Opinions

"You damn froggy eavesdropper."
- "Belgian! Belgian eavesdropper!"

Na eergister Murder on the Orient Express te hebben gezien wilde ik gister al meteen weer door met Death on the Nile. Opmerkelijk is dat dit deel op Moviemeter beter wordt beoordeeld dan zijn voorganger, maar op IMDb lager dan zijn voorganger. Toch verwachte ik wel dat hij beter zou zijn. Sinds mijn jeugd heb ik me ook altijd door Egypte gefascineerd, dus de setting was in ieder geval goed.

Als de Belgische superspeurder Hercule Poirot een cruise over de Nijl maakt ontdekt hij dat vrijwel alle passagiers een reden hebben om de rijke Linnet Ridgeway te vermoorden. Als ze dan daadwerkelijk vermoord wordt is het aan hem om het mysterie te ontrafelen.

Peter Ustinov zet een sterke Poirot neer, wat minder stuntelig als zijn voorganger. Naast hem speelden ook David Niven, Angela Lansbury (Murder She Wrote), Jack Warden (ik dacht dat hij een echte Duitser was), Olivia Hussey, Jon Finch, George Kennedy (bekend van de Airport-films), Bette Davis en Lois Chiles ook prima rollen. Verder speelde Maggie Smith ook een leuke rol als de verbitterde dienstmeid. Wat minder grote namen als in Murder, maar zeker geen mindere rollen.

De film komt wat minder kitscherig en tv-film-achtig over als zijn voorganger. Dat zit hem denk ik voornamelijk in de mooie locatie opnames bij bekende Egyptische monumenten. Nog steeds is de film een beetje komisch (kon er wel om lachen af en toe) maar hier lijdt dat minder af van het verhaal.

Ik vond het verhaal sowieso ook beter. Het is veel spannender en weer zou iedereen het wel gedaan kunnen hebben. De twist is hier echter niet dat iedereen het gedaan heeft zoals eerder, maar dat de twee die het niet gedaan konden hebben het hebben gedaan. Veel sterker, en ook de verschillende mogelijkheden van de moord waren leuk in beeld gebracht. Alleen de introductie van de personages en de opening hadden wel wat beter gekund, het komt nu nogal slordig over namelijk.

De soundtrack is gecomponeerd door niemand minder dan Nino Rota, de componist van The Godfather. Een degelijke soundtrack met hier en daar wat Egyptische uitstapjes, maar niet heel erg bijzonder.

De film is prima opgenomen. Mooie locaties in Egypte, die extra heet lijken door het wazige dromerige jaren '70 beeld. Overigens hadden ze daar mischien meer mee kunnen doen, met Egyptische dingen. Iets van een vloek ofzo, maar dat dat gewoon een dekmantel is van de moordenaar.

Ik heb me weer prima vermaakt met deze Whodunnit. Door de twist alleen al een wat beter dan Murder on the Orient Express.

"Heroes and fools are the same thing."

Geinig maar erg goedkoop sword-and-sorcery filmpje. Erg mooie poster van Boris Vallejo, helaas geeft het een verkeert beeld van de film. Die mooie trollen op de cover krijgen we niet te zien.

Het acteerwerk was bijzonder matig. Rick Hill met zijn blonde pruik was niet bepaald een sterke held en andere personages zoals de slechte tovenaar (die duidelijk een slechte kopie is van Merlin uit Excalibur). Dat varken-mens vond ik dan wel weer geniaal. Hoe hij verbaast naar de varkenskop op het banket kijkt, geweldig. Maar zo super is de make-up niet, alsof ze restanten van de make-up van Jabba's guards uit Return of the Jedi even snel hebben geverfd en op een andere acteur gelijmd. Ik irriteerde me er ook enorm aan dat de stemmen allemaal later zijn opgenomen en vaak niet synchroon lopen.

De special effects (voor zover die er zijn) stellen niet veel voor. Een pop in de film is bijzonder slecht bedient en de rotoscoping is ook maar matig. Maar meestal zijn er niet eens effecten, bij een transformatie is iets in het ene shot een slang en dan in het volgende shot een stok, erg goedkoop.

Er zaten een hoop gaten in het verhaal maar op zich was het concept niet verkeert. Alleen is het totaal verkeerd uitgevoerd. Het einde vond ik ook een beetje anticlimactisch. Het is maar goed dat het zo'n korte film is, nu is hij nog wel vermakelijk.

"Stanley, see this? This is this. This ain't something else. This is this. From now on, you're on your own."

Mijn 1000e filmbeoordeling alweer. Dat moest natuurlijk wel een bijzondere film worden. Ik had een lijstje gemaakt met lange films die ik nog had liggen en aan een paar vrienden gevraagd om te stemmen op welke ik zou gaan kijken. The Deer Hunter was de enige met 2 stemmen dus die is het geworden.

Michael, Steven en Nick - drie jonge fabrieksarbeiders uit een Russische gemeenschap in Pennsylvania - worden opgeroepen om in Vietnam te gaan vechten. Voor dat ze uitgezonden worden trouwt Steven nog met de zwangere Angela en gaan de andere nog even op herten-jacht. Eenmaal in Vietnam wordt het drietal gevangen genomen door de Vietcong, waar ze worden gedwongen om Russisch roulette te spelen tegen elkaar.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Veel dingen zijn op de set geïmproviseerd, acteurs deden hun stunts zelf, klappen zijn echt en naar het schijnt zat er zelfs een enkele keer een kogel in het geweer tijdens de roulette-scenes. Robert De Niro zet een erg sterke rol neer als Nick en de chemie tussen hem en Christopher Walken is ook goed. Verder waren ook Meryl Streep, John Savage en John Cazale (die kort na de opnames is overleden) erg goed.

The Deer Hunter is erg goed opgenomen. Alles op locatie en in Panavision, zoals het hoort. De opnames in het begon doen heerlijk rustgevend aan, vooral de jacht. Later in Vietnam is het indrukwekkend realistisch, lijkt soms wel of het nieuwsbeelden zijn maar daar is de cinematografie te goed voor. Ook de muziek is erg goed. Het mooie gitaar-thema en de Russische koormuziek vond ik echt geweldig. Ook leuk om de personages typische 60s liedjes te horen zingen.

Ik heb het nooit zo op jagen en jagers, daarom was ik ook erg blij toen ik erachter kwam dat het hert in de film is zwaar verdooft en dat is gefilmd en niet echt afgeschoten. Ook erg mooi vond ik hoe Michael na terug te zijn gekomen uit Vietnam het grote hert laat lopen en niet afschiet, terwijl hij hier wel de kans toe had.

Het hele idee achter de Russische roulette ontging mij een beetje. Ik snap dat ze de Vietcong willen neerzetten als een stel sadisten (wat ze ongetwijfeld ook waren) en daarom de eerste keer hebben gebruikt (dit was overigens de reden dat veel Russen en Oost-Duitsers de filmzaal verlieten tijdens het Berlijnse Filmfestival toen The Deer Hunter werd vertoont) maar waarom zou je, na daaraan ontsnapt te zijn, in godsnaam vrijwillig op leven en dood gaan spelen. Ik ben niet goed in kansberekeningen, maar is het een beetje onwaarschijnlijk dat Michael en vooral Nick het zolang hebben overleeft. Destijds was er daarom ook wat kritiek op de film, volgens critici werd er tijdens de Vietnam-oorlog helemaal niet aan Russische roulette gedaan.

Ik kan me voorstellen dat veel mensen de film - en dan met name de eerste helft - een beetje langdradig vinden, maar ik vond dit zelf reuze mee vallen. Ik vond de bruiloft en de beelden na thuiskomst juist geweldig om te zien. Wel had er wat meer overgang gemogen tussen de eerste helft thuis en het gevangenkamp van de Vietcong.

Er zijn heel veel films gemaakt over de Vietnam-oorlog, misschien wel teveel. Maar toch onderscheid The Deer Hunter zich van andere films over die tijd. Waar andere goede films zoals Full Metal Jacket gaan over de training en de strijd in vervallen steden, en Platoon over de wandaden van de amerikanen zelf en de onmogelijke strijd in de oerwouden, verteld The Deer Hunter het verhaal over 3 gewone amerikanen en hoe hun leven door die oorlog is beïnvloed.

Een echte klassieker en zeker monumentaal genoeg als 1000e film.

"Don't just stand there, KILL HER!"

Naar Deliria was ik al een tijdje erg nieuwsgierig. Nu ik hem heb gezien was de film toch anders als ik had verwacht. Ik verwachte een soort moderne versie van The Phantom of the Opera en het is toch een beetje een Halloween-kloon geworden.

De debuut-film van Michele Soavi, net als Lamberto Bava de 'leerling' van Dario Argento en Mario Bava. Soavi speelde eerder in A Blade in the Dark en was assistent regisseur van Tenebre.

Het plot is zeker niet Deliria's sterkste punt. De setting van een theater waar voor een musical wordt gerepeteerd lag mij persoonlijk niet zo, maar het was wel origineel. Ondanks dat de film in amerika is uitgebracht onder de titel Stage Fright heeft de film helemaal niets te maken met Stage Fright (1950) van Alfred Hitchcock.

Het acteerwerk en de Engelse dub waren voor een dergelijke film eigenlijk helemaal niet slecht. Ik vond de film ook heel Amerikaans overkomen eigenlijk. Het was duidelijk te zien dat Soavi de internationale markt voor ogen had.

Ik vond de film moeilijk opgang komen, maar toen de moorden eenmaal begonnen werd de film toch erg vermakelijk. De moordenaar met het uilenmasker en wapens variërend van bijlen en boren tot kettingzagen, was erg gaaf. De film heeft een aantal zeer goede kills en ook zitten er een aantal erg mooi geschoten scènes in. Soavi maakte zelfs een knipoog naar Tenebre met een shot waar iemand bukt en de moordenaar achter hem staat. Voornamelijk naar het einde toe zaten een aantal gave scènes.

Simon Boswell maakte een deel van de soundtrack van Phenomena en Dèmoni 2, fenomenale tracks. Ook hier zorgt hij voor een fijn 80s sfeertje, al valt de muziek wel een beetje uit toon af en toe.

Al met al is Deliria geen meesterwerk maar wel een erg vermakelijke Italiaanse Slasher/Giallo.

Na een aantal jaren onder het juk van grootmeester Dario Argento te hebben gewerkt kreeg Michelle Soavi door het succes van La Setta (waar hij voor het eerst wat vrijheden had) de kans om zijn eigen film te maken. Die film werd de cult-horror-komedie Dellamorte Dellamore.

Op een begraafplaats in een Italiaans gehucht komen de doden na enkele dagen weer tot leven. Aan grafdelver Francesco de taak om ze weer terug in de grond te stoppen. Dan komt er een mooie vrouw naar de begraafplaats en wordt hij verliefd, helaas komt haar echtgenoot weer tot leven...

De invloeden van Peter Jackson's Braindead zijn duidelijk aanwezig. Al heeft de film wel een heel ander soort droge humor als die film. Qua verhaal was de film toch vrij mager, sprake van een echte rode draad was er ook niet. Wel zaten er een aantal behoorlijk komische momenten in de film, met name de zombies en Francesco's assistent zorgen voor de nodige lol.

De film is mooi en sfeervol geschoten en de special effect's zagen er goed uit. De film mag dan uit 1994 komen, het heeft een typische 80s uitstraling.

Al met al een vermakelijke film van Soavi en ik zie makkelijk dat dit een cult-klassieker is geworden. Echter had ik door alle positieve kritieken mischien iets te hoge verwachtingen.

"What the hell happened to Rosemary?"

Mijn eerste film van Lamberto Bava, zoon van filmmaker Mario Bava die de Spaghetti-horror zo goed als heeft uitgevonden. Dario Argento, wiens films mij al in de smaak gevallen waren, is producent en scenario-schrijver.

Omdat er geen subs bij zaten heb ik de Engelse-dub bekeken, die was relatief lang zo slecht nog niet al deed het de acteerprestaties niet ten goeden. Het acteerwerk is niet geweldig maar bij de hoofdpersonages is het nog te doen. Dario's dochter, Fiore Argento, speelt ook een rolletje.

Het verhaal was niet bijzonder sterk, in tegenstelling tot je van Argento zou verwachten, maar het concept was zeer geslaagd. De film begint al meteen met een vreemd soort spanning als mensen worden uitgenodigd voor de opening van een nieuwe bioscoop. Er word een horrorfilm vertoond en net als in de film veranderd een van de bezoekers in een demon en slaat aan het moorden. De sfeer bouwt zich mooi op aan het begin van de film. In het midden zakt het een klein beetje in maar de film weet zich uiteindelijk toch nog te redden. Helemaal aan het einde ontpopt Démoni zich tot een zombie-apocalyps die me deed denken aan Dawn of the Dead. De post-credits waren geniaal, leek wel het begin van iets als The Walking Dead maar dan lekker kitscherig.

De muziek van Claudio Simonetti was erg welkom, heerlijke Goblin-achtige klanken. Maar ook de popmuziek die in de film is verwerkt was goed. We Close Our Eyes van Go West vond ik altijd al een heerlijk nummer en ook de muziek van Saxon mocht er zeker wezen. Bij Argento's films vond ik de hard rock altijd een beetje out-of-place maar hier werkte het erg goed tijdens de scènes met de motor en het einde.

De special-effects, gore en make-up waren sterk. Vooral de eerste transformatie was geweldig gedaan. Heerlijk die lekker smerige kills. Duidelijk beïnvloed door The Evil Dead.

Mooie beelden van Bava. Erg mooi heeft hij Berlijn bij nacht weten vast te leggen en ook de beelden in de 'film' waren mooi gedaan. Wat ik echt een hoogtepunt vond qua cinematografie was het shot dat de demonen de trap op kwamen met lichtgevende ogen en mist (staat trouwens ook op de schitterende poster).

Al met al vond ik Démoni een erg vermakelijke 80s horror. Een echte aanrader voor de liefhebbers van cult-horror.

Een beetje een tegenvaller helaas. Had (vooral door de erg sfeervolle poster) veel meer verwacht van dit vervolg op de erg gave cult-film Demoni.

Het acteerwerk was weer nogal matig. Wel leuk was dat Bobby Rhodes en Lino Salemme uit het eerste weel van de partij waren. Het filmdebuut van Asia Argento, Dario Argento's dochter. Heb de Engelse dub maar weer bekeken en die was toch aardig synchroon, wel waren sommige stemmen een beetje vervelend en de dialogen nogal dom. Ook de audio-editing is rampzalig, de muziek gaat steeds harder en zachter en houd vaak gewoon ineens op.

Het verhaal van de film was erg slecht en enorm slecht doordacht. In een flatgebouw in Hamburg (daar is het gefilmd althans) viert ene Sally haar verjaardag. Die avond komt er een horror-film op televisie over een stel tieners die naar de zogenaamde 'Forbidden Zone' gaan om te kijken of er nog sporen zijn de Demonen die daar eens waren. Ze vinden het lijk van een demon en als een van de tieners per ongelijk bloed op de demon laat vallen komt deze tot leven en weet door het televisiescherm Sally's feestje binnen te dringen. De stroom valt uit en nu moeten de zwangere overbuurvrouw en haar man en de mensen uit de fitnesszaal de toestromende horde demons weten te overleven. Het verhaal had een enorm gebrek aan sfeer en was nogal dom, in plaats van een soort found-footage live-documentaire werd er een nogal knullige film op tv vertoond waaruit zonder enige uitleg een demon naar de echte wereld weet te ontsnappen. Het apocalyptische einde van de vorige film word genegeerd en in plaats van een sfeervol oud huis speelt de film zich af in een flatgebouw (Dick Maas had dat toch stukken beter aangepakt in De Lift).

De special effects waren wel weer grappig en sommige demons zag er wel erg gaaf uit. Wel moet ik zeggen zijn de effecten in dit deel een stuk minder als in Demoni, je ziet vaak duidelijk dat het geen acteurs maar poppen zijn en dit deel bevat veel minder gore. De scène waar de demon uit de tv komt was wel best gaaf gedaan. Die gremlin die uit het jongetje komt was wel heel erg slecht. Ik vind de demons beter/origineler dan gewone zombies/levende doden, vooral door de gave transformaties, maar in deze film worden de 'regels' van de vorige film wel een beetje aan de laars gelapt en uiteindelijk slaat de film om in het cliché zombies-in-een-groot-gebouw verhaaltje.

De muziek was wel weer lekker 80s. Simon Boswell's Demonica (de openingstitels) waren echt heel erg goed, misschien wel een van de allerbeste elektronische soundtracks die ik heb gehoord maar verder was de orginele score niet erg bijzonder. Zaten wel weer een aantal leuke 80s nummers in van o.a. The Smiths.

Al met al viel het me toch tegen deze Demoni 2, had er zeker meer van verwacht. Het eerste deel was toch echt vele malen beter en ook stukken vermakelijker. Zaten best een aantal gave stukjes in en aan het einde ook wat mooi camera-werk, maar dit is toch echt een van de mindere Italiaanse horrors.

"When you decide to be something, you can be it. That's what they don't tell you in the church. When I was your age they would say we can become cops, or criminals. Today, what I'm saying to you is this: when you're facing a loaded gun, what's the difference?"

Een infiltrant van de maffia in het Politiekorps van Boston en een undercover-agent moeten elkaar zien te ontmaskeren. Het resultaat is een gevaarlijk kat-en-muisspel.

Ik wou de top 250 weer eens afwerken en aangezien ik nog nooit gehoord had van deze film van Martin Scorsese, had ik deze maar snel bekeken. Een remake van de Hong Kongse film Mou Gaan Dou (die overigens ook in de top 250 staat). Martin Scorsese wist niet dat de film een remake was toen hij besloot hem te regisseren en koos er bewust voor om het origineel niet te kijken voordat de film was voltooid.

Veel grote acteurs in deze film. Jack Nicholson speelt de maffiabaas Frank Costello, een rol waar hij natuurlijk perfect voor is. Nicholson heeft veel van zijn scenes geïmproviseerd om het onvoorspelbare gedrag van het personage te bevorderen. Leonardo DiCaprio doet het zeker niet slecht in de hoofdrol, al vond ik hem af en toe wel een beetje vervelend. Matt Damon vond ik ook een erg goede rol hebben. Verder speelden o.a. Mark Wahlberg, Martin Sheen en Alec Baldwin ook goed.

Het duurde even voor ik een beetje in het verhaal kwam en begon te begrijpen wat er precies aan de hand was. Maar toen ik eenmaal inzat had de film een goede spanning en een sterk verhaal. De film is aan de lange kant maar ik vond hem zeker niet langdradig aanvoelen, het begin misschien een beetje.

De film is erg goed opgenomen en Scorsese heeft mooi gebruik gemaakt van het widescreenformaat. Het kleurgebruik van de film vond ik ook erg prettig en natuurlijk (ik weet zo niet of de film digitaal of analoog is, 2006 dus ik vermoed digitaal met filter).

Om eerlijk te zijn vind ik de film wel een beetje overgewaardeerd, ik vind het dan ook zeker niet Scorsese's beste film. Maar de film mag er zeker wezen en is alles behalve slecht. Goed plot, spannend, goed acteerwerk en mooi opgenomen.

Jean-Jacques Annaud is toch echt een van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij weet de natuur prachtig in beeld te brengen en heeft een erg prettige stijl van filmen. In Wolf Totem speelt de natuur de hoofdrol. De film verteld het verhaal van een Chinese student die in de jaren '60 tijdelijk bij de Mongoolse nomaden moet verblijven. Daar komt hij oog in oog te staan met de eeuwenoude vijand van de nomaden: De wolf. In tegenstelling tot de anderen fascineert de wolf hem. Hij besluit een jong zelf te verzorgen.

Wolf Totem is bijzonder mooi opgenomen. Prachtige landschappen en ook zeer mooie beelden van de wolven. Normaal gesproken worden in films wolfshonden gebruikt, maar Annaud stond erop echte wolven te trainen voor de film. Scènes die niet met echte wolven gefilmd konden worden zijn met opgezette wolven of CGI gedaan. De CGI ziet er zeker niet slecht uit, maar het is wel erg duidelijk dat het niet echt is (wat natuurlijk wel geruststellend is voor sommige scènes). Ik vertrouw erop dat er geen dieren gewond zijn geraakt bij het maken van de film. Het is dubieus omdat het in China is gefilmt (waar ze het niet zo nauw nemen met mensen- en dierenrechten) maar dierentrainer Andrew Simpson en regisseur Annaud durf ik er toch wel op te vertrouwen.

James Horner, die eerder de prachtige soundtrack voor Annaud's Der Name Der Rose maakte, maakt hier wederom een mooie soundtrack. In sommige scènes vond ik de muziek niet helemaal passend, maar er zaten een aantal erg mooie emotionele tracks tussen.

Deze mooie ontroerende film maakt weer eens pijnlijk duidelijk dat de mensheid een plaag op aarde is. Vreselijk om te zien hoe de jonge wolfjes hun dood tegemoet worden geslingerd en wolven worden gedood door die stomme Chinezen. Van de mongolen kan ik het nog enigszins begrijpen, die lijden een nomadisch bestaan, maar die pelsjagers en communisten zijn echt tuig van de ergste soort. Mensen die de film 'niet schokkend genoeg' vinden hebben volgens mij niet dezelfde film gezien. Waar ik me wel in kan vinden is dat de film op sommige punten een beetje te oppervlakkig blijft. Het acteerwerk is ook niet bij iedereen even goed.

Het is al heel wat dat Anaud (die enkele jaren geleden nog verboden was in China te komen door zijn film Seven Years in Tibet) deze film heeft mogen maken in China met enige creatieve vrijheid, dus dat er communistische boodschappen (een mongool verraad de locatie van het meer omdat hij dan een dure radio cadeau krijgt, duidelijk anti-kapitalisme) en verheerlijking van de Chinese overheersing in de film zit, zie ik dan maar door de vingers.

De film deed me trouwens erg denken aan Never Cry Wolf van Disney. Die film gaat over een onderzoeker die in Alaska moet vaststellen of de wolven de met uitsterven bedreigde Kariboes opeten, zodat de VS kan beslissen of ze moeten worden uitgeroeid of niet. Ook dat is een mooie emotionele film waar de hoofdpersoon van de wolven gaat houden en wordt geconfronteerd met pelsjagers en dergelijke figuren.

Annaud is altijd erg goed in het maken van hartverscheurende films, dat deed hij eerder met Deux Frères en nu met Wolf Totem weer. Als je een echte dierenvriend bent (zoals ik) zal het geen gemakkelijke zit voor je zijn, maar het is een mooi verhaal en Annaud heeft duidelijk respect voor de natuur en de prachtige wolven.

Dersu Uzala verteld het verhaal van een Russische militair die op een expeditie naar Siberië een inheemse jager ontmoet. De oude man heeft een ongelofelijke kennis van de natuur en de Russische soldaten kunnen veel van hem leren. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen de jager en de soldaat.

De film is tot stand gekomen omdat Akira Kurosawa door de Sovjet-Russische ambassade werd gevraagd om een film te maken voor het Russische volk. Kurosawa was in die periode onsuccesvol in Japan, wat zelfs tot een zelfmoordpoging heeft geleid. Kurosawa was een groot liefhebber van Russische literatuur en suggereerde meteen om een verfilming van Dersu Uzala te maken. De Russen waren verrast dat hij dit relatief onbekende verhaal kende en zouden hem 100% creatieve vrijheid hebben gegeven.

Dersu Uzala voelt niet propagandistisch aan, maar er zit wel een duidelijke communistische boodschap in de film. Het natuurlijke en eerlijke leven van de simpele jager wordt verheerlijkt. Er is kritiek op het kapitalisme verwerkt in de film, het hele concept van geld wordt als iets slechts gezien. Verder zijn de soldaten erg nobel en beschouwd iedereen het vanzelfsprekend om elkaar te helpen. Het grote groepsverband waar de arbeiderspartij zo van houdt. Storend wordt het echter nergens. Op dit vlak deed de film me erg denken aan Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud. Ook een film van een westerse regisseur in een regime, waarin door middel van verheerlijking van de natuur het communistische ideaal gediend wordt.

Ondanks al die ideologische boodschappen blijf ik de film een prachtig eerbetoon aan de natuur vinden. Net als een Romantisch schilderij word de nietigheid van de mens ten opzichte van de natuur duidelijk door Kurosawa's schitterende beelden, geschoten in 70mm zoals het hoort. Het briljante shot van Dersu en de Kapitein die de zonsondergang te gemoed lopen inspireerde Kurosawa-fan George Lucas voor de scène waar Luke Skywalker naar de twee ondergaande zonnen van Tatooine kijkt in Star Wars.

Het begin en het einde hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden en overgangen waren soms wat abrupt. Op Dersu en kapitein Arsenev na hebben de personages eigenlijk helemaal geen inhoud en wordt er nauwelijks geacteerd, de Russische militairen staan meestal een beetje schaapachtig te kijken naar de twee hoofdpersonen. Het feit dat Kurosawa maar één tolk had tijdens de productie heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. De Japanse versie die ik keek had ook een beetje flets beeld en hinderlijke Japanse tekens in beeld. De Russische dub en de geluidseffecten waren ook een beetje primitief.

Verder valt er toch weinig te klagen. De mooie beelden alleen al maken Dersu Uzala het kijken meer dan waard. Japan's beste cinematografische kunstenaar wordt losgelaten op het prachtige, grootste landschap van Siberië. Aanrader.

Gewoon hilarisch. Door de humor en droogheid krijgt hij een voldoende. Verder niet zo'n bijzondere film. De animatie is echt heel erg slecht en alle figuren zijn oer lelijk.

"Gru's back in the game with cool cars... gadgets... and weapons!"

Illumination word steeds beter. Ik moet zeggen dat het nog steeds een knake-bedrijfje is met slechts twee films die om aan te zien zijn. Bij hun eerdere films was de animatie echt heel slecht en hier valt dat best wel mee.

Een grappig vervolg op Despicable Me. Even hilarisch als het eerste deel al is het hier ook technisch wat beter. En die vreselijke kindertjes zijn hier goddank wat minder belangrijk. Al met al vond ik deze wel ietsje beter dan zijn voorganger.

De stijl van sommige stukken is een beetje gepikt uit The Incredabels van Pixar. Natuurlijk is het door de spionage ook een beetje Mision Inpossible/James Bond-rip-off al valt dat best wel mee. Er is een stukje dat er een kip uit de trui van Gru komt en dat is net zoals in Shrek II en Spaceballs natuurlijk een verwijzing naar John Hurt's actie in Alien. Die minnions waren ook erg grappig. Wel een beetje gay af en toe. Aan het eind met dat lied was wel best wel geniaal.

De romance met Gru en Lucy vond ik ook wel goed. Goede film naar mijn mening zeer vermakelijk al had ik toch liever zonder CGI gezien.

"Thank God, He is the one we must thank."

Weer een erg sfeervolle Hammer-productie. Erg mooie poster.

Christopher Lee is hier weer geweldig! Ik denk ook dat hij hier geen slechte herinneringen aan bewaart (hij haatte het om een horror acteur te zijn). Hij speelt hier de held en er gaan geruchten de ronde dat hij erg geïnteresseerd is in het occulte en een bibliotheek heeft met meer dan 12.000 boeken over het onderwerp, dit bleek later vals te zijn. Verder is Charles Gray die ik aardig wat James Bond films speelt hier ook een erg goede bad-guy.

De muziek van James Bernard is weer erg mooi een sfeervol! Doet me een beetje denken aan de Dracula-score.

Ook wel grappig dat ze middeleeuwse duivels hebben gekozen in plaats van de moderne variant zoals Tim Curry speelt in Legend.

Als ik echt iets negatiefs moet zeggen dan is dat toch wel dat ik die spin zelfs voor toen erg nep vind. Maar de rest ziet er goed uit. En het einde is schitterend!

Weer een erg goede film van Terence Fischer!

It's not an American story. It's an Irish one.

Iers is het zeker, maar wel met een dik Amerikaans sausje.

Een IRA-terrorist gaat naar Amerika om wapens te komen zodat ze de helikopters van het Britse leger aankunnen. In Amerika verblijft hij bij een van oorsprong Ierse politieagent met een vlekkeloze staat van dienst. Als er onenigheid ontstaan met de wapenhandelaar en de agent achter zijn ware identiteit begint te komen beginnen de problemen pas echt.

Harrison Ford speelt een prima rol, hij is altijd sterk als huisvader of sympathieke agent. Brad Pitt vind ik een zwaar overgewaardeerde acteur, maar hij speelt hier wel aardig, vooral wanneer hij het over zijn verleden in Ierland heeft. Een eikel is het echter wel, want hij kreeg voortdurend ruzie met de filmmakers omdat Ford's rol groter zou zijn.

Degelijk opgenomen, goede Ierse muziek van James Horner en een aardig plot waarin vooral de tweestrijd tussen de twee Ieren interessant is (het is moeilijk een kant te kiezen als kijker). Toegegeven het is geen meesterwerk, maar waarom de film een onvoldoende staat is me echt een raadsel.

Totale waanzin.

In 1795 vallen de Pruisen Polen binnen. Het land is in totale chaos. Een in zwart gekleed figuur bevrijd Jakub uit zijn cel, zodat Jakub hem naar de lijders van het verzet kan lijden. Thuis treft Jakub niets anders aan als ellende en uiteindelijk wordt hij net zo gek als de mensen om hem heen en slaat hij aan het moorden.

Toen Andrzej Zulawski de film uitbracht in 1972 werd deze door de Communistische partij verboden. Hierop vluchtte hij naar Frankrijk en later West-Duitsland, waar hij vrij kon werken.

Eerder zag ik al Possession van Zulawski en nu ik ook deze film heb gezien kan ik bevestigen dat de man gewoon geobsedeerd is met gekte, chaos, waanzin en hysterie. Zulawski is in veel opzichten het tegenovergestelde van die andere grote Oost-Europese cineast Andrei Tarkovsky, die juist heel erg rustige, contemplerende films maakt. Het verschil tussen Possession en Diabel is alleen dat Possession briljant is opgenomen en een super goede rollen heeft van Sam Neill en Isabelle Adjani heeft en Diabel eigenlijk niets te bieden heeft op dat vlak. Daarnaast is Adjani eigenlijk de enige die echt helemaal van het padje af is in die film is het verder 'redelijk normaal'. In Diabel acteert iedereen alsof ze verschillende soorten drugs hebben gebruikt of zo uit het gekkenhuis zijn gelopen.

Aan het einde heb ik niet het idee dat er echt een punt werd gemaakt in de film. Op het einde na vond ik het allemaal niet memorabel en die acteerstijl in de films van Zulawski kan ik echt niet meer aanzien. Al dat gefrunnik van acteurs aan elkaar, dat drukke gepraat en de vrouwen die allemaal totaal hysterisch zijn.

Naar Les Diaboliques was ik heel nieuwsgierig, vooral omdat de film wordt geroemd als een Hitchcockiaans meesterwerk.

De echtgenote van een tiranniek schoolhoofd besluit samen met diens minnares om hem om het leven te brengen. Alles is zorgvuldig doordacht, maar dan is het lijk verdwenen...

De film is gebaseerd op het boek Celle Qui N'était Plus van Pierre Boileau en Thomas Narcejac. Clouzot was net op tijd met het kopen van de rechten, want Alfred Hitchcock wilde het boek ook verfilmen. Ondanks dat de film voor hem was weggekaapt werd Hitchcock wel een bewonderaar van de film en zou hij ooit hebben gezegd dat de film hem heeft geïnspireerd voor Psycho. Pierre Boileau en Thomas Narcejac schreven later speciaal voor Hitchcock D'entre les Morts, wat hij verfilmde als Vertigo.

Les Diaboliques laat een slim opgezette moord zien en houd zich verder bezig met de moeilijkheden die gepaard gaan met het wegwerken van het lijk na de moord. Wat dat betreft is het inderdaad erg Hitchcockiaans. Heel spannend wordt het echter nergens en door het compleet ontbreken van filmmuziek wordt de film bij vlagen een beetje langdradig.

Echt horror is het niet, de man wordt netjes verzopen (al was dat wel heerlijk gruwelijk in beeld gebracht) en hoewel het op een spookverhaal leek uit te draaien was het uiteindelijk toch echt een Thriller. Ik moet wel zeggen dat ik het einde niet zag aankomen, al is het natuurlijk wel een heel omslachtige manier om iemand om het leven te brengen door te doen alsof je zelf bent vermoord en dan te gaan lopen 'spoken'. Ook briljant dat na afloop werd verzocht om het einde niet te verklappen.

Op een of andere manier komt Frans wat minder theatraal over als bijvoorbeeld Nederlands of Duits, en in die tijd ook Engels wel. Het acteerwerk was in ieder geval dik in orde. De zuid-Franse setting gaf een soort Kuifje-achtige sfeer met de Renaults en Citroëns. Verder is alles ook uitstekend in beeld gebracht, mooie 4:3-fotografie.

Alles bij elkaar is Les Diaboliques niet wat ik ervan had verwacht, maar wel een zeer degelijke Hitchcockiaanse Thriller uit de Franse cinema.

Dial M for Murder verteld het verhaal van ex-tennisprof Tony Wendice die achter de affaire van zijn vrouw komt en zijn verhaal deelt met een oude studievriend. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich vrijwel volledig af op één locatie: het appartement van Wendice. Het mag dan een van Hitchcock's Amerikaanse films zijn, het speelt zich wel af in London.

Ray Milland speelt een prima rol als Tony, grappig hoe Brits hij hier overkomt in vergelijking met veel van zijn latere rollen. Grace Kelly deed het ook wel aardig, vooral later in de film. Goed bedacht hoe haar kleding steeds minder kleurrijk wordt naarmate de film vordert. John Williams - die ook in het toneelstuk speelde - was ook goed als Inspector Hubbard.

Aanvankelijk begon ik aan de film met tegenzin, dat was omdat ik dacht dat het einde aan me was verklapt. In het boek De Vierde Man heeft Gerard Reve het namelijk over de film en zegt hij dat hij die echtgenoot nooit had vertrouwd. Nu blijkt dat Gerard Reve niet alleen een slechte schrijver is, maar ook nog eens geen fluit snapt van de film. Het was namelijk de bedoeling dat de echtgenoot verdacht was, omdat het geen mysterie is dat hij zijn vrouw wil vermoorden.

Dial M for Murder bevat weer een hoop van de handelsmerken van de meester. Een zeer subtiele cameo op een foto uit de studententijd van Tony, een blondine in de hoofdrol, angst voor de politie speelt een grote rol en de sleutel als MacGuffin . Verder is het ook weer een uitstekend staaltje Suspense. Overal is erg goed over nagedacht en het klopt allemaal tot in de details. Heerlijk hoe zelfs de kleinste dingen later belangrijk kunnen zijn. Ook is het mooi hoe je je verplaatst in de personages en (ookal is niemands identiteit een mysterie) je aan je stoel genageld zit. Alles is uitstekend gepland, maar alles wat fout kon gaan gaat fout en dan moet iedereen zich er weer uit zien te redden. Je vraagt je vooral af wie de politie nou geloofd en of het Tony lukt om iedereen te manipuleren.

De film is erg sterk opgenomen, op typisch Hitchcockiaanse wijze word het verhaal verteld. Qua cinematografie, editing en manier van filmen was Dial M for Murder duidelijk een groot voorbeeld voor zowel Mario Bava als Dario Argento. De moordscène herinnerde me aan Blood and Black Lace, door de belichting en toon van de scène. De beelden van Tony in de telefooncel deden me weer heel erg aan de telefoon scènes in Dario Agento's films denken omdat er beelden van de elektronica van de telefoonlijn in verwerkt zaten. Het is de enige film uit Hitchcock's oeuvre die in 3D is opgenomen, wat voor een paar problemen zorgde bij het filmen van close-ups.

De Blu-ray restauratie van de film is waardeloos, het bewijs dat Blu-ray lang niet altijd beter is dan DVD. De kleuren zijn namelijk inconstant, het beeld is korrelig (niet op de goede manier) en als er blue-screen is gebruikt zijn de randen wazig blauw en slecht afgewerkt.

Dial M for Murder is een van de meest kenmerkende films uit Hitchcock's carrière. De film is bijzonder vermakelijk door de sterke dialogen en de suspense. Nergens gaat de film vervelen en hoewel er geen grote plottwists zijn is de film wel spannend.

Beste film over de Franse Revolutie. Prachtig eerbetoon aan de dochters van Sint Theresia en de vele martelaren en helden gestorven door de verschrikkelijke Franse Revolutie. Het einde is diep ontroerend en meesterlijk verbeeld.

"Yippee-ki-yay, motherfucker."

John McTiernan's keiharde actiethriller. Dan eindelijk eens een keer bekeken. Echt een sterke actiefilm met goede actie, een goed verhaal en een goede dosis drama.

Bruce Willis's best rol uit zijn carrière. Hier is hij nog niet de standaard actionhero die een beetje op de automatische pilot loopt en hij is nog niet kaal. Hier zie je een jonge acteur die eindelijk een kans heeft om carrière te maken en een heel erg sympathieke held neerzet. Alan Rickman was een sterke badguy, een Brit die perfect een Duits en een Amerikaans accent na kan doen. Het schijnt dat zijn Duits niet grammaticaal correct was maar mij had ie hoor. Vooral de chemie tussen Rickman en Willis is erg vermakelijk. De andere acteurs waren ook allemaal in orde. Veel beter acteerwerk dan in de standaard actie-film.

Die Hard vertelt het verhaal van NYPD-agent John McClane die voor de Kerstdagen zijn vrouw komt ophalen van haar werk. Laat het nou net zo zijn dat op die kerstavond een groep terroristen de wolkenkrabber waar McClane zich bevind overvallen. Terwel deze zogenaamde Duitse vrijheidsstrijders de werknemers gijzelen en de directeur Mr. Takagi onder schot houden, werk John ze tegen. Ook ontdekt John dat dit geen gewone terroristen zijn... Sterk verhaal gebaseerd op Nothing Lasts Forever van Roderick Thorp. Aanvankelijk zou deze film een vervolg op Commando worden maar toen Arnold het script afwees maakte McTiernan een heleboel wijzigingen, waaronder meer diepgang. Een heleboel acteurs hebben de hoofdrol afgewezen maar uiteindelijk heeft Willis hem aangenomen.

Erg sterke actie. De tijd dat ze nog geen CGI gebruiken maar met realistische on-camera effecten werkten en bloed zakjes op acteurs plakten. Het resultaat is dan ook onovertroffen. Die Hard is ook geen hersenloze actiefilm met actie om actie en veel shot-outs, maar een erg sterke film met een aantal goede actiemomenten.

De score van Michael Kamen mag er wezen. Boud goed op met spanning en speelt zelfs af en toe in op kerstsfeer. Eigenlijk is Die Hard ook een kerstfilm met geniale verwijzingen zoals "Now I have a machine gun. Ho ho ho.".

De film is mooi opgenomen. S'avonds in een groot gebouw met allemaal mannen met wapens die overal rondlopen. Onze eigen Jan De Bont heeft uitstekende cinematografie verzorgd. De film heeft ook goede opname locaties, de wolkenkrabber waar de film zich afspeelt is trouwens in werkelijkheid het hoofdkantoor van 20th Century Fox dat toen nog in aanbouw was (vandaag de verdiepingen die onvoltooid waren).

Al met al is Die Hard een hele gave actiefilm, zeker een van de aller-beste. Met goed acteerwerk, een sterk verhaal, coole actie en heel veel vermakelijke momenten. Aanrader.

"Yippie-kai-yay motherfucker."

Erg gave actie-film. Ziet er allemaal goed uit, mooi gefilmd, gave special effects en mooie sets.

Goed acteerwerk, beter dan dat van de standaard actiefilm. Willis en Jackson waren een goed duo.

Goed verhaal, voor een vervolg vind ik het een erg sterk verhaal. Vermakelijke film.

Aanrader voor als je een goede actie-film zoekt.

"Harry Callahan: Uh uh. I know what you're thinking. "Did he fire six shots or only five?" Well to tell you the truth in all this excitement I kinda lost track myself. But being this is a .44 Magnum, the most powerful handgun in the world and would blow you head clean off, you've gotta ask yourself one question: "Do I feel lucky?" Well, do ya, punk?"

Clint Eastwood is de ultieme badass in Dirty Harry. Een van de meest invloedrijke actiefilms ooit en overduidelijk een product van begin jaren '70. Eastwood doet zijn eigen stunts, valt in als assistent regisseur en speelt een erg sterke hoofdrol. Andrew Robinson (die later ook in Hellraiser zou spelen) speelde ook erg goed als de moordenaar, wat een irritant ventje zeg, echt gespeeld met volle overtuiging.

De muziek van Lalo Schifrin was zo typerend voor eind jaren '60/begin jaren '70 dat het wel wat had. Die geluidseffecten ook, das nog eens actie. De cinematografie van Don Siegel was uitstekend, erg mooie beelden. Vooral s'nachts in het donker was het sterk.

Het script heeft helaas wel wat gebreken, handelingen van de politie die erg onwaarschijnlijk zijn en een aantal wendingen die niet helemaal 100% doordacht zijn. Maar veel hinder geeft het niet, het verhaal is geweldig.

Ook weet ik nu dat Die Hard: With a Vengeance niet zo origineel was als ik dacht. De legendarische telefoon scènes uit Dirty Harry zijn soms namelijk shot voor shot nagedaan.

Al met al is Dirty Harry een film die staat als een huis.

Grappige film met disco(wormen)muziek.

De animatie is... om te janken (Het is dan ook een Deens/Duitse film). Maar verder is het wel een aardige kinderfilm. De Nederlandse vertaling is wel leuk, al zijn sommige liedjes een beetje moeilijk vertaalt.

Neem het concept van Alfred Hitchcock's Rear Window of de eerste helft van Brian De Palma's Body Double en combineer dat met romantische tienercomedy en horror en je hebt Disturbia.

Kale heeft het moeilijk nadat zijn vader is overleden tijdens een auto-ongeluk. Als hij op school een leerkracht aanvalt wordt hij veroordeeld tot 3 maanden huisarrest met een enkelband. Uit verveling gaat hij de buurt bespioneren vanachter zijn slaapkamerraam. Als zijn nieuwe buurmeisje naast hem komt wonen beleefd hij de droom van iedere voyeur. Hij ontdekt echter ook iets over zijn andere buurman en verdenkt hem ervan een seriemoordenaar te zijn...

Disturbia begint erg luchtig en wordt uiteindelijk steeds spannender. Als de ware aard van de buurman duidelijk is levert dat in combinatie met Kale's enkelband de nodige suspense op. Aardige rol van Shia LaBeouf. Dit is dan ook de film die hem later zijn rol in Transformers en Indiana Jones opleverde. David Morse zette ook een intimiderende buurman neer.

Jammer vond ik dat het concept van de buurman niet optimaal benut was en dat zijn achtergrond erg vaag blijft. Ook het einde was niet anders als verwacht en om daarna nog een typisch happy ending te maken was een beetje flauw, je bent toch op zijn minst getraumatiseerd door die ervaring. Maargoed, het is popcornvermaak.

Al met al is Disturbia een vermakelijke Hitchcockiaanse tienerfilm, maar niet heel erg bijzonder uitgevoerd.

Diva is een erg sfeervolle Franse Misdaad-Thriller. Een postbezorger neemt stiekem een concert van zijn favoriete operazangeres op waarna hij door zowel criminelen als politie achterna wordt gezeten. Wat staat er op de mysterieuze tape?

De film heeft een prachtige jaren '80 setting. Van operavoorstellingen tot new age goeroes. Een zwarte operazangeres en een bende Franse criminelen. De opnames zijn sterk en de muziek van Vladimir Cosma is werkelijk magnifiek. Van de prachtige operamuziek uit 'La Wally' en de suspensevolle synthesizers tot de melancholische pianomuziek.

Een erg prettige variatie op Hitchcockiaanse thema's in een zeer eigentijds jansje.

"If you're a coffin maker... sure did pick a good town to settle, sure did."

Spaghetti Westerns vind ik altijd wel leuk en ten gelegenheid van de Western Challenge wilde ik deze cult-klassieker eens zien. Tarantino's ode/remake heb ik nog niet gezien.

Amerika, na de burgeroorlog. Django - een ex-militair van het Noorden - komt terug naar het Zuiden. De eenzame gunfighter sleept een doodskist achter zich aan. Hij red een vrouw genaamd Maria, die wordt afgetuigd door gemaskerde mannen en neemt haar mee. Aangenomen in een klein dorpje blijkt dat een Zuiderse generaal het gemunt heeft op Mexicaanse rebellen.

De film begon al meteen vol mogelijkheden. De eenzame ex-militair met zijn doodskist vond ik al snel interessant en de Ku-Klux-Klan achtige mannen van de generaal waren ook wel leuk gevonden. Al was het dan wel jammer dat snel bleek dat hij een machinegeweer in de kist had. Daarna gaat de film over op een revolutie-verhaal met twee partijen, waarvan een een oude bekende is van Django. Allemaal vrij standaard voor een Western en volgens sommige een beetje afgeleid van Akira Kurosawa's Yojimbo. Het originele zit hem in het feit dat Django niet echt een typische held is. Eastwood was dat ook al niet echt, maar Django is dat nog minder. Hij verraad zijn oude kameraad en gaat er met het goud vandoor.

Franco Nero deed het zeker niet slecht, alleen jammer dat ze de stem van Django hebben verprutst in de Amerikaanse dub. Een beetje te wijsneuzerig, teveel gepraat. De kalme stille beheerste woede van Eastwood vind ik veel sterker overkomen. Maar al met al snap ik toch wel wat Tarantino (en het publiek uit de ‘60s) in het personage heeft gezien. De film kreeg - zoals dat alleen in Italië kan - ook ontelbare onofficiële vervolgen.

De film heeft prima cinematografie. De close-ups zijn mooi geschoten en het kleurgebruik doet bijna Bavaësk aan. De long-shots leken een beetje van Sergio Leone overgenomen, maar verder vond ik de film wel een erg eigen stijl hebben. De kostuums waren goed verzorgd en door de primaire kleuren deed met me een beetje denken aan de films van Mario Bava en andere stilistische Italiaanse films uit die tijd. In dat opzicht verschilt het ook van Leone, in zijn films zul je niet zo snel vilten hoeden en kantenkraagjes zien, Leone kiest voor een wat realistischere uitstraling.

De theme-song van Rocky Roberts past misschien niet helemaal bij de harde sfeer van de film, maar is wel behoorlijk catchy en zal ik ongetwijfeld nog dagen in mijn hoofd hebben. De verdere muziek is gemaakt door Luis Bacalov. Bacalov is geen Morricone maar de muziek van Django vond ik bij vlagen toch bijzonder mooi en sloot ook goed aan op de tune.

Het verhaal van Django was niet bijzonder origineel, maar was wel vermakelijk. Een aantal sterke gunfights en een lange fistfight, veel kogels en een heleboel acteurs die spelen dat ze dood neervallen (en dit vaak net te vroeg of net te laat doen). Nee, Django wordt terecht een van de beste Spaghetti Westerns genoemd, al vind ik de films van Leone toch nog stukken beter. Ben inmiddels wel nieuwsgierig geworden naar wat Tarantino ervan gemaakt heeft.

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met Quentin Tarantino. Aan de ene kant vind ik zijn films cinematografisch erg sterk en waardeer ik de knipoogjes naar oude cultfilms. Aan de andere kant vind ik zijn films veel te traag, inhoudsloos en erger ik me eraan dat hij soundtracks van andere films steelt. Vandaar dat ik lang heb gewacht om mijn volgende Tarantino-film te bekijken. Aangezien Django Unchained zo wordt gewaardeerd en de originele Django me pas goed was bevallen heb ik hem nu dan toch een kans gegeven.

Op de naam, de geweldige titelsong, de leuke cameo van Franco Nero en de gemaskerde bende na heeft de film eigenlijk helemaal niets met Django te maken. Django is hier een negerslaaf die door de excentrieke Duitse Tandarts/Premiejager Dr. King Schultz wordt vrijgekocht. Schultz wil de premie op de oude meester van Django verzamelen. Django blijkt talent voor het premiejager te hebben. Uiteindelijk gaan Schultz en Django samen opzoek naar Django's geliefde Broomhilda.

Christoph Waltz was wel leuk in zijn rol en Jamie Foxx was vele male beter dan ik had verwacht. Samuel L. Jackson speelt eindelijk eens niet de stoere neger, maar heeft een geinige rol als de norse oude huisslaaf.

Het leek er op dat we eindelijk eens een normaal verhaal voorgeschoteld kregen van Tarantino, en dat was grotendeels ook zo. Maar helaas, hij kan het weer niet laten, ondanks het serieuze thema zit de film boordevol met ongelovelijk misplaatste en flauwe humor. En dat is nog niet alles, naast de flauwe humor is er ook weer Tarantino's absurd bloederige geweld. Volgens mij heeft de beste man ook een soort Blaxploitation-fetisj want dit is nu al de zoveelste film van hem waar ik negers en racistische hillbillies het tegen elkaar zie opnemen. De historische incorrectheden waren ook ergerlijk in deze Western. Mothafucka's hadden ze nog nier in de 19e eeuw, Tarantino.

De film is wel erg mooi opgenomen, maar het is jammer dat niet de hele film een jaren '60 uitstraling heeft zoals in het begin. De rare zooms hadden ook niet gehoeven, erg fout. De film heeft erg mooie muziek in de soundtrack, alleen jammer dat het allemaal gejat is. Ik kan toch geen Western kijken met de themesong van Under Fire eronder ge-edit (erg mooie muziek van Jerry Goldsmith overigens) en ik kan me goed voorstellen dat Ennio Morricone boos was over de manier waarop Tarantino zijn muziek gebruikt. De mooie muziek van de Meastro past namelijk meestal totaal niet bij de scènes waar het vluchtig onder is ge-edit. En die rapmuziek... in een Western, Tarantino daarvoor ga je gegarandeerd naar de hel.

Ok, Django Unchained is net als Pulp Fiction, Reservoir Dogs en The Hateful Eight een vermakelijke film die mooi is opgenomen, goed acteerwerk heeft en een aantal gave actiescènes. Maar net als eerder genoemde wordt de film belachelijk overgewaardeerd door iedereen. Top 250? Gemiddelde van meer dan 4 van de 5 sterren? Ik zal nooit begrijpen wat de elite ziet in de films van Tarantino. Het is zo storend dat de film gedeeltelijk het niveau heeft van een flauwe komedie en dat Tarantino niet weet dat hij zijn scènes veel te lang uitrekt. Ik geef Django Unchained toch een ruime voldoende, ik wil niet oneerlijk zijn. Het is inderdaad een van Tarantino's beste werken, maar het is absoluut geen meesterwerk.

Matige documantaire over zombies.

Erg leuk om Bruce Campbell, Stuart Gordon, Simon Pegg, George A. Romero en Tom Savini hun zegje te zien doen. Al stellen ze niet altijd de juiste vragen, ik weet zeker dat Savini heel mooi kon vertellen hoe hij mensen in zombies veranderd en wat voor veranderingen er door de jaren heen zijn geweest.

Het debat snelle zombies of langzame zombies vind ik niet bijzonder zinnig. Ik ben dan overwegend voor de langzame want ik vind die schokkerige CGI zombies helemaal niets....

Het was wel interessant dat ze teruggingen naar de oorsprong van de zombies en wat voodoo-mensen aan het woord lieten.

Maar dan word het echt belachelijk. Een of andere filmhistoricus haalt de Vietnam oorlog er steeds bij, een of andere sex-expert verteld dat mensen zombie-fetisjes hebben... Dat slaat echt alles. Vond het ook niet zo interessant om rare amerikanen zich te zien verkleden voor conventies, de filmmakers zelf vonden dat al vreemd. En dan heb je nog die totaal gestoorde amerikaanse freaks die een zombie apocalyps als iets serieus beschouwen. Aan het einde hebben ze het gewoon over een bedrijf dat zombie-schietschijven produceert met echt bloed... Het kan niet gekker worden, wat komt hierna? Posters met 'Word ook moordenaar'....

Ik vind het ook een waardeloze zombie documentaire omdat ze het niet eens hebben over horror buiten Amerika. Ze hebben het niet eens over Lucio Fulci, kom op je bent echt geen zombieliefhebber als je Fulci niet kent. Ook belichten ze The Evil Dead nauwelijks, ter wel Campbell er wel in zitten.

Nee, ik vind dat ze beter de geschiedenis van de zombiefilm langs hadden kunnen gaan. Amerikaanse pop-cultuur en speculatie over een apocalyps is totaal niet interessant, had liever wat meer achtergrond gehad.

Ben door deze doc ook ergens achter gekomen. Ik ben geen zombie-fan, het zijn eigenlijk maar waardeloze schepsels. Ik ben een liefhebber van cult-horror, en als daar zombies in zitten is dat mooi meegenomen. 'Mooie' ouder zombies met een dikke laag ouderwetse make-up of animatronics vind ik geweldig maar ik zou nooit een serie als The Walking Dead gaan kijken. Bovendien zijn zombies tegenwoordig te dom en mainstream geworden om het zo even te zeggen.

Year of the Living Dead over Romero's Night of the Living Dead is wel een erg sterke documentaire die ervoor zorgt dat je de film nog meer gaat waarderen.

Het script van The Doctor and the Devils was ruim 35 jaar eerder geschreven toen Hammer-regisseur Freddie Francis de film mocht gaan draaien voor producent Mel Brooks. De film verteld het waargebeurde verhaal van Burke en Hare die in de 19e eeuw mensen ombrachten en de lijken doorverkochten aan anatomist Knox. Deze geschiedenis inspireerde eerder al vele Slashers, maar de filmmakers wilde in dit geval een film met meer diepgang.

De film heeft een heerlijke Britse cast met Timothy Dalton (James Bond, Flash Gordon) als de doctor en Jonathan Pryce (Brazil, Game of Thrones) en Stephen Rea als de moordlustige broeders. Verder hebben we dan ook nog Twiggy als prostituee, Julian Sands (The Killing Fields), Patrick Stewart (Star Trek, Excalibur, Dune) en Siân Phillips (Dune, The Age of Innocence).

Ondanks dat Mel Brooks produceert is het wel een serieuze film. Het is echt een drama over moraal waarbij de moordende broers en de dokter centraal staan. De dokter weet donders goed dat zijn lichamen vermoord zijn, maar meent dat het doel de middelen heiligt. Ondertussen krijgt Broom in de gaten dat zijn broer het moorden misschien ook niet alleen voor het geld doet.

Persoonlijk vond ik het verhaal niet heel erg bijzonder, maar het acteerwerk was goed en de setting zou uitstekend zijn geweest voor een Dickens-adaptatie. Mooie soundtrack en ook een mooie themesong.

"I can talk with animals!"

Erg leuke comedy. Snap de onderwaardering totaal niet.

Eddie Murphy is echt geniaal. Zijn grapjes en stuntelige acties zijn onbetaalbaar.

Technisch ook nog best goed, de dieren zien er goed uit en zijn goed ge synchroniseert.

Erg leuke en vermakelijke film.

Doctor Zhivago is weer een grootschalig widescreen epos van David Lean, dit keer met als achtergrond de Eerste Wereldoorlog en de Russische Revolutie. Zhivago is een dichtende geneeskunde student die zich inzet om gewonden te verzorgen. Van de revolutie moet hij niet veel hebben, al bewonderd hij zijn revolutionaire vrienden voor hun streven naar gelijkheid. Hij trouwt en voed een gezinnetje op in Siberië. Dan wordt hun zijn vredige leven opnieuw verstoort door de burgeroorlog.

Egyptenaar Omar Sharif speelt de rol die hem onsterfelijk zou maken. Daarnaast spelen ook Julie Christie, Geraldine Chaplin, Rod Steiger, Alec Guinness en Klaus Kinski.

De beelden waren erg mooi opgenomen in Finland en de beeldkwaliteit heeft de tand des tijds prima doorstaan. De score van Maurice Jarre is zoals altijd weer schitterend en lekker episch.

Het verhaal vond ik erg meeslepend en continu interessant door de vele historische achtergrond. Toch vond ik wel dat er erg veel toevalligheden in zaten waardoor bekende personages elkaar tegen bleven komen. Ook kwam het Zhivago wel heel goed uit dat zijn vrouw en kinderen naar Moskou terug waren gegaan, zodat hij met zijn maîtresse kon leven.

Al met al fijn deze klassieker gezien te hebben. Heerlijk die grootschalige films uit de jaren '60.