Opinions

Weer een film die ik al heel lang had liggen. Toendertijd wilde ik hem eigenlijk alleen maar zien omdat de knappe Mädchen Amick erin speelt. Wilde de film eigenlijk gewoon weg doen, maar door de sfeervolle poster met katten (mijn lievelings-dieren) heb ik hem dan toch maar opgezet.

Sleepwalkers zijn kat-achtige vampiers die zich voeden met de ziel van maagden en alleen door katten kunnen worden gedood. Een moeder en haar zoon zijn Sleepwalker en hebben het voorzien op Tanya.

Mädchen Amick speelde eigenlijk maar matig, ontzettend kinderachtig hitsig tienertje en erg slecht in vergelijking met haar rol in Twin Peaks. Brian Krause acteerde haast komisch slecht. Alice Krige was wel redelijk, maar ik kon haar personage ook niet uitstaan. Verder was het acteerwerk toch niet heel verkeerd. Bovendien zit de film vol van leuke cameo's: Mark Hamil, Stephen King, John Landis, Joe Dante, Clive Barker, Ron Perlman en Tobe Hooper.

Stephen King schreef het verhaal speciaal voor de film (het is dus geen boekverfilming). Het concept vond ik erg fascinerend, maar het is nogal matig uitgewerkt. Zeker een van de mindere creaties van King. Het verhaal was nog niet eens het grootste probleem. Het is alleen ontsettend slecht verfilmt. De kills waren belachelijk absurd en het leek haast alsof ze komisch waren bedoelt (iemand die met een stuk mais wordt doodgestoken). De achtergrond is heel slecht uitgewerkt en het kabbelt allemaal maar voort. Bovendien probeert de film ook nog medelijden voor de sleepwalkers op te wekken, terwijl ik ze het liefst op de meest pijnlijk mogelijke manier zou willen zien sterven met hun rot koppen... Ondanks de komische toon is het overigens alles behalve een brave film, van insest tot pedofilie, King schuwt niets.

Er zitten een aantal vrij akelige shots in met katten die worden gedood of lichaamsdelen van katten die overal verspreidt liggen. Ik kreeg bijna een hartverzakking toen er een kat bij een berenval stond. Tijdens het kijken was ik toch erg bezorgt dat er niet lomp met de katten op de set werd omgegaan. Godzijdank heeft de American Humane (filmdierenbescherming) de film op de voet gevolgd en een pagina's dik verslag over de productie waaruit valt op te maken dat er acceptabel met de dieren is omgegaan.

De film is degelijk opgenomen, de gore is prima maar de special effects zijn toch wel ondermaats. De muziek valt erg uit de toon en komt vaak komisch over, al zat er wel een stukje in de soundtrack dat ik echt heel erg mooi vond. Boadicea van Enya, dat op het einde werd gebruikt, echt schitterend met die beelden van poezen en Amick eroverheen.

Dus een eindoordeel: Een zeer matige Stephen King-film. En dat is erg jammer omdat er gigantische potentie in had gezeten. Niets mis met de cast, die Mick Garris is gewoon een ongelofelijke prutser. Tobe Hooper, Joe Dante of Clive Barker hadden veel beter de regie opzich kunnen nemen... Ik geef twee-en-een-halve ster voor dat mooie liedje, het concept, de knappe Amick en Clovis de politiekat. Ik wordt er altijd heel verdrietig van als een film zo tegenvalt. Gelukkig zijn er wel twee goede Stephen King films met katten; het redelijke Cat's Eye en het fenomenale Pet Sematary (mischien wel de beste King-verfilming).

Tim Burton's moderne versie van Sleepy Hollow verteld het verhaal van Inspecteur Crane, die mysterieuze moordzaken moet onderzoeken in een klein dorpje met Nederlandse kolonisten. De slachtoffers zijn onthoofd en het hoofd mist, volgens de dorpelingen het werk van het spook van een hoofdloze ruiter, een meedogenloze Hessische huzaar (een Duitse huurling in dienst van de Britten ten tijde van de Amerikaanse revolutie).

In het originele verhaal is Ichabod een schoolmeester en het enige slachtoffer van de hoofdloze ruiter, Burton heeft er soort kruising van een detective en een slasher van gemaakt. De stijl die Burton nasteefde was die van de Gothische Horror van Mario Bava en de Hammer studio's. Zodoende hebben Christopher Lee en Michael Gough (beide uit Dracula) een gastrol. Christopher Walken heeft de rol van de hoofdloze ruiter en verder hebben we dan nog rollen van Michael Gambon (Harry Potter), Ian McDiarmid (Star Wars), Richard Griffiths (Harry Potter) en natuurlijk Johnny Depp in de hoofdrol.

Burton's stijl is duidelijk aanwezig. Hetzelfde donkere kleurfilter als in Batman Returns (stel je voor, het bloed moest met fel oranje vloeistoffen gefilmd worden). De film had hoe dan ook een lekker ouderwetse sfeer, versterkt door de (ietwat chaotische) muziek van Danny Elfman . Wat minder was waren de Burton-typerende slapstick achtige CGI-effecten en de soms nogal flauwe humor. Echt Nederlands zagen de huizen en de molen er ook niet uit en als Nederlander natuurlijk grappig om te horen dat afstammelingen van kolonisten hun eigen naam niet eens goed uit kunnen spreken. Namen als Van Garret, die door Burton verzonnen zijn, lijken me ook geen goed Nederlands (of zou hij Van Gerrit bedoelen?).

Leuk vond ik wel dat Burton een paar letterlijke citaten heeft gemaakt uit de Disney-verfilming van het zelfde verhaal. Ik vond dat vroeger altijd een erg sfeervol filmpje. Overigens ook opmerkelijk dat de Nederlandse bewoners van Amerika het onderwerp zijn van folklore en legendes, terwijl de Europese Nederlanders nou niet echt om hun bijgeloof en rijkheid aan volksverhalen bekend staan (hoewel die er wel zat zijn natuurlijk, maar vergelijk het eens met de Ieren of Zwitsers)

Hoe dan ook een vermakelijke film die het vooral moet hebben van sfeer en de leuke gastrollen.

"Ye gods, Azrael! You're a boy?"

Na herziening heb ik toch een aantal positieve puntjes kunnen ontdekken. Zo is Hank Azaria erg goed als Gargamel. Hij brengt ook wat humor in de film. Ik mis natuurlijk wel de goede oude stem van Paul van Gorcum maar het zij zo. Een ander positief punt was de stem van Jonathan Winters voor Grote Smuf.

Dan hebben we all het positieve wel gehad. Ze hebben de titelsong van de tv-serie gewoon gepikt voor uiterst irritante liedjes. De meeste acteurs in de film hebben erg slecht geacteerd.

Er zitten ook een aantal fouten in het verhaal. Zo leven de smurfen hier in een andere wereld ter wel ze in de Serie/Strips/Eerdere films gewoon in de middeleeuwen leven. Die scheur zat al veel eerder in Azrael's oor. Daarbij is de schaal van de paddenstoelen verkeerd deze zijn eigenlijk veel kleiner.

Ik vind het nogal typisch dat ze dan in Amerika komen, België (of Nederland) was al veel logischer geweest. Ik vond dit niet eens het spannendste Smurfen-verhaal er zijn afleveringen van de serie die veel beter zijn.

Natuurlijk kan dit voor kinderen een heel vermakelijke en leuke film zijn (vooral amerikaanse kinderen). Ik vond het door Hank Azaria ook best wel vermakelijk.

Bijna een voldoende.

"Do you know what "nemesis" means? A righteous infliction of retribution manifested by an appropriate agent. Personified in this case by an 'orrible cunt... me."

Jezus, wat een overgewaardeerde film. Verbaasde me echt toen ik zag dat hij in de top 250 stond...

Turkish en zijn partner Tommy zijn verzeilt geraakt in een illegale bokswetstijd en moeten hun bokser neer laten gaan in de 4e ronde voor Brick Top, die hen anders aan zijn varkens zal gaan voeren. Als de bokser bij de mislukte aankoop van een caravan echter wordt neergeslagen door de pikey Mickey, besluiten ze hem maar te laten boksen. En dan is er ook nog iets met een diamant...

Ik moet zeggen dat ik de film wel vermakelijk vond, vooral door de Britse humor. Die Pikeys waren ook echt geniaal, dat accentje. Verder heeft de film ook een beetje wat weg van de Misdaad-films van Quentin Tarantino (die ik af en toe ook zwaar overgewaardeerd vind), maar dan op zijn Brits wat het toch een stuk leuker maakt.

Met het acteerwerk was niets mis. Brad Pitt deed het als amerikaan leuk als de Pikey (hij kon geen Londen's accent, vandaar) en Jason Statham vond ik gaaf in de hoofdrol(?), The Germans are coming... Verder ook wel goed geacteerd, al is het niet heel serieus.

Maar wat echt het zwakke punt is van de film is de editing. Zo rommelig en chaotisch; ronddraaiende beelden (waarbij de zwarte balken zichtbaar zijn), herhaalde beelden, vreemde geluids-effecten, stilstaande beelden, vage bewegingen... Ook de opnames zijn niet heel bijzonder, de cinematografie stelt niet veel voor, dat doet Quentin Tarantino dan wel weer heel veel beter (zijn films zijn namelijk wel allemaal cinematografische meesterwerken). Ook het plot gaat eigenlijk nergens over, al vond ik het op zich wel leuk bedacht. De dialogen waren ook wel goed gedaan, maar alleen een beetje gescheld red je het niet mee.

Al me al is Snatch. een vermakelijke misdaad-komedie, maar zeker geen meesterwerk dat een plaats verdiend in de top 250 (met een gemiddelde van 4!?!). Heb het sowieso niet op komedie, soms wel grappig (Britse dan vooral) maar om het nou zulke hoge beoordelingen te gaan geven... Ik vind persoonlijk dat een film ook filmtechnisch in orde moet zijn en beetje diepgang moet hebben, vermaak is een tweede.

Erg leuke film die ik veel gezien heb (wel lang geleden toen ie net uit was). Heel erg grappig en nog best goed voor zo'n soort film. vooral omdat het voor een comedy nog wel een beetje rustig is. goede film.

Erg goede film. Echt dus totaal niet wat ik had verwacht. Ik verwachte een debiele parody met flauwe humor en slechte acteurs. Nou dat was het dus totaal niet.

Een ding vind ik bijzonder jammer. Waarom heet de film en het hoofdpersonage Snow white? als ze dat nou niet hadden gedaan en originelere namen bedachten zou de film een 5 hebben gehad nu nog maar een 4,5. Want dit is totaal geen verfilming van het Sprookje van de Gebroeders Grimm. Ook raar is dat de stijl van kastelen Frans is en de manier van spreken en maten geld, benamingen ect. Brits zijn. En dat ter wel Sneeuwwitje zich in Duitsland afspeelt. De oude trouwe Disney films Snow White and the Seven Dwarfs vind ik dan veel beter.

Wel grappig is dat er in deze LOTR-cloon een heleboel gepikt is uit de Prydain-boeken. De namen van de Dwergen, er heet er zelf een Coll . En het karakter van Sneeuwwitje is precies Prinses Eilonwy.

Maar net zoals sommige Star Wars-clonen is deze LOTR-cloon wel erg goed. Een mooie Fantasy-versie van het oude trouwe verhaal van de Gebroeders Grimm. Goede Effecten, beetje erg veel CGI maar dat zie ik dan wel door de vingers. Goede acteurs, helaas geen oldies. Erg goede muziek en al met al een hele goede film.

Geweldige film!! Na Pinocchio de eerste film die ik ooit heb gezien. Hoewel ik volwassenere Disney's als The Black Cauldron net iets beter vind is deze toch ook echt wel goed. Ik houw zoiezo alleen van de echte Disney classics die tussen 1937 en 1988 gemaakt zijn want daarna is Disney gewoon pulp zooi. Snow White and the Seven Dwarfs blijf ik geweldig mooi vinden. Goede Stemmen, Goede Muziek, Goede Animatie, Leuke Liedjes en Mooi Achtergronden.

De trailers voor The Snowman gaven mij erg hoge verwachtingen. Heerlijk een Scandinavische Thriller van Tomas Alfredson, regisseur van het fantastische Let the Right One In. Vol verbazing zag ik de eerste recensies verschijnen met bizar lage beoordelingen. De kaartjes waren al gekocht, toch maar kijken dan?

In Noorwegen duiken steeds meer vermoorde moeders op. De slachtoffers zijn in stukken gehakt of onthoofd en rond de plaats delict is telkens een sneeuwpop te vinden. De alcoholische detective Harry Hole wordt op de zaak gezet.

Michael Fassbender speelt een prima hoofdrol en naast hem de Zweedse Rebecca Ferguson. Verder nog kleine J.K. Simmons, Toby Jones, Jonas Karlsson, Val Kilmer en Sofia Helin.

Het duurde niet heel lang voordat ik met de oorzaak van de lage beoordelingen werd geconfronteerd. Sommige scènes zijn bizar slecht uitgevoerd en de visual effects (zakken door het ijs of meeuwen op een lijk) waren echt heel erg slecht. Daarnaast heeft de film veel zij-verhaallijnen die afleidend kunnen worden en hebben veel personages geen hele grote rol in de film. Het voelt een beetje aan alsof een Tv-serie van het formaat van The Bridge of The Killing is ingekort tot een film van twee uur. De editor was echter niemand minder dan Scorsese’s vaste Thelma Schoonmaker. Wat ook bizar was en zelfs aan Euro-thrillers van vroeger doet denken is het feit dat acteur Val Kilmer vrij slecht is gedubd (waarschijnlijk omdat hij als Amerikaan out-of-place is tussen de Britten en Zweden).

Dat is echter niet het enige dat doet denken aan Euro-thrillers van weleer. De invloeden van Dario Argento en vooral diens latere werk. Ik ging de slechte aspecten van de film haast vergeten toen ik zag dat het geweldige onthoofdingswapen dat Tom Savini voor Dario Argento’s zwaar ondergewaardeerde Trauma had ontworpen, een modern broertje heeft gekregen. Daarnaast doet de hele opzet van Jo Nesbø’s verhaal ook denken aan die film van Argento. Daar wordt de moordenaar getriggerd door vallende regen en hier is het de vallende sneeuw. Het sneeuwpop-gimmick kwam echter helemaal niet goed uit de verf. Hier had iets suspensevolle mee gedaan kunnen worden of er had echte Horror mee gemaakt kunnen worden. In plaats daarvan wil de film duidelijk teren op het succes van de Nordic Thriller. Alle elementen die we kennen uit Tv-series of films als Millennium komen letterlijk aanbod; de backstory, intriges in de lokale politiek, man-vrouwverhoudingen, gescheiden hoofdpersoon en nog zoveel meer.

De mindere aspecten zijn heel erg jammer, want de potentie is echt wel aanwezig. Een heerlijk sfeertje, een prima mysterie en goed acteerwerk. Deze regisseur had echter iets veel beters met dit verhaal kunnen doen had hij een andere weg gekozen (en was hij niet in zee gegaan met buitenlandse producenten). Al met al bleef het eindresultaat voor mij wel vermakelijk. Uiteindelijk is het toch wel een aardige film, ondanks de overduidelijke problemen. Stel dat er ook nog een director’s cut komt dan wil ik die zeker zien, want ik denk dat de meeste problemen zijn ontstaan omdat Alfredson succesformules moest hanteren van producenten.

Brian Yuzna, die we vooral kennen als producent van de films van Stuart Gordon, wilde eind jaren '80 ook eens wat gaan regisseren. Society heeft dan ook grofweg dezelfde sfeer als Gordon's Re-animator. Een mix van mysterie, ranzige horror en maffe humor. Yunza laat met Society zien dan elitaire families of kakkers inderdaad heel eng zijn.

Bill is een beetje het buitenbeetje in zijn kakker-familie en houd zich ver buiten alle frivole hoge klasse partijtjes. Totdat hij van een vriend hoort dat zijn ouders en zus wel hele rare feestjes geven...

Aan het camerawerk en veel editingkeuzes is nog duidelijk te zien dat Yunza een beginneling was, maar verder is de film best degelijk uitgevoerd. De film begint met het opbouwen van een sterk paranoïde mysterie met hier en daar wat surrealistisch effectjes en loopt uit op een ranzige groteske satire. In mijn ogen werkte de humor totaal niet, maar verder een geinig staaltje slijmerige body-horror.

Het einde gezien. Beetje teveel spektakel voor een dergelijke film. Hopkins was wel aardig maar ik vond de andere acteurs zeer matig acteren en dan met name Colin Farrell. En al die CGI is natuurlijk helemaal niet nodig bij Mystery/Thriller. Verder doe ik geen beoordeling omdat ik de film niet helemaal heb gezien.

Solamente Nero wilde ik vooral zien door de ontzettend sfeervolle poster. In tegenstelling tot wat je door de poster zou verwachten is het echter geen film over nachtelijke moorden aan in Venetië en is het op de poster afgebeelde vooral niet terug te vinden in de film.

Een man komt na jaren te zijn weg geweest terug naar het eiland in de buurt van Venetië waar hij is opgegroeid. Zijn broer is priester en hij kan zolang in de pastorie verblijven. Als de priester getuigen is van een moord krijgt hij daarna briefjes met bedreigingen, zijn broer probeert de moord op te lossen maar het wordt grimmig in de parochie en meer moorden volgen…

Solamente Nero komt heel erg over als een film die mee wil liften op het succes van Profondo Rosso. De film heeft een elektronische soundtrack met af en toe geluidseffecten die doen denken aan Kraftwerk of Giorgio Moroder’s vroege werk.

Verder lijkt de manier waarop het plot ontwikkeld ook erg Argentoësk. Het verhaal was redelijk spannend en je twijfelde steeds wie nou de dader is. Uiteindelijk blijkt het – net als in Don’t Torture a Duckling – de priester te zijn, daar zullen de filmmakers ongetwijfeld gedonder mee hebben gehad.

Alles wordt netjes opgelost en in een scène die erg aan Vertigo deed denken loopt de priester de trappen van een klokkentoren op en gooit zichzelf van de rand. Vrij abrupt helaas en ondanks dat alle moorden opgelost zijn wordt er geen motief gegeven voor die eerste moord die alles in gang heeft gezet. Waarom vermoord een priester out-of-the-blue een schoolmeisje? Uiteraard kun je best wat aannemelijke dingen bedenken, maar de film had dat beter moeten uitwerken.

De opnames waren redelijk, maar niet heel erg bijzonder. Al met al niet zo sfeervol als ik had gehoopt maar wel best vermakelijk deze Giallo.

Ik was al lang nieuwsgierig naar deze beroemde film van Paul Verhoeven en gister heb ik hem dan eindelijk bekeken.

Soldaat van Oranje verteld het verhaal van Erik en zijn vrienden ten tijden van de oorlog. Erik raakt steeds meer betrokken met het verzet en beland in een spionage complot.

Ondanks de ongebruikelijk grote schaal en epische aspecten blijft Soldaat van Oranje een typisch Nederlandse film. Er wordt vaak gevloekt (vooral met ‘lul’, ‘godverdomme’, ‘klootzak’ en natuurlijk ‘smerige rot mof!’), alle geluiden zijn achteraf opgenomen, je herkent stemmen uit tekenfilms, de dialogen doen ‘gemaakt’ aan en zonder dat het ook maar enige toevoeging aan het verhaal heeft is er een klein beetje seks in verwerkt.

De dialogen mogen dan een beetje ‘gemaakt’ zijn, het acteerwerk was toch zeker niet slecht te noemen. Vooral Rutger Hauer en Jeroen Krabé speelde hun rol uitstekend. Ook mijn complimenten voor het gebruik van Duitse en Britse acteurs. De Britse Edward Fox speelde in A Bridge Too Far dat zelfde jaar ook al een Engelsman. Ik vind dat bij een film van zo’n toch wel recente geschiedenis de personages allemaal hun echte taal moeten spreken, en dat word hier goed gedaan. Schindler’s List is op dat punt veel minder sterk, Duitsers praten Duits en niet Engels met en Duits accent.

Maar aan de andere kant is de film ook op een leuke manier typisch Nederlands. De oorlog word namelijk echt bekeken vanuit een Nederlands perspectief, en alles wat je wel wilt zien van de bezetting komt er in terug: Het slordige Nederlandse leger, de capitulatie, het verzet, Engelandvaarders, de koningin, NSB’ers… Noem maar op.

De film heeft een erg epische soundtrack van Rogier van Otterloo. De Nederlandse filmcomponist die in de jaren ’70 ook samenwerkte met Thijs van Leer aan Introspection. De soundtrack is niet alleen episch en heldhaftig maar ook emotioneel en spannend en werkt uitstekend bij de film.

Mijn dvd had helaas nogal slechte beeldkwaliteit, maar toch kon ik nog steeds zien dat de film uitstekend is opgenomen. Allemaal erg sterke op-locatieopnames en af en toe ook geweldige cinematografie. Sommige scènes waren legendarisch te noemen. De tango aan het einde was bijvoorbeeld briljant gefilmd en het moment waarom de koningin voor het eerst weer voet zet op Hollandse bodem zorgde er bijna voor dat ik kippenvel kreeg… Ook het begin waar we Rutger Hauer zien geïntegreerd met beelden van het oude Plygoon journaal was geweldig goed gemaakt.

De special effects van de film zijn zeker niet onaardig. De explosies zijn echter geen effecten maar zijn voor de film verzorgt door de Nederlandse Marine, hoe realistisch wil je het hebben? Geweldig al die oude Renault’s, legervoertuigen, uniformen en locaties. Voor de gelegenheid was zelfs het Binnenhof aangekleed met Nazivlaggen.

Op narratief gebied is Soldaat van Oranje ook enorm geslaagd. Alles wat je behandeld wil zien zit erin. De film komt een beetje traag op gang maar word dan erg spannend en blijft tot het einde boeien met een geslaagde ontknoping.

Soldaat van Oranje was toendertijd met 5 miljoen gulden (dat is 2,5 miljoen dollar) de duurste Nederlandse film ooit gemaakt. Even ter vergelijking: A Bridge Too Far - een oorlogsfilm uit het zelfde jaar, ook opgenomen in Nederland – koste 26 miljoen dollar, dat is ruim 10 keer zoveel. De duurste Nederlandse film van afgelopen jaar is Michiel de Ruyter met 8 miljoen dollar. 2,5 miljoen dollar was toen ook al niet veel, in de VS werd het gezien als low budget.

De kritiek die veel mensen op de film hebben begrijp ik maar deels. Ik snap dat het weer de standaard gebreken heeft die typerend zijn voor de Nederlandse film, maar daar kunnen we de film moeilijk op beoordelen. Verhoeven heeft de film film-technisch zo goed gemaakt als hij kon en bovendien is de film reuze vermakelijk, boeiend en voor de verandering eens een keer een beetje Nederlands-nationalisme (wat zeer zeldzaam is). De film voegt wel degelijk wat toe aan de Nederlandse cinema, en iedereen die dat ontkent heeft nog nooit een Nederlandse film gezien. Van dit soort films hadden we er veel meer moeten maken.

Samen met De Lift en Amsterdamned van Dick Maas en Flesh+Blood van Verhoeven is Soldaat van Oranje, naar mijn mening, een van de beste Nederlandse films ooit. De film zou samen met De Aanslag en A Bridge Too Far een soort trilogie kunnen vormen over de oorlog en Nederland. De film vertoont ook veel vergelijkingen met het eerder genoemde A Bridge Too Far, ik zou me verbazen als er geen verband was tussen de producties.

Dus, Soldaat van Oranje is een erg vermakelijke, boeiende en spannende film met goede opnames, goed acteerwerk en een epische soundtrack. Zou voor iedere Nederlander verplicht moeten zijn om deze film te bekijken. En het is een grote schande dat er nog geen hd-restauratie is uitgebracht.

Mijn tweede film van Andrei Tarkovsky, ik moet zeggen ik meer van de film had verwacht - of beter, dat de film anders is dan ik had verwacht. Dat komt voornamelijk door de enorm sfeervolle, typische sciencefiction plotomschrijving.

Wanneer een psycholoog aankomt op een ruimtestation die een baan maakt om de oceaanplaneet Solaris, ontdekt hij dat de commandant van een expeditie naar de planeet op mysterieuze wijze overleden is. Er doen zich ook enkele andere vreemde gebeurtenissen voor, zo verschijnen oude kennissen van de crew ter plekke, van wie sommigen al dood zijn. Gebaseerd op het gelijknamige boek van de Poolse schrijver Stanisław Lem. Lem vind alle verfilmingen van Solaris overigens niet geslaagd, zijn kritiek is dan vooral dat hij Solaris niet had bedoelt als 'liefdesproblemen in de ruimte'.

De vergelijking met 2001: A Space Odyssey is natuurlijk snel gemaakt. Toch had Andrei Tarkovsky de film nog nooit gezien toen hij Solaris maakte. Toen hij 2001 wel zag vond hij dat de film een veel te steriel uiterlijk heeft. Solaris is in dat op zich namelijk een beetje de voorloper van films als Star Wars, Blade Runner en Outland. Het is SF maar het is alles behalve steriel, technologie is oud en versleten en alles is vies. Het ruimteschip ziet er op zich goed uit, al doet het af en toe een beetje vreemd aan.

De film vond ik bijzonder goed opgenomen. Nostalghia had ook wel mooie cinematografie maar was helaas niet in widescreen, deze wel. De afwisseling van kleur en zwart-wit is best interessant en ook de beelden van de buiten-aardse oceaan waren mooi. De ronder vormen uit het ruimteschip-decor zien er mooi uit in het breede formaat. Veel specialeffects komen er niet voor in de film, maar als ze er ziet het netjes uit. Ook de beelden van het verkeer van Osaka (Japan) waren grappig, al waren deze alleen maar toegevoegd zodat de crew toestemming kreeg Rusland te verlaten en zijn ze niet heel futuristisch. Ook mooi was het begin in het huisje, leuk feitje is dat van de voorspellingen van het huisje enkele zijn uitgekomen. We hebben nu namelijk homevideo en widescreen-tv.

Op wat orgelmuziek in het begin en aan het einde, en enkele vage atmosferische geluiden na heeft de film geen enkele soundtrack. Er had wel wat meer muziek in gemogen, maar op een vreemde manier stoort het minder als bij bijvoorbeeld films van Quentin Tarantino (die ik hierdoor bijna niet door te komen vind). Hoewel de film (weer) erg langdradig is, kon ik de rust die de beelden uitstralen wel waarderen. Tarkovsky heeft de cinematografie in het spotlight en wil de aandacht er niet teveel van afleiden.

De achterliggende filosofie ontging mij een beetje, maar dat de hoofdpersoon bezocht wordt door personen uit zijn verleden was op zich wel fascinerend. Wel jammer echter dat de wetenschap hierachter in de film niet helemaal wordt uitgewerkt en voornamelijk d.m.v dialogen wordt uitgelegd. In het concept had zeker meer gezeten. Het einde vond ik wel sterk en indrukwekkend.

Vind het jammer dat het mysterie en de sfeer die ik had verwacht er niet waren, maar als ik de film moet beoordelen voor wat hij is vind ik het een sterke film. Tarkovsky vind dit zelf zijn minste film, hoewel het in Amerika wel een van de populairste is.

"Come back to me."

Werkelijk schitterende film. Zeer zeker Jeannot Szwarc's beste film.

De film heeft een bijzonder goede cast. Christopher Reeve acteert erg goed en weet zeer zeker weer een totaal ander character neer te zetten als Superman ook vind ik dat hij hier veel beter acteert dan in de Superman-films. Jane Seymour die eerder in Battlestar Galactica en 007 Live and Let Die speelde acteert hier ook erg goed en ze is ook best wel mooi. Susan French deed het ook erg goed als de oudere Elise, ze lijkt ook erg op Jane Seymour moet ik zeggen. Christopher Plummer zet ook een erg sterke bad-guy neer moet ik zeggen. Bill Erwin die ik ken als de stem van Opa uit The Land Before Time had ook een goede rol.

De muziek van John Barry is ook werkelijk prachtig. Zijn ouders waren pas overleden toen hij de muziek componeerde. Ik speelde "Somewhere in Time" ook al maanden op de piano voordat ik de film had gezien. Ook Rachmaninoff's "Rhapsody on a Theme of Paganini" is erg mooi.

Ik vind het beeld van de film ook zo mooi. Mooie heldere kleuren af en toe, net het omgedraaide van die verschrikkelijke Harry Potter 6. Prachtig.

Het verhaal gebaseerd op het boek "Big Time Return" van Richard Matheson, die tevens de screenplay schreef en een cameo heeft in de film, vind ik echt erg goed. Erg ontroerend en romantisch. Ik word echt geraakt door het verhaal en kan me er ook best wel goed indenken. Deze film is ook erg realistisch op het gebied van tijdreizen hoewel het natuurlijk erg onmogelijk is schijn je dat hier even te vergeten. Maar ook vind ik het zo goed dat alles klopt bij bijvoorbeeld Back To The Future is dat niet zo. Ook vond ik dat het best wel heftig eindigde, ik kreeg er een brok in m'n keel van. En dan die allerlaatste scène (die zich volgens mij in de hemel afspeelt), prachtig en ontroerend. Normaal ben ik niet zo van de romantische filmpjes (zeker de moderne niet) maar dit vond ik echt heel mooi!

Een echte aanrader!

Aardige Nederlandse film.

Vooral de eerste helft is wel te doen maar het einde is echt verschrikkelijk slecht. Met zo'n budget moet je gewoon niet proberen om een aanval op een Duits schip te willen maken. Het verhaal is een beetje vergezocht maar loopt in het midden toch best wel sterk. Acteerprestaties zijn te doen, zaten een paar goede acteurs tussen.

Ik realiseerde me voor deze film eigenlijk niet zo dat Nederlanders vroeger ook enorme racisten zijn geweest. Op dat punt wel een eye-opener. Wel een beetje met dienstertjes in de schuur rollen bollen maar een zwarte onderdak bieden is taboe, blij dat dat voorbij is .

Naja, in ieder geval een voor Nederlandse principe aardige film. Het is niet zo'n erge kwijlfilm als de poster doet geloven (moest hem op school kijken, anders had ik hem waarschijnlijk nooit gezien).

"Source Code is not time travel. Rather, Source Code is time re-assignment. It gives us access to a parallel reality."

Bijzonder goede film. Mooie opnames en goede cinematografie. Goed verhaal met een erg apart concept. Goed acteerwerk van Gyllenhaal. Knap hoe ze de scènes steeds zo identiek hebben laten lijken. Verrassend einde ook.

De CGI-effecten zijn redelijk en komen (gelukkig) nauwelijks aanbod. Vooral opvallend vond ik het camera werk. Met name de openingsscène was erg mooi. De geloofwaardigheid van het verhaal is dan wel weer iets anders maar ja. Al met al een sterke film.

Niet te lang en vermakelijk. Weer een keer een goede film.

"May the Schwartz be with you!"

Werkelijk hilarische film. Erg leuke droge humor. Met een typisch verhaaltje dat een mix is van diverse bekende sf-films. Daarnaast zitten er ook nog enkele grappige verwijzingen in. De personages zijn allemaal wel "Star Wars-figuren". Maar het is niet alleen een Star Wars-parody er zitten ook nog dingen in uit Star Trek, Indiana Jones, Alien en Planet of the Apes.

Lone Star is een mix van Indiana Jones en Han Solo. Barf is een soort Chewbacca maar dan meer hond. Princess Vespa is Princess Lea. Darth Helmet is Darth Vader. Yogurt is Yoda. Pizza Jabba. Maar er zit ook een paar andere goede personages in zoals Snotty de schot (Scotty uit Star Trek).

Ook hilarisch was John Hurt (toen er een alien uit hem kwam in dat café en die zo'n nog een liedje ook. Oh, no. Not again.) en de apen uit Planet of the Apes Oh, shit. There goes the planet.. De uitspraken als May the Schwartz be with you en Use the Schwartz, Lone Star! zijn ook hilarisch. Dat gevecht tussen Darth Helmet en Lone Star .

Goede effecten. Mooie ruimteschepen. Heel erg goede muziek van John Morris. Niet heel origineel verhaal maar wel een erg grappige mix van sf. Alle aspecten zitten erin. De beste comedy film die ik ooit heb gezien.

The Cremator speelt zich af in een door Nazi-Duitsland geannexeerd Praag. Een crematorium medewerker neemt zijn werk heel erg serieus en geloofd dat hij de zielen van mensen kan redden met zijn ovens. Hij is totaal geobsedeerd met de dood en met het verre Tibet. Volgens hem is de dood een humanitaire manier om lijden te besparen. Dan wordt hij gevraagd om lid te worden van de Nazi-collaborateurs partij en raakt net zo overtuigd van hun gedachtegoed.

The Cremator is een erg apart staaltje film van de Tsjechen. Het concept kwam me heel erg bekend voor. Doet sterk denken aan Red Dragon, Santa Sangre en het werk van Darren Aronofsky hoe de moordenaar hier overtuigd is van zijn heilige missie.

Daarnaast is de film ook heel apart geschoten. Voornamelijk door middel van close-ups wordt het verhaal verteld. De overgangen waren opmerkelijk omdat het reactie shot van de huidige scene steeds ook het begin vormt van de volgende scène. Hierdoor zijn de overgangen als in een droom, iemand is ineens van locatie veranderd.

Het duurde even voordat alles echt opgang kwam, maar het laatste gedeelte van de film waarin de hoofdpersoon zijn eigen obsessie heeft vermengt met de rassenleer van de Nazi's en daarom besluit zijn hele gezin uit te moorden vond ik erg sterk.

Die spektakelfilms uit de jaren '50 en '60 vind ik nog steeds een charme hebben. Geen CGI of flitsende editing, maar gigantische sets en ontelbare figuranten op het scherm. Netjes ingepakt met een epische soundtrack en enigszins theatraal acteerwerk.

Kirk Douglas was hier eigenlijk al een beetje te oud voor zijn rol, maar goed, hij is een uitstekende Spartacus. Verder ook een uitstekende cast. Het beste (en minst theatrale) waren toch wel Peter Ustinov en Charles Laughton.

Kubrick werd regisseur van de film omdat Kirk Douglas en regisseur Anthony Mann grote ruzie kregen tijdens de productie. Kubrick had echter ook veel kritiek op de film. Hij zou gezegd hebben dat hij het script maar niets vond omdat het vol stond met morele onzin. Dat ben ik een beetje met hem eens, het had wel wat minder sentimenteel gekund, maar echt storend wordt het nergens.

Spartacus is waarschijnlijk de meest 'normale' film van Stanley Kubrick. Toch bevat de gerestaureerde versie een paar scènes die toendertijd te controversieel werden gevonden, onder andere de scène waar Crassus probeert Antonius te verlijden. Grappig feitje, omdat de geluidsbanden van de verwijderde scènes verloren waren gegaan moesten de acteurs voor de restauratie hun dialogen nasynchroniseren. Anthony Hopkins spreekt de stem van de toen al overleden Laurence Olivier in.

De schaal van Spartacus is bijzonder indrukwekkend. Het is geen Ben Hur, maar de gigantische shots van Rome, de vele grote studio-sets en de enorme veldslag aan het einde waren echt grandioos. De heerlijke bombastische soundtrack van Alex North versterkt het epische aspect van de film nog meer.

Overgangen waren vaak erg abrupt en de film kakt soms een beetje in. Toch blijft de film over de hele linie vermakelijk en weten de indrukwekkende beelden de aandacht prima vast te houden. Een gelaagde spektakelfilm over een klassieke held.

"You are a kite dancing in a hurricane, Mr Bond."

Gisteravond de nieuwe Bond-film in de bioscoop gezien. En het viel mij zeker niet tegen. Al meteen vanaf de iconische gunbarrel aan het begin zat ik helemaal in de film.

James Bond werkt of-the-book in Mexico waar hij bij een incident betrokken raakt. Terug in Londen krijgt hij van M te horen dat hij voor onbepaalde tijd op non-actief geplaatst word. Het nieuwe hoofd van de geheime-dienst wil namelijk een eind maken aan de 00-eenheden en M kan geen verdere incidenten gebruiken. Naar aanleiding van een ring die hij in Mexico van een huurmoordenaar heeft weten te bemachtigen komt hij op het spoor van de geheime organisatie SPECTRE die hij met de hulp van de dochter van een oude vijand moet zien bloot te leggen...

Daniel Craig speelt voor de vierde keer James Bond en hoewel Timothy Dalton toch altijd een beetje mijn favoriet zal blijven moet ik zeggen dat Craig toch wel echt een uitstekende Bond is. Koel en onverschrokken maar stijlvol en toch ook nog met een vleugje humor. Ralph Fiennes is een uitstekende M die in dit deel een hoop aan zijn hoofd heeft met interne zaken bij MI6. Verder hebben we dan nog de Duitse acteur Christoph Waltz die een erg sterke bad-guy neerzet als Oberhauser. Bond's verloren gewaande stief-broer die bekend staat als Ernst Stavro Blofeld. Een schurk die al door verschillende acteurs in meerdere Bond-films is gespeeld. Ik dacht al de naam te herkennen maar toen hij die kras over zijn gezicht kreeg wist ik het zeker dat het precies het zelfde personage betreft. Dan hebben we ook nog de nieuwe Bond-girl Léa Seydoux die ook een goede rol neerzet.

De nieuwe Bond-film heeft weer wat meer het echte Bond-gevoel. Mooie exotische locaties, een goede schurk, sterke actie-scènes, luchtige momenten en humor. Craig die na het instorten van een gebouw eventjes zijn pak goed doet, een beetje luchtigheid hoort er ook wel bij, Skyfall was eigenlijk een iets te harde actiefilm. Bond is immers ook niet realistisch, als je teveel gaat proberen een echt goede film te maken dan gaat dat fout. Bij Spectre lijken ze dat weer wat beter te begrijpen. Verder is het ook hartstikke leuk dat er weer een enorme kerel achter Bond aanzit en dat ze hier echt hebben geprobeerd om alle typische elementen aan bod te laten komen. Heb ook echt zitten lachen een aantal keer (toen de munitie op was, met die Italiaan o.a.).

Spectre vond ik beter dan Skyfall. Hoewel ik de eerdere films met Craig als Bond allemaal wel gezien heb heb ik ze, behalve deze en Skyfall, nog nooit goed genoeg gevolgd om er een fatsoenlijk review van te schrijven en ik herinner me er ook niet veel van. Daarom kan ik geen goede vergelijkingen maken met die films. De films van Dalton als Bond en GoldenEye heb ik onlangs nog wel gezien. De films van Connery en Moore ken ik wel om hun status maar heb ik allemaal eigenlijk nog nooit gezien, dat wilde ik eerst voor de nieuwe film gaan doen maar ik had de tijd niet. Dus je vraagt je waarschijnlijk af, hoe kan zo iemand nou fatsoenlijk de nieuwe Bond beoordelen? Heel simpel, gewoon inhoudelijk voor wat het is.

Het liedje van Sam Smith vind ik niet zo bijzonder, ik hou gewoon niet zo van zijn stijl, maar instrumentaal vind ik het een heel erg goed nummer. De soundtrack van Spectre was ook erg goed moet ik zeggen, samen met de Franse Electro-muziek van GoldenEye toch wel de beste Bond-soundtrack sinds John Barry's muziek voor The Living Daylights. Zeker niet slecht gedaan door Thomas Newman (die gewoonlijk een middelmatige componist is), vooral het gebruik van typische John Barry-stukjes en het hergebruiken van de originele Bond Thema op sommige punten was ook erg leuk.

Heb ik dan ook wat kritiek? Ja, dat dan wel. Namelijk is alles niet even goed doordacht. Bond word in de film tot twee keer toe in zijn schedel geboord, toch lijkt hij hier achteraf niet het kleinste beetje last van te hebben. Mensen kunnen zeker gewoon weer verder lopen met twee gaten in hun schedel. Dat Bond met gemak met een korte afstandswapen een groep vijanden kan afschieten zonder zelf geraakt te worden kan ik nog wel door de vingers zien, dat hoort er ook gewoon een beetje bij. Maar af en toe komt hij er toch wel een beetje makkelijk vanaf in deze film (Blofled's hoofdkwartier dat na zijn ontsnapping ineens helemaal ontploft bijvoorbeeld.).

Ik begin het Bond-universum wel steeds verwarrender te vinden. De achtergrond van de verschillende Bond's is namelijk steeds een beetje anders. Ook komen de verschillende Bond's soms de zelfde schurken tegen. Wat het allemaal nog verwarrender maakt is dat de rollen van bijvoorbeeld M en Q niet altijd gelijk wisselen met die van Bond. Judi Dench is namelijk de M van zowel Pierce Brosnan als Craig. En Robert Brown (Dalton en Moore) en Bernard Lee (Connery, Lazenby en Moore) hebben ook voor meerdere Bond's de rol van M vertolkt. Desmond Llewelyn was zelfs de Q voor alle Bond's op Craig na. Daardoor zijn sommige fans ervan overtuigd geraakt dat de naam James Bond een codenaam is die word doorgegeven van de ene spion aan de andere. Maar als je daar goed over gaat nadenken klopt er niets van, hoe kan het dan dat ze allemaal ongeveer de zelfde karaktertrekken hebben, de schurken de zelfde naam hebben in sommige gevallen... Uiteindelijk lijkt mij het meest logische dat de films eigenlijk allemaal op zichzelf staan en het vervangen en hergebruiken van acteurs gewoon puur praktisch is.

Ik hoop dat Craig nog lang Bond blijft spelen, ik vind hem helemaal niet te oud en ik begrijp totaal niet waar mensen het idee vandaan halen dat het tijd is voor een gekleurde of Amerikaanse Bond. Het einde heeft in ieder geval genoeg potentie voor een vervolg. Blofeld overleeft het namelijk allemaal en is slechts gearresteerd. Ben ook benieuwt hoe ze in de volgende Bond gaan uitleggen wat er is gebeurd nadat Bond zijn geweer aan de wilgen heeft gehangen en er met z'n meissie op uit is getrokken. Maar ja, als ik het me goed herinner deed Dalton dat ook aan het einde van The Living Daylights en in License to Kill is ie gewoon weer terug.

Ondanks de kleine puntjes vond ik Spectre een sterk verhaal hebben. Bond komt op mooie locaties (Mexico, Rome, Oostenrijk, Noord-Afrika en uiteraard Londen) en de actie scènes waren heel erg sterk. De film was goed opgenomen (naar het schijnt zelfs gedeeltelijk op echt film) en er zat wel veel spektakel in maar naar mijn idee niet zo heel veel CGI. De effecten waren uitstekend en werden nergens te over-the-top of onrealistisch. Dat mag ook wel, want het is de allerduurste Bond-film ooit met een geschat budget van 350 miljoen dollar.

Alles samen is Spectre weer echt een goede James Bond die je gewoon in de bioscoop gezien moet hebben. Het is gewoon weer een bijzonder vermakelijke film.

"Good night and sweet dreams... which we'll analyze at breakfast."

Een psycho-analiste wordt verliefd op de nieuwe directeur van de psychiatrische instelling waar ze werkt. Als blijkt dat hij lijd aan amnesia ontfermt ze zich over hem.

Ingrid Bergman speelde een prima rol als Dr. Petersen, in ieder geval beter als haar rol in Notorious. De (hier nog erg jonge) Gregory Peck speelde ook een prima rol, alleen ben ik het wel met Hitchcock eens dat zijn gezichtsuitdrukkingen te wensen over laten.

De film komt langzaam opgang met een soort romance tussen de psycho-analiste en haar directeur. Als eenmaal blijkt dat er iets aan de hand is met de directeur ontstaat een mysterieuze zoektocht naar zijn ware identiteit en het lot van de echte directeur. Oude films over psychologie zijn altijd moeilijk serieus te nemen omdat het zo fantastisch overkomt, ook hier moest ik vaak denken aan het werk van Edgar Allen Poe als Peck weer een aanval kreeg (nu deed Hitchcock dat als Poe-fan natuurlijk met opzet).

Spellbound is geschoten in Hitchcock's mooie zwart-wit fotografie. De film bevat een aantal leuke symbolische verwijzingen naar het psychologische, het openen van deuren bijvoorbeeld. De briljante droomscène is ontworpen door Salvador Dali, helaas duurde die vrij kort. Er zat ook een geniaal shot in de film van een geweer dat zich op het publiek richt en dan voor een milliseconde rode vonken laat zien, dat moet veel hartverzakkingen hebben opgeleverd destijds.

Componist Miklos Rozsa gebruikt hier voor het eerst de Themerin, een instrument dat later veel in Sciencefiction-films gebruikt zou gaan worden.

Hitchcock heeft zijn cameo halverwege de film als een man die uit een lift komt. Spellbound is een van de eerste keren dat Hitchcock zijn interesse voor psychologie en Freud toont, later zou hij deze onderwerpen veel vaker in zijn films naar voren laten komen. Het zou me niets verbazen als Argento en Bava het scheermes uit deze film van Hitchcock hebben overgenomen, al is het natuurlijk ook eerder gebruikt in film.

Ik had mischien iets te hoge verwachtingen voor deze film, terwijl veel mensen het als een van Hitchcock's 'mislukkingen' beschouwen. Door het scheermes op de poster had ik in ieder geval een iets spannendere film verwacht. Toch was de film wel vermakelijk, met name de zoektocht en de cryptische droom vond ik toch wel erg leuk gedaan. De uiteindelijke ontknoping was ook geslaagd.

Weet niet zo goed hoe ik deze film van de meester moet beoordelen. Vind het niet een van zijn beste, maar zoals alle Hitchcock is de film wel erg vermakelijk en alles behalve slecht.

Paul Verhoeven had net een mega succes met de grootse oorlogsfilm Soldaat van Oranje gehad toen hij en Gerard Soeteman onenigheid kregen met producent Rob Houwer. Verhoevens' volgende film werd dan ook door Joop van den Ende geproduceerd. Verhoeven besloot dat Spetters het tegenovergestelde moest worden van Soldaat van Oranje. Geen geromantiseerde avonturenfilm van high class helden uit het verleden maar een realistisch beeld van de hedendaagse jongerencultuur en de lagere klassen van de samenleving.

Drie vrienden zoeken hun toevlucht in de motorsport om hun alledaagse leven en burgerlijke ouders te ontvluchten. Als een knappe jonge vrouw in hun stad terecht komt dreigt dat hun leven voorgoed te veranderen…

Soeteman omschrijft de film als een modern sprookje. Drie prinsen en een prinses (de vergelijking met Knightriders is dus minder vergezocht als je op het eerste gezicht zou denken). Verhoeven’s kenmerkende pessimisme maakt het eerder tot een anti-sprookje. Wat begint als een vrij lompe actiekomedie met hilarisch typische scènes, loopt uit op een sterk en donker drama. De film bevat alle thematiek die Verhoeven interesseert: seks, religie, cynisme en allegorische symboliek.

Het filmfonds wilde dat Verhoeven en Soeteman alle ‘vulgariteiten’ uit het script zouden schrijven. Dat hebben ze ook gedaan, om vervolgens alsnog het originele script te verfilmen. Verhoeven vind dit vandaag de dag nog steeds volledig gerechtvaardigd. Het is eigenlijk ook belachelijk dat een filmmaker die al zoveel succes heeft gehad zich door collega’s de les moet laten lezen over wat wel en niet in een film kan.

De film was financieel een flop omdat hij zwaar over budget is gegaan en kreeg een grote bak kritiek over zich heen. Filmrecensenten vonden de film cliché, goedkoop en commercieel. Linkse activisten, homobewegingen en feministen vonden de film anti-homo, anti-vrouw, fascistisch, racistisch en alle andere onzin die ze maar hebben kunnen verzinnen. Ik blijf me er altijd over verbazen hoe kortzichtig en dom filmpubliek vroeger (en nu overigens nog steeds) kon zijn. Iedereen die een beetje oplet zal bijvoorbeeld doorhebben dat de scène waar een homoseksueel in elkaar wordt geslagen alleen maar foreshadowing was voor het uit de kast komen van Eef…

Verhoeven verwoord het zelf trouwens het beste: mensen kunnen er niet tegen als je kritiek geeft op hun samenleving. Spetters schetst namelijk een pessimistisch beeld van de leefwereld van jongeren in lage milieus en maakt de vrijheid-blijheid idealen van de jaren ’70 met de grond gelijk. Seks heeft niets meer te maken met love and peace, maar is een hulpmiddel voor een vrouw om te krijgen wat ze wil of een wapen. In (het normaal zo kleinburgerlijke) Amerika werd Spetters echter positief ontvangen, waarom? Het is toch het verre Nederland maar, wat kan het hun schelen hoe het wordt afgebeeld. Maar toen Verhoeven met Showgirls de Amerikanen een spiegel voorhield waren ze net zo negatief als men in Nederland was geweest en werd Verhoeven verstoten. Vernieuwende filmmakers krijgen natuurlijk altijd kritiek over zich heen, maar in Nederland hebben we op een of andere manier de nijging om iedere idioot met kritiek maar een podium te geven, om 30 jaar later ineens te realiseren dat het eigenlijk wel een heel belangrijke film in de Nederlandse filmgeschiedenis is geweest.

Alle kritiek heeft ertoe geleid dat Verhoeven een beetje klaar was met de Nederlandse filmwereld. Steven Spielberg was erg onder de indruk van Soldaat van Oranje en wilde hem zelfs voorstellen voor Star Wars: Return of the Jedi nadat David Lynch het aanbod had afgewezen. Na het zien van Spetters zag Spielberg echter af van alle contact met Verhoeven. Na De Vierde Man – die positief werd ontvangen door (buitenlandse) critici – en het internationale Flesh and Blood maakte Verhoeven dan de stap om naar Hollywood te gaan, waar hij een periode zeer succesvol is geweest.

Cinematografisch was de film vrij wisselend. Geniale decoupages en erg sfeervolle nachtopnames wisselen vrij flets geschoten motorcross scènes af. Zowel bij het eerdere Soldaat van Oranje als het latere De Vierde Man was duidelijk meer aandacht naar de opnames gegaan. Het ruwe past hier dan wel weer goed bij het onderwerp. De film heeft een heerlijke elektronische rocksoundtrack van de Nederlandse band Kayak. Alles bij elkaar dus perfect voor een portret van de jaren ’80.

Ik vond de film beter dan dat ik had verwacht. De stunts zijn lekker lomp en typisch en soms is er haast opzettelijk laks omgegaan met de continuïteit (bakvet over je borst geneest wel heel snel). Maar wat een vrij typische Nederlandse film met hilarisch lompe momenten lijkt, is eigenlijk een zeer geslaagd portret van de vroege jaren ’80 en een sterk jongeren-drama. Voornamelijk naar het einde toe wordt de film steeds beter. Hans van Tongeren speelt hier in zijn debuut-rol erg sterk als Rien. Opmerkelijk is dat hij twee jaar later net als Rien in de film zelfmoord zou plegen.

Duizendmaal dank aan Joop van den Ende en Eye voor het uitbrengen van de restauratie. Daar MOETEN de andere Nederlandse producenten een voorbeeld aan nemen. Spetters, Spoorloos en Amsterdamned zijn vooralsnog de enige Nederlandse films die ik in fatsoenlijke beeldkwaliteit heb kunnen vinden en dat is natuurlijk belachelijk.

Stop The Texas Chainsaw Massacre, 60s exploitation en Disney-komedie a la The Parent Trap in een blender en voeg een flinke dosis spinnen toe en het resultaat is Spider Baby. Een vroege film van b-regisseur Jack Hill die bekend staat om zijn zeer goedkope horrorfilms, blaxploitation en andere exploitatiewerkjes.

Spider Baby gaat over een inteeltfamilie in de VS. Door een aandoening groeien de leden van deze familie niet meer geestelijk na hun 10e levensjaar. Daarna treed zelfs fysieke misvorming op en tot slot vervallen ze in Kannibalisme. De chauffeur van de familie zorgt voor de overgebleven kinderen, twee meisjes en een (simpele) jongen. Verre familieleden komen onverwacht naar het huis omdat ze dat officieel ge-erft hebben. De twee meisjes weten daar echter wel raad mee.

Het is toch best een vreemde combinatie. Enerzijds is het echt expoitatie-horror met best suggestieve scènes (al komt er geen echte gore vol in beeld) en aan de andere kant zit er een soort Disney-element in. Met name Lon Chaney Jr.'s personage zou zo uit een film van Disney gelopen kunnen zijn en de openingcredits ook.

Al met al zo'n eigenaardige film dat het ook best vermakelijk wordt. De familie is leuk neergezet en er zaten een paar sterke scènes in.

Tegen al mijn verwachtingen in een goede film. Goed en aangrijpend verhaal. Prima gefilmt en redelijk acteerwerk. En die combinatie is zeldzaam in ons kikkerlandje, zeker in deze catogorie.

Erg leuke animatiefilm. Toen Dreamworks nog traditionele animatie maakte. In het begin oogt de film een beetje flauw/zeikerig maar na 20 min zit je lekker in het verhaal en is het zeer vermakelijk.

Op technisch gebied is het een goede film. Mooi getekend en goed geanimeerd. De olieverf achtergronden waren ook mooi, erg jammer dat ze zoveel CGI hebben gebruikt. Dat geeft de film een erg oppervlakkig uiterlijk.

Leuk verhaal, echte western maar dan vanuit de ogen van een paard. Deed me op een of andere manier aan Dances with Wolves denken, vooral omdat je de gedachten van de hoofdpersoon hoort.

Ook erg orgineel dat de dieren hier niet praten. Goede film

Kevin lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Op een dag ontvoerd hij drie tienermeisjes. De 25 persoonlijkheden die in hem huizen voeren onderling strijd. Twee van hen denken dat Kevin kan veranderen in een bovennatuurlijk wezen dat de meisjes als voedsel nodig heeft.

James McAvoy speelde een sterke rol als Kevin. Hij wist goed onderscheid te brengen in de verschillende persoonlijkheden, al vond ik sommige wel een beetje typisch vertolkt. Anya Taylor-Joy (The VVitch) speelde een goede hoofdrol als Casey. Haley Lu Richardson en Jessica Sula waren toch stukken minder, maar dat kwam ook door het script dat niet helemaal optimaal was.

De film is goed opgenomen, de cinematografie is dan ook verzorgd door Mike Gioulakis (It Follows). Met name bij de ontvoering werd op een slimme manier gebruik gemaakt van long takes en Point-of-view-shots. Goede muziek ook van West Dylan Thordson.

Mindere aspecten van Split vond ik dat we slechts een paar van de 23 persoonlijkheden te zien krijgen en dan meestal ook dezelfde. . Ook ergens mischien jammer dat de film van een suspensevol ontvoeringsdrama naar een bovennatuurlijke horror omslaat, want dit had ook zonder bovennatuurlijke elementen een erg spannende Thriller kunnen zijn.

Het einde waar we een korte cameo van Bruce Willis te zien krijgen bevestigt dat Split zich in het zelfde universum als Unbreakable afspeelt. M. Night Shyamalan heeft ook gezegd dat hij nog een vervolg wil maken op Split waarin de personages van Unbreakable ook een rol hebben.

Split is de best gewaardeerde film van M. Night Shyamalan sinds zijn successen met The Sixth Sense en Unbreakable. Hopelijk blijft de regisseur deze stijgende lijn volgen. Ik vond het in ieder geval een vermakelijke en spannende film met interessante elementen. Vind het een fascinerend gegeven hoe een persoon meerdere persoonlijkheden kan bezitten, waarvan er dan één ontspoort. Niet perfect, maar wel weer een prima film van Shyamalan.

Een Hitchcockiaanse mystery van Nederlandse bodem kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

Gebaseerd op Het Gouden Ei van Tim Krabbé. Rex en zijn vriendin Saskia zijn op weg naar hun vakantiehuisje in Zuid-Frankrijk. Als ze stoppen bij een benzinestation raakt Saskia zoek. Jaren later is Rex nog steeds geobsedeerd door haar verdwijning...

Nederlands acteerwerk komt altijd nogal gemaakt en theatraal over. Gelukkig is vrijwel de hele film voornamelijk Frans (Gelukkig zaten er Engelse ondertitels bij, mijn Frans is niet heel erg goed). Bernard-Pierre Donnadieu, die de dader speelt, was bijzonder goed. Van de Nederlandstalige cast vond ik de Vlaming Gene Bervoets het het beste doen. Voornamelijk in de latere helft van de film komt hij erg natuurgetrouw over.

Hoewel het verhaal op zich niet heel spannend is en het even duurt voordat de film echt opgang komt, is het in de tweede helft wel lekker mysterieus. Vooral de voorbereidingen van de dader en de confrontatie maakte de film de moeite van het bekijken meer dan waard. Het einde vond ik bijzonder sterk, heerlijke twist (in ieder geval als je het boek nog niet hebt gelezen zoals ik).

Het schijnt dat Bervoets op het einde echt in een kist onder de grond heeft gelegen, voor een realistische reactie. Donnadieu zou ook een echt gevecht hebben uitgelokt bij de confrontatie scène en zou ter Steege nogal lomp hebben vast gepakt. Dit alles is duidelijk terug te zien.

De film is mooi op locatie opgenomen in het sfeervolle Frankrijk. Sluizer bewijst toch wel dat hij bijzonder netjes kan filmen en zelfs ambitieuze shots kan maken. De muziek van Henny Vrienten vond ik ook erg goed, heerlijke jaren '80 synthersizer klanken.

Spoorloos is toch wel echt een meesterwerkje waarvan je er weinig tegenkomt in ons land. Samen met films als De Aanslag, Soldaat van Oranje en Amsterdamned de enige films van eigen bodem die echt kan waarderen.

Sterke film. En goede rol van John Cleese.

Erg leuke en mooie kinderfilm. Het is net niet te knullig of te kinderlijk. De muziek is wel aardig. En het verhaal is wel origineel.

"But you won't understand me, you'll never understand me! You're too stupid! Quack! Quack! Quack!"

Deze film van Lucio Fulci heb ik op DVD. De teksten op de DVD cover zijn trouwens ook bijzonder grappig: Een van Lucio Fulci's meest omstreden films: Stijlvol en spannend, maar ook extreem bloederig, bruut en sadistisch. Een horrorklassieker van het zuiverste water! Dat is natuurlijk enorm overdreven. In vergelijking met wat ik al eerder van Fulci heb gezien is het niet heel slecht maar ik vond het wel een beetje een tegenvaller. Ook jammer dat mijn DVD zo'n 4 minuten van de film mist.

In New York is een serie-moordenaar aan het moorden. Hij heeft het op knappe jonge vrouwen voorzien en praat met een eendenstem. Fred Williams van de politie word belast met de taak om hem te vinden en schakelt de hulp van een psycholoog in.

Voor het acteerwerk hoef je het niet te doen bij Luci's films maar hier was het toch beter als bij zijn eerdere werk. Vooral Jack Hedley, die de politieagent speelt, was eigenlijk helemaal niet slecht. Wel was de dub weer een beetje vervelend, ook was er een ruis over de audio. Die 'eendenstem' was ook eerder lachwekkend dan eng, gewoon iemand die denkt dat ie Donald Duck na kan doen.

Het concept past eigenlijk helemaal niet bij Fulci en ik geloof dat een andere regisseur er een sterke intelligente thriller van had kunnen maken, maar daar gaat het Fulci niet om. De spanning is ver te zoeken en het verhaal is niet erg sterk, hoewel ik het einde niet zag aankomen. Fulci probeert vooral te choqueren met seks en (nogal stupide) perverse aangelegenheden. De gore kon er mee door en de kills waren lekker bloederig, toch had Fulci beter gekund.

De muziek is niet van Fabio Frizzi en dat is te merken... Paste totaal niet bij de toon van de film en haalde elke spanning compleet weg. Maar op zichzelf is er niet zo veel mis mee.

De beelden waren erg wisselend, dan erg mooie beelden van New York met zowaar sterke cinematografie en dan weer waardeloos geschoten scènes. Kon het wel waarderen dat hij deze film met een widescreen-lens heeft geschoten, geeft de film een minder knullige look.

Al met al weer geen meesterwerk maar wel een aardige film van Fulci. Zombi 2 en The Beyond blijven op eenzame hoogte.