Opinions

"I may be old-fashioned, but I thought murder was against the law."

De bekende tennisspeler Guy Haines ontmoet tijdens een treinreis een man genaamd Bruno Anthony. Deze schijnt te weten van zijn huwelijksproblemen en verteld hem zijn idee voor de perfecte moord. Hij stelt voor om Guy's vrouw te vermoorden als Guy zijn vader vermoord. Guy neemt het niet serieus...

Farley Granger vertolkte de rol van tennisspeler Guy Haines vol overtuiging en Robert Walker zette een bijzonder sterke rol neer als de psychopathische Bruno Anthony - haast het tegenovergestelde als de ingehouden Norman Bates die we later in Psycho zouden gaan zien. Patricia Hitchcock - de dochter van de meester - speelde de rol van Barbara.

Door de titel Strangers on a Train had ik verwacht dat de film een soort Murder on the Orient Express zou worden. Niets is echter minder waar, de titel verwijst namelijk enkel naar hoe Guy en Bruno elkaar ontmoeten; als vreemdelingen op een trein. De film is gebaseerd op de debuut-roman van Patricia Highsmith, Hitchcock kocht de rechten vrijwel meteen. Logisch gezien het verhaal veel typische Hitchcock kenmerken bevat, zoals de perfecte moord, fascinatie met moorden en ingewikkelde verwikkelingen. Tevens bevat de film weer een moeder-zoon-relatie, namelijk Bruno en zijn moeder. Hitchcock heeft zijn cameo aan het begin van de film als hij op de trein stapt.

De zwart-wit fotografie van de film is uitstekend. Er zaten een aantal briljante shots in de film. Bijvoorbeeld de weerspiegeling van de moord in de bril die op de grond was gevallen. Verder ook bijzondere editing, zoals de opening waar we de voeten van de twee hoofdrolspelers op weg naar de trein zien en de suspensevolle tenniswedstrijd.

Strangers on a Train voelt aan als een film die natuurlijk gegroeid is, met Dimitri Tiomkin's muziek als begeleidende Waltz en Overture. Wederom een sterk staaltje suspense van de meester. Meteen vanaf het begin weet de film de kijker te pakken en blijft hem vasthouden tot aan het einde toe.

Straw Dogs gaat over een Amerikaanse wiskundige die samen met zijn Britse vrouw op het Engelse platteland gaat wonen. De dorpelingen vinden het leuk om te dollen met de buitenstaanders en het duurt niet lang voordat de lokale klootzakken serieus lastig gaan vallen. Op een gegeven moment laat de Amerikaan niet meer over zich heen lopen.

Dustin Hoffman speelt een sterke hoofdrol hier, ook al zei hij later dat hij het geweld in de film afkeurde en de rol alleen maar voor het geld heeft genomen. Daarnaast vond hij Susan George slecht gecast omdat hij het zeer onwaarschijnlijk vond dat zijn personage met zo iemand een relatie zou hebben. Dat ben ik met hem eens, maar toch speelde George zeker niet slecht.

Door films zoals Straw Dogs zou ik later het liefst in een onneembare vesting willen wonen. De menselijke drang om iemand anders persoonlijke ruimte binnen te dringen kent werkelijk geen grenzen. Overigens vind ik het jammer dat Peckinpah ervoor gekozen heeft om het over een Amerikaan in Engeland te laten gaan, omdat sommige kijkers hierdoor wellicht de verkeerde conclusie maken dat dit typisch Brits is. Andersom zou de film namelijk evengoed werken als het over een Britse geleerde in een Amerikaans gehucht zou gaan. Sterker nog, gezien de hoeveelheid ammunitie en wapens daar zou het er nog veel harder aan toe zijn gegaan. De figuranten die in de film hebben gespeeld waren achteraf ook totaal niet blij met de manier waarop de film Engelse dorpelingen verbeeld.

De bedreiging komt overigens niet alleen van buitenaf in de film. Ik heb me ook gruwelijk lopen ergeren aan de vrouw des huizes. In die tijd werkte vrouwen nog niet, dus werd je als thuiswerkende man voortdurend lastig gevallen als je vrouw een beetje kinderachtig van aart was en deze is toch bijzonder kinderachtig. Ze wordt twee keer verkracht, rept hier geen woord over en lijkt de eerste niet eens echt erg te vinden. En als de heer des huizes eindelijk voor zichzelf en zijn waarden op wil gaan komen, blijkt dat vrouw het prima vind om een gewonde voorbijganger over te leveren aan de gestoorde meute buiten het huis.

Straw Dogs is een sterke psychologische film rond het thema van Home Invasion. Niet alleen letterlijk, maar op meerdere verschillende manieren. Om zijn huis en zijn principes te beschermen moet je soms juist die principes overschrijden. Overigens was ik zelf al doorgeslagen na het incident met de kat.

Leuke feelgoodfilm, ondanks de toch wel zware thema's af en toe zoals verslaving en asociale stadsbewoners. Erg leuke kat en ook degelijk gefilmd allemaal.

Goed stukje was ook dat als een vrouw Bob wil kopen, Bowen haar vraagt of hij haar zoontje zou kunnen kopen. Vreselijke mensen die doen alsof dieren objecten zijn die je kunt bezitten.

Redelijke film. Vermakelijk om naar te kijken. Totaal onverwacht einde.

Stridulum is een goed voorbeeld van een totaal bizarre film die Italianen in de VS hebben gemaakt. Aan de gigantische locaties met vele figuranten en vele special effects te zien heeft de film een aardige duit gekost. Des te vreemder is het dat niemand zich gedurende de productie heeft afgevraagd waar ze in godsnaam mee bezig waren.

De film verteld het verhaal over een meisje met vreemde bovennatuurlijke krachten. In werkelijkheid is ze de manifestatie van een bovennatuurlijk wezen en is er een ruimte-generaal naar de aarde gekomen om haar tegen te houden. Haar moeder weet zich geen raad met haar dochter en dan is er ook nog haar vriend die een huwelijk af wil dwingen.

Het is dus een soort van Firestarter, alleen dan is het meisje hier behoorlijk creepy en vooral zwaar irritant. Het zou mij helemaal niets verbazen als de regisseur geen woord Engels sprak want het is heel duidelijk dat de acteurs meestal geen flauw idee hadden hoe ze moesten spelen. Daarnaast vermoed ik dat de film als komedie geschreven is en de acteurs door de taalbarrière het volledig serieus speelde. De scènes met speciale effecten waren toch best bijzonder en haast hallucinant. Alleen is het meestal nog maar de vraag wat voor nut ze eigenlijk dienen. De soundtrack bestaat uit een onheilspellend Disco-nummer dat continu herhaald word.

De cast is overigens niet mis. Mel Ferrer, Glenn Ford, Lance Henriksen, veteraan John Huston en Sam Peckinpah. De reden dat deze mensen allemaal meewerkte was volgens Hendriksen in een interview dat ze een gratis reis naar Italië zouden krijgen.

Al met al een totaal bizarre film, die net wat te lang is om vermakelijk te zijn.

" I've always been kind of a pacifist. When I was a kid, my father told me, "Never hit anyone in anger, unless you're absolutely sure you can get away with it." I don't know what kind of soldier I'm gonna make, but I want you guys to know that if we ever get into really heavy combat... I'll be right behind you guys. Every step of the way."

Leuke comedy met o.a. Bill Murray en Harold Ramis en geregisseerd door Ivan Reitman. Toch totaal anders dan Ghostbusters.

Stripes gaat over John en Russel die uit verveling het leger in gaan. De basis training valt echter zwaar tegen en de twee raken nog eens in de problemen. Het feestje begint pas echt als hun peloton word uitgekozen voor een speciale opdracht in Europa...

Het verhaal is misschien wat chaotisch naar het einde en niet alle grappen zijn even leuk maar ik vond dit toch weer een erg sterke komedie. Ik vind überhaupt 80s comedy veel leuker dan die verschrikkelijk goedkope comedy-films die je tegenwoordig zo vaak ziet. Bill Murray is hier zoals gewoonlijk hilarisch en wijlen Harold Ramis vond ik ook zeer sterke momenten hebben. Verder waren John Candy en Warren Oates ook erg grappig. En dan heb je verder nog een aantal goede acteerprestaties, Sean Young o.a.

Muziek van Elmer Bernstein, die óók aan Ghostbusters mee werkte, is geweldig. Lekker typische leger muziek.

Al met al een erg vermakelijke 80s film.

Erg leuke en vermakelijke film! De vroeger CGI is nog best wel mooi (ik blijf het haten). Muziek is wel goed. De humor is wel goed. Er is redelijk geacteerd. Het is een schitterend verhaal. Ik blijf het leuk vinden.

Summer of 84 is niet bijzonder origineel. Maar het is wel een vermakelijke hervertelling van het concept dat we eerder zagen in Rear Window, Body Double, Suburbia. Helemaal in jaren '80 sferen. Lijkt in veel opzichten ook op het onlangs verschenen Under the Silver Lake, waar ook verwijzingen naar de jaren '80 worden gecombineerd met paranoia. Het verschil is dat Under the Silver Lake extreem zelfbewust is en Summer of 84 meer op de nostalgische toer gaat en een soort Goonies/Stand By Me vriendschapsband erbij betrekt.

De film is op sommige momenten vrij voorspelbaar, maar weet ook af en toe te verassen door net iets serieuzer uit te pakken dan je op basis van de toon zou verwachten. Hoewel eigenlijk al vanaf het begin duidelijk is wie de grote verdachte is, weet de film het toch spannend te houden.

De soundtrack met jaren '80 synthesizers mag er zeker wezen (deed me af en toe denken aan Dick Maas' muziek voor De Lift). Met name tijdens de nachtscènes leek te film echt een product van de jaren '80. Maar verder vond ik dat er meer moeite gedaan had kunnen worden om de cinematografie te laten lijken op die tijd. De film blijft duidelijk een product van deze tijd.

Vermakelijk.

"I've come here to search for the Omegahedron. A power source vital to Argo City. You see, that's where I live."

Een erg leuke film die eerlijk waar niet perfect is maar zo slecht als men beweerd is het zeker niet.

Regisseur Jeannot Szwarc, die vaker samenwerkt met Salkind heeft wel eens beter gedaan. Bijvoorbeeld met Somewhere in Time of Jaws 2. Dit is ook geen rip-off omdat deze van de zelfde makers is als Superman.

Het acteerwerk is niet heel erg geweldig maar ook niet zo slecht als ik verwacht had. Helen Slater (Dit was haar eerste grote rol) deed het echt niet slecht en acteert erg goed (en ze is ook erg knap). Peter O'Toole, Peter Cook en Simon Ward zijn gewoon goede acteurs. Vooral Peter Cook heeft een erg goed pergonage. Verder is het niet heel erg bijzonder qua acteren.

Het verhaal van David Odell is op zich wel redelijk alleen past het totaal niet in de sfeer van de Superman/girl-films. Occultisme en Superhero's?? Op zich had dat best interessant kunnen zijn maar dat is hier niet echt het geval. Dat fort van de Bad-guys; een kermisattractie is echt heel slecht. Gelukkig komt daar aan het eind van de film een veel, veel, veel beter fort voor in de plaats. Die romance van Ethan is ronduit belachelijk, ik bedoel; liefdesdrankjes??

Verder vond ik de vermomming van Kara wel goed. Ik bedoel; je moet een idioot zijn om niet te zien dat Clark Kent niet Superman is maar Linda Lee lijkt helemaal niet op Supergirl.

De effecten zijn wisselend. In het begin met die tovenstafjes is het belachelijk. De bluescreens zijn ook erg slecht. Dat dat monster onzichtbaar is is alleen maar om geld te besparen. Die windhoos aan het einde is echt nep. Maar de vliegscénes zijn echt geweldig!! Vele male beter dan die in de Superman-series. Ze gebruiken hier frontprojectie in plaats van greenscreen. Wel zijn de scènes aan tauwen een beetje slecht, het tauw is wel perfect weggepoetst maar het ziet er niet uit als vliegen. Die draaikolk was wel goed. De tegels op het einde waren ook erg goed. De schaalmoddelen en maté-paintings zijn ook erg goed. De stunts zijn ook erg goed.

Ik vind het erg goed dat ze hebben gekozen voor een ander lettertype. De titelscène is trauwens prachtig.

De muziek van Jerry Goldsmith is echt geniaal!! Bijna beter als John Williams score voor Superman.

Het is heel raar maar de manier van filmen is in het begin heel slecht en wordt hoe langer de film vordert steeds beter.

Al met al is het wel een geslaagde Superhero-film. Vele male beter als de Richard Lester Superman-films. Ik heb erg een hekel aan een cult-film af te zeiken maar er zaten hier toch een paar kleine minpuntjes aan. Het heeft een prachtig sfeertje en het is een must see voor fans van Superman.

"So this is planet Houston."

Erg goede film. Heb de Richard Donner Cut gezien. Die is veel beter dan de originele en ik beveel deze dan ook aan iedereen aan. Die versie is veel serieuzer dan de versie van Richard Lester. Door een ruzie is Richard Donner tijdens de productie weg gegaan en heeft Richard Lester de film af gemaakt. Maar Richard Lester is een erg slechte regisseur en hield niet eens van Superman. Dan kun je met een paar leuke momenten uit de originele versie komen maar die zijn dan gewoon door Donner gemaakt. Slechts 25% van Donners werk zit in de originele versie.

Ik moet zeggen dat ik maar een ding beter vond in de originele en dat was dat aan het Lois (als ze weet dat Clark Superman is) vertelt dat ze kapot gaat en het erg moeilijk vind en dat Clark haar dan door middel van een kus alles laat vergeten. Dat is iets minder vaag dan dat Superman de tijd weer teruggedraaid zoal in Donners versie. Wel ziet de originele er als film zelf beter uit omdat je kan zien dat de Donner-versie later in elkaar geknutseld is en dat ze de muziek van Williams uit deel 1 hebben hergebruikt.

Samen met The Empire Strikes Back is deze Superman II waarschijnlijk een van de beste vervolgfilms in de film geschiedenis. Overtreft zijn voorganger en dit is naar mijn mening de beste Superman-film ooit gemaakt.

Goede effecten, geweldig geacteerd door de grote Christopher Reeve en Gene Hackman was ok erg goed. Terence Stamp zet een erg goede bad-guy neer. Je merkt dat het acteerwerk al weer veel beter is dat dat van het eerste deel.

De originele muziek van John Williams is echt geweldig maar de nieuwe score van Ken Thorne mag er zeker ook wezen.

Erg goede film

"Look at yourselves. Unplug from your chairs, get up and look in the mirror. What you see is how God made you. We're not meant to experience the world through a machine."

Briljante film over een een zeer ongelukkige toekomst, al vind ik het soms ook redelijk herkenbaar in bepaalde zin.

Een van Willis betere films vind ik. Hij is hier niet de standaard lompe actieheld en heeft een echt personage dat hij goed en met overtuiging heeft gespeeld. De verdere acteerprestaties zijn ook allemaal goed. James Cromwell vond ik ook erg goed als de uitvinder.

Erg sterk verhaal dat goed doordacht is en wel wat weg heeft van Equilibrium. Ik vind zo'n toekomst beeld altijd vreselijk, en juist daarom vind ik de moraal van dit verhaal ook zo goed.

De film speelt af in een toekomst waar mensen zich totaal hebben geïsoleerd en allemaal gebruik maken van surrogaat-robot's. Een FBI-agent onderzoekt een wel heel erg vreemde dubbele moord waarbij de moordenaar door de surrogaat te vernietigen ook de bestuurder ervan heeft gedood.

Visueel is de film goed. Ik vind op sommige momenten de stunt-effecten niet altijd even goed maar over het algemeen is het zeker niet slecht. De toekomst wereld is erg goed gemaakt, het is dan wel makkelijker omdat het over de nabije toekomst gaat maar toch.

Het boek is duizend keer beter. De animatie is zo slecht dat daarvoor 1,5 sterren eraf gaan. blijft van wat een 3,5 had kunnen zijn maar een 2,0 over. Vreselijke stemmen en een beetje laks naar het boek. zeker niet saai en best humoristisch. Lees veel Suske en Wiske albums (ook nu nog steeds) maar ik geef de voor keur aan de andere verfilming De Duistere Diamand die heel erg ondergewaardeerd word door iedereen.

Suspicion verteld het verhaal van een vrouw van respectabele afkomst die verliefd wordt op een op het oog charmante man. Al snel blijkt echter dat hij enorme schulden heeft, veel gokt en geen eerlijk werk verricht. Zijn geheimzinnigheid maakt haar steeds argwanender.

Het duurde even voor de film een beetje opgang begon te komen. Het spel van Gary Grant en de Britse setting wisten gelukkig wel te vermaken. Nigel Bruce was ook bijzonder leuk als de oude studievriend. Na een uur werd kwam er pas een beetje suspense in de film en begon Joan Fontaine ook echt te overtuigen. Zo jammer alleen dat het einde nogal anti-climacterisch was. De schuld van de studio, die vond dat Gary Grant een held is die geen moorden pleegt.

Zoals je van Hitchcock kon verwachten is de film mooi geschoten met schitterende sets en locaties. Hoogtepunt van de film is het shot waar Gary Grant een glas melk de trap op brengt. In het glas is een lampje aangebracht zodat de melk op een vreemde manier oplicht. Jammer dat Hitchcock toen Bernard Herrman nog niet ontmoet had, Franz Waxman's muziek was mij een beetje te tekenfilm-achtig.

Kan het niet helpen de film met Rebecca van een jaar eerder te vergelijken en dan is deze toch vele male minder spannend en sfeervol. Vermakelijk, maar wel een van de mindere Hitchcock's als je het mij vraagt.

"Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds."

Een jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en nu op oudejaarsavond de ongecensureerde versie in HD eens opgezet. Toen ik de film zag was ik vooral onder de indruk van Tenebre en Phenomena en kende ik Argento eigenlijk nog niet zo goed. Inmiddels kun je me rustig een Argento-expert noemen, heb zelfs boeken over zijn films gelezen en dan gaat de waardering ook omhoog.

Na een decennium lang aan Gialli gewerkt te hebben wilde Argento een keer iets anders. Hij wilde het bovennatuurlijke aspect van Horror verkennen, het terrein van zijn helden Edgar Allan Poe en Mario Bava. De angst die hij als kind had voor Heksen zou hij verwerken in Suspiria. Het feit dat hij toentertijd kampte met een drugsverslaving zal het stilistische, nachtmerrieachtige van de film ongetwijfeld ten goede hebben gedaan. Het idee voor Suspiria kreeg Argento door een legende van een school waar occultisme wordt geleerd. Hij wilde meisjes van 11 tot 14, maar de Italiaanse producenten dwongen hem genoegen te nemen met 18 tot 20. Argento schreef de personages als nog met kinderachtige trekjes en de sets zijn zo ontworpen dat de meisjes nauwelijks bij de deurklinken kunnen.

Bij mijn eerste kijkbeurt ergerde ik me aan de nasynchronisatie. Nu moet ik zeggen dat Suspiria een van best nagesynchroniseerde Italiaanse films is, het kan echt veel erger. Ook het acteerwerk is best aardig, Jessica Harper speelt een goede hoofdrol.

Dario Argento was erg onder de indruk van de band Goblin en zodoende zette hij de muziek net wat te hard, maar aangezien ik het ook fenomenale muziek vond en het volume lekker hart had staan, kan ik dat goed begrijpen. 7.1 surround heeft ook echt een meerwaarde bij het geweldige sound design van de film.

Aan de cinematografie zie je heel duidelijk dat John Carpenter door Argento is geïnspireerd, de zelfde soort shots als je in Halloween ziet. Grappig feitje, bij de scène voor het BMW-building zie je Argento met een camera in de reflectie van het raam. En die prachtige impressionistische kleuren dan weer, duidelijk een ode aan Argento's mentor Mario Bava die deze kleuren vaker gebruikte. De cinematograaf baseerde het kleurgebruik deels op dat van Disney's Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen en die sfeer proef je nog steeds een beetje.

Het bloed lijkt haast rode verf, symboliek voor film als kunstvorm? De kills zijn in de extended versie erg bruut en de gore is zeer geslaagd. Close-ups van een mes dat in een hard steekt, dit is duidelijk Argento's expertise.

Hoewel ik nog steeds vind dat de film dieper op het onderwerp Occultisme/Hekserij in had kunnen gaan en ze de sfeervolle bossen van Duitsland meer hadden mogen benutten, stoort dat me bij herziening toch minder. Suspira (en dan met name de eerste 20 minuten) is een grote nachtmerrie van sfeer en stillisme. Terecht een van de best gewaardeerde Horror-films. Het einde is ergens een anticlimax, maar dit soort plot-structuur kan eigenlijk best wel voor een Horrorfilm. De opbouw was in ieder geval geslaagd en de film heeft een aantal iconische momenten.

Klassieker.

Martin Koolhoven vind ik toch wel een van de beste filmmakers die we momenteel in ons landje hebben. Al is het al om zijn uitgebreide kennis van cult-films, exploitation en Westerns. In Suzy Q had hij tot mijn verbazing zelfs allerlei verwijzingen naar de Giallo weten te verwerken. Zo zien de nachtscènes er erg Argentoësk uit en is het kleurgebruik af en toe zelfs Bavaësk. De cinematografie is goed verzocht en vertoond enkele invloeden van het Duits expressionisme, aparte camerahoeken en Dutch angles onder andere.

De setting van de jaren '60 was geslaagd en het had ook wel wat. Vooral de muziek gaf de film een charme. Toch was het weer een nogal typisch tijdsbeeld. In de grote stad zullen mode, vrije liefde en idolen toen vast erg belangrijk geweest zijn, maar als ik mijn grootouders moet geloven viel dat in de rest van Nederland best mee. De provincie kwam pas in de jaren '70 langzaam uit de verzuiling. Natuurlijk verwijt ik het Koolhoven niet, maar ik zou zo graag een keer een film over een braaf en burgerlijk plattelandsstadje zien uit die tijd.

Structuur is ver te zoeken in het verhaal. Het is gewoon een kijkje in het leven van een nogal verknipt gezin. Toch blijft verhaal de gehele speelduur boeien en werd de film nergens saai. Een verknipt gezin is het wel zeker. En dan met name die Zwier. Je ziet het in (Nederlandse) literatuur en film wel vaker, kinderen die dieren doden voor hun plezier. Ik hoop dat zulke kinderen niet echt bestaan, maar ik ben er bang voor. Of zijn dat de moordenaars en psychopaten van de toekomst? Ik heb als Horrorfanaat veel gruwelijkheden gezien, maar dat shot van de schildpad die onthoofd wordt was dusdanig macaber dat het me lang zal bijblijven (ik hoop dat dit nep was?). Vreemd vond ik wel hoe lichtzinnig de rest van het gezin het opvat dat broederlief de huis-schildpad in de soep heeft gestopt. Dat had je bij ons thuis niet kunnen navertellen (en wij zijn een heel normaal gezin )...

Carice van Houten is hier nog aan het prille begin van haar carrière. Toevallig ben ik op het moment ook Game of Thrones aan het kijken, apart dat die het zo ver geschopt heeft eigenlijk. Ze speelt ook zeker niet onaardig, die vroege Nederlandse rollen blijf ik toch wel het leukste vinden ook, nog geen sterallures. Jack Wouterse is toch wel duidelijke de beste acteur hier, hij kwam het samen met Carice het meest spontaan over.

De film mocht niet in de bioscoop door problemen met de rechten van de muziek. Koolhoven heeft de film daarom zelf op The Pirate Bay en YouTube gezet. Dit laat maar weer eens zien hoe geniaal die man is. Als je er niets aan kan verdienen, dan maar flink wat naamsbekendheid verwerven.

Al met al vind ik Suzy Q een zeer geslaagd filmpje van eigen bodem. De toewijding van de makers en de expertmentaliteit spat er vanaf.

Een Britse schrijfster van detectives brengt de zomer door in het Franse vakantiehuis van haar uitgever, op zoek naar rust en inspiratie. Haar rust wordt echter verstoord door Julie, de knappe Franse dochter van haar uitgever. De Britse degelijkheid van de schrijfster en de vrijheid-blijheid van de Franse komen in botsing, maar stiekem raakt de schrijfster steeds meer in Julie geïnteresseerd.

Een prima erotische thriller van Francois Ozon. Het spannende liet even op zich wachten, maar het sfeertje zat er al vrij snel goed in. Charlotte Rampling speelde een sterke rol en Charles Dance (Game of Thrones) had ook een rolletje.

Het uiteindelijke verhaal vond ik niet bijzonder sterk en ik heb zo mijn vraagtekens bij enkele wendingen. Die moord kwam bijvoorbeeld helemaal uit de lucht vallen en werd niet verklaard. Door het einde kan ik niet helpen me af te vragen of het hele verhaal zich in werkelijkheid in het hoofd van de schrijfster heeft afgespeeld.

"Come now, let's be off. There's a battle in the offing! We've got kingdoms to save and women to love!"

De debuutfilm van b-film regisseur Albert Pyun die later nog een hoop Cannon-filmpjes zou maken waaronder Cyborg. Deze cult klassieker die de naam draagt van wat stiekem mijn favoriete genré is; Sword and Sorcery.

De film heeft een best aardig verhaal, zij het wat rommelig nu en dan. Vooral de duistere sfeer in het begin was heerlijk. Ik vond de Magiër/Demon Xusia (Richard Moll) erg gaaf, jammer dat zijn rol niet wat groter was. Er zitten wat gaten in het verhaal en een paar wtf-momenten (zoals als onze held een vrouw van een groepsverkrachting red en vervolgens als beloning voor het volbrengen van zijn opdracht de nacht met haar door wil brengen ).

Lee Horsley deed het wel aardig als de held in dit avontuur. Richard Lynch was ook prima als kwade overlord. Het acteerwerk vond ik nergens echt storend maar was ook weer niet bijzonder goed.

Goede epische score van David Whitaker. Haalt het niet bij de soundtrack van Conan of Willow maar nog steeds zeker niet slecht.

Ondanks het redelijk lage budget vond ik de effecten geweldig. Vooral in het begin als Xusia word gewekt en later als hij transformeert waren bijzonder gaaf gedaan. Ook die gezichten in het steen en andere dingen waren mooi gemaakt. De rotoscoping had beter gekund maar de fitsen als zwaarden elkaar raken zagen er prima uit.

De stunts en zwaardgevechten vielen ook niet tegen en waren best vermakelijk, mag ook wel gezien er een stuntman is overleden tijdens de productie...

Zoals meestal met Sword and Sorcery-films heeft ook deze film weer een erg mooie poster. Heerlijk die 80s fantasy.

The Sword and the Sorcerer is in tegenstelling tot je zou denken niet zo zeer afgekeken van Conan the Barbarian maar eerder een beetje geïnspireerd door Excalibur. De film is goed opgenomen en ik vond dat de sets mooi zijn gemaakt en ontworpen. De film heeft hier en daar zijn minpuntjes en in het concept had beslist meer gezeten maar ik vond het toch een erg goede film. Een echte cult-klassieker die niet moet worden vergeten.