Opinions

"Nobody hates history. They hate their own histories."

Erg goede film van Ron Howard. Ik heb het boek niet gelezen maar ik denk dat het vrij letterlijk verfilmt is, aangezien de film als een boek aanvoelt.

Omdat ik persoonlijk erg geïnteresseerd ben in geschiedenis en dan geschiedenis van het Christendom in het bijzonder intrigeerde het verhaal me natuurlijk enorm. Wel moet ik zeggen dat het af en toe zo onwaarschijnlijk is dat het weer een beetje typisch word. Hoe dan ook het blijft geniaal bedacht. Al vroeg ik me steeds af wat nou is verzonnen, wat op verregaande theorieën is gebaseerd en wat daadwerkelijk bewezen is.

Ik vind het ook goed van Howard dat in plaats van de acteurs alleen te laten vertellen dat hij ook laat zien. Scènes die zich in de middeleeuwen afspelen enzo, voegt echt wat toe. Ben daardoor ook erg benieuwt naar de extended cut.

Slim van Tom Hanks dat hij voor deze film een beetje een andere look heeft aangenomen. Bij een boekverfilming is het prettig als niet iedereen eruit ziet als een bekende acteur. Ian McKellen was ook erg goed (al heb ik aan het eind wat vraagtekens over zijn personage). Een keer wat anders als Gandalf.

Kortom een erg goede film met een goed verhaal en uitstekende opnames.

"Het zijn de daden die een pastoor maken, niet het kostuum."
- Priester Daens, die het gedachtegoed van Gandhi verwoord in de film.

Genomineerd voor de Oscar voor beste buitenlandse film. Winnaar van beste Belgische film en grote winnaar van het filmfestival van Shangai en Milaan. Beste film van 1992 volgens het OCIC (Katholieke Cinematografische Instituut).

Daens van Stijn Coninx verteld het verhaal van priester Adolf Daens. Aan het eind van de 19e eeuw heerst er grote armoede onder de Vlaamse fabrieksarbeiders van Aalst. Kinderen sterven van de honger en aan ongelukken in de fabriek. Daens zet zich in voor de situatie van de armen. Tot ongenoegen van de Franse fabriekseigenaren en de Katholieke partij, waarop Daens de eerste Christen-democratische partij van België opricht. De Kerk is niet blij met de onderlinge strijd tussen Christen-democraten en de Katholieke partij.

Jan Decleir speelt een meesterlijke rol als de priester die zijn tijd vooruit is. Hij weet perfect over te brengen hoe Daens zowel een zwaar gelovig man is, als een man die er alles voor over heeft om de armen te helpen. Michael Pas - die mensen ongetwijfeld zullen herkennen als de stem van Kuifje - speelt een jonge socialist en Antje de Boeck speelde erg sterk als de jonge Nette. Verder was de Franse en Nederlandse cast (die koning, fabrieksdirecteurs en kerk speelde) ook niet slecht.

De DVD heeft geen ondertiteling voor de Nederlandse dialogen. Gezien ik Vlamingen beter versta als de meeste Nederlandse acteurs (die nogal kunnen mompelen) is dat hier niet zo'n probleem. Wel jammer was dat het lijkt alsof er een gedeelte van het beeld is afgesneden (in close-ups mist steeds het bovenste gedeelte van het hoofd). Ook is als master voor de DVD waarschijnlijk een VHS genomen, net als in Nederland helaas zo vaak gedaan is.

Daens geeft een voortreffelijk tijdsbeeld van de 19e eeuw en confronteert ons met de akelige werkomstandigheden waarin kinderen verkeerden in die tijd. De machines lijken regelrecht uit een Horror-film te komen. De armoede op straat, de industrialisering, maar ook politieke ontwikkelingen zoals het ontstaan van het Socialisme, het Liberalisme en de Christen-democratie. En daarnaast ook het eeuwige dilemma binnen de Kerk, waarin het volgen van de schrift soms botst met de veilige weg en een enkele Priester soms ver vooruit loopt op zijn conservatieve superieuren. Daens moet zich distantiëren van 'socialistische' bedoelingen en de arbeiders gehoorzaam houden. Hij blijft zich echter inzetten voor de armen en wordt uit zijn ambt gezet. Pas in 2015 werd hij door de Kerk in ere hersteld en werd er een mis gehouden voor zijn nagedachtenis.

Al met al vind ik dit een ijzersterk drama van onze zuiderburen. Uitstekend acteerwerk, goede cinematografie en prachtige muziek van Dirk Brossé. Ik moest herhaaldelijk denken aan Novecento denken die ook over een veranderend politiek klimaat en de omstandigheden van arbeiders gaat. Naar mijn mening is Coninx er veel beter in geslaagd als Bertolucci om een film te maken die de verschillende aspecten op een overtuigende manier brengt.

Geweldig epos over het ontstaan van de Christen-democratie en het dappere verzet van Vlaamse arbeiders tegen de Franse kapitalisten.

Na het zien van de geweldige misdaad tv-serie Penoza, benieuwt geworden naar de films van regisseur Diederik van Rooijen.

Daglicht verteld het verhaal over een drukke alleenstaande advocate en haar klassiek autistische zoontje. Als ze op een dag in het huis van haar moeder verblijft ontdekt ze dat ze een broer heeft. Haar broer heeft ook een zware vorm van autisme en is wegens moord tot TBS veroordeelt. Ze zoekt hem op in de kliniek en probeert er achter te komen waarom zijn bestaan voor haar is verzwegen... Gebaseerd op de gelijknamige roman van Marion Pauw.

Angela Schijf deed het prima in de hoofdrol en Derek de Lint en Monique van de Ven waren ook zeker niet slecht. Fedja van Huêt vond ik echter het beste als de zwaar autistische Ray. Hij treed een beetje in de voedsporen van Dustin Hoffman, die ook al de maniertjes van een klassiek autist na deed in Rain Man. Het acteerwerk was niet slecht, maar wel een beetje 'gemaakt'. Dat kunnen we de acteurs echter niet verwijten, want de dialogen zijn zo onnatuurlijk op papier gezet dat het ook onmogelijk is om het niet onnatuurlijk te laten klinken.

Het verhaal had in het begin wat beter spanning op kunnen bouwen, want het was wel heel vlot gedaan. Verder was een groot deel eigenlijk vrij voorspelbaar. Tegen het einde aan wist de film toch nog best spannend te worden en ook bleef de film de hele tijd vermakelijk. Het verhaal heeft een aantal 'probleempjes', maar die wijd ik aan het boek waar het op is gebaseerd en de casting keuze die de uitkomst minder geloofwaardig maakt (Monique van de Ven is pas in de 60 en kan dus nooit overgrootmoeder zijn, Angela en Fedja zijn even oud en kunnen geen vader en dochter zijn. Maar goed ik bespeur ook wat verouderings make-up, dus het is wel geprobeerd).

Net als Penoza is Daglicht ook erg mooi geschoten, in de (mooie) omgeving van Arnhem. Het kleurgebruik was mooi en kalm en er zaten een aantal gave close-ups in de film. De manier waarop de flash-backs verdraait worden was haast Hitchcockiaans/Argentoësk. De muziek van Bart Westerlaken (tevens van Penoza) was erg goed en hielp de film spannend te blijven, al zaten er geen memorabele melodieën in.

Ik heb zelf Autisme en ik erger me er altijd aan dat in films eigenlijk alleen maar klassiek autisten of andere extreme varianten worden behandeld. Dat terwijl de meeste autisten eigenlijk heel 'normaal' zijn. Door films als Daglicht en Rain Man krijgen mensen een verkeerd beeld van Autisme. Autisme is geen ziekte of aandoening, maar simpelweg een verzamelnaam voor benamingen van gedragskenmerken. Autisme is niet erfelijk, maar die gedragskenmerken wel. Op mannen is het erfelijk overdraagbaar, vrouwen niet, vandaar dat er meer mannen met Autisme zijn (en dat Iris in de film ook geen autisme heeft). Iedere autist heeft een andere combinatie van die gedragskenmerken, waardoor letterlijk iedere autist anders is. Overigens zijn heel veel volwassenen nu ook gewoon autistisch, alleen weten ze dat niet omdat er vroeger niet op getest werd. Ik vind het altijd heel vervelend als mensen denken dat ze heel duidelijk moeten praten alsof ik achterlijk ben (vandaar dat ik dat stukje in de film wel kon waarderen) of dat ik een of andere beperking of ziekte heb. Het aantal klassiek autisten is erg laag en aan de meeste autisten zul je helemaal niets vreemds kunnen zien. Ik zit al een tijdje op het speciaal onderwijs, met alleen maar autisten, en behalve dat de meeste van ons wat minder sociaal of terughoudender zijn en specifieke interesses hebben verschillen we weinig van 'normale' kinderen. Daniel Verbaan vond ik - zeker gezien zijn leeftijd - wel bijzonder goed spelen als Aron, al zou hij zelfs bij ons op het speciaal onderwijs raar zijn gevonden door het herhalen van bepaalde woorden en die woedeaanvallen. Ook Fedja heeft het knap gedaan, maar veel maniertjes zijn wat te overdreven uitgewerkt.

De scène met dat hondje vond ik trouwens bijzonder naar en ik snap niet goed wat daar nou de toevoeging van was. Überhaupt snap ik niet waarom er in films van die rot kinderen zijn die dieren wat aandoen of anderen dwingen zoiets te doen. Dan ben je pas gestoord.

Al met al vind in Daglicht toch een erg goede film van Nederlandse bodem. De film is vrij voorspelbaar maar wel spannend en erg vermakelijk, de cinematografie is dik in orde en het acteerwerk is prima. Van mij mogen er zeker meer van dit soort films worden gemaakt in ons land. Diederik van Rooijen blijkt echt een talent en ik ben erg benieuwt met wat zijn volgende project zal zijn. Naar verluid werkt hij momenteel aan een horror-film in Amerika en is hij zelfs betrokken bij een remake van Alfred Hitchcock's The Birds (als dat maar goed gaat...).

"We shall dive down through black abysses... and in that lair of the Deep Ones we shall dwell amidst wonder and glory forever." - H.P. Lovecraft

Stuart Gordon's Dagon is maar losjes gebaseerd op het verhaal van Lovecraft, zoals hier meer word vermeld is het eerder een verfilming van The Shadows Over Innsmouth met elementen uit Dagon.

Werken een heleboel Spanjaarden aan deze film. Waarom Spanje? Ik heb geen idee, het verhaal speelt zich volgens mij niet specifiek ergens af en zo wel dan in Amerika natuurlijk. In ieder geval doet Ezra Godden het best aardig, al word het vervelend dat hij steeds van die Amerikaan-in-het-buitenland taferelen aanhaalt. Francisco Rabal speelt een Spaanse zwerver en ik vond zijn personage best sympathiek, wat vrij uniek is bij een horror-film, maar het vervelende was dat ik geen enkel woord verstond van wat hij zei. Dat Spaanse-accent (?) mocht wat minder overdreven of ze hadden ingebrande Engelse subs moeten doen. Deze film is aan Rabal opgedragen omdat hij kort na de opnames is overleden.

De effecten waren best goed. Gore en Make-up waren allemaal erg sterk. Er zitten maar een paar shots in met CGI, die is erg ondermaats, maar daar kijk je wel omheen.

Gordon heeft het nog steeds. Goede horror-film met een goede spanningsopbouw. De opnames waren allemaal in orde. Heb me prima vermaakt met deze film.

"Joe, jij bent slim" "En gemeen"

Vermakelijke film. Wel veel minder als Kuifje en het Haaienmeer en De Fluit met de Zes Smurfen (die rond die zelfde tijd zijn gemaakt).

Qua animatie varieert het van goed tot matig. De Kuifje films en ook de Smurfen film zijn veel beter geanimeerd. Lucky Luke en de Daltons zijn wel best goed geanimeerd.

Het is inderdaad een beetje tegen het flauw aan (vooral in het begin) maar naar mate de film zich vordert verdwijnt dat een beetje. Leuke animatie western.

Het Nummer "I'm a Poor Lonesome Cowboy" is geweldig (later ook tune van de tv-serie geworden).

Geregisseerd door niemand minder dan René Goscinny zelf.

Deze Horror-Komedie van Roman Polanski stond ook al een tijdje op mijn 'Nog kijken'-lijst. Polanski is een veelzijdig regisseur, ook binnen het Horror-genre, van films als Rosemary's Baby tot een komische film die de Gotische horror van de jaren '60 een beetje op de hak neemt.

De film verteld het verhaal over hoe een professor en zijn assistent door Oost-Europa reizen opzoek naar een vampier om te doden. Als ze bij een afgelegen dorpje aankomen lijkt het dan eindelijk zover te zijn. Een jonge dame - waar de assistent een oogje op had - wordt ontvoerd door oude graaf...

Hoewel Polanksi zichzelf niet in de credits heeft gezet speelt hij eigenlijk de hoofdrol. Net als in The Tennant vond ik hem ook hier weer goed spelen, grappig bescheiden personage heeft hij hier. Jack MacGowran vertolkte de rol van de excentrieke professor op een leuke manier. Ferdy Mayne zette overigens ook een sterke vampier neer. En de mooie Sharon Tate was natuurlijk ook leuk om te zien, alleen erg apart als je bedenkt dat ze na deze film met Polanski zou gaan trouwen en 2 jaar later al op beestachtige wijze zou worden vermoord door the Manson family.

De setting van de film is erg mooi en sfeervol, in tegenstelling tot veel films van die tijd is hij grotendeels op locatie opgenomen, wat zorgt voor een realistisch decor. De humor wordt veroorzaakt door een prettige luchtigheid en een aantal erg slim gevonden grappen. Een Joodse vampier die niet door een kruis kon worden tegengehouden of een vampier die met zijn tanden vast zit in een boek, vond ik wel geestig. De film is verder mooi opgenomen in Panavision en had een aantal erg geslaagde special effects en trucjes voor de vampieren waren ook goed uitgevoerd.

The Fearless Vampire Killers was een vermakelijke 'Gotische komedie' van Roman Polanski. Soms werkt Horror/Komedie niet en soms wel, hier was het toch best aardig. Het duistere einde verwacht je niet bij zo'n luchtige film, erg leuk gevonden.

"The strangeness of this life cannot be measured: in trying to produce my own death, I was elevated to the status of a living hero."

Geweldige film. Erg goede cast, erg goed gefilmd, prachtige locaties en een geweldige soundtrack van John Barry.

Erg sterk verhaal met actie en romantiek, een perfecte western.

Een echte must-see.

John Murdoch ontwaakt in een badkuip en lijdt aan geheugenverlies. Hij wordt verdacht van een aantal mysterieuze moorden. Als hij probeert om de stad te verlaten ontdekt hij echter een duister geheim.

Rufus Sewell vertolkte een prima hoofdrol en William Hurt was ook goed als de detective. Kiefer Sutherland speelde wel goed, maar de manier waarop hij praatte (voortdurend buiten adem) werd op een gegeven moment erg irritant. Jennifer Connelly is natuurlijk altijd fijn om te zien.

Dark City is een geniaal bedachte en zeer creatieve Sciencefiction film. De film combineert op een geslaagde manier Film noir met Cyberpunk tot het zogenaamde Tech noir. Prachtige jaren '30 architectuur en mooie donkere designs. De Strangers vond ik ook erg gave figuren, zo'n beetje hoe cenobites eruit zouden zien als Terry Gilliam ze ontworpen zou hebben. Ze deden me een beetje denken aan de Nosferatu-variant van de Vampier, wat nog niet zo gek is als je bedenkt dat het dode lichamen zijn met een buitenaards ras erin.

Het verhaal zit vol symboliek en cryptische aanwijzingen. Toch is het niet echt een plottwist dat de Strangers alle de herinneringen van alle mensen inplanten, dat had op zich spannender gekund. De film is duidelijk een grote inspiratie geweest voor The Matrix; de alternatieve realiteit en de mensen van het systeem die de hoofdpersoon uit willen schakelen. Ik heb de director's cut gezien en dat is een absolute aanrader, gezien in de bioscoopversie het hele verhaal meteen al verpest wordt door de uitleg van Kiefer Sutherland's personage.

De schaalmodellen die voor de stad zijn gebruikt waren prachtig gemaakt en verder is het hele production design van zeer hoog niveau. Tijdens de finale werd de CGI aan de matige kant, maar dat zie ik makkelijk door de vingers. De film is mooi opgenomen en duidelijk goed gestoryboard. De stijl van filmen doet heel erg denken aan de Film noir, met name de belichting en camerahoeken.

Er valt nog zoveel toe te lichten over de details van het plot en de ontwerpen, maar je moet het gewoon zelf gaan zien. Dark City is een bijzonder originele en mooi opgenomen Sciencefiction-film met een production design waar je U tegen zegt.

"Heal the Crystal!"

Geweldige film! Ook erg uniek, The Dark Crystal is de enige in zijn soort.

De hele film straalt een geweldige sfeer uit en is zeker net zo episch als Star Wars. Ook vind ik de hele film erg mooi vormgegeven, ook het feit dat de film helemaal uit Animatronics, Poppen en 80s effecten bestaat is geweldig.

De Muziek van Trevor Jones is prachtig. Erg dramatisch en sferisch.

De effecten zijn grotendeels superieur. Het openingsshot is misschien wel het beste van allen gelukt. Helaas worden de blue-screens aan het einde een stuk minder. De Maté-paintings zien er wel echt fantastisch uit.

De poppen zijn allemaal erg goed gemaakt. Vooral de Skesis, die leken wel echt te "leven". De Gelflings vond ik nog het minst, dit waren de enige waar je echt kon zien dat het poppen waren.

Erg goed verhaal, aan de ene kant simpel en aan de andere een beetje vreemd maar toch geniaal bedacht. Het is eigenlijk een kinderfilm dus het hoeft niet heel serieus te zijn maar toch straalt The Dark Crystal erg veel drama uit en komt het hoe vreemd ook heel serieus over.

Erg goede film.

"I see a beautiful city and a brilliant people rising from this abyss. I see the lives for which I lay down my life, peaceful, useful, prosperous and happy. I see that I hold a sanctuary in their hearts, and in the hearts of their descendants, generations hence. It is a far, far better thing that I do, than I have ever done; it is a far, far better rest that I go to, than I have ever known."

Erg sterk einde van de Dark Knight-trilogie. Net als de andere delen is ook deze veel meer dan een standaard superheldenfilmpje.

Weer een sterke cast in dit laatste deel. Christian Bale is een zeer goede Batman al vind ik wel die stem echt veel te overdreven, Keaton was een betere Batman maar Bale is een betere Bruce Wayne. Verder weer Gary Oldman die hier weer erg goed is als Gordon. Tom Hardy was ook redelijk als Bane.

In dit laatste deel nemen Batman en Gordon het op tegen Bane, een voormalig lid van de Leage of Shadows (net als Wayne). Die Gotham tot op de grond wil vernietigen. Ook ontmoet hij Selina alias 'Catwoman'. Het plot moet eerst een beetje opgang komen, batman was gestopt in de vorige film dus moet Bruce weer een beetje inkomen als het ware maar na een half uur zitten ze er weer helemaal in. Erg goed verhaal weer, al vind ik Bane geen geweldige badguy.

De plottwists zijn een beetje vaag hier. Miranda is de dochter van Ra's Al-Ghul en Bane is haar liefde, nogal vergezocht maar minder irritant dan de plottwists in The Dark Knight. Het einde is misschien wel een van de beste eindes die ik me had kunnen voorstellen. Na alles krijgt Alfred toch zijn zin.

Goede soundtrack, dit keer ook wat orchestrale invloeden. Moet zeggen dat ik het niet zo'n indrukwekkende score vind, het is namelijk niet zo herkenbaar. De Tim Burton film had een erg herkenbare en epische score van Danny Elfman.

Visueel is deze film weer stunning. De effecten en stunts zien er goed uit en het is een geslaagde film. Zeer vermakelijk en het emotionele gehalte is ook een goede toevoeging.

"Some men just want to watch the world burn."

Deze film van Christoper Nolan nu al voor de zoveelste keer gezien en hij blijft ongelovelijk sterk. The Dark Knight is eigenlijk de enige superhelden/actie-film die ik echt goed vind en dat komt omdat het eigenlijk geen superheldenfilm is. Het is een donkere Misdaad-film vol met actie en een hoofdpersoon met hi-tech uitrusting, die toevallig op een stripboek is gebaseerd.

Batman en Gordon nemen het op tegen de maffia en de Joker, een gestoorde moordenaar die tot alles in staat is. Ze worden ook geholpen door de jonge idealist Harvey Dent, die tot Waynes ongenoegen een relatie heeft met Rachel. De situatie in Gotham is erger dan ooit.

Nolan en ik hebben het beiden niet zo met CGI, vandaar dat ik de actiescènes in zijn film zo ongelovelijk goed vind. In plaats van die standaard visual effects krijgen we zeer spectaculaire stunts voorgeschoteld. Gewoon een vrachtwagen over de kop laten gaan, moet kunnen met zo'n budget. Ook achter de camera doet Nolan het goed. The Dark Knight is een cinematisch meesterwerkje met een aantal mooie shots.

Mensen hebben het er altijd over dat Quentin Tarantino zulke goede dialogen schrijft, maar eigenlijk is dat allemaal dom gezwets over koetjes en kalfjes. Christopher Nolan is pas echt goed in sterkr dialogen. The Dark Knight alleen al zit vol van de quotes en geniale verbanden tussen dialogen en achterliggende meningen van de film.

Je ziet het niet vaak, een actie-film met goede inhoud. James Cameron kan het, Tony Scott kan het en Christoper Nolan ook. The Dark Knight wordt vooral gekenmerkt door morele vraagstukken die in de film zijn verwerkt. Als iemand een ziekenhuis opblaast tenzij jij één man vermoord, zou je dat dan doen? Als twee boten de keuze krijgen om de ander te laten ontploffen en zelf geen gevaar te lopen, zou je dat dan doen? Daarnaast houd de film zich ook bezig met goed en kwaad. You either die a hero or you live long enough to see yourself become the villain.

Christian Bale is een uitstekende Batman (of liever gezegd Bruce Wayne, Keaton was net wat beter als Batman). Gary Oldman doet het goed als Gordon en hoewel ik Jack Nicholson's Joker erg sterk vind is Heath Ledger toch echt de beste Joker, gewoon eng hoe hij speelt. Morgan Freeman en Michael Caine spelen bijzonder sterke bij-rollen, met name dat verhaal van Alfred over de jungle van Birma vond ik erg sterk gedaan.

Zonder twijfel een van de betere moderne blockbusters.

We shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender

Darkest Hour verteld het verhaal van Winston Churchill van het moment van zijn aantreden tot de definitieve oorlogsverklaring van Groot-Britannië aan Nazi-Duitsland.

Het zelfde jaar verscheen ook al Churchill waarin Brian Cox de rol van de minister president vertolkte. En Dunkirk van Christoper Nolan hield zich ook met precies dezelfde periode bezig. Toch maakt dat het ook lastig zoveel films achter elkaar. Churchill ging echt over het innerlijke dilemma in Churchill over het feit dat zoveel soldaten zouden sterven. Darkest Hour toont dat heel anders, Churchill is voornamelijk in conflict met rivalen die nog steeds een belachelijke appeasement met Hitler willen. Zowel Brian Cox als Gary Oldman spelen de rol meesterlijk. Toch heeft Oldman ook een stuk meer humor als Churchill en is hij werkelijk een jaar bezig geweest om zich in te leven in de rol en rookte hij zoveel sigaren dat hij nu nicotine-vergiftiging heeft. Als je enkele jaren geleden zou hebben gezegd dat Oldman ooit Churchill zou gaan vertolken zou iedereen je waarschijnlijk voor gek hebben verklaard, maar door een meesterlijk staaltje grime en make-up is het resultaat hier dan toch.

Wat echter wel jammer is aan Darkest Hour is dat de film volledig vanuit het hier en nu is gemaakt. Tegenwoordig is Churchill een symbool van de dappere weerstand tegen het Nazi-regime. Toendertijd was hij dat zeker niet. De scène waarin het Britse volk Churchill verteld dat ze nooit zouden overgeven is dan ook echt een fout (los van het feit dat Churchill nooit met de underground heeft gereisd). Na de oorlog liet men Churchill als een baksteen vallen, voornamelijk omdat hij een groot tegenstander van sociale wetten en de onafhankelijkheid van Brits-Indië was. In 1951 zou hij echter wel herkozen worden voor een tweede termijn.

Al met al vond ik het een erg degelijke historische film. Hier en daar hadden dingen wel wat anders uitgewerkt gekund, maar over de hele linie is de film zowel vermakelijk als dat er een aantal goede shots in zaten. Het werd in ieder geval nergens traag of saai. Gary Oldman heeft volledig terecht de Oscar gewonnen voor zijn vertolking van Churchill.

"Take the fucking elephant!"

Wetenschapper Peyton Westlake doet onderzoek naar synthetische huid en is erg dicht bij een doorbraak. Het is hem gelukt om een huid te maken die 99 minuten vast blijft. Als zijn vriendin echter een memo vind die bewijst dat haar baas mensen heeft omgekocht voor de crimineel Robert G. Durant, haalt diens bende zijn hele laboratorium overhoop en laat Peyton gewond achter als het explodeert. In een speciale brandwondenkliniek worden zijn zenuwen geblokkeerd waardoor hij geen pijn meer kan voelen. Dit zorgt er echter wel voor dat hij een enorme adrenaline toevoer heeft en last heeft van woede-aanvallen. De zwaar misvormde Peyton ontsnapt uit de kliniek en bouwt een nieuw lab in een verlaten industriegebouw en zweert wraak te nemen als Darkman...

Omdat Sam Raimi de rechten voor The Shadow en Batman niet kon krijgen maakte hij zijn eigen superheld, gebaseerd op The Hunchback of Notre Dame, The Phantom of the Opera en The Elephant Man. En zo is Darkman ontstaan, eigenlijk een eerbetoon aan de Universal Horror Classics. De vergeljking met Batman (en dan met name de film van Tim Burton) is natuurlijk snel gemaakt, en het feit dat Danny Elfman de muziek maakt help natuurlijk ook niet echt. Toch vind ik Darkman alles behalve een rip-off die wil meeliften op het succes van Batman.

Liam Neeson zet een erg goede Darkman neer. Hij gaat heerlijk in de rol op en doet het goed tijdens zowel de drama, de actie als de komische scenes. Hoe hij te kampen heeft met woedeaanvallen, geconfronteerd word met zijn verminking en wraak neemt op de boeven zijn echt de sterkste punten van de film. Verder is het acteerwerk wel aardig, het blijft alleen een comic-book film en niet alle personages hebben even veel inhoud. Wel erg leuk gedaan hoe Darkman de identiteit overneemt van zijn slachtoffers.

Het verhaal is wel aardig en het wraak-aspect was wel geslaagd. De film neemt zichzelf niet te serieus en daarom kan ik de semi-sciencefiction theorieën over de synthetische huid en Darkman's verbrandingen nog wel voor lief nemen. Het einde was echter wel een beetje vreemd, er was kans op een heus happy-end maar er word bewust voor een iets somberder (open) eind gekozen. Wel leuk dat we nog even een shot van Bruce Campbell zien aan het einde.

Danny Elfman's soundtrack lijkt soms wel heel erg op de muziek die hij voor Tim Burton's film maakte, maar is wel weer lekker duister en helpt de drama van de film enorm. Sam Raimi's visuele stijl helpt de film ook enorm. Erg leuk opgenomen met gave close-ups van ogen en practical effects die doen denken aan de Evil Dead-films. Niet alle effecten zijn even goed gelukt, rond de randjes is het meestal niet goed afgewerkt en veel was in die tijd al gedateerd, maar het heeft zeker zijn charme.

Al met al is Darkman een erg vermakelijke en een bijzonder geslaagde comic-book verfilming. Kijk dit veel liever dan al die domme Marvel-films waar we de laatste tijd mee platgebombardeerd worden. Vooral de leuke visuele stijl en het acteerwerk van Liam Neeson maken het kijken zeker waard.

Aanrader.

Mooie film. Wel beter dan ik had verwacht.

Ondanks de lange speelduur en de vele dialogen werd de nergens echt saai. Alles bleef telkens boeiend. Het werd ook nergens erg nep. Ook de sets waren erg goed, het lijkt wel alsof het echt in de 19e eeuw is gefilmd.

Het verhaal van Charles Dickens is en blijft natuurlijk prachtig, ik moet toegeven dat ik nooit eerder een verfilming van David Copperfield heb gezien, Oliver Twist en A Christmas Carol natuurlijk wel.

Er is erg goed geacteerd en er zaten een hoop goede acteurs in. Het was ook erg leuk dat Freddie Jones (Dallben in The Black Cauldron) even om de hoek komt kijken als Barkis.

Af en toe was het wel een beetje knullig gefilmd maar dat is dan ook het enige minpunt.

Goede en vermakelijke film.

"When there's no more room in hell, the dead will walk the Earth."

Heb de langste versie (De Cannes-cut) gezien (achteraf spijt van, misschien was Argento's cut me veel beter bevallen). Niet helemaal wat ik had verwacht.

Na het succes van Night of the Living Dead kreeg Romero tien jaar later weer de kans om een zombiefilm neer te zetten maar dan met een klein beetje meer budget. Dario Argento bewonderde Romero's werk en Romero dat van Argento en daarom besloten ze samen te werken. Argento hielp Romero met het script, maakte met z'n huisband Goblin een groot deel van de muziek en zorgde ervoor dat de financiering rond kwam. Als beloning mocht hij de Europese versie maken, waar een jaar later door zijn landgenoot Lucio Fulci een vervolg op werd gemaakt.

Het acteerwerk kon er prima mee door. Al waren sommige kleine rollen niet erg goed, in het begin van de Cannes-versie zijn er een paar slecht nagesynchroniseerd. De hoofdrollen waren allemaal wel goed gespeeld.

De film is wat minder serieus van toon als Night of the Living Dead, George A. Romero wou de film de stijl van een stripboek geven. Ik vind dat een beetje een misser, sommige stukjes waren erg flauw en onlogisch. Vooral toen ze pret gingen maken in het winkelcentrum en de motorbende kwam opdagen.

De muziek van Goblin/Dario Argento vond ik weer best geslaagd. Alleen jammer dat het nauwelijks word gebruikt in de Cannes-versie. Net als in de vorige film word er gebruikt gemaakt van public-domain muziek en dat is te merken. Vooral in het winkelcentrum is de muziek erg slecht en op sommige momenten verpest de muziek de sfeer of emotie volkomen, vooral aan het einde. Ook vond ik het vervelend dat er op het audiospoor veel ruis zit, moest de hoge tonen op mijn versterker helemaal naar beneden draaien om de film te kunnen volgen.

De make-up Tom Savini vond ik wel geslaagd. Zelf was hij er niet zo tevreden over omdat het er erg blauw uitzag. De zombies die prominent in beeld waren waren best gaaf en de gore zag er sterk uit. Sommige van de extra's - die 20$, een kop-koffie en een t-shirt kregen betaald - deden alleen niet genoeg hun best, maar dat valt nauwelijks op. De film had toch wat meer op gore mogen draaien, nu is het meer actie.

Dawn of the Dead is de eerste film waar op redelijk grote schaal een zombie-apocalyps in beeld word gebracht. Deels doet Romero dat ook erg aardig, vooral de tv interviews en paniek is goed gedaan. Maar aan de andere hand vond ik die mensen die een beetje op zombies gaan jagen een beetje flauw.

Ben benieuwt hoe het laatste deel is, ik hoop beter. De 139 is mij toch veel te langdradig. Een kortere cut zou ik waarschijnlijk beter kunnen waarderen. De Argento versie een keer kijken.

"Apes do not want war!"

Het vervolg op Rise of the Planet of the Apes. Enkele jaren na het vorige deel gaat het verhaal verder. Dit keer geregisseerd door Matt Reeves en met Gary Oldman en Keri Russel in de hoofdrol.

Gary Oldman heeft een goede rol als lijder van de mensen, wel erg identiek aan zijn rol als Gordon uit de Batman-trilogie. Verdere rollen van Keri Russel en Jason Clarke waren ook in orde. Niet veel bekende acteurs maar dat komt ook realistischer over. De acteerprestaties waren hier weer voldoende, over het algemeen wel iets beter dan in het vorige deel.

Een griepvirus heeft zowat de hele mensheid weggevaagd. Slechts een kleine groep mensen heeft het weten te overleven. Een dam is hun enige uitkomst op stroom en daarmee ook contact met andere mogelijke overlevenden. Als ze de dam proberen te bereiken stuiten ze echter op Caesar en zijn groeiende groep volgelingen. Er ontstaan problemen tussen beide en oorlog is op komst. Een sterk verhaal weer met weer een hoog drama gehalte en nu ook een zeer epische kant. Het is wel best een overgang tussen het vorige deel en deze maar ik vond het goed geschreven.

Het verraad van Koba en het schenden van de wetten maakt een einde aan het eerst zo perfecte systeem van Ceasar en nu is oorlog onvermijdbaar geworden. Het is weer een erg open einde en we zullen weer een paar jaar op het derde deel moeten wachten, ben benieuwt of ze ook het verhaal van de originele film nog gaan gebruiken, over de astronaut die op een apenplaneet verzeilt raakt. Ik kijk alweer uit naar het vervolg.

Een goede soundtrack van Michael Giacchino. Beter dan die van het vorige deel. Volgt soms de zelfde melodie als de soundtrack van de oude films en lijkt er soms ook heel erg op.

Visueel ook beter dan zijn voorganger. De Motion-capture ziet er hier nog beter uit. Erg mooie beelden. Visueel een grote uitdaging maar het is helemaal geslaagd. Ook veel goede sets.

Al met al een zeer geslaagde film. Aanrader om te gaan zien.
-Acteerprestaties 8/10
-Verhaal 9/10
-Visueel 8/10
-Muziek 8/10
-Algemeen 9,5/10

"Come on, Johnny! We're countin' on ya to fly us to the Promised Land!"

Kwalitatief toch wel echt het beste deel van George A. Romero's Dead-trilogie. Maar ook dit deel is weer niet echt perfect te noemen.

Met het acteerwerk is niets mis, grote verbetering ten opzichte van de vorige films. De film komt maar wat langzaam opgang en er zijn behoorlijk wat dialogen. Dat zou erg goed hebben kunnen uitpakken maar uiteindelijk hebben we vooral vervelende militairen die ruzie maken en wetenschappers met meningen over waar het onderzoek nou over moet gaan. Ik vind het wel een goed idee om eindelijk onderzoek te laten doen naar zombies in plaats van ze gewoon neer te schieten of mensen op gevreten te laten worden.

De muziek van John Harrison was prima. Eindelijk geen gedateerde royalty-free muziek meer. Niks mis met de typische 80s geluiden al had de muziek waarschijnlijk beter onder een actiefilm gepast. John Carpenter of Goblin (weer) hadden het veel beter gedaan.

De gore was erg sterk. De zombies zien er erg goed uit, misschien een beetje ongeïnspireerd af en toe. Maar in ieder geval veel beter dan die in Dawn of the Dead. Aan het eind van de film breekt de slachtpartij gelukkig alsnog los en de special effects waren toen gelukkig ook erg sterk. Er is ook veel meer aandacht besteed aan de make-up waarschijnlijk omdat er in het begin ook veel minder zombies in beeld zijn.

De stripboek-achtige humor uit Dawn is gelukkig veel minder hier. Alleen de zombie Bub was misschien een klein beetje belachelijk maar toch ook weer leuk eigenlijk. Aanvankelijk had Romero veel ambitieuzere ideeën voor Day of the Dead maar het lukte hem niet om de financiering rond te krijgen. Later heeft hij het originele script alsnog verfilmt als Land of the Dead, toch heeft Romero gezegd dat dit zijn favoriete werk is.

Ook dit deel had weer veel beter gekund en is misschien ook een beetje langdradig door de dialogen maar ik vind dit persoonlijk het beste deel uit de reeks. Misschien mist het wat van de sfeer maar toch is de film kwalitatief beter. Ik moest onwillekeurig steeds aan een 80s actiefilm denken bij de mijn-scènes.

"The Jackal is blown. Wolenski talked before dying. Repeat: The Jackal is blown."

Mijn eerste film van Fred Zinnemann. Had de film eerst na 5 minuten al uitgezet omdat ik er niet veel aan vond maar na recensies te hebben gelezen heb ik hem meteen weer aangezet. Uiteindelijk was het prima thriller.

Edward Fox speelde prima als de Jakhals, vooral hoe gewoontjes hij overkomt is sterk. Michael Lonsdale speelde erg goed als de gendarme, hij had zelfs een erg Frans uiterlijk, zijn rol had wel wat groter mogen zijn. Wat ik wel een punt vind is dat alle acteurs Engels spreken, ook de Franse onder elkaar ter wel de extra's op de achtergrond wel Frans praten. Op zich is het in dit geval niet zo'n punt, omdat het een Britse film is, als het Amerikaans was geweest zou het pas echt storend zijn geweest.

The Day of the Jackal is een prima thiller met Kuifje-achtige situaties, klopjachten en een goed geplande aanslag. Hoewel een soundtrack vrijwel ontbreekt blijft de film best onderhoudend.

Ik vond het een prima film om een keer gezien te hebben, vooral tegen het einde vond ik hem spannend.

Door een stroom meteroriten die langs de aarde raast wordt 99% van de aarde blind. Uit de brokstukken die op aarde vallen groeien vleesetende planten die zich kunnen verplaatsen. In de totatale chaos vluchten een Amerikaan en een meisje uit Engeland naar Frankrijk en van daaruit naar Spanje.

The Day of the Triffids is een vrij typische rampenfilm uit de jaren '50, jaren '60 waarin er grote angst was voor straling en mutaties en dergelijke. Het is nog maar de vraag of een bioloog de plantwezens in deze film nog als een plant zou kwalificeren, maar goed zo moeilijk doen we niet. Waar ik wel moeilijk over doe is de manier hoe de blindheid behandeld wordt in de film. Mensen die nog met de trein reizen, of in een loket staan. Alsof iedereen ineens blind geworden is inplaats van door naar een meteoriet te kijken. Daarnaast is het volledig onlogisch om naar Frankrijk te gaan vanuit Engeland en naar Spanje zelfs ronduit idioot. Waarom zouden er in Engeland geen andere mensen zijn die kunnen zien of zouden kunnen evacueren?

Het einde doet wel heel erg denken aan War of the Worlds. Nee, ik vond het maar matig.

Erg leuke remake.

Keanu Reeves doet het erg goed en heeft een leuke rol. Ook vond ik John Cleese (al zat hij er maar heel kort in) erg goed.

Visueel heel wisselend, dan erg goed en dan weer erg slechte CGI. De greenscreens die ze gebruikt hebben zijn erg slecht (je ziet de randen heel duidelijk) ik ben altijd meer een voorstander van front-projection.

Goed verhaal en erg vermakelijk om naar te kijken.

Qua verhaal is Days of Heaven niet bijzonder origineel. De film moet het vooral hebben van de fenominale uitvoering. Van de prachtige muziek van Ennio Morricone tot de kunstige beeldtaal van Malick. Vrijwel de hele film is in magic hour opgenomen en dat is te zien.

De prachtige beelden van de oogst maken de film tot een heerlijke filmische ervaring. Het toppunt waren toch wel de close-ups van krekels, fazanten en niet te vergeten het shot waarin in time-lapse een graanzaadje ontkiemt en uitkomt.

Het verhaal had een paar vrij absurdistische momenten en was verder vooral een romantisch verhaal zodat we dat wel meer kennen. Richard Gere en Brooke Adams speelden prima, voor Gere ook eindelijk eens een minder sympathieke rol.

Brian De Palma is samen met Alfred Hitchcock en Dario Argento een van mijn favoriete filmmakers. Een van de Movie Brats van New Hollywood – stuk voor stuk geweldige filmmakers – die Hitchcock’s beeldtaal en de rauwheid van de Europese Thriller/Horrorfilm bracht naar het Hollywood van de jaren ’70. Jammer dat De Palma vandaag de dag nog steeds wordt onderschat en als Hitchcock imitator word gezien. Hij heeft al een tijdje geen succesvolle film gehad (net als Dario Argento en John Carpenter overigens), maar zijn talent valt niet te ontkennen.

Op een interessante manier verteld De Palma hoe hij filmmaker is geworden en hoe het maakproces van al zijn films is verlopen. Mijn bewondering voor de beste man word er alleen maar groter door. Hij heeft het echt moeilijk gehad in het studiosysteem. Ook kwam ik erachter dat naast films als Sisters en Dressed to Kill ook Scarface, Carrie en The Untouchables duidelijke Hitchcock invloeden hebben. Ik was ook verbaast om te horen dat Scarface geen groot succes was destijds, tegenwoordig is het een van de meest gewaardeerde films ooit.

De documentaire op zichzelf is nogal goedkoop. Ze hebben gewoon De Palma twee uurtjes gefilmt vanuit het zelfde standpunt en er wat beelden van zijn films tussendoor ge-edit. Ze hadden ook gewoon Scorsese, Spielberg, Lucas en Coppola even aan het woord kunnen laten of op zijn minst De Palma op verschillende locaties kunnen filmen. Ook vond ik het jammer dat er geen enkel woord over Dario Argento en de Giallo gerept, terwijl mij lijkt dat die ook een invloed op De Palma’s werk hebben gehad.

Naast dat het goedkoop is om alleen De Palma en verder niet iemand anders aan het woord te laten is geeft het ook een beetje een vertekend beeld. De Palma doet namelijk ook een beetje na hoe Hitchcock deed bij interviews, hij verklaard zijn eigen films met voorvallen uit zijn jeugd die waarschijnlijk nooit echt zijn gebeurd.

Al met al een interessante en inspirerende documentaire, waardoor ik zin heb gekregen om weer meer films van De Palma te gaan kijken.

Dead Calm is een degelijke Thriller, maar ook niet echt veel meer. Het uitgangspunt is erg goed, Hitchcockiaanse claustrofobie midden op zee. De uitwerking is echter minder bijzonder en had echt beter gekund.

De jonge Nicole Kidman en Sam Neill speelden zeker niet slecht. Het was vooral de Amerikaanse Billy Zane die behoorlijk irritant was. Gewoon een hard object pakken en zijn hersens inslaan als hij even niet oplet, hoe moeilijk kan het zijn. Het verhaal was verder ook best wel voorspelbaar. Uitvoering helemaal volgens het boekje en op de flaregun hoofdexplosie na werd de film nergens echt storend.

De film is prima opgenomen en de muziek van Graeme Revell was zelfs behoorlijk goed en beklemmend.

Verwacht dus geen meesterwerk, maar voor het beetje suspense en de mooie Kidman is de film het bekijken wel waard.

Een architect wordt naar een landhuis geroepen en zodra hij daar aankomt herkent hij alle aanwezigen uit zijn droom. De architect weet zeker dat er iets gruwelijks zal gaan gebeuren. Een aanwezige Psycholoog is echter sceptisch, waarop iedere gast een persoonlijk verhaal over onverklaarbare gebeurtenissen verteld.

De verhalen moeten allemaal even opgang komen en zijn lang niet allemaal echt Horror maar soms zelfs eerder komisch. Het Kerst-verhaal vond ik het meest sfeervol en het verhaal van de pop deed erg denken aan Magic met Anthony Hopkins.

Uiteindelijk vormt Dead of Night best een vermakelijke anthologie, maar echt spannend of macaber werd het nergens. Wel leuk gedaan dat de architect uiteindelijk in een eindeloze loop terechtkomt.

De jonge actrice Katie McGovern gaat naar de afgelegen villa van filmproducent Dr. Joseph Lewis om een demo op te nemen. Daar aangekomen en ingesloten door een sneeuwstorm bemerkt ze dat iets niet helemaal in de haak is.

Dead of Winter is een prima Horror-filmpje. Mary Steenburgen (bekend van Back To The Future III) speelt een goede hoofdrol en gaat zelfs erg goed om met de meerdere rollen die ze tegelijk moet spelen. Ook de intense scenes weet ze heel goed over te brengen. Jan Rubes (Witness) vond ik in de dialogen nogal theatraal en gemaakt overkomen, naar het einde van de film doet hij het wel een stuk beter moet ik zeggen. Roddy McDowall (Planet of the Apes, Fright Night) gaf ook niet echt zijn beste acteerprestaties, maar zette wel een erg leuke rol neer.

De film is vrij simpel maar toch sterk opgenomen. Geniaal waren ook het lange slow-motion shot en het toch wel bijzonder sfeervolle huis. De sfeervolle setting, geslaagde piano-muziek en slimme kleine trucs in de opnames maken de film tot een gelaagde productie. Het verhaal is niet heel bijzonder, en uiteindelijk ook niet helemaal uitgewerkt. Maar dat is niet bijzonder storend.

Kortom, leuk Canadees filmpje omgezien te hebben. Misery vond ik toch wel veel beter in het concept.

"Oh captain, my captain."

Het is eind jaren '50 op een strenge jongensschool. De vorige leraar Engels is met pensioen gegaan en de nieuwe leerkracht, Keating, is erg anders. Hij verteld de klas om bepaalde bladzijden uit hun boeken te scheuren en leert hen om hun eigen keuzes te maken. Geïnspireerd door een oud jaarboek van de nieuwe leeraar besluiten de jongens om s'avonds stiekem in een grot nabij de school poëzie aan elkaar voor te dragen. Het schoolbestuur en de rijke ouders van de jongens zijn echter minder blij met filosofie van Keating.

Ik had verwacht dat Robin Williams' rol iets groter zou zijn maar ik vond zijn acteerwerk zeker niet slecht. De film richt zich eigenlijk voornamelijk op het leven van de jongens uit de Engels-klas van Keating. Een prima rol Ethan Hawke en de anderen waren ook zeker niet slecht, maar Robert Sean Leonard vond ik eigenlijk nog het beste van iedereen. Erg grappig trouwens dat hij hier een student geneeskunde speelt en later in House M.D. een dokter oncologie, erg jammer trouwens dat hij verder nauwelijks in grote films heeft gespeeld. Grappig trouwens om Kurtwood Smith na Robocop nog eens te zien. Lara Flynn Boyle staat wel in de credits van de film maar is er volledig uitgeknipt.

De muziek van Maurice Jarre hielp de drama enorm en was net als bij Peter Weir's eerdere film Witness erg sterk. De film is ook prima opgenomen, al is het natuurlijk jammer dat hij niet in widescreen is.

De film weet af en toe niet helemaal waar hij precies heen wil en het middenstuk vond ik wat minder interessant, maar uiteindelijk vond ik de laatste helft van de film wel erg sterk. Sommige personages hadden wat meer uitgelicht kunnen worden en soms had het ook wat minder gemogen. Toch vond ik Dead Poets Society alles bij elkaar een prima film. Witness (met Harrison Ford) vond ik wel een veel betere film van Peter Weir.

"I've often thought that there should be beauty contests for the *insides* of bodies."

Een film van David Cronenberg die ik nog niet gezien had. Door de titel had ik eigenlijk een heel ander soort film verwacht, maar dat geeft natuurlijk niet. De film zou eerst ook Gemini gaan heten maar dat vond de studio niets, Cronenberg probeerde Twins als titel maar zijn goede vriend Ivan Reitman wilde die titel hebben voor zijn film met Danny DeVito en Arnold Schwarzenegger. Bij een titel als Dead Ringers verwacht ik een soort slasher over een moordenaar die belt of een thriller met een terrorist/moordenaar die over de telefoon met iemand dingen wil afdwingen (Dirty Harry, Die Hard 3), maar dit is uiteraard iets heel anders.

De tweelingbroers Beverly Mantle en Elliot Mantle zijn qua uiterlijk identiek maar hun persoonlijkheid is heel anders. Ze zijn beide briljante doctors en hebben een gynaecologische kliniek. De broers verwisselen regelmatig hun identiteit en als Elliot, die veel zelfverzekerder is als Beverly, genoeg heeft van zijn huidige vriendin besluiten ze om weer van identiteit te verwisselen. Dit keer niet zonder gevolgen.

Ongelofelijk achterwerk van Jeremy Irons die hier zowaar een dubbelrol speelt als de tweeling. Hier word ook voor het allereerst splitsing van beelden doodmiddel van computer gebruikt, de zogeheten computer-controlled moving-matte photography. Ik had af en toe niet meer door wie nou precies wie is, de karakters zijn duidelijk door hun gedrag en houding uit elkaar te houden maar ze maken het zelf erg moeilijk omdat ze niet altijd hun echte naam vertellen maar die van de ander. Irons is eigenlijk de gene waar het voornamelijk om draait maar verder waren ook Geneviève Bujold, als filmactrice Claire, en Heidi von Palleske, als Elliot's vriendin, goed.

Hoewel de film veel typische Cronenberg-elementen bevat - zoals de droom-scène, die operatiegereedschappen en die haast occulte kleding van de gynaecologen/chirurgen - is de film verder wat trager van tempo en heeft veel meer drama. Op de enkele body-horror na is Dead Ringers geen horror-film maar echt een drama met een nogal psychologische insteek. De sterke cinematografie en de mooie locaties in Canada waren ook typerend voor Cronenberg.

De muziek van Howard Shore was formidabel. Helaas word in het begin van de film weinig gebruik gemaakt van de muziek. Aan het einde helpt de muziek de drama enorm. Het Hoofdthema vind ik echter niet helemaal bij de film passen, iets te licht van toon, maar is uiteraard zeker niet slecht.

De film bevat niet bijzonder veel naakt (het gaat dan wel over gynaecologen, we zien niet meer naakt als in afleveringen van House M.D.) en op het einde na ook geen enkele gore, en dan zien we er ook nog niet zo heel veel van. Af en toe is de film moeilijk te volgen of een beetje verwarrend en in het begin moest de film even opgang komen. Niet zo sfeervol als Scanners of The Brood en kwalitatief niet zo sterk als The Dead Zone of The Fly, maar uiteindelijk is dit toch weer een sterke film van David Cronenberg.

""Bless me"? Do you know what God did for me? He threw an 18-wheeled truck at me and bounced me into nowhere for five years! When I woke up, my girl was gone, my job was gone, my legs are just about useless... Blessed me? God's been a real sport to me!"

Weer een erg sterke Stephen King verfilming. Ditmaal van David Cronenberg. Ik moet zeggen dat hij het erg goed gedaan heeft.

Christopher Walken heeft hier de rol van leraar met bovennatuurlijke gave, iets wat we wel vaker zien in het werk van King. Ik vond hem erg goed in de rol, vooral nadat hij uit het coma is ontwaakt. Verdere acteurs zoals Brooke Adams en Herbert Lom waren ook niet slecht. Acteerwerk was helemaal in orde.

Stephen King heeft een heleboel goede verhalen geschreven en toch heeft hij mij met The Dead Zone weer weten te verassen. Hoewel ik de Simpsons-parodie (met Ned Flanders in de plaats van John) al had gezien vond ik de film helemaal niet voorspelbaar. Paranormale gave komen vaak naar voren in Stephen King boeken maar toch vond ik het hier erg goed naar voren gebracht. De film ging mij aan de ene kant wat snel om maar toch gebeurt er best veel. Een van zijn beste verhalen als je het mij vraagt.

Erg goede soundtrack van Michael Kamen. Geweldige dramatische en onheilspellende orchestrale muziek met hier en daar wat analoge synthesizers. Zeker een van Kamen's allerbeste werk. Het schijnt dat toen Kamen in London aan de muziek aan het werken was hij van zijn buren klachten kreeg dat hun kinderen niet konden slapen door de angstaanjagende muziek.

Mooi gefilmd door Cronenberg, erg goede Cinematografie. De opening titels hebben ook wat met die mooie foto's en langzaam zichtbaar wordende letters. Erg gave poster heeft ie ook.

Al met al is The Dead Zone een erg sterke King-verfilming die zeker tot een van de aller beste behoort, samen met films als Pet Sematary, Silver Bullet en Misery. De film heeft mij enorm weten mee te spelen met zijn verhaal en mooie soundtrack. Erg spannend aan het einde.

Aanrader.

Superheldenfilms liggen mij sowieso niet goed. Ik vind het zo infantiel en typisch Amerikaans, die 'onoverwinnelijke helden' en daarbij komt dat het plot altijd zo'n saaie formule is. De enige die echt goede superheldenfilms kan maken is Christoper Nolan, zijn Batman-trilogie bestaat uit intelligente actie-thrillers die toevallig op een superheldenstrip zijn gebaseerd. Ook Tim Burton's Batman is niet slecht door de grauwe sfeer en goede uitvoering. De Spiderman-films van Sam Raimi vind ik ook nog wel leuk en de Christoper Reeve Superman-films zijn zo fout en campy dat het weer leuk wordt. Deadpool herinnerd me er echter weer aan waarom ik het over het algemeen een waardeloos genre vind.

De film is ontzettend druk en heeft een ongelovelijk puberale vorm van humor. Dingen worden opzettelijk debiel en absurdistisch gehouden om de aandacht van het publiek maar weer vast te houden. Toegegeven, ik vond het interessant om een keer een 16+ komedie uit Hollywood te zien, maar ik verbaas me er echt over dat dit nou populair is. Parodieën liggen mij sowieso niet en die stomme onderbroekenhumor komt echt mijn neus uit. Het gegeven van een anti-held spreekt me dan wel weer aan, maar Ryan Reynolds zet Deadpool neer als een onuitstaanbaar, irritant en nichterig personage. De dialogen zijn erg druk en vaak moeilijk te volgen.

De film onderscheid zich door zijn humor, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het plot is verder flinterdun en een behoorlijk matige uitvoering van het aloude red-de-prinses-thema. Verder heeft de film de productiekwaliteiten van de gemiddelde Marvel spektakel onzin-film.

Ok, toegegeven, bij vlagen wordt de film zo droog dat zelfs ik heb moeten lachen en het was op zich wel vermakelijk. De soundtrack van de Nederlandse Tom Holkenborg vond ik erg goed, met mooie 80s synthesizers. Dus helemaal ruk was het ook weer niet. Ik hoop gewoon echt dat die superhelden rage snel voorbij is en er een leuker genre in de mode komt.

Death and the Maiden verteld het verhaal van een Zuid-Amerikaans land vlak na de val van de dictatuur. Als haar man wordt thuisgebracht door een goedhartige Samaritaan omdat hij een lekke band had, herkent ze deze goede buur als de arts die haar tijdens ondervragingen heeft verkracht. Maar is dat ook zo?

Op zeer Hitchcockiaanse wijze weet Polanksi een film die zich op één locatie afspeelt met slechts 3 acteurs nog steeds erg boeiend te maken. Het concept van de film en de confrontaties die daarmee gepaard gaan zijn erg goed gevonden. Met name Sigourney Weaver en Ben Kingsley speelde erg sterk. Ook is de film degelijk opgenomen en ik vond de muziek van Wojciech Kilar erg mooi.

Aanvankelijk lijkt Weaver totaal paranoïde en Kingsley de goedheid zelve, maar helemaal aan het einde blijkt dat de dokter wel degelijk iets te maken heeft gehad met het regime en ook verkracht heeft. Het is echter nog steeds niet duidelijk of hij de dokter in kwestie was, al is dat door alle toevalligheden wel erg waarschijnlijk. Maar de vraag is of dat iets uitmaakt.

Sommige confrontaties hadden beter gekund en ook had Polanski meer op suspense kunnen teren, maar desalniettemin is Death and the Maiden een boeiende en spannende minimalistische film.