Opinions

Wat Aliens voor Alien is, dat is Dog Soldiers voor An American Werewolf in London met als kers op de taart nog een vleugje van Evil Dead erbij.

Een team van Britse militairen moet onverwachts op oefening in de Schotse hooglanden. Al eeuwen doen verhalen van weerwolven de ronde in het gebied en dan vinden de militairen de versnipperde overblijfselen van een groep special forces en hun kapitein....

De chemie tussen de militairen is erg goed en het spel bijzonder vermakelijk door de fijne Britse humor en alle accentjes. Daarnaast zit er ook een komisch laagje in de film dat een beetje doet denken aan Bruce Campell in Evil Dead. Zo sympathiek als Liam Cunningham is in Game of Thrones, zo'n onsympathieke klootzak is hij hier als de special forces kapitein Ryan.

De setting - overigens gefilmd in Luxemburg op het Hertogelijke landgoed - is perfect voor dit verhaal en de film is best sfeervol door de blauwe belichting die haast aan de jaren '80 doet denken en het feit dat de film op Super 16mm is opgenomen, waardoor je lekker korrelig beeld krijgt.

De film mag dan een laag budget hebben, de filmmakers hebben er alles uit kunnen halen wat er in zit. Een verademing is dat ze geen CGI hebben gebruikt, maar animatronics en practical effects voor de weerwolven. Door de weerwolven slim in de schaduwen te houden en het hoge tempo van de editing wordt de film nergens te nep. Wat de film ook een professionele uitstraling gaf was de grootschalige orkestrale soundtrack van Mark Thomas, die de spanning en actie erg ten goede kwam.

Het verhaal is dan niet het meest geweldig, het is spannend en onverwacht genoeg om je mee te vermaken. De humor werkt en de gore en practical effects zien er goed uit. Een sterk debuut van Neil Marshall en een van de betere latere weerwolf-films.

Leuke jeugdfilm van de regisseur van Hachi: A Dog's Tale. Het is even wennen dat honden blijkbaar aan reïncarnatie doen, maar uiteindelijk toch wel een grappig gegeven in de film. De kijkwijzerbeoordeling is een beetje overdreven.

Toys are very loyal, and that is a fact.

Erg sfeervolle horrorfilm van Stuart Gordon.

Het acteerwerk was wel te doen, niet zo slecht dat het vervelend werd. De Britse Guy Rolfe en Hilary Mason deden het wel leuk en voor haar leeftijd was Carrie Lorraine ook lang niet slecht. Alleen die punkers vond ik een beetje vervelend, maar aan de andere kant moesten ze ook wat hebben om af te slachten . Waarschijnlijk herken je een van de punker-meiden, Bunty Bailey speelde namelijk twee jaar eerder in de videoclip van A-ha "Take On Me", ik dacht al een gezicht te herkennen.

De sfeer is erg goed in deze horrorfilm, vrijwel meteen is de toon goed gezet. Goede spooky soundtrack met goede synthesizers en mooie opnamelocaties. De toon is anders dan ik van Gordon gewend ben. Het verhaal heeft iets cliché maar ik vond het toch wel wat hebben.

Een meisje met een levendige fantasie komt samen met haar (niet bepaald zorgzame) vader en (gemene) stiefmoeder vast te zitten in een storm tijdens hun vakantie in Engeland. Gelukkig kunnen ze schuilen in een groot oud huis. Gabriel en Hilary, de eigenaars van het huis, zijn erg gastvrij en ze mogen de nacht doorbrengen. Samen met een man genaamd Ralph en twee punkmeiden, die ook voor de storm schuilen. Gabriel is een poppenmaker en omdat Judy, het meisje, onder de indruk is van zijn werk geeft hij haar een Jan Klaasen-pop (Mr. Punch). Maar s'avonds gebeuren er vreemde dingen.

Ik zie de poppenmakers Gabriel en Hilary eigenlijk niet zo zeer als de bad-guys of de "kwade macht". Ze zijn namelijk best sympathiek en als je erover nadenkt gedroeg iedereen die is vermoord zich niet bepaald vriendelijk. Mooi wanneer Gabriel sentimenteel werd met zijn poppen. Gordon wilde een tijdje een vervolg maken waarin de twee poppenmakers zelf in poppen waren veranderd, naar Boston kwamen en langzaam de volwassenen in de flat van Judy beginnen uit te moorden, jammer dat die film nooit gemaakt is.

Uit ervaring kan ik zeggen dat de stop-motion erg goed gelukt is. Zelden zijn de frames schokkerig en het ontwerp van de poppen is mooi gedaan. De overgang tussen live-action en stop-motion was ook goed gedaan, bij de meeste films integreren die moeilijk. Ik ben, ook omdat ik zelf stop-motion animatie maak(te), een fan van de techniek, hoewel het soms niet helemaal goed in de film past. Animatronics zien er een stuk beter uit in de meeste gevallen, maar zijn dan ook weer veel moeilijker (en duurder). Met de effecten van Dolls was niets mis. Mooie verzameling klassiek speelgoed, al misschien een beetje kitscherig, alsof Gabriel zelf die porseleinen hoofden en haar zou hebben kunnen maken. Hout zou waarschijnlijker zijn geweest, maar des al niet te minnen waren de poppen lekker creepy.

Het schijnt dat Gordon deze film al had opgenomen voordat hij From Beyond (1986) maakte, maar dat door alle stop-motion van de poppen (waar meer als een jaar werk in heeft gezeten), de film later is voltooid. En dat ter wel in From Beyond ook veel ambitieuze special effects zaten. Een paar scènes met veel gore zijn op het laatst geschrapt omdat ze volgens Gordon niet bij de toon van de film pasten. Waaronder een waar poppen met hooivorken ingewanden uit mensen scheuren. Het huis in de film is ook de zelfde set als het huis in From Beyond.

Beetje een kort filmpje, 77 minuten - net zo lang als de meeste Disney-films. Vraag me af hoe lang hij zou zijn met de extra-scènes. Een erg vermakelijke horror-film met een prettig sfeertje en gave kills. En een aardige moraal: wees geen aso tegen kinderen (of speelgoed). Het happy end waar Gabriel en Hilary Judy en Ralph laten gaan vond ik erg mooi gedaan, ondanks hun mysterieuze en duistere kant blijven ze sympathiek tegen de twee aardige personages. ( Ik moet je nogmaals bedanken voor de tip alexspyforever, kan jouw waardering voor deze film goed begrijpen. Dit is er eentje die ik nog eens wil herzien in betere kwaliteit )

"They don't like bright lights, you know, those things."

alexspyforever had mij deze al een tijdje terug aangeraden en dus heb ik hem vanochtend eens bekeken. Remake van de tv-film Don't Be Afraid of the Dark uit 1973 en geproduceerd en geschreven door Guillermo del Toro. Met Pan's Labyrinth heeft Del Toro al bewezen dat hij erg sterke sfeervolle folklore films kan maken en dat is hier weer het geval. De film mag dan niet door hem zijn geregisseerd, zijn hand is duidelijk te merken.

De film begint al meteen goed met de schilder en zijn dienstmeid. Het huis is een prachtige locatie voor een horrorfilm, de sfeer spat er van af. De film is in realiteit in Australië opgenomen maar als je goed oplet hoor je dat ze op de radio zeggen: "Good morning Rhode Island...", de film speelt zich namelijk af in Providence, wat natuurlijk een verwijzing is naar H.P. Lovecraft. Ook vertoont de film gelijkenissen met The Rats in de Walls van Lovecraft.

Het verhaal over de gnomen die leven op kinder tanden en botten was natuurlijk heerlijke dark fantasy. Aan sfeer ontbreekt het niet in deze film. Het is zowaar best spannend en er zaten een paar schrikmomenten in. Toch word de film nergens erg eng en lijkt het grotendeels erg op Pan's Labyrinth met het meisje en haar problemen.

Ik ben nooit zo'n liefhebber van CGI in horror. Hier is het gelukkig niet al te storend al vond ik dat de gnomen wat beter ontworpen hadden kunnen worden (hoe dan ook veel beter dan ze in het origineel waren). Ook zou het beter zijn geweest voor de spanning als we ze pas later zagen. De gore was prima alleen hoefde het CGI bloed niet, compleet overbodig, de make-up ect. was wel sterk.

De muziek van Marco Beltrami en Buck Sanders was niet erg bijzonder maar werkte de spanning ten goede. Bestond voornamelijk uit lage strings.

Al met vond ik Don't Be Afraid of the Dark een sterke film met een prima sfeertje. Heb me uitstekend vermaakt en geen moment verveeld. Snap de lage waardering ook niet helemaal.

Een drie-tal tuig jongeren besluit om in te breken bij een blinde veteraan die een grote som geld in zijn huis zou hebben liggen. Het loopt echter anders als gedacht.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen. Don't Breathe is eigenlijk nauwelijks Horror. De film probeert wat stijl-truces uit het genre over te nemen, maar het werkt gewoon niet. Dat komt ook omdat je helemaal niets voelt voor de drie inbrekers. Hoe onethisch ben je als je gaat inbreken bij een blinde man die ook nog eens veteraan is? Bovendien hebben ze zoveel hi-tech inbrekers gear dat ze dat geld ook helemaal niet nodig hebben.

Een probleem van de film is ook dat ze een prima concept - een blinde man neemt wraak op zijn inbrekers - veel groter hebben gemaakt met totaal overbodige zij-plotjes. Dit had juist een aardige home invasion/wraak-film kunnen zijn.

De film slaagt er nog wel in de aandacht vast te houden, maar dit had beter gemoeten.

"Nothing is what it seems."

Had deze al een hele tijd liggen en omdat ik moeilijk kon kiezen welke film ik zou gaan kijken heb ik deze maar opgezet. Het is niet helemaal zoals ik had verwacht, zeker een aparte film.

Na dat hun dochtertje is verdronken verblijven John en Laura Baxter in een hotel in Venetië waar John werkt aan de restauratie van een oude kathedraal. Ze komen daar twee aparte oude vrouwtjes tegen, een van hem is blind en beweerd dat ze hun dochtertje kan zien. Laura raakt erg overtuigt door de twee, waardoor er ruzie ontstaat tussen haar en John. En dan zijn er ook nog de bizarre moorden...

Donald Sutherland speelt een sterke hoofdrol, in sommige heftige scènes komt hij erg natuurgetrouw over. Ook Julie Christie speelde goed, al begon ik mij op een gegeven moment aan haar stem te irriteren, dat ratelde maar door...

De film oogt heel Italiaans, niet alleen omdat het zich in Italië afspeelt, maar ook gewoon de uitstraling en het feit dat veel acteurs een beetje matig gedubd zijn. Zo hoor je duidelijk dat als Sutherland praat er een soort realistische echo is, terwijl als een Italiaan praat je dat niet hoort (duidelijk gedubd dus).

Don't Look Now is een beetje een aparte film. Het verhaal komt langzaam aan opgang en het is uiteindelijk niet helemaal duidelijk hoe de boel nou inelkaar zit. Wel is de film erg mooi opgenomen en zitten er een aantal erg sterke shots in. De editing van de film vond ik vrij modern ogen en was af en toe erg origineel. Op slimme moment wordt het geluid weg gehaald of slow-motion toegepast.

De film heeft een behoorlijk lange seks-scène. Die schijnt ook nogal berucht te zijn, Sutherland en Christie zouden de opnames verschrikkelijk hebben gevonden. Vreemd dat Nicolas Roeg deze - toch wel erg mooie film - aan het begin van zijn carrière maakte, gevolgd door nog enkele artistieke films als The Man Who Fell to Earth en een leuke kinderfilm The Witches en daarna eigenlijk alleen maar prutswerk. Zonde dat zo'n regisseur zijn carrière laat doodbloeden.

De debuutfilm voor componist Pino Donaggio, die later een hoop films van Brian De Palma zou gaan verzorgen. Goede muziek, die de drama vooral helpt, erg Italiaans.

Al met al was Don't Look Now een aparte horror-film die zeer degelijk is gemaakt. Had er eigenlijk wat anders van verwacht, maar het valt ook niet tegen.

"A wise guy's always right; even when he's wrong, he's right."

Had eigenlijk verwacht dat Donnie Brasco een overgewaardeerde film zou zijn, misschien kwam dat wel door de nogal lelijke omslag op Netflix, maar niets is minder waar. Een van de beste films met Al Pacino.

Eind jaren '70, Joe Pistone van de FBI zit under-cover als Donnie Brasco. Hij weet bevriend te raken met Lefty en werkt zich langzaam steeds verder in de New Yorkse maffia. Zijn huwelijk lijd echter zwaar onder zijn under-cover werk en binnen de maffia beginnen de spanningen ook hoog op te lopen.

Goede rol van Johnny Depp, zowel de FBI-agent als de wise guy weet hij goed te spelen. Al Pacino vond ik helemaal geweldig, met z'n foute 70s jas en bril. Verder waren ook Michael Madsen en Bruno Kirby goed in hun rol.

De film voelde al vrij snel bekend aan. Deed me beetje denken aan The Departed, het aloude infiltratie verhaal. Toch onderscheid de film zich door de goede uitvoering en de personages. Vond Lefty erg sympathiek en je voelt mee in de tweestrijd van Donnie. Snapte alleen aan het einde niet helemaal waarom Lefty Donnie onder schot houd, terwel hij zegt dat hij niet gelooft dat hij een mol is.

Mooi opgenomen in Panavision, waardoor de film veel ouder aanvoelt dan hij eigenlijk is (positief, uiteraard). De cinematografie was ook wel sterk. De scène waar de vermoedelijke mollen helemaal kapot worden geschoten en het bloed op een gloeilamp spat, waardoor de hele kamer rood kleurt, vond ik ook bijzonder sterk. De Britse Mike Newell heeft toch wel een paar gave films gemaakt, naast Harry Potter and the Goblet of Fire, The Awakening nu ook deze Donnie Brasco. Niet vaak dat een Britse regisseur een misdaad-film maakt (die zich in Amerika afspeelt).

Goede soundtrack van Patrick Doyle, hetzij misschien vooral op de wat subtielere drama gericht. Leuk aangevuld met goede muziek van eind jaren '70.

Heb er trouwens spijt van dat ik niet de extended cut gezien heb. Waar de geweldige shoot-out scene nog veel bloederiger is.

Toch wel een van de beste misdaad-films. Net wat minder als The Godfather, Scarface en Goodfellas, en net iets beter of net zo goed als Carlito's Way en Pulp Fiction. Forget about it.

Een verzekeringsagent maakt samen met de knappe echtgenote van een oliemagnaat een plan om hem te vermoorden en er samen met het geld van zijn levensverzekering van door te gaan.

Double Indemnity (ik dacht eerst dat het 'Double Identity' was...) is een degelijke film uit de hoogtijdagen van de Film Noir. De film is mooi opgenomen in de typische zwart-wit-stijl met clair obscure-achtig schaduw gebruik. Het verhaal is niet onaardig, maar ook niet bijzonder origineel. In Hollywood is de regel dat een misdadiger nooit onbestraft mag blijven, en daardoor is de film ook niet zo spannend.

De film doet opzich wel Hitchcock-achtig aan, al denk ik dat die meer de nadruk had gelegd op de Suspense en de angst om ontdekt de worden. Wilder doet dat natuurlijk ook wel aardig, maar zonder Hitchcock's beeldtaal.

Al met al een vermakelijke en vakkundig gemaakte Film Noir, maar in mijn ogen geen top 250-materiaal.

La Double Vie de Véronique van Krzysztof Kieslowski is een film waarbij de je door de prachtige beelden en sublieme muziek van Preisner totaal wordt meegezogen in een melancholische droom. Concreet is er niet veel logisch verhaal, maar dat accepteer je als kijker klakkeloos omdat de film de logica van een droom hanteert.

De beelden hebben een unieke sfeer door die mede te danken is aan de aparte kleurfilters en een soort melancholische troosteloosheid van de locaties.

Het einde kwam vrij abrupt, maar ook dat mag de pret niet drukken. Een film die je de tijd doet vergeten en heel even meeneemt in een dromerige wereld.

Na vier jaar deze Hammer-klassieker weer eens herzien. Dracula was mijn eerste Hammer-productie en samen met de Universal-Horror films het begin van mijn liefde voor het genre. De film is voor mij dus behoorlijk nostalgisch geworden.

Het eerste dat opvalt is dat de film het boek veel minder nauw volgt als in mijn herinnering. Jonathan Harker is hier net als Van Helsing een vampierjager en Dracula wil Lucy alleen omdat Harker zijn bruid heeft uitgeschakeld. Bovendien speelt het zich niet in Londen af, maar volledig in Oostenrijk-Hongarije, kan Dracula niet in dieren veranderen en is Dracula allergisch voor zonlicht (wat in het boek niet het geval is, dat is een toevoeging van Nosferatu). Dracula's motivaties zijn compleet onduidelijk in deze vertolking en bovendien heeft de graaf nauwelijks tekst en komt hij niet veel in beeld (wat in de vervolgen alleen maar minder zou worden).

Dracula mag dan niet vaak in beeld zijn, Christopher Lee zet wel een iconische vertolking van het personage neer. Vooral in vol ornaat met hoektanden, bebloede mond en gloeiende rode ogen ziet hij er bijzonder indrukwekkend uit. Peter Cushing moet de film natuurlijk een beetje dragen als Van Helsing en is dan vooral indrukwekkend in de laatste helft van de film waarin hij het ook daadwerkelijk tegen de graaf opneemt. Michael Gough (die mensen zullen herkennen als Alfred in Tim Burton's Batman) speelde ook prima als de man van Mina die van zeer sceptisch naar Van Helsings samenzweerder gaat in dit verhaal.

Sfeervol blijft deze Hammer-film naar al die jaren wel degelijk. De locaties zien er uitstekend uit en je waant je echt in Midden-Europa (terwijl het gewoon in een Britse Studio is gefilmd). De bombastische muziek van James Bernard maakt de film veel enger dan dat hij daadwerkelijk is.

Terence Fisher is de beste regisseur uit de Hammer-stal en hoewel ik Dracula minder vond als in mijn herrienering blijft het wel een van de beste films die de studio gemaakt heeft. Binnenkort wil ik ook The Hound of the Baskervilles weer eens herzien.

"Kom met mij, Papa. We moeten samen rusten."

- "Laat mij met rust!"

Naar deze Dracula-verfilming was ik toch nieuwsgierig geworden.

De film wijkt nogal af van het boek, het is namelijk gebaseerd op een toneelstuk. Graaf Dracula komt aan in Engeland en betrekt een oud kasteel dat aan hem is verkocht door Jonathan Harker. De graaf laat echter zijn oog vallen op Harker's verloofde en besluit haar te verlijden. Als zijn dochter Mina mysterieus overlijd, gaat Professor Abraham Van Helsing op onderzoek uit...

Frank Langella kreeg de rol van Dracula omdat de producer hem zag in het toneelstuk waar de film op is gebaseerd. Het is Langella's eerste grote rol en ik moet zeggen dat de acteur het best aardig deed. Tegen Christopher Lee kan hij natuurlijk niet op (maar dat kan niemand) en vond hem ook niet heel erg dreigend overkomen, maar zijn meer menselijke vertolking was wel origineel. Net als Bela Lugosi heeft hij ook geen hoektanden. Het verdere acteerwerk was ook erg sterk, Donald Pleasence en Trevor Eve zette sterke rollen neer.

Het personage Van Helsing is van Nederlandse afkomst, in maar weinig Dracula-verfilmingen wordt dit erkent. Hoewel ik Peter Cushing ongeëvenaard vind in de rol, doet Laurence Olivier het hier ook uitstekend. Er is een erg gave scène waar hij zijn ondode dochter Mina tegenkomt en dan praten ze zowaar Nederlands. Je zou zeggen dat het door Nederlandse acteurs is gedubt, maar gezien de vreemde uitspraak denk ik dat Olivier en Jan Francis het wel zelf zijn. Twee jaar eerder speelde Olivier ook al een Nederlander in A Bridge Too Far, ik geloof ook dat hij de Nederlandse scène heeft voorgesteld.

John Williams' fantastische soundtrack had ik al vaak gehoord voordat ik de film had gezien en ik vond de muziek erg goed werken onder de film. Heel erg sfeervol en erg spannend.

Naast de originaliteit, de goede cast en de mooie muziek heeft deze Dracula ook fantastische visual effects en cinematografie. Special effects-goeroe Albert Whitlock (The Thing, Dune) heeft zichzelf weer overtroffen met de fantastische opticals en maté-paintings. Rook-effecten en fantastische kleurbeelden en wolkenluchten, ik vind het geweldig. Dit is zowaar de eerste Dracula-film waar de vleermuis-scènes niet belachelijk nep zijn. De scène waar Dracula tegen de muur oploopt en de love scène met Lucy waren ook echt gaaf. Het kleurgebruik van de film en de cinematografie doen de film ook erg modern over komen (in positieve zin). Qua practical effects en opticals was de film ook ongetwijfeld een grote inspiratie voor Coppola's film, die dan weer wel het boek volgt.

Al met al toch wel een enorm ondergewaardeerde film dit. De bewerking van het verhaal vind ik niet beter dan het origineel, maar is wel weer eens wat anders dan we gewend zijn. Langela doet het prima en de cast is verder uitstekend. Qua sfeer en op visueel gebied is de film zelfs enorm goed. Ongelofelijk dat de film zo'n lage beoordeling krijgt. Na Dracula (1958) en Bram Stoker's Dracula (1992) is dit toch wel een van de allerbeste verfilmingen van Dracula naar mijn mening.

Een aanrader.

"We've all become God's madmen, all of us."

Van alle verfilmingen van Dracula staat deze bekend als het meest trouw tegenover het boek. Niet alleen dat, ook de historische Vlad de spitser word erin betrokken.

Het acteerwerk is erg sterk. Gary Oldman is een erg sterke Dracula, heel anders dan de eerdere vertolkingen. Een accent en af en toe zelfs helemaal Roemeens, de wisselende gedaante klopt ook met het boek waar hij constant van gedaante verwisseld. Toch blijft mijn persoonlijk favoriete Dracula vertolking Christopher Lee. Anthony Hopkins was ook een prima Van Helsing, hier een excentrieke oude vampierjager wiens familie al eeuwen tegen Dracula vecht, af en toe spreekt hij met een soort accent wat naar ik vermoed Nederlands moet voorstellen. Keanu Reeves is een vrij bizarre keuze in de rol van Jonathan Harker, toch doet hij het best aardig. Britten hebben veel kritiek op zijn accent, mij viel dat minder op.

Het verhaal vond ik wel aardig al had die romantiek en erotica (ja, valt wel mee hoor) van mij niet zo gehoeven. Christopher Lee heeft in veel interviews verteld dat hij het een belediging vind voor Bram Stoker's boek dat de latere Hammer films een erotische toon hebben gekregen. Ik vind hier ook de romantiek een beetje ongepast. Ik moet zeggen dat het niet heel slecht was, de drama is goed en de emotionele kant aan het einde kan ik ergens wel waarderen. Toch vind ik dat een vampier, een duivel aldus Van Helsing, geen liefde kan voelen en Mina's liefde voor Dracula kan ik moeilijk begrijpen. Als ze echt een reïncarnatie van Elisabeta is wel natuurlijk. Maar ergens voelt het einde voor mij een beetje belachelijk, ik zie Dracula liever als het kwaad zelve en ik voelde niet zo voor het karakter. Maar wat ik het meest miste aan het einde was een confrontatie tussen Van Helsing en Dracula. Hopkins had van mij een veel grotere rol gemogen.

Dat gezegd hebbende moet ik zeggen dat deze film visueel fenomenaal is. Het special-effects team suggereerde dat ze alleen met CGI de vele schetsen die Coppola heeft laten maken konden verwezenlijken, Coppola ontsloeg het hele team en huurde een ander team in. De effecten zijn allemaal gedaan zoals ze dat vroeger hadden gedaan, om de film een mooi klassiek karakter te geven. Front-projection, Make-up, Grote Studio-sets en een boel schaalmodellen zijn gebruikt. Als je de behind-the-scenes beelden ziet raak je nog meer onder de indruk van de effecten. De beelden en cinematografie zijn ook uit stekend. Dracula's ogen in de lucht als Harker in de trein rijdt, een van de vele visuele knipoogjes. De muziek van Wojciech Kilar geeft de film een goede duistere sfeer mee en is lekker Gotisch.

Al met al een erg sterke horrorfilm van Coppola, op The Godfather na zijn beste werk tot nog toe. De prachtige beelden, special-effects, muziek en het goede acteerwerk maken dit tot een erg sterke en sfeervolle film. Een must-see voor liefhebbers van Gotische horror. Het verhaal heeft misschien een paar mankementen maar is zowel het meest trouw aan het boek en het meest historisch correct van alle verfilmingen. De Hammer-film met Lee en Cushing blijft toch wel erg sterk maar dit vind ik ook een erg goede film.

Italiaanse producenten speelde in 2011 met het idee om de eerste grote Europese 3D-film te maken. Ze besloten dat Horror zich het meest leende voor de 3D-effecten. Wat is het bekendste horror-verhaal? Bram Stoker's Dracula. Wie is de meest populaire Italiaanse Horror-regisseur? Dario Argento.

Het probleem is natuurlijk ook dat het verhaal al ontelbare keren is verfilmd. En als je Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, Universal's Dracula, Hammer's Dracula, Nosferatu: Phantom der Nacht, Dracula met Frank Langella en Francis Ford Coppola's Dracula hebt gezien dan heb je de het essentiële al gehad. Toch weet iedereen die Suspiria gezien heeft dat Argento op zijn minst een bijzonder sfeervolle toevoeging zou kunnen geven aan dit rijte. Helaas heeft hij de film niet 30 jaar eerder gemaakt.

De cast is niet eens zo heel erg verkeerd. Thomas Kretschmann zet een prima vampier neer met zijn accent, al vind ik hem qua uiterlijk te jong voor het Nosferatu-achtige kostuum. Marta Gastini speelde wel aardig, maar niet echt zo goed als nodig was voor haar dragende rol. En dan hebben we natuurlijk ook nog onze eigen Rutger Hauer. De allereerste keer dat een Nederlander de van oorsprong Nederlandse Van Helsing speelt. Toch speelt Rutger hem met een Amerikaans accent en wordt er niets gedaan met zijn Nederlandse achtergrond, zoals Laurence Olivier wel deed in zijn vertolking van het personage. Ik kan niet helpen dat ik de indruk krijg dat alle acteurs Coppola's Dracula zaten te imiteren. Bovendien kwam de dubbing ook heel amateuristisch over anno 2012.

Het klassieke verhaal is door Argento onder handen genomen omdat hij niet de zoveelste identieke vertelling wilde geven. Dat doet hij zeker niet, sterker nog, hij maakt het verhaal tot een nogal absurdistisch geheel. Zo transformeert Dracula in een reuzachtige sprinkhaan... En waar de romance in Coppola's versie totaal niet werkte, werkt hij hier nog minder...

Het bizarre is dat de technische aspecten grotendeels door het vertrouwde Argento-team zijn verzorgd. Luciano Tovoli die Suspiria en Tenebre hun unieke look heeft gegeven schiet Dracula als een fletse sfeerloze film. Argento was een kind met een speelgoedje met de 3D techniek en omdat bij een grote scherptediepte en gelijkmatige belichting het 3D-effect het beste werkt werd hiervoor gekozen. Wat men zich niet realiseerde is dat de film er ook (zeker in de 2D versie) ontzettend flets en lelijk van geworden is. De beelden zien er totaal onbewerkt uit, er lijkt enkel de saturatie omhoog gezet te zijn. En de mediterrane zon en Noord-Italiaanse dorpjes zijn ook een totaal verkeerde setting voor een film als deze. Sergio Stivaletti levert prima gore af, maar de effecten van het digitale team zijn bijzonder amateuristisch. Dracula 3D bewijst maar een pijnlijk hoe CGI een Horror-film compleet zielloos en sfeerdood kan maken. We verlangen met heimwee terug naar Stivaletti's meesterlijke Demoni-effecten.

Tot slot hebben we dan nog Claudio Simmonetti die probeert om de onheilspellende sounddesign van Suspiria terug te brengen, maar daarin slaagt hij niet. De muziek was niet onaardig, maar voelde te digitaal en simpel aan voor een Dracula-film.

Al met al was Dracula 3D dus zoals verwacht een van de (zo niet, de) slechtste film die Argento ooit heeft gemaakt. Flets kleurgebruik, zeer amateuristische CGI en absurde verhaallijnen. De oorzaak? Het vergapen aan de stomme 3D-techniek door cast en crew en het eeuwig ja-knikken van producten die Dario omwille van zijn oude successen geen nee willen verkopen. Volgend jaar krijgen we een remake van Suspiria voorgeschoteld en er waren kort geleden plannen voor een nieuwe Argento-film genaamd The Sandman. Wie weet wat de toekomst breng voor Argento-fans. Wellicht kunnen we beter zijn meesterwerken nog eens opzetten en al die wanproducten vergeten.

Op Le Cinque Giornate na heb ik nu al Dario's werk gezien en hij blijft toch een van mijn favoriete filmmaker omwille van zijn briljante cinematografie en eigenzinnigheid. Na Sleepless heeft hij echter nooit meer een goede film gemaakt. Films als The Card Player en Giallo zijn opzich nog wel vermakelijk, maar missen zijn kenmerkende stijl. Pijnlijk hoe de goede filmmakers van de jaren '70 en '80 nu door moderne technieken totaal het spoor bijster zijn geworden (iemand als Scorsese uitgezonderd).

De Dracula-reeks van Hammer is toch wel hetgeen waardoor ik aan Horror verslaafd ben geraakt. Echter werden die film uiteindelijk steeds wat minder en om een of andere reden heb ik de reeks nooit afgemaakt. Nu toch maar voortzetten.

Dat de jaren '70 het einde voor Hammer zouden betekenen is geen raadsel als je bedenkt dat de producten het een goed idee vonden om een film te maken met Dracula in de moderne tijd. Sfeervolle ruïnes, zwarte magie en een griezelige vampier gaan nu eenmaal niet samen met hippies, blije rockmuziek en slang... Dracula A.D. 1972 is dus nogal een maffe film en tot nu toe misschien wel de meest matige die ik van Hammer heb gezien. Geen wonder dat Lee het helemaal had gehad met de exploitatie van Stoker's personage. Na de eerste film wilde hij er eigenlijk al niets meer van weten, maar om contractplichten te voldoen, de rekeningen te kunnen betalen en zijn vrienden bij Hammer niet werkeloos te maken heeft hij toch steeds weer de rol gespeeld. Cushing en Lee zullen ook wel gefronst hebben toen ze zagen dat de naam Abraham Van Helsing ineens in Lawrence Van Helsing is veranderd.

Je zou de film kunnen bekijken voor de rollen van Christopher Lee en Peter Cushing, die eindelijk weer naast elkaar te zien zijn in de Dracula-reeks of de knappe Caroline Munro (die nauwelijks in beeld is en niet eens uit de kleren gaat, hoezo gemist potentieel...), maar eerlijk gezegd kun je dit deel rustig overslaan. De enige sfeer die er is wordt compleet om zeep geholpen door de tenenkrommende soundtrack die eerder onder een film als Austin Powers zou passen.

Nee de originele Dracula film blijft op eenzame hoogte met op een gedeelde tweede plaats de sterke vervolgen The Brides of Dracula en Dracula: Prince of Darkness. Daarnaast waren Dracula Has Risen from the Grave en Scars of Dracula ook nog wel sfeervol.

"Now my revenge is complete."

Goede film! Een verademing Dracula praat weer (wat hem veel dreigender maakt) na 3 min is er al spanning! Wel vind ik de titel slecht gekozen; Dracula lag in het water en niet in een graf. Ook is het voor Hammers doen soms wel een beetje schunnig. Christopher Lee zij in zijn interview dat hij alleen de eerste twee films met plezier heeft gedaan en de andere met tegenzin. Wel is de mooie Gotische horror stijl hier ook weer te zien.

Christopher Lee doet het weer formidabel! Rupert Davies vond ik ook zeer sterk en de andere acteurs deden het ook niet slecht. De emotie van Ewan Hooper vond ik ook zeer goed.

De muziek van James Bernard is ook weer goed als altijd maar heeft toch weer een aantal kleine wijzigingen ondergaan.

Ik moet zeggen dat ik me eraan begin te ergeren dat in iedere film Dracula tot leven komt en weer moet sterven, dit gebeurd dan ook telkens op de meest vreemde manieren. Dat het bloed van de priester toevallig op het ijs loopt is een beetje onrealistisch. Om nog niet over het eind te spreken over de wel heel knullige dood, hij wurgt een beunhaas en valt ineens over de reling boven op een kruis. Ik vind het beter als er moeite word gedaan om hem terug het graf in te krijgen zoals in Dracula (1958). Wel levert die dood een erg mooi plaatje op aan het einde wat je letterlijk Gotic Horror kunt noemen!

Goede film met veel sfeer en ook wat bloed!

"His name was Count Dracula. An old and distinguished family. That is the coat of arms over the fireplace."

Redelijke film. Dit directe vervolg op Dracula vond ik toch wel een beetje tegenvallen.

Er gaan 40 minuten voorbij waarin er alleen maar lange dialogen zijn en waarin ik nog geen enkele vampier heb gezien. Ik vond de herrijzing van Dracula erg goed gemaakt, dat vond ik eigenlijk het beste gedeelte van de hele film. Christopher Lee doet het hier ook weer heel erg goed als Dracula maar in de hele film heeft hij geen enkel woord gezegd.

Lee is ook de enige echt overtuigende acteur in deze film. Ik moet toegeven dat Andrew Keir ook erg sterk acteert als de monnik met het jachtgeweer (wtf).

Hoe ze aan het eind Dracula in het water gooien en hem hiermee onschadelijk maken vond ik een beetje goedkoop. In Dracula moest Van Helsing tenminste nog moeite doen om hen te doden.

De muziek is af en toe een beetje monotoon maar over het algemeen wel in de mooie hammer-stijl.

Heb de film met iets te grote verwachtingen gekeken. Maar het zal me er niet van weerhouden om de andere Hammer-Dracula's te gaan kijken!

"A knight is sworn to valor. His heart knows only virtue. His blade defends the helpless. His might upholds the weak. His word speaks only truth. His wrath undoes the wicked!"

DragonHeart is een beetje een onderwaardeerde film. Een van de laatste epische fantasy-films voor Lord of the Rings, waarna vele goedkope kopieën volgde.

Dennis Quaid is een prima hoofdpersoon maar Liam Neeson, die eerder in de productie de rol zou krijgen, zou vele male beter zijn geweest. David Thewlis was ook best een aardige bad-guy, zijn stem deed me een beetje denken aan een jonge David Warner. Pete Postlethwaite was ook wel leuk als de monnik. Sean Connery bewijst dat hij niet alleen een erg goed acteur maar ook een erg goed stem-acteur is, wat een geweldige stem heeft die man toch.

Het verhaal van DragonHeart was een beetje matig. Vooral het begin van de film vond ik bijzonder knullig, de tweede helft werd een stuk beter.

De draak was wel grappig. Het zelfde team dat de dino's in Jurassic Park maakte heeft zich hier met de draak bezig gehouden. In tegenstelling tot Dragonslayer - waar ILM ook aan werkte - is de draak volledig CGI (op één poot na) en worden er geen animatronics gebruikt. In close-ups zag die draak er dan ook veel beter uit, deze draak is in de vlieg-shots wel stukken beter. In sommige shots zag de draak er ook ongelofelijk realistisch uit maar in andere weer erg slecht. Toendertijd konden ze de CGI wel veel beter met de rest van het beeld combineren als nu, nu zou het hele landschap met alles erbij ook CGI zijn geweest. Toch is de draak zo slecht nog niet voor de, toch wel wat kinderlijke, toon van de film.

De muziek van Randy Edelman was mooi, vooral aan het einde.

AL met al vond ik DragonHeart toch wel een leuke avontuurlijke fantasy-film. De actie was prima, al was er helemaal geen bloed bij het hakken en zagen (duidelijk gedaan om de film geschikt voor kinderen te houden). Het is geen meesterwerk maar zo slecht als men voordoet is het ook zeker niet.

Geweldige film! Ik verwachte een iets knulligere film, man wat was dit goed.

De effecten zijn echt fantastisch! De draak is heel erg goed gemaakt en het vuur ook. Je ziet duidelijk dat de Crew van Star Wars en ILM hier ook aan hebben gewerkt. Alleen aan het einde worden de effecten iets gedateerder, naar mijn doen nog steeds goed, de draak in de paar laatste scénes (als hij er met de tovenaar vandoor gaat) doen me erg denken aan The Battle for Endor. Maar over het algemeen zijn de effecten, net als bij Star Wars, heel erg goed. Dragonslayer heeft ook net als Star Wars zo'n mooi ILM-charme.

Het acteerwerk is ook erg goed. Caitlin Clarke, Ralph Richardson en Albert Salmi zijn erg goed en natuurlijk is Ian McDiarmid (Palpetine) geweldig als Broeder Jacopus. Eigenlijk is alleen Peter MacNicol wat minder. Niet echt het type om een hoofdrol te spelen.

De opname locaties waaronder Noord-Wales zijn erg goed uitgekozen en de film heeft een hele mooie setting. Mate-painting was ook erg goed.

De muziek van Alex North was ook heel erg goed en was lekker duister. Geluidseffecten waren ook bijzonder goed.

Al met al een hele goede film. Die poster lijkt heel erg veel op de poster van Star Wars en de film heeft ook best een Star Wars-achtig karakter. Erg goed verhaal. En ja hoor de film word weer ondergewaardeerd door iedereen.

"Jesus-Christ-bananas, some fuckarow this is turning into."

Deze film was heel anders als ik verwacht had. Met Lawrence Kasdan die aan onder andere Return of the Jedi (!) werkte zou je toch veranderen dat het toch een aardig filmpje zou worden. Vooral door de poster verwachte ik een lekker sferische horrorfilm maar het blijkt hier te gaan om een buitenaardse bezoekers.

Vier vrienden met iedereen hun eigen uitzonderlijke gaven - bijvoorbeeld gedachte lezen - komen net als ieder jaar samen voor hun jaarlijkse jachtpartij in de sneeuw. Dit jaar loopt het echter anders als geplant, zo komen ze twee vreemde figuren tegen die erg ziek lijken. Ook begint iets ze te herinneren aan wat hun oude vriend Duddits hen ooit heeft vertelt. Wie is Mister Gray?

Nogal raar verhaal vind ik. Alsof je de spanning en logica uit The Thing hebt weggezogen en heb door Stephen King hebt laten overschrijven. Licht het aan mij of is hier ook een beetje naar Alien gekeken? Ei, parasiet in mens. Er is echter niet veel logica, de wormen komen uit eieren maar kunnen ook een ei in een mens leggen, maar wat is daar dan het nut van?

Ook heeft de film een typisch Amerikaans tintje, met groteske legeracties. Morgan Freeman voegt hier helemaal niets toe, hoewel ik hem wel een goed acteur vind. Die 4 gasten waren best goed qua acteerwerk, ik heb het boek niet gelezen maar volgens mij deden ze het aardig naar het boek. Ook geniaal hoe Jones/Mr Gray Malcolm McDowell steeds na doet.

Zoals ik al zij verwachte ik iets heel anders dan zo'n chaotische film. Erg jammer want in het concept had zeker iets heel goeds kunnen zitten. Visueel is de film wel goed. Goede cinematografie, stunts etc. Alleen die CGI is weer te overdreven.

Duddits vond ik wel geniaal! Ooby Ooby-Doo. Geniaal gewoon. Maar ja, het is geen comedy.

Een erg chaotische film. Raar is het beste woord denk ik. Heb geen spijt hem gezien te hebben. Wel een beetje teleurgesteld.
-Acteurs 7/10
-Verhaal 3/10
-Muziek 5/10
-Cinematografie 7/10
-Effecten 4/10
-Algemeen 5,3/10

Deze film van Brian De Palma had ik al een tijdje liggen. Vanmiddag dan maar eens bekeken. Het was anders als ik had verwacht, maar toch zeker niet slecht.

Michael Caine speelde, zoals verwacht, zeer goed. Wat doet een Engelse psychiater in Amerika? Geen idee, maar het werkt prima. Angie Dickinson was wel aardig de eerste 30 min. Nancy Allen, die ook in Carrie en Robocop speelde (en destijds met De Palma getrouwd was), speelde in de latere helft van de film dan weer een goede hoofdrol.

De film had wel wat weg van een Italiaanse giallo (een scheermes, fluisterende moordenaar, de plot-twist...) en het is me dan ook duidelijk dat De Palma zich hier heeft laten inspireren door Italiaanse meesters als Dario Argento. Maar dan met een soort Amerikaanse provisionele uitstraling die bij de Italiaanse films dan weer ontbreekt.

Hoewel het verhaal niet heel bijzonder is, zit het wel goed in elkaar. Het duurt een half uurtje voor de film opgang komt maar dan is het ook een sterke mystery met een prettige spanning en gave kills. De film is niet meteen spannend in de zin dat je de identiteit van de moordenaar wilt weten, dat komt meer achteraf. Als de psychiater zelf de moordenaar blijkt te zijn en lijdt aan schizofrenie (wat Caine trouwens ook mooi speelde).

Zoals we gewend zijn van De Palma is de film bijzonder goed opgenomen. Erg sterke cinematografie in mooi widescreen. De kills waren ook mooi opgenomen en er zaten een aantal bijzonder mooie nachtshots en shots van het scheermes in.

De muziek van de Italiaanse Pino Donaggio vond ik bijzonder goed. De muziek doet het mysterie en de spanning van de film erg ten goede en is prettig om naar te luisteren. Wel is het misschien iets te dramatisch en emotioneel voor een horror-film (met name de opening- en eind-theme), maar dat stoort mij totaal niet.

Niet zo wisselvallig als The Fury of Obsession (hoewel die films ook bijzonder tof waren qua beelden en muziek). Maar ook niet zo sterk als Scarface of Carrie. Spannende amerikaanse giallo. Aanrader.

"Hey, you want a toothpick?"

Naar Drive was ik al langere tijd nieuwsgierig. Gister avond dan maar eens bekeken.

Een stuntrijder voor films werkt daarnaast als vluchtwagenchauffeur voor bankovervallen. Het gaat helemaal fout als hij de vriend van zijn vriendin, die net uit de bak is, helpt om zijn schulden af te betalen.

Ryan Gosling zet een goede hoofdpersoon neer. De nogal stille Driver, van wie we niet eens de naam te horen krijgt, maakt een goede indruk. Vooral als hij naar het einde toe een stuk harder wordt. Ron Perlman zet een prima badguy neer. Bryan Cranston (bekend van Breaking Bad) schijnt een hoop geïmproviseerd te hebben voor de film, vond hem wel sympathiek als de automonteur.

De film ademt de jaren '80. Dat foute schorpioenen jasje, de auto's en niet te vergeten die leuke knipoog naar Cannonfilms: "I produced some movies back in the 80s. You know action with some sexy stuff. Critics called the 'European', they were shit actually. Anyway...". Drive is duidelijk beïnvloed door de films van Michael Mann. De fantastische beelden van nachtelijke straten en auto's in combinatie met de uitstekende cinematografie. En dan ook nog die geweldige 80s-achtige Synthwave muziek erbij.

Qua plot heeft de film op zich wel wat weg van Martin Scorsese's Taxi Driver. Gebaseerd op het boek van James Sallis. In het begin vrij rustig, maar naar het einde steeds meer actie.

Alles bij elkaar een erg vermakelijke en bijzonder goed opgenomen film. Aanrader voor iedereen die van de 80s houdt.

"You're my best friend."

(...) -"Yes'm."

Deze wilde ik al een tijdje zien, niet dat ik er erg veel van verwachte. Maar nu ik hem gezien heb vind ik het toch wel een verrassend sterke film.

Driving Miss Daisy gaat over een koppige oude vrouw die bang is haar zelfstandigheid te verliezen. Als ze dan op een dag haar auto in de prak rijdt huurt haar zoon een chauffeur in. Eerst weigert Miss Daisy gebruik te maken van de chauffeur maar de vriendelijke donkere Hoke weet haar uiteindelijk toch te overtuigen.

Jessica Tandy had een erg leuke rol als het koppige oude vrouwtje. En Morgan Freeman was heerlijk om eens in een ander soort rol te zien. Hier praat hij met een accent en schiet hij regelmatig in de lach. Dan Aykroyd was ook een prima personage als de zoon van het oude vrouwtje.

Driving Miss Daisy is een erg leuke film. Het blijft wel erg licht allemaal en af en toe weet de film een lach op je gezicht te toveren. Op de helft van de film word dan toch Martin Luther King erbij gehaald en komt de slavernij aan bod, want eerlijk is eerlijk rijke witte amerikanen die overal zwarte mensen als bediende hebben kan ik moeilijk aanzien. Maar dat word op een slimme en lichte manier gebracht. Uiteindelijk gaat de tijd misschien wat te snel in de film (wat ze trouwens prima hebben gedaan met make-up) maar dat maakt de film allemaal weer goed met het ontroerende einde.

De muziek van Hans Zimmer was erg sterk en hielp de film ook enorm met de toon. Zimmer heeft voor de muziek enkel synthesizers gebruikt, prachtig. Zoveel beter dan de rommel die hij tegenwoordig aan de lopende band produceert.

De film won maar liefst 4 Oscars, waaronder die voor beste film en voor beste vrouwelijke hoofdrolspeelster voor Jessica Tandy (die daarmee de oudste Oscar-winnaar ooit is).

De film is ook prima opgenomen met mooie locaties die precies met de tijd kloppen en mooie oude auto's. Ik ben er blij dat ik Driving Miss Daisy heb gezien. Aanrader.

Een samenwerking tussen de twee Horror-meesters Dario Argento en George A. Romero kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

In dit tweeluik eigentijdse Edgar Allan Poe-verhalen spelen o.a. Harvey Keitel, Adrienne Barbeau, Ramy Zada en Tom Atkins (Halloween 3, The Fog). Het eerste verhaal The Facts in the Case of Mr. Valdemar is een sfeervol verhaal over wraak vanuit het graf. Het speelt zich af in een mooi klassiek huis en is op een degelijke manier uitgevoerd. Ook de zombie van Tom Savini ziet er weer goed uit, in een achter-de-schermen video laten ze zien hoe ze het 'bevroren effect' hebben gemaakt. De stijl deed me een beetje denken aan Creepshow, maar dan niet meer comicbook-achtig.

Het tweede verhaal The Black Cat is waarschijnlijk het meest verfilmde Poe-verhaal, ik heb er hier nog een van Lucio Fulci en een van Stuart Gordon liggen. Toch is deze versie van Argento zeker de moeite waard. Wat minder sfeervol als het vorige segment, maar toch wel veel beter. Harvey Keitel speelt bijzonder goed als de misdaad-fotograaf (hij had best een hele film lang door kunnen gaan). Ook zit dit segment vol met verwijzingen naar andere Poe-verhalen en is het spannend.

Dit is al de zoveelste film van Argento met katten en ook hier vind ik het weer moeilijk om aan te zien hoe een kat wordt gemolesteerd. Gelukkig zag je al wel dat Keitel eigenlijk niet zo lomp met de kat was als moet lijken en hoewel de kat veel boze geluiden maakt lijkt het er eerder op dat hij honger heeft. Tom Savini heeft zelfs een animatronic moeten maken van de kat omdat hij niet boos wou kijken. Achteraf kwam trouwens ook nog de melding dat er geen katten zijn mishandelt of gedood tijdens de productie van deze film.

Dario Argento startte het project met de bedoeling met 4 horror-regisseurs samen een film te maken. John Carpenter en Wes Craven wilde helaas niet meedoen. Toen Argento tijdens de productie het idee kreeg om een tv-serie te maken, met iedere film geregisseerd door een andere regisseur vond Romero dat wat teveel van het goede, dus bleef het bij deze film. Dat idee is later in Masters of Horror gebruikt (daar deed Carpenter dan wel weer aan mee).

Beide segmenten zijn erg mooi opgenomen, aan het begin zitten ook schitterende beelden van Poe's standbeeld (de cinematograaf Peter Reniers heeft later dan ook aan Breaking Bad gewerkt). Alleen jammer dat de film niet in widescreen is, zoals we gewend zijn van Argento. De muziek van Pino Donaggio (Brian De Palma's vaste componist) was ook erg goed. Het eerste segment heeft een wat meer klassieke soundtrack, waar de tweede een heerlijk Italiaanse soundtrack heeft met 80s synthesizer-klanken. De special effects en gore zijn echt top en verder is alles ook nog typisch 80s. Heb het idee dat dit een van de laatste goede Argento's gaat blijken.

Alles bij elkaar een zeer geslaagd tweeluik dat het zeker waard is om te bekijken, al is het al om het acteerwerk van Harvey Keitel en de effecten. Ook mooie Italiaanse poster trouwens.

"Come on you miserable fat-head, get that fat-ass truck outta my way!"

Steven Spielberg's debuut-film. Van het clubje Coppola, Lucas, Scorsese en De Palma is Spielberg toch wel de laatste met een bioscoop debuut. Een jaar later zou Coppola al het legendarische The Godfather regisseren. Toch zou Spielberg wel het succesvolste blijken van het clubje filmmakers van het New Hollywood (hoewel ze uiteraard allemaal wel een zeer succesvolle film hebben uitgebracht).

David Mann rijdt met zijn auto door Californië en probeert op tijd te zijn voor een afspraak. Als hij op een gegeven moment een vrachtwagen wil inhalen, beginnen de problemen. De vrachtwagen blijft hem de hele reis lang dwars zitten en lijkt het gemunt te hebben op zijn leven...

Dennis Weaver speelt een goede rol als de tot waanzin gedreven automobilist. Spielberg's kwaliteiten als filmmaker zijn in dit debuut al duidelijk zichtbaar. Het verhaal is vrij simpel en heeft niet heel veel om het lijf, maar Spielberg heeft alles op een heel slimme wijze in beeld gebracht. De film komt vrij langzaam opgang, en naarmate de film vordert des te meer je in het plot begint te interesseren. Uiteindelijk wordt de film zelfs erg spannend. Een slimme keus van Spielberg was om de vrachtwagenchauffeur niet te laten zien, waardoor zijn identiteit een mysterie blijft.

De muziek van Billy Goldenberg (nog geen Williams) was vaak een beetje zacht in vergelijking met de harde geluidseffecten (net als de dialogen trouwens), maar was wel effectief. Mooie cinematografie met een diversiteit aan shots (wat best moeilijk is als de film zich grotendeels in een auto afspeelt). Het lage budget is ook optimaal benut. Gave stunts en achtervolgingsscènes.

Duel is een sterk debuut van Steven Spielberg. Vermakelijke en spannende film.

"The duellist demands satisfaction. Honour, for him, is an appetite. This story is about an eccentric kind of hunger. It is a true story and begins in the year that Napoleon Bonaparte became ruler of France."

Dan toch maar eens een keer Ridley Scott's eerste film bekeken.

Best aardige film. Het acteerwerk is goed, vooral de chemie tussen Keith Carradine en Harvey Keitel. De film is erg mooi opgenomen en heeft erg goede cinematografie. Helemaal op locatie opgenomen en dat is positief te zien. Ook mooie soundtrack van Howard Blake, past erg goed bij de 1800-setting.

Een nadeel aan de film was echter dat ik er niet erg veel van begreep. Niet dat de film saai is maar het was toch wel een lange zit en de film slaagt er maar net in mijn interesse te behouden. Toch vond ik het einde wel erg mooi.

Je moet de filmmakers wel nageven dat ze een perfect beeld van 1800 hebben geschetst. De costums vond ik niet goedkoop en aardig realistisch. En op een enkele vliegtuigstreek in de lucht zijn er geen enkele sporen dat de film veel later is opgenomen. Wel is het dan raar dat ze geen Frans praten, maar goed...

Al met al zeker geen slechte film maar bij lange na niet zo goed als Scott's tweede film Alien, een heeel ander soort film. Toch moet je Scott nageven dat hij een goede keus heeft gemaakt om niet een of andere slechte afstudeerfilm te maken maar meteen te beginnen met een hoogstaande drama.

Ik denk dat ik The Duellists nog maar een keer moet gaan herzien. En dan met Nederlandse ondertitels, misschien dat ik hem dan meer kan waarderen.

Een inbreker wordt betrapt als hij een afgelegen boerderij wil beroven. Een streng gereformeerde boerin houdt hem gevangen en wil hem tot inkeer brengen. De inbreker wordt gedwongen voor haar te werken en de twee krijgen discussies over hun levensovertuigingen.

Goed geacteerd door Marc van Uchelen (die de jonge Anton Steenwijk speelde in De Aanslag) en Viviane de Muynck. Met name de Muynck weet de streng gelovige boerin erg sterk te vertolken. Het script was ook erg goed geschreven. De religieuze overtuigingen van de boerin en de inbreker botsen, wat een interessant drama oplevert. Eerst dwingt de boerin de inbreker om te werken op de boerderij en te bidden om zijn berouw te tonen. Later wordt duidelijk dat de boerin zichzelf als Job ziet, die door god op de proef wordt gesteld. De inbreker probeert uiteindelijk in te spelen op de boerin om zo vrij te komen.

Een film waar Duister Licht aan doet denken is de Stephen King-verfilming Misery. Beide films hebben een vergelijkbare beklemmende sfeer door de gevangen hoofdpersoon en de dwingende vrouwelijke gezangennemer. Duister Licht bevat echter minder Horror-elementen en gooit het meer over de dramatische kant. Hetgeen ook uitstekend werkt.

Duister Licht toont al vroeg dat Koolhoven een uitstekend filmer is. De prachtige openingsshots hebben wat weg van Kurosawa en Tarkovsky. Verder is het kleurgebruik prima verzorgd en de locatie van de boerderij wordt goed benut. Mooie filmmuziek van Fons Merkies ook.

Dierenmishandeling blijkt een terugkerend thema te zijn in de films van Martin Koolhoven. In Suzy Q was er die misselijkmakende scène met de schildpad en in Brimstone en Duister Licht krijgen we te zien hoe varkens worden geslacht. Het gruwelijkste is nog wel dat het hier zeker echt is. Nu is het dier niet zinloos gedood voor de film (dat zou bijzonder verwerpelijk zijn), want het is immers een slachtvarken dat schijnbaar gewoon verwerkt is zoals elk ander varken. Hoewel ik een vleeseter ben vind ik het eigenlijk niet normaal hoe we vee slachten. Als je ziet hoe dat beest spartelt, dat is toch niet humaan? De dierenmishandeling is ook het enige waar ik een beetje moeite mee heb bij Koolhoven, ik begrijp namelijk niet welke boodschap hij ermee wil overbrengen.

Al met al een sterke debuutfilm van Koolhoven en weer een uitzonderlijke Nederlandse film. Ingetogen en boeiend drama, spannend en daarnaast ook mooi gefilmd.

"Father... father, the sleeper has awakened!"

Erg goede film. Nadat ik gister de langere versie heb gezien heb ik mijn stem iets verhoogt. De kritiek die ik eerst had kwam voornamelijk door de slechte kwaliteit van de versie die ik eerst had. Daarbij komt ook dat de langere versie in vele opzichten beter is dan de originele versie. Er zijn een paar scènes weg gehaald, waaronder helaas ook de proloog van Virginia Madsen, maar er is ook weer veel bijgekomen. De nieuwe proloog met artwork uit de film vond ik zeker ook gelaagd en door de uitleg begrijp je de film veel beter. De extra scènes vond ik ook erg goed en ik begrijp niet waarom ze die weg gehaald hebben. Ik miste, vooral aan het eind, nog wel wat zoals bijvoorbeeld een stuk waarin Thufir Hawat gewoon iets tegen Paul zegt aan het einde. De film eindigt nog steeds vrij abrupt en dat is best jammer.

De effecten vond ik erg goed. De wormen zijn echt geweldig gemaakt. De sets en kostuums zijn net als bij Flash Gordon (een andere Dine de Laurentiis-productie) erg goed. Al zijn ze hier wat natuurlijker en realistischer. Het word ook nergens echt nep en het gebruik van blue-/green-screens valt nauwelijks op.

Erg goed geacteerd. Patrick Stewart zet een erg goede Gurney Halleck neer. Freddie Jones ziet er hier heel anders uit als gewoonlijk (in Krull, een jaar eerder bijv.) dat komt denk ik door de mega-wenkbrauwen die hij hier heeft, hij deed het ook weer erg goed. Siân Phillips is ook erg goed, ook vind ik het knap hoe ze haar haar weg hebben gewerkt want in The Battle for Endor (één jaar later) heeft ze wel gewoon weer haar, dus lijkt het me sterk dat ze voor Dune echt kaal was. Max von Sydow was ook een erg goede Doctor Kynes. Francesca Annis, Leonardo Cimino, Brad Dourif, Dean Stockwell en Sean Young waren ook erg goed. Kyle MacLachlan was ook wel redelijk. Sting vond ik een beetje matig acteren.

De muziek van Toto was ook erg goed. Volgens mij is er geen enkele andere film (en zeker geen andere SF-film) die zo'n soort score heeft.

De film lijkt ergens een beetje op een soort boek. Omdat je telkens hoort wat de personages denken. Dat vond ik eerst een beetje irritant maar eigenlijk maakt het de film alleen maar duidelijker. Ik moet ook nog steeds een keer Dune van Frank Herbert lezen.

Net als Star Wars speelt Dune helemaal in de ruimte. Ik vind het een erg mooi verhaal en ik hou wel van dit soort Sceince-fiction. Wel zitten er een paar kleine fouten in de film zoals dat ze het aan het eind laten regenen op Arrakis maar daardoor gaan wel alle wormen dood.

Erg goede, een beetje excentrieke film die ik zeer vermakelijk vond.

Ter land, ter zee en in de lucht.

Toen Christopher Nolan in de jaren '90 samen met zijn vriendin in een bootje van Dover naar Duinkerken voer kreeg hij het idee om de evacuatie van Duinkerken te verfilmen. Aangezien dat best kostbaar is en ook gevoelig ligt omdat het een oorlogsfilm is moest dat plan echter een tijdje de koelkast in. Nu Nolan inmiddels met enkel zijn naam al kan verdienen aan bioscoopkaartjes werd het tijd om dat risicovolle project alsnog uit te voeren.

De Duitsers hebben Engelse, Franse en Belgische (en eigenlijk ook Nederlandse) soldaten omsingeld aan de Franse kust. De Britten beginnen een evacuatie waar zelfs burgerschepen voor in worden gezet. Op het strand zijn de Britse soldaten echter een makkelijk doelwit voor de Duitsers...

De film heeft geen duidelijke hoofdpersoon en Nolan heeft er bewust voor gekozen om geen echte sterrencast te gebruiken. Echter helemaal onbekend is de cast ook niet. Zo spelen Tom Hardy (Batman, The Revenant), Kenneth Branagh (Harry Potter, Valkyrie), Cillian Murphy (Batman, Inception) en zanger Harry Styles een rol. Jochum ten Haaf heeft een klein rolletje als een Nederlandse koopvaarder en Michael Caine is even te horen als de stem van de vluchtleiding. Overigens hebben tal van Urkenaren rollen als figurant. Het acteerwerk was sterk, er waren nauwelijks woorden nodig om de sfeer van toen over te brengen, waardoor de film zich ruim op het visuele aspect kon focussen.

Dat Dunkirk Nolan's meest experimentele film tot nu toe zou zijn is onzin. Veel experimenteler dan Memento (de film die achterstevoren geschoten is) kan haast niet. Toch doet Nolan iets aparts met de vertelstructuur van de film. Hij verteld drie verschillende verhaallijnen door elkaar heen. Een week op het strand van Duinkerken met soldaten, een dag op zee bij burgers en een uur in de lucht met de Spitfires. Uiteindelijk lopen deze verhalen ook in elkaar over, wat verwarrend kan zijn voor de onoplettende bioscoopbezoeker. Nolan's intentie was ook om het verhaal puur vanuit de Britse soldaten en gewone mens te vertellen. Daarom geen Churchill die een toespraak geeft, maar een soldaat die de transcriptie uit een krant leest en daarnaast hebben de Duitsers gedurende de hele film geen gezicht. Helemaal aan het einde als de Spitfire-piloot gevangen wordt genomen zien we voor het eerst Duitse soldaten en zelfs dan zijn ze geblurd. Persoonlijk zie ik liever dat de Duitsers juist wel een gezicht krijgen en ook meerdere achtergronden van personages middels Flashbacks aan het licht komen, maar ik zie wel waarom Nolan dit heeft gedaan en het versterkt ook gevoel van het er zelf bij zijn.

Wat toch wel het sterkste was aan Dunkirk is het audiovisuele aspect. Het klinkt cliché voor een recensie van een Historische film, maar het voelde echt alsof je er zelf bij bent. In Nederland is de film vooralsnog alleen in een digitale widescreenprojectie te zien. Ik ben zelf geen fan van IMAX waar de film in is opgenomen, een film moet breed zijn en niet vierkant of 16:9. Bovendien merk je niet dat er iets is weggeknipt boven en onder, de composities waren perfect. Geen overbodige CGI en super realistische dogfights die op briljante wijze in beeld waren gebracht. Veel subjectieve shots, close-ups en natuurlijk het fantastische sounddesign. Bij een film als deze zou je een epische orkestrale soundtrack verwachten, maar het is immers Nolan. Hans Zimmer maakte een erg sterke en opmerkelijke soundtrack met als terugkerend element het geluid van Nolan's zakhorloge. De soundtrack creëert een suspense-achtige spanning en zorgt voor de gewenste emoties.

De setting van de film was bijzonder geslaagd. Opgenomen in Urk en op het Ijsselmeer en daarnaast ook in Noord-Frankrijk. Veel mensen hebben het over te moderne gebouwen in de film. Dat is echter pure onzin. Mensen hebben een heel typisch beeld van hoe de jaren '40 eruit heeft gezien en realiseren zich niet dat er toen al erg moderne architectuur was. Bauhaus bestaat bijvoorbeeld al sinds 1919 en Frankrijk liep daar niet op achter. Bovendien hebben 90-jarige veteranen de film gezien en beweerd dat alles precies zoals toen waren (behalve het harde geluid dan).

Ik snap de kritiek dat er nauwelijks bloed in de film voorkomt. Ik denk dat Nolan wilde voorkomen dat de film een Saving Private Ryan-kloon zou worden en dat begrijp ik ook. De vergelijking zou zich zeker hebben opgedrongen als we opnieuw soldaten zonder darmen op een strand zagen. Bovendien was daar ook niet echt spraken van bij deze bewuste slag.

Dat dit 'Nolan's beste film tot nu toe' is zoals veel critici in hun reviews zeggen vind ik wat overdreven. Ik moet eerlijk toegeven dat de film me qua verhaal een beetje heeft teleurgesteld. Wel vond ik dit een erg gave film om in de bioscoop gezien te hebben en zeker een van de beste van dit jaar omwille van de briljante manier waarop hij is geschoten en ook de zeer geslaagde wijze waarop het gevoel van de evacuatie op de kijker overkomt. Dat Nolan in plaats van de zoveelste blockbuster besluit om een experimentele oorlogsfilm te maken getuigt van een eigenzinnigheid die past bij een genie. Zonder twijfel een van de beste filmmakers van dit moment. Eigenlijk briljant hoe hij hier een van de grootste nederlagen uit de Tweede Wereldoorlog toch als een overwinning van moed en zelfopoffering neer heeft gezet.