Opinions

Een film met een heel eenvoudig verhaal, misschien wel het meest eenvoudige verhaal van alle Pixars, soms vond ik het niet echt doordacht. Ik had geen hoge verwachtingen bij deze film, toch is het me ondanks het wat lege verhaal en andere minpunten wel meegevallen. Het is allemaal niet echt bijzonder, animaties inbegrepen, maar het weet wel te onderhouden. Voor een film voor kleine kinderen wordt er wel heel gemakkelijk gedaan over personages die doodgaan, misschien goed dat de film daar geen taboe van maakt, maar dat was wel opmerkelijk en wellicht niet zo leuk voor de kleinste kinderen. Apart is ook hoe de mens in de film tot hond wordt teruggebracht (is het daarom dat deze film als komedie wordt gezien? Ik zou anders niet weten wat "grappig" is aan de film). Kon veel beter. Een magere 3*-

Hoewel het geen genre is die me aanspreekt, is dit een maffiafilm die absoluut heel degelijk is gemaakt. De start met een soort van verheerlijking van het leven als mafioso door een 15-jarige vond ik nogal slepen en cliché, maar gaandeweg werd het meer genietbaar. Het zal nooit mijn favoriete genre worden maar onder het erkennen van de filmische kwaliteit kom ik niet onderuit, vandaar 3,5* van mij.

Voor mij geen jeugdsentiment want dit is (denk ik) de eerste keer dat ik deze film zag. Op zich is het een aardige avontuurlijke kinderfilm met een behoorlijke budget, maar ook niet meer dan dat, en niet gericht op volwassenen. Ik had dus andere en hogere verwachtingen gezien het iconische imago van deze film. Een magere 3*, voor kinderen prima maar voor mij een kleine teleurstelling. Het is een soort van Indiana Jones voor kinderen, de hand van Steven Spielberg (scriptschrijver en producer) is duidelijk herkenbaar.

Aardige jeugdfilm, vond het qua stijl niet typisch iets van anno 2015, het deed me meer aan de jaren '80/'90 denken. Vermakelijk, al is het voor volwassenen wel heel erg voorspelbaar. Inhoudelijk valt er niet veel meer te zeggen dan wat er in de plotomschrijving staat. Vooral leuk voor de kids. 2,5*

Dik twintig jaar later opnieuw kunnen genieten van deze film. Natuurlijk brengt het nogal wat jeugdsentiment mee waardoor ik wellicht niet objectief kan zijn, maar deze film maakte toen al een grote indruk op me, en heb ik nu pas voor een tweede keer weer kunnen zien. En wederom was het genieten.

Wat mij betreft is deze film toch een minder bekend juweeltje uit de jaren 80. Uitstekende mix tussen actie, humor, en spanning, met natuurlijk een geweldige setting.

Historisch vast niet nauwkeurig, maar het biedt een interessante kijk op de roerige tijden van de Spaanse Inquisitie. Als film vind ik het heel geslaagd, met een boeiend verhaal, fraaie beelden en een prima script. Stellan Skarsgård speelt sterk als Goya, jammer alleen dat de film zelf nauwelijks over Goya gaat. Goya wordt meer als kapstok gebruikt om het verhaal uit die late middeleeuwen te vertellen. De hoofdrol is voor Bardem weggelegd, die een monnik speelt die uit de kerk wordt gezet, en dat is maar goed ook, want als monnik kon hij me nauwelijks overtuigen. Zijn rol in de film vanaf dat punt was echter een stuk geloofwaardiger.

Door de filmcritici werd deze film destijds slecht ontvangen, geen idee waarom want het is een prima film. 3,5*

Aardige film. Jammer alleen dat je meteen in het verhaal valt, zodra de film begint is Grace omgekomen, terwijl we amper (niet eigenlijk) de personages kennen, laat staan dat we daarmee al enige feeling hebben opgebouwd. Daar krijgen we de tijd niet voor en dat is een beetje zonde, want je moet dan bijsprinten om alsnog in het verhaal te komen. Met een duur van 85 minuten hadden ze makkelijk 10 minuutjes extra aan toe kunnen voegen om e.e.a. wat beter uit te werken.

De hier veelgeprezen John Cusack overtuigde me niet echt, speelt wel oké maar ook niet meer dan dat. Geldt ook voor de meisjes, al vond ik de oudste wel het meest overtuigend spelen. Het script is eveneens oké, maar had wel wat meer diepgang mogen hebben.

Wat mij betreft is dit een film die zich prima laat bekijken en ook potentie heeft om echt een goede film te zijn, maar net de puntjes op de i mist. Ruim 3*.

Qua titel dacht ik vooraf dat dit misschien zoiets als After Lucía (2012) zou zijn, maar deze is een stuk luchtiger en minder heftig dan After Lucía. Ook deed het me wat aan Caos Calmo (2008) denken, al vind ik ook die de betere film. Grace Is Gone is wat eenvoudiger en rechtlijniger qua opzet dan die twee films.

Erg mooie film over een cynische Amerikaan wiens auto wordt gestolen. Een goed script, geweldig acteer- en camerawerk, en opvallend goede dialogen met droge humor en een heerlijke sfeer. De film kreeg een lading nominaties over zich heen, o.a. voor de Golden Globes, maar won er veel te weinig. Geslaagde film, terecht hoog genoteerd.

Mijn tweede Anderson na het visueel krachtige maar qua verhaal voor mij tegenvallende Moonrise Kingdom.

Deze film vond ik een stuk beter. Na een goed begin zwakte het wel geleidelijk wat af tot de ontsnappingsscene, vanaf dat moment werd het en bleef het behoorlijk sterk. Leuk ook de achtervolgingsscene op de slee. Een aantal stukken deden me zelfs een beetje aan Tarantino denken. De film heeft een zeer bekende cast die soms ook dubbelrollen speelt.

De film put vooral kracht uit het visuele, maar ook het verhaal is leuk. Mijn verwachtingen waren dat de film zich vooral in het hotel zou afspelen en de verhalen over de gasten zouden gaan maar dat was toch niet helemaal zo. De focus is meer op de avontuurlijke geschiedenis van de hoteleigenaar.

Het visuele gebruikt de formaten 16:9 en 4:3, toont enkele zwartwitbeelden en maakt soms gebruik van iets wat lijkt op bordkartonnen settings. Op zich heeft dat wel wat in een komedie.

Ik las hier en daar dat de film een verfilming is van een boek die vooral het Europa van voor de oorlog toont en de beleefde manier van omgang dat men toen hier kennelijk had en met de oorlog verloren ging. Daar is in ieder geval in de film niets van overgebleven, wie zoiets verwacht zal bedrogen uit de zaal komen.

Wat mij betreft zit deze tegen de 3,5* aan, het is wel zo'n film waarvan ik me afvraag of het visuele wel even goed overkomt op een klein scherm. Of je het in de bioscoop of op TV bekijkt zou de score misschien kunnen beinvloeden.

Een fraaie en rustige film die een eenvoudig verhaal vertelt over een stadsjongetje die in de zomer bij een vriendin van zijn moeder moet logeren. Daar komt hij in aanraking met het leven op het platteland en ontmoet hij ook een bijdehands meisje. Leuke nostalgische film over de avonturen van kinderen tijdens een zomervakantie.

Acteerprestaties zijn prima, en de dialogen - vooral rondom het mondige meisje - geven de film een vrolijke toon. Haar personage zorgt voor de komische noot in dit verder vrij luchtige drama. Ook de scene met de priester die achter de huisarts aanfietst was leuk bedacht.

Leuke film met een feel-good effect. 3,5*

Deze heeft mij niet echt weten te overtuigen. Het begint heel fraai, en de beelden zijn natuurlijk prachtig. Dat is niet moeilijk met Rome als achtergrond, maar het is allemaal wel keurig belicht, met fraaie warme kleuren, keurig camerawerk, enz. Maar het verhaal is, al dan niet opzettelijk, verder wel plat en leeg. Emotioneel is het allemaal erg afstandelijk, het doet me niets. "Plaatjes" vullen geen gaatjes, zeg maar. Dat vind ik wel jammer. Als het script net zo wist te stralen als de warme beelden dan had ik deze film zeker een stuk hoger gewaardeerd. Die leegte doet de film uiteindelijk langdradig overkomen.

De personages zijn erg plat en eendimensionaal, de enige die daaraan een beetje weet te ontsnappen is de hoofdrolspeler wiens personage iets meer is uitgewerkt. Ook de meeste scènes (vooral de feestjes e.d.) voelen afstandig, gemaakt en onnatuurlijk aan. Misschien past dat bij het verhaal, maar dan nog zijn andere films er wel in geslaagd leegte uit te drukken zonder dat de film zelf leeg aanvoelt. Alle aandacht is uitgegaan naar de cinematografie, en dat is ten koste van het verhaal en de personages gebeurd. Ook het filosofische over de decadentie e.d. wat in deze film moet zitten vond ik niet echt van de grond komen. Het zet me ook niet aan tot denken. Blijft over: de mooie plaatjes. Al schiet ik die liever zelf als ik daar ben dan dat ik naar een film met die plaatjes kijk

2,5*, geheel verdiend door de cinematografie.

Best een hele aardige kerstfamiliedrama. Uitgangspunten zijn wel cliché en veel vaker gefilmd, toch weet de regie de film interessant te houden. Zeker voor een TV-film is dit helemaal niet zo slecht als de lage score hier deed vermoeden. Op hoofdlijnen is zo'n verhaal uiteraard voorspelbaar, maar het mooie van deze film zit toch in de details. Het is echter helemaal geen komedie, het komische element is meer bijzaak. De film kreeg trouwens een Golden Globes-nominatie, voor de rol van Ernest Borgnine als opa. Ruim 3*

Fijne, boeiende film met fijne, innemende personages. De setting, de Grote Depressie, maakt het allemaal wel neergeestig, ondanks de relatieve happy end. Het is geen standaardfilm waar het goede van het kwade wint, daarvoor wordt het vermoed ik te realistisch getoond. Wel jammer dat daardoor interessante personages relatief snel het veld moeten ruimen. Een goede en fraaie film over de Grote Depressie, maar waar je Drama met hoofdletters schrijft. Geen feelgood. 4*.

Degelijke en originele horror. Helaas destijds in de bioscoop niet kunnen zien omdat het maar in weinig zalen draaide. De film speelt zich af in een school voor dierenartsen, die soms wat wegheeft van een slachthuis. De aanvankelijke verhalen over mensen die flauwvielen in de bioscoop zijn wel schromelijk overdreven, maar de realistische setting is wel erg effectief, zonder bovennatuurlijke elementen is dit een geslaagde horror over twee cannibalistische zusjes. Moraal van het verhaal: voed je kinderen niet op als vegetariërs . Een film met behoorlijk wat memorabele scenes, aanrader voor de horrorliefhebber. 3,5*

Doorsnee film die me aan Rec en Paranormal Activity deed denken, zonder het niveau te evenaren.

Aardig voor de liefhebber, niet slecht maar ook zeker niet geweldig.

Mooie film, vanwege het visuele. Ook het 3D-effect was een prioriteit voor de makers. Beiden prima geslaagd. Script en dialogen waren helaas minder belangrijk, en dat haalt voor mij de score onderuit, best jammer dat ze daar niet wat meer aan gewerkt hebben.

Qua lengte haalt de film misschien alleen met aftiteling de 91 minuten, want binnen 85 minuten stonden we weer buiten. Had van mij wat langer gemogen, gevuld met kwalitatief goede scenes natuurlijk. Een astronaut die met zijn jetpak speelt en rondjes vliegt (de beginscene) is misschien wel mooi in 3D maar niet echt realistisch. En ook die scene met het hondengejank was nogal onrealistisch (over de hele wereld kan ze niemand bereiken, behalve een Chinese zendamateur?).

De oorzaak van de ramp vond ik ook niet zo uitgewerkt, iets te ouderwets Amerikaans (die 'domme' Russen blazen een satelliet op en veroorzaken zo een wereldweide ramp... nr. 1 cliché in Hollywood zo´n beetje).

Ook vond ik de schuttle nogal klein overkomen... ik heb bij de Nasa in Houston zo´n echte gezien (in hun museum) en dat is toch minstens driemaal zo groot dan het plaatje wat we aan het begin van de film te zien kregen.

Al met al visueel mooi, maar zonde van die slordigheidjes.

Sterke film over het naoorlogse Bosnië en waarin goed wordt geacteerd. De lidtekens van de oorlog zijn nog duidelijk zichtbaar, al is de term open wond wellicht beter van toepassing. Enig minpuntje is wellicht dat je de "ontknoping" mijlenver kunt zien aankomen, maar eigenlijk is dat niet zo vreemd aangezien de film grotendeels verteld wordt vanuit het standpunt van Esma, en die weet dus wel hoe het in elkaar steekt, waardoor je als kijker daar ook heel snel achter komt. Volgens mij is die ontknoping dus helemaal niet als soort van twist bedoeld. Het verhaal wordt rustig en knap gebracht, met veel mooie scenes, geldt ook voor wat je niet ziet, zoals de afwezigheid van een hele generatie vermoorde moslimmannen. Ruim 3,5*.

Bijzondere film van Chaplin, de eerste waarin hij spreekt, en hoe! Heerlijke satire en parodie op Hitler. De film werd aanvankelijk in veel (westerse) landen en staten verboden, in Italië was de volledige versie pas vanaf 2002 geheel ongesensureerd te zien. De scene met de wereldbol, maar ook die met de muntjes, vond ik zeker noemenswaardig. Zijn speech aan het einde van de film is tijdloos. De film oogde voor me als een soort overgang van de typische slapstick richting de meer serieuze film.

Heerlijke film. Het verhaal van Great Expectations kende ik niet maar ik hou wel van films die zich in een vergelijkbare omgeving, sfeer en tijdgeest afspelen, zoals Les Miserables en in zekere zin ook A Christmas Carol. Gezien de poster en het genre had ik een standaard romantische klassieker verwacht, maar standaard is het allerminst, het is juist een erg origineel verhaal wat ook nog ontzettend fraai op het grote doek wordt gebracht. Het is eigenlijk geen romantische film aangezien het liefdesverhaal meer een onbeantwoorde platonische liefde is, die weliswaar een rode draad vormt, maar zich meer op de achtergrond afspeelt.

De kracht van Dickens zit in ieder geval in deze film in de fraaie personages en de wereld die door het krachtige verhaal hier wordt geschept. Een wereld waar de armen en minder bedeelden een hogere moraal kennen dan de kille rijken. In die wereld zien we hoe een jongen opgroeit uit het ene in het andere milieu, met alle voor- en nadelen van dien. De cinematografie is echt genieten, met prachtige omgevingen zoals een mistig kerkhof en een spookhuisachtig kasteel. Dit alles wordt gebracht in een fijn tempo waarbij je eigenlijk niet wilt dat de film eindigt. 4,5*

Ben wel benieuwd naar de andere versies aangezien ik lees dat het verhaal en de personages nog veel uitgebreider zijn dan wat in deze film wordt getoond.

Leuke Disney met fraaie personages. Van deze had ik nooit gehoord en het is dat Woland mij deze tipte anders was het ook niet in mijn radar verschenen. Aanvankelijk dacht ik o.b.v. titel en poster dat ik hier te oud voor zou zijn, maar het is ook voor volwassenen vermakelijk. De wat kinderlijke poster doet niet vermoeden dat hierachter een tikkeltje duistere animatie schuilgaat die overigens nergens echt doorslaat. Het verhaal is degelijk en erg breed waardoor er veel gebeurt en het daardoor niet heel voorspelbaar is. Een kleine 3,5*

Wel aardig, net als BlacKkKlansman vooral een film ter vermaak, al bevat deze ietsjes meer drama. Tony Lip kan ik als personage niet helemaal plaatsen, geen maffia-achtergrond maar ten behoeve van de film doet hij niet onder voor figuren uit maffia-films, want dat verkoopt vermoed ik dan. Doet ook wat denken aan films als Intouchables en ook wel iets aan Driving Miss Daisy. Wel weer geleerd wat een "Green Book" was (een boekje waar je kon zien welke hotels en restaurants zwarten als klant accepteerden).

Onderhoudende film die makkelijk wegkijkt. 3,5*

Een tijdje terug eindelijk kunnen zien, en ik vond het een aangenaam filmpje. Een band belandt in een afgelegen café waar ze optreden en uiteindelijk tussen allerlei ongure types vast komen te zitten. Vooral qua sfeer zit het wel goed. Ook heeft de film het juiste tempo waardoor het de spanning goed vast weet te houden, het vervalt ook niet in enorme blunders om het verhaal gaande te houden, binnen het genre wordt het allemaal redelijk geloofwaardig gehouden. Als kijker wordt je min of meer gedwongen om mee te denken over wat de personages nu toch moeten doen om hier levend weg te komen, waardoor je vanzelf met ze mee gaat leven. Prima horrorthriller, een ruime 3,5*

Dit was geen pretje om naar te kijken, afschuwelijk, een soort nachtmerrie met je ogen open. Een levensechte pikzwarte film waarvan je niet wil dat het echt is. Voeg de categorie "horror" maar toe als genre.

De tekst alleen al aan het begin van de film, die uitlegt wat een 'Sonderkommando' is, doet al gruwelen. Vanaf de eerste seconde word je de film in getrokken, het weet het barbaarse treffend over te brengen. Het camerawerk doet daarin mee, omdat de cameraman meer dan eens deel lijkt uit te maken van de groep en door de andere spelers gewoon aangekeken wordt. Dat geeft nog meer de indruk dat je er deel van uit maakt en dat je ergens bent belandt waar je helemáál niet wil zijn.

En vroeg of laat komt het antwoord in je op, op een vraag die niet gesteld wordt: wat zou jij doen in zo'n situatie? IJzersterke film die diep graaft, tot in de ingewanden van Auschwitz, en van de menselijke geest.

Te naar om aan te raden, en te goed om aan voorbij te gaan.

Dikke 4*

Aardige en luchtige komedie dat nergens melodramatisch wordt. Onderhoudend en zeker niet slecht, met een fijne winterse sfeer voor deze dagen, maar niet een film die me bij zal blijven. Het onderwerp van deze film was wellicht destijds wel bijzonder, nu kwam het toch wel vrij doorsnee op me over. Wel leuk om een keer gezien te hebben, maar wel een heel erg oppervlakkige en brave film. Een magere 3*

Grupo 7 speelt zich af in het Sevilla van eind jaren '80/begin jaren '90. Vooruitlopend op de "Expo '92" dat in Sevilla plaats vond, houdt Unit 7 zich bezig met het schoonvegen van de stad. Het doel heiligt de middelen, en Unit 7 gebruikt middelen die op en over de rand zijn om het doel te bereiken. De vier agenten zijn taaie jongens en beslist geen lieverdjes.

Grupo 7 is degelijke actie vanaf de eerste minuut. En zonder dat de actie afneemt, krijgt de film gaandeweg ook steeds meer diepgang en inhoud. Soms rauw en hard, maar ook een subtiele humoristische noot op zijn tijd ontbreekt er niet.

Kortom, een volwaardige degelijke actiethriller/politiefilm die niet voor Hollywood onder doet, maar wel de kwaliteit heeft van de Europese films.

Goede script, goed acteerwerk, en overtuigend. Zeker het zien waard.

Een thriller die het van geforceerde sfeerbeelden en het geluid moet hebben om goed te lijken. Zoiets is niet echt mijn ding, het werd toen het uitkwam ook met de grond gelijk gemaakt, daarom heb ik het lang laten liggen. De score op RottenTomatoes (20 op 100) zegt eigenlijk al genoeg. Ik hou niet zo van films die, middels een nadrukkelijke geluidsband en beeldfilters, op een kwaliteitsfilm proberen te lijken.

Alles staat steeds op scherp, dialogen, geluid, gebeurtenissen, en dat twee uur lang. Daar moet je van houden, voor mij is dat teveel van het goede. Het steeds overdreven acteerwerk past daarbij maar is, zelfs in het geval van Marta Etura, niet best. Hoewel dit een bioscoopfilm is heeft het meer weg van een TV-film. Van deze regisseur had ik toch wel een beter resultaat verwacht. Editing is erg matig/warrig en het verhaal bevat veel onwaarschijnlijkheden. 1,5*. Er bestaan genoeg betere Spaanse politiethrillers, zoals La Isla Mínima (2014).

Leuk en origineel science fiction-vermaak. In de film zit voldoende fantasie, spanning, actie en humor in om de 120 minuten te vullen zonder ook maar een seconde te vervelen. Het tempo is vlot, en het fantasierijke verhaal zit goed in elkaar. Opvallend ook dat er geen scènes of fouten in zitten waar je je aan kunt ergeren, geen domme dialogen, geen stukken waar logica ontbreekt, en ook geen scènes die zwaar over de top zijn of volstrekt ongeloofwaardig overkomen.

Dat deze aan Star Wars doet denken begrijp ik wel, al is dit verhaal niet lang zo ingewikkeld (wat hier een pluspunt is) en oogt de film lekker fris en vrolijk. Een van de betere comicverfilmingen, veel beter dan verwacht, en een hele ruime 3,5* ster, dicht tegen de 4* aan. Prima vermaak, zeker voor comicliefhebbers. Voor wie van dit soort films houdt is met deze film een geslaagde filmavond bijna gegarandeerd.

Vermakelijk en als actiefilm die werkelijk uitpuilt van CGI nog best goed geslaagd waardoor ik op 3* uitkom. Maar de frisheid van het eerste deel en de spitsvondige humor is hier wel weg. Dit tweede deel is duidelijk om de reeks uit te melken, verhaal en humor zijn een stuk kinderlijker geworden. Wel vermakelijk en niet vervelend dus, maar aan deel 1 kan het absoluut niet tippen.

Deze film kwam met gemak door de censuur van Franco heen, voornamelijk omdat het een voorbeeldig beeld toont van een priester, ook al neemt deze het hier op voor de werknemers, iets waar het Franco-regime een stuk minder blij mee zou zijn geweest. Het College van Artsen had grote kritiek op de film omdat het artsencollectief, in deze film in dienst van de mijnleiding, er hier niet zo best vanaf komt.

De film gaat over een priester die naar een mijnwerkersdorpje wordt gezonden, de mijnleiding hoopt dat hij de onvrede onder de arbeiders de kop in kan drukken, maar de priester besluit dus om het voor hen op te nemen. De film toont de moeilijke leefomstandigheden van de arbeiders. Dit mijnwerkersdrama viel destijds in San Sebastián in de prijzen (beste film en beste regie) en ook in Venetië. Een ruime 3,5*.

De film bevat een bizarre mix van elementen (muziekkeuze, ziekte, feest, luchtigheid...) dat het lastig is om kort en bondig daar iets zinnigs over te zeggen. Laat ik een poging wagen: ik had het gevoel dat ik naar een film zat te kijken dat bedoeld was om stoom af te blazen over alles wat ze persoonlijk meegemaakt hadden, het op de markt brengen van de film leek bijzaak. Iets heel respectabels overigens als dat ook zo zou zijn geweest. De film heeft in die zin een wat amateuristische stijl in zich, ik zie het meer als hun eigen verhaal.

Enkele scenes waren realistisch, raak en zeer overtuigend, maar dat waren er voor mijn gevoel veel te weinig. Ze werden veel te veel afgewisseld door scenes die meer weg hadden van een comedy (zoals champagne om te vieren dat de operatie goed ging terwijl ze ook gehoord hebben dat het kind een zeer ernstige ziekte met een hoge sterftekans heeft, iets wat ze voorheen niet wisten, en toch wordt champagne ontkurkt en feest gevierd). Ernstige ziekte en feest vieren kan best samengaan (feest om stoom af te blazen bijvoorbeeld), maar de overgang van het een naar het ander vond ik niet overtuigend.

En dat la guerre est déclarée lezen we wel in de titel, wordt ook een keer in de film letterlijk gezegd, maar de film vliegt vervolgens snel over die guerre heen, daar zien we voor mijn gevoel veel te weinig van. De strijdwilligheid is duidelijk, en enkele stappen in die strijd die ze nemen zien wel heel vluchtig voorbijkomen, maar waar is de rest van die strijd gebleven? Daar hadden ze veel meer bij stil mogen blijven staan. Voor mijn gevoel had de film een veel te lange proloog, waarna het vervolgens weer vrij snel richting aftiteling gaat.

Al met al vond ik het te licht en te luchtig voor een drama over zo'n onderwerp, en voor een film met zo'n pakkende titel. Dat is mijn eigen mening natuurlijk, ik vond dat een zwakte, anderen kunnen dat juist de kracht van de film vinden, begrijp ik ook wel. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Sterke oorlogs-/sabotagefilm. Een van de weinige die de lange duur rechtvaardigen. Het blijft boeiend en spannend, de tijd vliegt voorbij. Fijn tempo, sterke cast, goed uitgewerkte personages, fraaie locaties, terecht een bekende en gewaardeerde klassieker. Verplicht en uiterst genietbaar voer voor filmliefhebbers. 4*

Hele fijne film. Waar de lage waardering (op MM) en kritiek vandaan komt snap ik wel, maar deel ik niet. Deze film kwam ik op het spoor via Magical Girl (2014), de regisseur van die film liet zich door o.a. deze regisseur inspireren, o.a. vanwege zijn genreoverschrijdende eigenschappen en het feit dat het niet het standaardpatroon van een film volgt. Velen zien dat hier als een minpunt, ik zie het als een enorme pluspunt.

Los ervan dat deze film goed is en goed in elkaar steekt, zit de kracht ervan juist in dat het zich niet in een hokje laat plaatsen. Waarom is het "slecht" wanneer een film zowel horror, thriller, science fiction, drama als komedie is?

Deze film volgt niet de standaardcliché's van monsterhorrors. Hier zien we inderdaad niet dat een groepje één voor één wordt verscheurd door een monster totdat er slechts eentje overblijft die bloedend en al het monster heldhaftig verslaat en waarbij niet helemaal duidelijk is of het monster echt dood is zodat er ruimte overblijft om de film met een vervolg commercieel uit te melken. Wat is daar mis mee als een film niet dertien in een dozijn is, en je het einde niet mijlenver aan kunt zien komen? Oké, je kunt jezelf niet een schouderklopje geven omdat je het allemaal niet zo aan zag komen zoals je wel bij 90% van de films uit Hollywood kunt, maar is dat echt zo erg?

Deze regisseur is juist bezig met het concept film te vernieuwen door de vertrouwde paden en patronen los te laten. Dat levert een heerlijke verrassende en onvoorspelbare film op.

Ook de vaak bekritiseerde rauwscène vond ik mooi, lekker een absurd moment dat niet eens onrealistisch hoeft te zijn. Een familie die elkaar zelden ziet komt op zo'n beladen moment gedwongen bij elkaar en dan komt uit onmacht en schuldgevoel een woedeuitbarsting naar boven. En de aanwezige paperazzi springen erbovenop.

3.5*