmografie van Argento heb gezien en Opera dus onlangs in het Italiaans op het grote, ben ik daar toch op terug gekomen. Opera is namelijk een van Argento’s beste films.

Het nogal naïeve verhaal blijft een mankement van de film, al moet ik zeggen dat dat ook in de Italiaanse versie al veel beter te pruimen is. Nee, Opera moet het vooral hebben van de sterke cinematografie en de Brian De Palma-achtige jaren ’80 Giallo-stijl. Een visueel meesterwerk en voor wie Argento’s stijl kan waarderen ook een bijzonder vermakelijke Thriller. Net als bij menige andere film van Argento wordt de film iedere kijkbeurt een stukje beter.

Goede film over het opsporen van Adolf Eichmann en de aanloop naar zijn proces. Ben Kingsley (die eerder vaak als Joodse personen is gecast) speelt een sterke rol en ook Oscar Isaac deed het goed. Helaas word de zoektocht naar Eichmann in het begin en het uiteindelijke proces maar heel vluchtig behandeld (hiervoor raad ik aan om naar Im Labyrinth des Schweigens (2014) te kijken die deze zaken bij andere Nazi's wel uitvoering behandeld).

Vreemd vond ik dat de film lijkt te suggereren dat Katholieken fout waren in de oorlog. Een priester bij de Argentijnse fascisten, alle Nazi's die voorkomen zijn katholiek en terloops wordt vermeld dat het Vaticaan Eichman in Argentinië heeft gekregen. Het moge duidelijk zijn dat met name dat laatste de grootst mogelijke onzin is. In tegendeel, de kerk heeft met name humanitaire hulp en ideologische kritiek geleverd in de oorlog en in concentratiekampen zaten naast Joden ook "politieke vijanden", waaronder vele katholieke priesters.

Kill, Baby... Kill! is een bijzonder sfeervolle Gotische Horror-film van de Italiaanse Horrormeester Mario Bava. De film verteld het verhaal van een klein dorpje in de greep van een vloek. De geest van een klein meisje maakt steeds meer slachtoffers. Een arts gaat op onderzoek uit.

De film is mooi met Bava's gebruikelijke impressionistische kleurgebruik en heeft een aantal zeer mooie shots. Melissa was erg sterk in beeld gebracht en kwam best creepy over. De muziek was ook erg sterk, al heb ik wel het idee dat Bava zijn eigen muziek recyclet. Ik heb Carlo Rustichelli's muziek namelijk eerder in The Whip and the Body voorbij horen komen.

De film komt wat goedkoper over als bijv. Black Sunday of The Whip and the Body, logisch want halverwege raakte de producenten door het budget heen, waarna Bava en de cast besloten de film voor niets af te maken (wat een toewijding!). Het zag er zeker niet slecht uit, maar ik vond de mediterrane bouwvalletjes niet echt passen bij de Oostenrijk-Hongaarse namen die de personages in de film hebben.

Kill, Baby... Kill! was een vermakelijk en sfeervol filmpje, maar hoewel het voor een Gothische horror uit de jaren '60 een origineel uitgangspunt heeft, was het verhaal niet echt goed uitgewerkt. Uiteindelijk vond ik het bij vlagen een beetje saai worden en de ontknoping was ook niet heel indrukwekkend. Toch zeker geen onaardige film.

Een zeer getalenteerde pianist verminkt zijn handen in een ongeluk. De doctoreren weten zijn handen te herstellen met hulp van transplantaten van een geëxecuteerde moordenaar. De pianist voelt dat de handen hem willen aanzetten tot moord.

Orlacs Hände is qua camerawerk misschien een stuk minder expressionistisch als Wiene's eerdere Das Cabinet des Dr. Caligari, maar qua thematiek en acteerwerk sluit het allemaal naadloos bij de stroming aan. Conrad Veidt speelde op een leuke manier de kwelling die hij onderging door de moordadige handen. Compleet met dikke bloedvaten op zijn hoofd en in zijn handen.

Uiteindelijk is het vooral een film over suggestie. De pianist maakt zijn kwelling door omdat hij denkt dat zijn handen van een moordenaar zijn, maar uiteindelijk blijkt dat dat helemaal niet zo is. Al die tijd liep hij zichzelf dus wijs te maken dat de handen van de moordenaar invloed op hem hebben.

Al met al weer een interessante Duitse stomme film. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat bij mijn versie geen pianomuziek onder de piano-scènes had. Dat was toch een stuk sterker geweest denk ik.

Mario Bava begon zijn regisseurs-carrière als assistent van Riccardo Freda. Waar Bava zijn oude leermeester later ruim zou overtreffen met zijn gestileerde Giallo en Gothische horror, moeten we na het zien van deze film van Freda toch concluderen dat Bava zijn bijzondere belichtingsmethode deels van Freda heeft. Voorheen maakte Bava namelijk films in zwart-wit. Barbara Steele zal Freda dan wel weer van Bava hebben.

De gerenommeerde Dokter Hichcock vermoord per ongeluk zijn vrouw met een overdosis chloroform. Hij verlaat zijn villa en gaat opzoek naar een nieuwe vrouw. Jaren later komt hij samen met zijn bruid weer terug naar zijn huis. Hier wordt zijn nieuwe vrouw echter geplaagd door het spook van zijn eerste vrouw.

In een opzicht hebben de Italianen toch echt een voordeel op Amerikanen zoals Roger Corman. Corman moest voor zijn goedkope films alle decors opbouwen van dunne houten platen, papier maché en wat dan ook. Freda en Bava konden simpelweg een compleet ingericht gebouw uit de gewenste tijdperiode afhuren. De artistieke gekleurde belichting en de verzorgde locaties geven een goed verzorgde indruk. Alleen werken dubbings en het verhaal dan nog tegen.

Het is een vrij Edgar Allan Poe-achtig verhaal, maar veel heeft het niet echt om het lijf. Daarnaast zien we ook maar weinig schokkende dingen. Dr. Hichcock is zeker onethisch, maar geen echte horror-dokter die van hakken en zagen houd. Wel wordt er gehint op Necrofilie, maar echt zien doen we niets.

Aardig sfeerwerkje van de Italianen.

Waar kleurenmeester Mario Bava in de jaren '60 nog sfeervolle Gotische horror, Italiaanse avonturenfilms en vroege Gialli maakte werd vanaf de jaren '70 ineens een hippe eigentijdse setting de norm voor al zijn films. Bij de Giallo Bay of Blood werkte dit goed, maar verder voelen de Gotische sferen een beetje out-of-place in de funky 70s.

Baron Blood verteld het verhaal van Peter Kleist die afrijst naar Oostenrijk om het kasteel van zijn voorvaderen te bezoeken. Daar komt hij erachter dat hij afstamt van de beruchte Baron von Kleist die bekend stond om zijn martelmethoden en die volgens de legende door een heks vervloekt werd om terug te keren naar het rijk der levenden...

De film speelt zich af in Oostenrijk en zodoende spreekt iedereen in de Engelse dub met een Duits accent dat je aan films uit de jaren '30 doet denken. Soms vergeten ze ook ineens het Duitse accent of praten ze echt Duits waardoor het nogal rommelig overkomt. Wonder boven wonder wilde Joseph Cotten (Citizen Kane, The Third Man) de rol overnemen die Vincent Price had geweigerd.

De setting is werkelijk prachtig. Het kasteel Burg Kreuzenstein is uitermate geschikt voor de sfeervolle belichting van Bava en de sfeer is dan ook om te smullen in deze film. De muziek was vaak net iets te duidelijk een product van de jaren '70.

Audiovisueel is er niet zo gek veel mis met Baron Blood. Heerlijk sfeertje en lekker gotisch. Alleen de dialogen waren een beetje tenenkrommend en het plot nogal afgezaagd. "Hey, zullen we een toverspreuk op lezen om mijn moordzuchtige voorvader tot level te wekken?"... Aardig, maar kan niet tippen aan Black Sunday en Black Sabbath.

"Death of a loved one can lead people to do the strangest things."

Een streng christelijke vrouw woont samen met haar twee kinderen in een groot afgelegen huis op een eiland aan de Britse kust. Haar man is nog steeds niet terug van het front en haar kinderen lijden aan een vreemde huidziekte waardoor ze geen zonlicht kunnen verdragen. Als ineens de hele huishouding is verdwenen huurt ze nieuw personeel in. Het personeel moet erg wennen aan de stikte regels. Dan gebeuren er vreemde dingen in het huis...

Goed acteerwerk van Nicole Kidman. Christopher Eccleston (Doctor Who) heeft een erg kleine rol als de echtgenoot, maar deed het ook zeker niet slecht. Die Eric Sykes, de tuinman, leek enorm veel op James Doohan (Scotty uit Star Trek) en ik dacht eerst ook dat het hem echt was. Ook de kinderen spelen erg goed voor hun leeftijd, verder ook allemaal prima Britse acteurs.

Alejandro Amenábar is een van de weinige (jonge) regisseurs die zijn eigen soundtrack maakt. Een zeer degelijke orkestrale score die erg goed werkt in de suspense momenten, maar vaak niet erg aanwezig is en niet echt memorabele melodieën heeft.

De film is mooi opgenomen. Vooral de enorm sfeervolle locatie van het landhuis in de mist is schitterend. In wide-screen had het misschien nog beter gewerkt, maar dat is natuurlijk niet zo'n punt. De film is nog op celluloid opgenomen en dat is te zien, heeft niet de doodse uitstraling van een digitale opname.

Het verhaal vond ik erg sterk en mysterieus. Al meteen ben je benieuwt wat er allemaal zou gaan gebeuren. Uiteindelijk denk je dat je weet hoe alles in elkaar zit maar dan krijgen we de totaal onverwachte wending dat de nieuwe huishouders spoken zijn. Daarbovenop komt ook nog dat aan het einde blijkt dat zij zelf de 'indringers' zijn, zij zijn de spoken en de mysterieuze geluiden en contacten zijn die van de nieuwe inwoners van het huis. Enorm sterk om het een keer helemaal omgedraaid te zien. Vraag me wel af of alles helemaal klopt als ik hem nu nog een keer zou kijken... maar ik vermoed dat dat wel in orde is. De film is gebaseerd op het spookverhaal The Turn of the Screw van Henry James, maar is toch qua plot erg anders als het boek. The Innocents (1961) is gebaseerd op dat zelfde boek.

Alles samen een erg sterke mysterie van regisseur Alejandro Amenábar. Ben inmiddels ook erg benieuwt geworden naar zijn Spaanse films en zal binnenkort Abre Los Ojos een keer gaan kijken.

L'Ours verteld het ontroerende verhaal van een klein beertje dat door een ongeluk zijn moeder verliest. Hij ontmoet een andere beer waar hij mee optrekt, maar dan komen er jagers die de beren willen vangen...

De film is echt prachtig opgenomen en de schitterende locaties en mooie dieren komen volledig tot hun recht . De film komt haast niet geënsceneerd over, maar de cinematografie is toch erg sterk en er zitten veel verschillende camerahoeken in. In andere 'natuurdocumentaires met een verhaal' is dat vaak niet het geval, de voice-overs zijn daar ook ergerlijk en ontbreken hier gelukkig. De film ziet er door de 4K-restauratie erg modern uit, alleen de effecten in de droomscènes en hallucinaties (zoals de stop-motion kikkers) herinneren je eraan dat de film in de jaren ’80 gemaakt is. Ook de muziek van Philippe Sarde is erg mooi en ontroerend.

Het beertje dat de hoofdrol vertolkt in de film, Youk, is in 2011 overleden in Dierpark Emmen waar hij sinds 1994 is verbleven. Bart the Bear (de grote beer) is een bekende filmbeer die in talloze Hollywood-films een rol speelt. De geluidjes die de kleine beer maakt waren wel een beetje apart en leken haast door een mens gemaakt, ik heb geen flauw idee hoe berenjongen echt klinken maar na wat zoekwerk blijkt dat het over het algemeen toch een zwaarder geluid is. Verder niet heel storend.

Met L'Ours schetst regisseur Jean-Jacques Annaud een ijzersterk portret van de natuur, die zowel schitterend, ontzagwekkend als wreed kan zijn. De mens maakt het de dieren weer eens erg moeilijk. Toch zijn de jagers in de film niet alleen maar schurken, je ziet ook dat ze het zelf moeilijk hebben en hun jachthonden hebben het zwaar te verduren onder de grote beer. Uiteindelijk laten ze het beertje ook gaan. De scènes met de honden en de poema waren best heftig, gelukkig wordt heel duidelijk verteld dat de dieren geen moment echt gevaar hebben geleden aan het einde van de film.

Al met al is L'Ours een prachtige film zoals ik er weinig heb gezien. Het verhaal had opzich beter gekund, maar de prachtige beelden en ontroerende momenten maken dat ruimschoots goed. (Ook een schitterende poster trouwens.)

"You're supposed to protect us! You're the police! It's your job! Where are your men?"

- "My men? My men are shit."

Geweldige film van Peter Hyams. Voelde heel erg aan als Alien en Blade Runner, sterker nog; ik denk dat Outland zich in het zelfde universum afspeelt als Alien.

Misschien wel de beste rol van Sean Connery die ik tot nu toe gezien heb. Connery weet perfect emotie en karakter uit te stralen en is heer een erg sterke actie held. Verder is het acteerwerk in Outland ook goed.

Regisseur Peter Hyams was toendertijd erg onder de indruk van Alien en toen hij een Western in ruimte-setting wou maken huurde hij een paar mensen van het team van Alien en Star Wars in. Een jaar later zou het zelfde team weer met Ridely Scott Blade Runner maken en drie jaar later weer met Hyams 2010. Allemaal topfilms met de beste sets, special effects en production dising die ik ooit heb gezien. Fox maakte een grote fout om Ladd te ontslaan, hij is namelijk voor zichzelf begonnen en ging films maken zoals Star Wars (een film die hij nog voor Fox heeft geproduceerd).

Hyams is een van de enige regisseurs die zijn eigen cinematografie doet en ik moet zeggen dat de man briljant is. Outland is een van de best opgenomen films die ik ooit heb gezien.

Jerry Goldsmith heeft (net als bij Alien) een erg atmosferische soundtrack gecomponeerd voor Outland. Hoewel hij er zelf niet helemaal tevreden over was vind ik het een van zijn beste werken. De muziek weet een mysterieuze sfeer over te brengen die erg goed bij de film past.

De special effects van Outland zijn ook erg mooi. Heerlijk al die schaalmodellen. In plaats van green- of bluescreen is hier gebruik gemaakt van Frontprojection en dat is te zien. Ik ben een heel grote fan van deze techniek want het ziet er duizend keer beter uit. Toendertijd dachten wetenschappers dat in een atmosfeer van 0 je hoofd zou exploderen door het opzwellen van bloed etc... tegenwoordig is dat volstrekt belachelijk gebleken, het ziet er misschien een beetje cheesy uit maar je moet toegeven dat ze niet vaak zulke goede hoofd explosies maken (in Total Recall) deden ze trouwens iets soortgelijks).

Al met al is Outland een heel goede film en de lage waardering is mij dan ook een groot raadsel. Connery op zijn best, een erg geslaagd en mysterieus western verhaal, heerlijke setting, mooie beelden en mooie soundtrack.

Aanrader.

"Are you gonna pull those pistols or whistle Dixie?"

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog wordt de familie van Josey Wales uitgemoord door Noorderse soldaten. Hij sluit zich aan bij rebbelen van het Zuiderse leger. Na de oorlog weigert hij zich over te geven en komt er een prijs op zijn hoofd...

Josey Wales is mischien wel het beste Clint Eastwood-personage. Een brute, onverschrokken gunfighter die alles en iedereen onder kitst (letterlijk), maar het toch niet kan laten iemand in nood te helpen.

Eastwood maakt een erg genuanceerde Western. Tegenwoordig horen we vaak negatieve dingen over het verleden van de Zuiderse staten, slavernij en dergelijke. Wat we minder vaak horen is dat het Noorden mensen heeft geëxecuteerd, genocide heeft gepleegd op enkele indianenstammen en de overige heeft 'heropgevoed' waardoor de cultuur van de Native Americans zo goed als verdwenen is. De film bekijkt de Burgeroorlog vanuit een Zuiders perspectief en heeft een realistische weergave van de indianen. De oude Indiaan Lone Watie wordt gespeeld door Chief Dan George, een echt opperhoofd geboren in 1899. Destijds waren de reacties van Native Americans dan ook erg positief op deze Western.

Opvallend is hoe modern The Outlaw Josey Wales overkomt. De film ziet er niet gedateerder uit als Pale Rider van 10 jaar later of Unforgiven van 20 jaar later. Goede cinematografie met prachtige beelden van de Amerikaanse natuur. De muziek van Jerry Fielding was prima, maar niet heel erg bijzonder.

De film lijkt in veel aspecten een soort tegen-reactie op de Spaghetti Western. Eastwood gebruikt bewust de mooie Amerikaanse natuur, die de in Spanje gefilmde Spaghetti Westerns niet hebben en voegt Amerikaanse volksmuziek toe om het allemaal nog authentieker te maken.

The Outlaw Josey Wales is een van de allerbeste Westerns. Een mooi avontuur in het wilde westen op realistische wijze gebracht en met Eastwood als onverschrokken gunfighter.

Nature's first green is gold,

Her hardest hue to hold.

Her early leaf's a flower;

But only so an hour.

Then leaf subsides to leaf,

So Eden sank to grief,

So dawn goes down to day

Nothing gold can stay.

- Robert Frost

Francis Ford Coppola mag zichzelf een van de meest invloedrijke en succesvolle regisseurs van de jaren '70 noemen. Opmerkelijk is dat de films die hij later heeft gemaakt allemaal veel minder bekend zijn en er op het eerste gezicht ook minder uit springen.

De broers Ponyboy en Sodapop worden door hun oudere broer Darrel opgevoed na het overlijden van hun ouders. Ze behoren allemaal tot de Greasers, de bende uit het armere gedeelte van de stad, en zijn continu in strijd met de Socs uit de villawijken. Ponyboy is een dromer en wordt stiekem verliefd op Cherry - een Soc-meisje - waardoor de Socs het op hem gemunt hebben. Zijn beste vriend Johnny vermoord een Soc om Ponyboy te redden, waarna ze samen in een verlaten kerk moeten onderduiken.

De film is gebaseerd op een boek van S.E. Hinton. Coppola heeft het boek verfilmd omdat een grote groep studenten uit Fresno, California hem brieven stuurde met de vraag of hij het boek zou willen verfilmen. Na het boek gelezen te hebben was Coppola zo onder de indruk dat hij niet alleen The Outsiders maar ook Rumble Fish maakte.

Zoals we van iemand als Coppola kunnen verwachten is de film cinematografisch erg sterk. Met name de nachtscènes en de beelden van zonsondergang waren heel erg indrukwekkend in beeld gebracht. De muziek is gecomponeerd door de vader van Francis, Carmine Coppola en heeft een titelsong van Stevie Wonder.

Vele van de hoofdrolspelers zouden later in de jaren ’80 grootheden worden. Patrick Swayze (Dirty Dancing), Ralph Macchio (The Karate Kid), Emilio Estevez (The Breakfast Club), Tom Cruise (Risky Business, Top Gun) . C. Thomas Howell speelt een sterke hoofdrol, vooral wanneer hij samen met Macchio te zien is.

The Outsiders is een mooi jeugddrama over de jaren ‘50/’60, dat net zoals Stand By Me de broederschap tussen vrienden laat zien en net zoals American Graffiti en Hearts in Atlantis een mooi nostalgisch beeld van de tijd schetst. Opmerkelijk dat in een film over macho-bendes zoveel gefocust wordt op gevoelens, dat kon ook alleen maar in de jaren ’80.

Stay gold, Ponyboy. Stay gold.

Over the Hedge (Beesten bij de Buren) is een film die ik vroeger ook vaak gezien heb en kwam vandaag toevallig weer voorbij op TV. Het is een beetje een drukke over-the-top film en de humor is een nogal lomp en cliché, maar de moraal van het verhaal is echt fantastisch. Als je het antropomorfisme (het idee dat dieren precies zoals mensen zouden zijn) negeert en het als allegorie (verhaal waarin een personage een symbool is voor iets anders) ziet dan is het echt een heel mooi en leerzaam verhaal voor kinderen.

Een wasbeer wordt gevangen door een beer die hem dwingt om eten van mensen te stelen, anders eet de beer hem op. De wasbeer komt in het bos een gemeenschap van dieren tegen. De leider van deze gemeenschap, een schildpad (een soort starre conservatief met een sterk geweten) voelt aan dat het niet goed zit met de wasbeer maar de gemeenschap besluit hem een kans te geven. De wasbeer misbruikt hun vertrouwen echter en overtuigd ze dat ze van mensen moeten stelen. De schildpad voelt zich hier heel slecht hierover "dit is geen voedsel, dit is rommel, we moeten het teruggeven aan de mensen" maar de andere dieren begrijpen dat niet. Uiteindelijk verraad de wasbeer de dieren en levert hij het eten dat ze hebben gestolen over aan de beer. Tegelijk ziet hij hoe een Karen (een totaal onsympathieke vrouw) de dieren laat verdelgen door een ongediertebestrijder en dan besluit de wasbeer dat hij liever onderdeel van hun gemeenschap is dan dat hij een leven van verraad leeft voor de beer in eenzaamheid. Hij keert terug en probeert de dieren te helpen terwijl de beer hem op de hielen zit. De gemeenschap is boos op hem en wil hem nu afwijzen, maar het is nu juist de schildpad die pleit om hem wel op te nemen "hij kwam terug voor ons". De dubbele moraal is dus: faciliteer het kwaad niet, maar ga de strijd aan met het kwaad én gemeenschap en familie zijn belangrijker dan wat voor bezit dan ook.

We vergeten soms dat een van de redenen dat Dreamworks is opgericht was dat Disney animators niet toestond om Religieuze/christelijke films te maken (dit is waarom Prince of Egypt over Mozes de eerste Dreamworks animatiefilm was) en die christelijke moraal zit stiekem in veel van hun films op verschillende wijzen verstopt. Zeker ook in Over the Hedge. (Zie ook: Recensie van de censor van de Rooms-Katholieke Bisschoppen van de VS)