Opinions

Stevige film waarin een gezin ontwricht raakt. De film draait voornamelijk om de 16-jarige Alejandra. Na de plotselinge dood van haar moeder Lucía verhuist zij en haar vader uit Puerto Vallarta naar de hoofdstad. Vooral de vader heeft het overlijden van zijn vrouw niet verwerkt en raakt daardoor behoorlijk depressief.

Op haar nieuwe school lijkt Alejandra snel vrienden te maken, en haar vader gaat weer aan het werk. Maar met hun bagage is opnieuw beginnen niet makkelijk, hun vroegere leven en de dood van de moeder, ligt vers in het geheugen. In hun nieuwe omgeving verwerken beiden diens dood in stilte. Ze willen elkaander niet daarbovenop belasten met hun eigen probleempjes. Voor de buitenwereld gaat alles goed, zelf weten ze beter.

Dit alles speelt zich af in een maatschappij waar sociale controle, begrip en onderlinge betrokkenheid slechts heel oppervlakkig aanwezig is. Zonder sociaal vangnet in hun nieuwe stad zijn zowel de 16-jarige Alejandra als haar vader op zichzelf aangewezen. Tijdens een feestje met haar klasgenoten gaat het mis.

Artistiek opgebouwde film waarin allerlei extreme situaties de revu passeren. De film is origineel en heeft qua stijl ook een experimenteel en kunstzinnig tintje. Voor mijn gevoel is deze film een artistieke representatie van extreem menselijk leed, dat hier zoveel mogelijk in 90 minuten in het leven van een schooldocent wordt gepropt. Probleem hiervan is dat er geen ruimte is voor verdere uitwerking waardoor de hoofdrolspeler door bordkartonnen personages wordt omringd die elk niet verder komen dan het vormen van een waterval aan leed. Ook de boodschap van de film (zeg maar "opvoeding", wat eigenlijk een open deur is) voelde daardoor erg clichématig en gemaakt aan.

Door zoveel overdaad aan extreme situaties en oversentimentaliteit wist de film mij totaal niet te grijpen. Ook de werkelijk ontelbare clichés vormen een constant stromende waterval in deze film. Denk aan leraar zonder vaste baan met alcoholistische moeder en verwaarloosde en slecht verzorgde zieke grootvader in tehuis redt hulpeloos verloren tienerhoertje, neemt haar in huis waar ze zich ook nog eens prostitueert, en als ze eenmaal bijgekeerd is stopt hij haar in een tehuis, om uiteindelijk in de armen van haar held te springen (de docent), dik meisje wordt door docent als artistiek wonderkind ontdekt, ze heeft eindelijk in haar docent iemand gevonden die haar begrijpt en waarmee ze kan praten en dus pleegt ze vervolgens zelfmoord, en ga zo maar door. Met zoveel gemaakte en doorgeslagen onrealistische situaties kon ik steeds maar niet in de film komen, overdrijven is een vak maar hier slaat helaas de regie flink door.

De sfeer, het acteerwerk, en de artistieke uitstapjes en metaforen (bijv. het plaatje van de docent zonder gezicht voor een lege klas, de tekeningen op het bord, etc.) waren wel in orde, maar het is helaas een onrealistisch geheel geworden dat het moet hebben van het opwekken van vals sentiment. Iets minder lijdende bijfiguren met iets meer diepgang had wellicht een veel sterkere film opgeleverd.

Het artistieke en de fraaie uitwerking compenseren deels de clichématige inhoud waardoor ik toch op een magere 3* uitkom. Ongetwijfeld had ik de film een hogere score gegeven als het me wist te grijpen, maar daar was alles voor mijn smaak helaas veel te vergezocht voor. Al met al een fraaie film, maar het had veel beter gekund.

Goede film die misschien veel meer vertelt dat wat je ziet. In de film zien we een situatie waarin collega's voor de keuze staan of een bonus opgeven of iemand ontslagen laten worden. Ik lees hier en daar dat het wat onrealistisch is, daar ben ik het niet geheel mee eens.

Ten eerste is het aan de orde van de dag, alleen niet op dit niveau. Aan de top worden altijd dit soort beslissingen genomen: duizenden werknemers ontslaan levert een kostenbesparing op, zo'n kostenbesparing is goed voor het bedrijf en voor de aandeelhouder, dus de verantwoordelijken kunnen rekenen op een dikke bonus (geen duizend euro, maar honderdduizenden euro's). De film brengt zo'n situatie helemaal terug tot aan de onderste regionen van een bedrijf, waar een groep werknemers die het niet al te breed hebben moeten kiezen tussen andermans ontslag of een eigen bonus. Ook komt het op een andere manier vaak voor: bedrijven geven géén bonus en als smoes wordt verteld dat anders mensen ontslagen zouden worden. Of je bonus, of je baan.

De manier waarop ze reageert vind ik ook niet uit de lucht gegrepen. Zij heeft waarschijnlijk gezien hoe haar dromen uitkwamen (mooi huis, mooie auto (op afbetaling?), kinderen, etc.), heeft daar hard voor gewerkt, heeft toekomstplannen gemaakt, en uit het niets wordt alles weggevaagd. Volgens mij hoef je niet eens depressief te zijn geweest om te ervaren dat dan je leven en je dromen, en dus je wereld zo'n beetje instort. En natuurlijk kan ze daar weer uit komen, maar dat is vast niet de eerste gedachte die binnen twee dagen en een nacht bij haar opkomt. Misschien was het handiger geweest in de film om ook het moment te laten zien waarop ze haar baan verliest en hoe dat haar raakt, waardoor haar wanhoopsreactie wellicht beter begrepen kan worden.

De keuze waar de werknemers voor staan vind ik zelf niet zo moeilijk. Duizend euro die ik niet heb opgeven, of iemands dromen en leven naar de knoppen helpen? Enig minpunt vind ik dan ook dat in de film iedereen als zeer behoevend wordt getoond, terwijl in werkelijkheid in dit soort situaties de beslissingen vooral door zeer welvarende mensen onder het mom van "zo hoort het nu eenmaal" worden genomen over de minder welvarende groep.

Interessant om te weten dat de inspiratie voor deze film zoals Sol1 aangeeft bij Peugeot gehaald is (zie ook Cineuropa, waar ze aan de gebroerders Dardenne vragen waar ze het idee vandaan hebben gehaald). Enkele jaren geleden vonden nogal wat zelfmoorden plaats onder werknemers van Peugeot, nu begin ik het te begrijpen.

De Dardennes leveren weer een op alle fronten prima film af, zoals dat eigenlijk ook van ze verwacht wordt. Ruim 3,5*

Heftig, geen idee waarom ik deze Gouden Palm-winnaar zo lang heb laten liggen. De combinatie sociaal (emigratie)drama-misdaad is zo te zien niet bij iedereen in goede aarde gevallen, voor mij zijn films die genregrenzen met handen en voeten overschrijden juist de toppers, mede omdat ze van de platgewalste paden afstappen. Grotendeels (90%) is dit een geslaagd en indrukwekkend emigratiedrama over oorlogsvluchtelingen die in een, zacht uitgedrukt, mindere buurt in Frankrijk komen wonen. Maar ook als vluchtelingendrama ontwijkt het de geijkte paden, het moeizaam integreren is maar bijzaak, deze film focust heel subtiel op de opgelopen oorlogstrauma's.

Met Un Prophète (3*) wist deze regisseur mij niet te overtuigen, die film was veel te ongeloofwaardig, en dat kan ik van deze niet zeggen. Het wordt wel hier en daar dik aangezet, maar welke film doet dat niet. Het gaat over mensen die de oorlog ontvluchten, en alles moeten doen om daar weg te komen, ook met valse papieren reizen als dat moet. De mens is tot veel in staat als zijn leven wordt bedreigd.

De personages worden ook realistisch neergezet, geen topmodellen als acteurs en ook een geen voorbeeldige emigranten die je zielig kunt vinden. Nee, de regie kiest hier voor gewone mensen, met al hun gebreken. Het gezinnetje Dheepan wordt zo goed neergezet, gewone mensen van buiten, maar hun innerlijke trauma's komen heel langzaam naar boven.

Wat het einde betreft, zo gek is dat nog niet, een door het leven geharde Tamiltijger die tussen de drugsdealende snotjong terechtkomt en dan een telefoontje van zijn vrouw krijgt dat haar leven in gevaar is. Wat hij in zijn thuisland niet kon doen (zijn gezin redden) kan hij hier wel, hij grijpt met open armen die tweede kans aan en dan slaan de stoppen door. Op een andere website las ik een treffend stukje uit een recensie: Dheepan is een voorbeeld van hoe oorlog met sommigen speelt (met de familie Dheepan), terwijl anderen oorlogje spelen (de drugsdealers).

Wat me opvalt is dat velen bij Amerikaanse films over zulke heldendaden niet vallen, maar hier wel moeite hebben met Dheepan die zo'n rol aanneemt. Ook dat het weinig losmaakt snap ik niet, kwestie van een beetje inleven lijkt me.

Dikke aanrader. 4,5*

Een van de betere misdaadklassiekers. Het verhaal zit opvallend goed in elkaar, weet verrassend uit de hoek te komen, en boeit de hele duur van de film. De regie van Hitchcock zorgt voor de nodige kwaliteit, het valt nauwelijks op dat dit een verfilming is van een toneelstuk, hoewel het zich daardoor voornamelijk op een locatie afspeelt valt dat nauwelijks op omdat het verloop van het verhaal alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Hele degelijke en boeiende thriller. Ruim 3,5*.

Deze eerste film van Carlos Vermut werd met een budget van 25.000 euro gemaakt, iets wat je er niet aan af ziet. Hoewel de meeste acteurs vrij onbekend zijn spelen ze echter uitstekend. Net als zijn volgende film, Magical Girl (2014), heeft de titel en de plotomschrijving niet veel met de film zelf te maken. Diamond Flash is vooral een heftig drama rond het thema huiselijk geweld en kent indrukwekkende dialogen en scènes. Wie die Diamond Flash nou eigenlijk is verdwijnt naar de achtergrond. Maar ook in deze film worden genres gemengd (drama, misdaad, thriller), al gebeurt dat op veel duistere wijze dan in Magical Girl en is de komische noot geheel afwezig.

Vermut geeft in Magical Girl niets aan de kijker voorgekauwd, in deze film gaat dat echter veel verder. Daar waar in Magical Girl alle puzzelstukjes, op eentje na, op hun plaats vallen, geldt hier het tegenovergestelde. Alle puzzelstukjes blijven in de lucht hangen, en slechts enkele vallen op hun plaats. Een van de personages zegt dan ook in de film "mensen willen altijd alles begrijpen", daarmee hint Vermut al dat je niet alles uit deze film zult begrijpen. De personages in de film gedragen zich zoals ze zijn, zonder dat je weet waarom of hoe het zover is gekomen. Van Magical Girl zei Vermut dat de personages en het plot in elkaar verweven zitten, in Diamond Flash komt veel duidelijker naar voren wat hij daarmee bedoelt: de personages zijn het plot.

Vermut werkt hier steeds met vaste camerastandpunten waardoor de focus helemaal op de personages, het verhaal en op de details ligt, en dat levert hele fraaie scènes op. Ook speelt hij met geluid en gebruikt een enkele keer surrealisme.

Het is geen film die voor iedereen weggelegd is, want je na het zien van de film blijf je met heel veel vragen achter, en als je niet geconcentreerd kijkt dan gaat het hele verhaal aan je voorbij. Toch is het een zeer intrigerende film, dusdanig dat een tweede kijkbeurt niet alleen wenselijk maar ook interessant is. Bij die tweede kijkbeurt krijgen heel veel scènes namelijk meer betekenis.

Een bijzondere film, een heftig misdaaddrama, die qua structuur totaal niet lijkt op de gebruikelijke films. Vermut had de grootste moeite om het uit te brengen en besloot uiteindelijk om het op internet te zetten, waarna wel de interesse voor de film groeide.

Omdat het niet voor iedereen is weggelegd, en omdat het je (opzettelijk) met onbeantwoorde vragen achterlaat, neig ik naar een magere 3,5*, maar ik vond het zeker de moeite waard. Een aparte, bijzondere film die qua stijl een stap verder gaat dan Magical Girl.

Tienerkomedie, waarin we een aantal tieners met hun (eerste) liefdes zien worstelen. Zoals te verwachten geen meesterwerk, maar ook niet een film om op voorhand laag te waarderen. Een soort onschuldige en zoete jeugdvariant op Bridget Jones's Diary (2001). Het is een vrij aardige komedie die me op momenten in de verte aan Juno (2007) deed denken, vooral vanwege de frisse aanpak. In ieder geval geen doorsnee Hollywood-tienerproduct en ook geen gedrocht zoals Frenemies (2012).

Verwacht je een sublieme komedie met superintelligente tieners en pubers die het acteervak op hun 13de al volledig onder de knie hebben, zich als volwassenen gedragen en spannende avonturen beleven, dan zal deze film tegenvallen. Verwacht je een film waarin tieners en pubers die zich naar hun leeftijd gedragen met alles klungelen waarmee ze op die leeftijd klungelen, dan zit je hier goed. En daar zit de kracht van deze film, een komedie die niet te ver afstaat van de realiteit.

Onderhoudende en frisse jeugdfilm, leuk voor een middagje. Ruim 3*

Fraaie roadmovie. Ik ging er blanco in, wist ook niet dat het over 'El Che' ging, en dat hoeft ook niet en is voor de film verder nauwelijks relevant te noemen. Het begin was even wennen aan de stijl, die het voor de kijker niet makkelijk maakt. Op ingetogen en documentaireachtige wijze kijken we mee met de reis die de twee hoofdpersonen door Zuid-Amerika maken. De film oogt realistisch en intiem, misschien ook omdat hier heel duidelijk het typische hollywood-sentiment wordt weggelaten, er is weinig theatraals aan deze film. Zo zie je bijvoorbeeld wanneer zijn vriendin het uitmaakt geen emotionele uitbarstingen e.d. maar een stille en gelaten Gevara die haar afscheidsbrief leest, en zonder er verder aandacht aan te besteden gaat de film weer verder. Eenmaal in het leprakamp aangekomen vond ik wel dat die stijl behoorlijk abrupt werd losgelaten.

Dat deze reis Gevara heeft gevormd dat geloof ik wel, het vele klein (en niet zo klein) leed wat hij op zijn pad tegenkomt heeft hem duidelijk aan het denken gezet. Hoe hij daarna in een gerillaleider is veranderd lijkt me wel een ander verhaal, dat kunnen we uit deze film niet opmaken. De Gevara aan het einde van deze film is een sociaal meelevend persoon die graag iets wil doen en geen schietgrage gerillastrijder.

Met zulke mooie landschappen is de film cinematografisch snel geslaagd, en de muziek die te horen is schijnt steeds van de regio af te komen waar ze zich dan bevinden.

Een geslaagde, ingetogen en rustige roadmovie, ruim 3,5*.

Kinderkomedie met leuke animaties erin verwerkt over een jongetje die de overstap maakt van de basisschool naar de middelbare school, en met situaties (brugklascliches) die vooral door pubers gewaardeerd zullen worden.

Het begint lekker fris en origineel maar weet dat niveau niet te handhaven. Een enorme blunder dat de film begaat is dat het Chloe Grace Moretz tussen de cast heeft staan en haar potentieel er niet uit weet te halen. Ze heeft een minuscuul nietszeggend bijrolletje gekregen die makkelijk eruit geknipt kan worden. Geef die rol dan aan een onbekend iemand, of geef haar meer inhoud. Zo wordt alleen het matige acteerwerk van de rest van de cast benadrukt. Gemiste kans.

Al mel al is het waarschijnlijk voor kinderen en pubers niet onaardig. 2,5*

Degelijke kwaliteitsproductie, al is het wel aan de lange kant. Deze film kiest niet voor een nauwkeurige en feitelijke weergave van het beroemde dagboek maar gaat voor een meer geromantiseerde variant ervan. Het dagboek voelt daarom meer aan als inspiratiebron dan dat het letterlijk wordt gevolgd. De personage die van Anne hier wordt neergezet lijkt me vrij secuur, al is het volgens mij wel wat bewerkt zodat de film aantrekkelijker wordt (in de ogen van de makers). Als vrije interpretatie van Anne Frank is het wel een geslaagd kwaliteitswerkje geworden. Minpunt vond ik wel de lange duur, iets wat ik niet had bij Anne Frank: The Whole Story (2001) (4,5*), die net zo lang is, en de feitelijkheden uit het dagboek wel meer trouw blijft. Bovendien gaat die film, in tegenstelling tot deze, verder daar waar het dagboek stopt. Dat is wat mij betreft wel de betere van de twee, al is deze versie uit 1959 kwalitatief zeker niet onaardig. 3,5*

Na het zien van andere films over de ETA zoals Operación Ogro (1979) en Yoyes (2000) is Días Contados zacht gezegd een enorme stap terug. Eigenlijk is het niet eens te vergelijken, ik vond het meer iets weghebben van een doorsnee misdaadfilm over o.a. drugs, sex en prostitutie.

Van de motieven van deze "ETA-lid" komen we niets te weten, wel kunnen we tot in de kleinste details genieten van het naakte lichaam van zijn 19-jarige overbuurvrouw (gespeeld door Ruth Gabriel) die de hele tijd alleen, ja alleen, in een shirt rondloopt. En de reden van het shirtje is vast dat je nu eenmaal iets moet hebben om uit te kunnen trekken om zo ook de tieten te laten zien. Even dacht ik dat ik naar een film van Vicente Aranda zat te kijken, een regisseur die in zijn films de actrices zo snel mogelijk van hun kleren ontdoet, met of zonder reden, net als in deze film.

De film schijnt realistisch te zijn, maar zo'n mooie en geile 19-jarige buurvrouw die alleen in een t-shirt gekleed gaat, je huis binnenloopt en vraagt of je haar naakt in de badkamer wil fotograferen heb ik zelf niet. Ik ken ook niemand die wel zo'n buurvrouw heeft... Ik vraag me ook af of je als ETA-terrorist heel stoer de politiecontroles met opzet opzoekt omdat je er zeker van bent dat je doorgelaten wordt aangezien een hoer je in de auto aan het pijpen is. Ook betwijfel ik dat echte politieagenten hetzelfde "Torrente"-niveau hebben als in deze film. Maar het schijnt dus realistisch te zijn...

Carmelo Gómez, die normaal gesproken prima kan acteren, weet zich hier geen raad met zijn rol als "terrorist met naakte buurvrouw", hij kreeg wel een Goya voor zijn matte prestatie. Candela Peña die hier debuteert en haar tieten laat zien kroop jaren later opnieuw in de huid van een hoer in de (veel betere) film Princesas (2005).

Wat deze film te bieden heeft afgezien van het constante vrouwelijk naakt is mij verder een raadsel. Maar het won liefst 8 Goyas en ook op het filmfestival van San Sebastián. De soundtrack is opvallend slecht (daar won het niet de Goya voor, die ging naar... de Spaanse variant op Turks Fruit, van jawel... Vicente Aranda). Ook de dialogen stellen niet bepaald veel voor. Deze film scoort denk ik met de (misplaatste) stempel "ETA", maar boven alles met al het vrouwelijk naakt. De Goyas van dat jaar waren vermoed ik wel een aanfluiting, in de categorie beste actrice waren alleen actrices uit deze film genomineerd, en in de categorie beste film behoorde de erotische film La Pasión Turca (van Vicente Aranda) ook tot de genomineerden.

Veel vrouwelijk bloot en verder weinig inhoud. Ik hou het op 1*

Aangenaam verrast door deze atypische film. Misschien dat mijn lage verwachtingen (door de lage score en het feit dat ik nooit van deze Spaanse horror had gehoord) ook hebben geholpen.

De film is een wat vreemde mix van (psychologische) horror en drama, waarbij genrekijkers die er blanco in deze film stappen teleurgesteld zullen worden, wat de teleurstelling van het publiek bij de Berlinale destijds ten dele verklaart. Deze regisseur negeert namelijk genrekaders en trekt zich daar niets van aan. Het verhaal bouwt hij op middels de personages, waarbij ook kenmerkend van hem is dat ze zo eenvoudig mogelijk worden neergezet, zonder toeters of bellen, en moord en dood een belangrijke rol in hun levens speelt.

De film gaat over een jong meisje (Julia) wiens getraumatiseerde vader zelfmoord pleegt waarna zij als wees bij een pleeggezin wordt geplaatst waarvan de vader nota bene een stevig jeugdtrauma heeft vanwege de gruwelijke dood door zijn toedoen van een ander kind (Clara). Dit verhaal samen met de naturelle uitstraling is een beetje too much voor de gemiddelde kijker. Plaats een pleegkind bij zo'n pleegvader en je krijgt een film waar een verziekte onderhuidse sfeer heerst wat ook niet door iedereen zal worden gewaardeerd. Tot overmaat van ramp blijken zowel de pleegvader als het kind ervan overtuigd te zijn dat het jonge meisje de overleden Clara is.

Een dramafilm waarbij je dus geen Orphan (2009) of iets dergelijks moet verwachten, met doorsnee camerawerk en een relatief laag budget.

De regisseur kwam tot dit verhaal door (spoiler) de beroemde scene uit Frankenstein tussen het monster en het meisje. Een ruime 3*, mede dankzij dus de lage verwachtingen waarmee ik aan deze film begon.

Goede film gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1996. Het is vooral het verhaal wat indruk maakt, ook het acteerwerk van de jonge hoofdpersoon en haar advocate is prima. Wat de andere personages betreft merk je dat er in Ethiopië niet al teveel goede acteurs rondlopen, vooral van de personen die de 65-plussers spelen merk je dat acteren niet hun sterkste punt is. En al zal Ethiopië qua films nog in de kinderschoenen staan, Difret is zeker het bekijken waard. 3,5*

Familiefilm met speels acteerwerk waardoor het veel van een kinderfilm wegheeft. Dit is vooral een avonturenfilm voor de jeugd en voor fans van dinosaurusverhalen. Het is een miniserie voor de TV, en dat is ook meteen het niveau van de film. Acteerwerk is niet super (de cast heeft wel duidelijk plezier), en ook visueel is dit niet voor de bioscoop gemaakt. Toch zijn de beelden van de geanimeerde dinosaurussen erg fraai gedaan. Het verhaal gaat over twee halfbroers die elkaars tegenpool zijn en in een onontdekt eiland crashen waar mens en dinosaurus in vrede samenleven, al zijn er in beide groepen wel bad guys te vinden. De dinosaurussen zijn in deze film intelligent en kunnen ook praten. Het eiland heeft veel weg van het oude Egipte en kent ook een mythologische onderwerd.

Van deze film bestaan zo te lezen diverse formaten, ik zag de miniserievariant. Het fijne aan dit formaat is dat elke aflevering een soort van subplot heeft. Zelf vond ik de eerste en derde miniserie-aflevering het interessantst, de tweede vond ik wat aan de saaie kant. Pas in de derde aflevering is er echt sprake van actie en vaart, deel 1 en 2 kabbelen wat meer voort. De versie van 100 minuten heb ik niet gezien, maar waarschijnlijk weet het wel de essentie te pakken en hoef je dus niet per se de volledige miniserie te bekijken. De miniserie geef ik 2,5*.

Binnen het actiegenre een bovengemiddelde film. Maar de typische mindere elementen van het genre zijn ook hier aanwezig, het verhaal is erg simpel, en het wordt weinig meeslepend gebracht. Het is ook duidelijk een product van de seventies die de tand des tijds niet echt heel goed doorstaat. Tegenwoordig is het stoer als je heel veel fuck roept in een film, in Dirty Harry was het stoer als je racistisch was. De film kent geen humor en dat maakt het lastig te verteren. Met verstand op nul haalt het nog een 3,5*, maar ik rond het naar beneden af.

Onderhoudende TV-film over een vrouw die werkt bij de alarmcentrale en een zaak probeert op te lossen. Doet qua setting en achtergrond erg veel denken aan The Call (2013). Typisch TV-produkt en erg gedramatiseerd allemaal, mede door de soundtrack, maar het laat zich bekijken. 2,5*

Geen slechte film. Science fiction voor young adults moet je natuurlijk wel met een korreltje zout nemen, helemaal als het een beetje afgekeken lijkt te worden van Hunger Games. In zo'n categorie vind ik vooral de vermaakfactor belangrijk en die was zeker wel aanwezig. De manier waarop de groeperingen werden toegewezen/gekozen deed me trouwens wel aan de eerste Harry Potter denken, waar de studenten ook in groepen worden ingedeeld. Shailene Woodley laat trouwens hier zien dat ze qua acteerwerk wel elke genre aankan.

Het verhaal is fantasierijk, leuk en onderhoudend, misschien niet vernieuwend maar wel goed afgekeken, en het wordt ook nergens echt te gek. Ook fijn dat er niet zo'n abrupte open einde aan vast zit zoals bij Hunger Games wel het geval is. Vermakelijk, 3 a 3,5*

Net herkeken. In de bioscoop vond ik deze destijds lekker spannend, met een goed verhaal, al vond ik het toen al verder niet zo'n goede film.

Maar nu moet er toch een half sterretje af. Het begin is zóóó slecht! Slecht geacteerd, superslechte dialogen, slechte scenes en domme reacties van de diverse spelers. Alleen het acteerwerk van het meisje is eigenlijk nog overtuigend.

Dan het beeld van Amsterdam dat hier wordt geschetst, kan het nog clichématiger en negatiever? Dat het geen reklame voor Amsterdam is zal ik niet meewaarderen, maar dat het zo onrealistisch is wel.

Verder is het idee wel goed en verloopt de film op spannende wijze, al blijft de kwaliteit van acteerwerk en dialogen erg laag, en komen er nog steeds enkele foute scenes in voor.

Zonde van de slechte regie, vooral van het eerste kwartier. Van deze film had ik graag een remake gezien.

Echt een film die je moet laten bezinken. Een weekje geleden gezien en het liet me sprakeloos achter, ben het nu nog wel een beetje. Ik begon nietsvermoedend aan deze film na een tip van BBarbie bij het forum De Zuid-Koreaanse film, waarvoor dank.

Het begint als een sterke mysterieuze en sfeervolle thriller waarin vervolgens enkele luchtige en grappige momenten in voorkomen (zoals het meisje dat tijdens de tekenles de appel die ze aan het schilderen zijn opeet). Dat vind ik juist de kracht van de Zuid-Koreaanse cinema, die naadloos genres met elkaar vermengt wat een film steeds origineel, verrassend en onvoorspelbaar houdt. Maar dan komt de volgende draai en die komt binnen als een mokerslag, als je eenmaal beseft waar deze film over gaat, en al helemaal als je weet dat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd. De onmacht komt door het beeldscherm heen en weet je te grijpen. Het moment dat de leraar met een bloempot de andere leraar neerslaat zou je willen dat je ook een bloempot in je handen had om precies hetzelfde te doen.

Lang getwijfeld over of het 4 of 4,5* van me moest krijgen. Als film is het in alle opzichten uitstekend, cinematografisch, qua acteerwerk, ect. alleen enkele scènes zijn soms onprettig om naar te kijken wat me dus over die score deed twijfelen, maar ze zijn wel noodzakelijk om al die emoties over te brengen die deze film heeft, vandaar dus toch een dikke 4,5* voor deze indrukwekkende film.

De eerste keer had ik het na het inleidend stukje afgezet. De tweede keer toch maar verder gaan kijken omdat ik las dat het daarna goed werd. Voor een deel klopt dat ook, want de film (het script) is op zich niet slecht, maar de waardering gaat hier vooral uit naar de experimentele stijl, waarbij in plaats van decors lijntjes op de vloer zijn getekend die de muren, straten, e.d. voorstellen. Het ziet er dus uit als een toneelspel op een op de grond getekende bouwtekening van een straat in schaal 1:1. Bijzonder en experimenteel, dat wel, maar wat mij betreft gaat de stijl ten koste van de film. Op den duur werd het toch vermoeiend om naar te kijken. Niet mijn ding. 2*

Aangename film met een fijne sfeer. Aanvankelijk lijk je wel naar een soort van jeugdhorror te zitten kijken, maar de R-rating is wel terecht wanneer de camera bijvoorbeeld toont wat er in de poppen zit. Ook wordt de korte duur van de film prima benut, had zelfs wat langer mogen duren. Qua techniek is het als je naar moderne poppenhorrors kijkt misschien wel wat verouderd maar dankzij de stop-motion-aanpak stoort dat niet. 3* a 3,5*

Doorsnee familie/dierenfilm uit Hollywood voor kinderen. Het blijft keurig binnen de bekende patronen van dit type film, het speelt daarmee op safe maar heeft daardoor helaas nauwelijks originaliteit of toegevoegde waarde (op het waargebeurde verhaal na van de dolfijn), waardoor het jammer genoeg een dertien in een dozijnfilm is geworden.

Van deze film heb ik de Engelstalige versie gezien, en wel die van 55 minuten. Het is al een onmogelijke opgave om het boek terug te brengen naar een film van 73 minuten, laat staan eentje van 55 minuten. In die korte versie kun je helaas duidelijk zien waar geknipt wordt, waardoor je merkt dat er af en toe een stuk ontbreekt, en dat gaat ten koste van de kijkervaring. Die korte versie kan ik dus niemand aanraden, het is onbegrijpelijk voor mij waarom er zo in is geknipt.

Achteraf had ik dan liever de Franstalige variant willen zien (de Duitse variant is zoekgeraakt), die opname schijnt overigens ook beter de tijd te hebben doorstaan dan de Engelse versie. In de 55 minuten is het me helaas niet gelukt om sympathie op te brengen voor Don Quixote, wat volgens mij wel noodzakelijk is om van deze film te kunnen genieten.

Daarmee kom ik op een hele magere 2,5* voor die versie van 55 minuten.

De vrij simpele titel voor een horrorfilm, en het vrij simpele plot, deed me vrezen dat dit, ondanks de marketing, een behoorlijke standaardhorror is, en dat klopt achteraf ook wel. Ik vond het wel beter dan Evil Dead (2*) en het voelt soms claustrofobisch aan zoals 10 Cloverfield Lane (3*), ook heeft het soms in de verte de sfeer van Hostel (3*).

Waar Don't Breath het van moet hebben is vooral de spanning (mits het je weet te grijpen) en het relatief bruut geweld, waar ze verder wat ranzigheid aan toegevoegd hebben. Ten opzichte van Evil Dead is gore wel de grote afwezige. Visueel stelt het weinig voor aangezien bijna de gehele film zich in een donker huis afspeelt.

De spanning vond ik wat teveel van het goede, het gaat maar door en door en door, steeds in dezelfde toon, en dan slaat spanning bij mij snel om in verveling. Hoewel de film nog geen 90 minuten duurt werd het voor mij een langdradige boel, mede veroorzaakt door het karige en weinig inventieve script. Verder valt deze horror in de categorie "geen aandacht schenken aan logica" (en in die categorie levert de houdini-hond een topprestatie af ).

De professionele laaiend enthousiaste recensies kan ik, afgezien van het marketingaspect, dus niet echt plaatsen. In deze film leef je wel mee met de overvallers, maar zo bijzonder is dat niet meer, en bovendien zijn zij nog steeds de good guys in de film. Wel zal het denk ik mensen aanspreken die het script niet zo belangrijk vinden en graag een thriller/horror zien met redelijk wat geweld en een beetje smerigheid. Verstand op nul griezelen dus voor wie daarvan houdt. De film kent gelukkig een gesloten einde, maar de makers hebben alvast de deur op een kier gezet zodat ze met deel 2 kunnen komen. Een magere 2,5*.

Edit: ik lees net de tekst bovenaan de poster: "The best American horror film in twenty years". Humor .

Ondanks de fraaie cinematografie in een grijs Venetie is deze film een behoorlijke tegenvaller gebleken. Meer dan een film over een gezin dat waanbeelden ziet van hun overleden dochtertje en hulp krijgt van een medium gaat het over een man die een dochter is kwijtgeraakt en in Venetië een kerk gaat restaureren. Alleen als je van dat laatste uitgaat is het lange middenstuk van de film te accepteren, wat het zwakste deel van de film vormt. Qua verhaal was het lastig meeleven (vader en moeder verliezen dochter dus dumpen ze maandelang de andere rouwende kinderen uit het gezin om zelf bij te komen in Venetië) en met Sutherland's kille acteerprestatie wordt het er niet makkelijker op, met geen van zijn rollen (vader, restaurateur) wist hij mij te overtuigen. Met de ontknoping wordt vervolgens elk restje realisme wat er nog was doodgeslagen (een seriemoordende bejaarde dwerg verkleed als roodkapje, really?).

Fraaie cinematografie en montage, geldt ook voor het camerawerk, al neigt dat een hele enkele keer richting het pretentieuze, maar verder vrij mager. 2*

Aardige middenmoter. Een film met keurig acteer- en regiewerk, maar die toch de puntjes op de i mist. Wellicht is het een nette weergave van zo'n streng religieus gezin, maar voor mij ontbrak toch wel een verrassingselement die je niet van tevoren kon zien aankomen, en dat bleef uit. Het is net te rechtlijnig, en zoals hier al is gezegd, net te oppervlakkig en afstandig om echt uit te schieten. Aardig. 3*

Experimentele film wat mij betreft, als voorloper op de trilogie Trois Couleurs.

De inhoud van de film bestaat uit enkele klassiek klinkende muziekdeuntjes en een mooie hoofdrolspeelster die regelmatig zich van kledingstukken ontdoet. Daarbij wordt er ook gespeeld met diverse lensen, met licht en met kleuren, en dat met een camera die continu op de sepiastand staat. En voilà, La Double Vie de Véronique is geboren.

Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster vond ik behoorlijk onder de maat, je kunt merken dat de scenes los van elkaar zijn geschoten, je ziet de actrice gewoon acteren. Haar gezichtsuitdrukking laat te wensen over, veel te vaak komt ze met dezelfde uitdrukking, alsof het enige wat ze probeert is om met perfecte schoonheid in beeld over te komen. Pas in de tweede helft van de film wordt dit euvel verholpen.

Ook het plot stelt teleur, je zou een film verwachten over twee paralelle levens, maar nee hoor, eentje gaat vrij snel dood en dan gaat de film over op de andere. Met het paralelle levens-idee wordt maar weinig gedaan. Omdat het script nogal onsamenhangend is heeft de maker op het eind kennelijk ook de behoefte om het toch maar aan de kijker haarfijn uit te leggen. Het lijkt alsof de maker heeft begrepen dat zijn idee niet over is gekomen.

Kunst en kitch komt dan snel bij elkaar, en dat kost punten. Het kwam op mij geheel over als een experiment, dat misschien heel aardig zou zijn geweest als korte film, maar niet met de duur van 90 (lange) minuten. De film is onevenwichtig, met als constante het overdreven kleurgebruik, de sepiastand, het muziekdeuntje, en de zweverige sfeer. Het lukt niet om met de personages mee te leven, ze zijn te vlak, te vaag, te onvoorspelbaar.

Een scene wekte wel mijn interesse, dat is op het moment dat Véronique op de foto de gelijkenis ziet met Weronika. Ik neem aan dat ze dan de dood van Weronika ervaart en intens verdrietig wordt. Een mooi moment dat wat mij betreft knap de nek om wordt gedraaid door de tegenspeler, die daarin een mooie gelegenheid ziet om even over Véronique heen te walsen. The end.

2 dunne sterretjes voor deze film.

Voor mij was dit een eerste kennismaking met het verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Ik sluit me aan bij wat hier al gezegd is (mist wat spanning, beetje saai en langdradig). Dat geldt tenminste voor de versie van 80 minuten, want dat is wat ik zag. Daarmee is wel al het negatieve gezegd over deze film, de opbouw is traag maar verder prima, en het verhaal wordt best goed gebracht. Vooral de scènes met Mr. Hyde zijn goed gefilmd en de (horror)sfeer in de nachtelijke scenes komt ook prima over.

Interessant om een keer gezien te hebben. Ruim 2,5*

Snap de hoge waardering en de reputatie van de film ook niet echt. Op zich zitten er twee fraaie scenes in de film, en natuurlijk was het historisch gezien op dat moment stoer (gedurfd kan ik het niet noemen) om een komische film over de atoombom te maken, maar die typisch Britse humor... daar moet je van houden. En laat ik nou geen fan zijn van Monty Python, dan houdt het dus snel op. Ik kon het daarom alleen waarderen in die twee scenes waar de overdreven humor een kleinere rol speelt, namelijk de explosies en de scene in die grote vergaderzaal. Als je op zoek moet gaan naar wat goed is, en explosies een van die twee scenes is, dan mankeert er toch wel het een en ander aan de film als je het mij vraagt.

Ik verwachtte een kwalitatief hoogwaardige film, maar ik had mijn verwachtingen beter kunnen temperen en erin gaan met verwachtingen zoals bij een slapstick-film, daar komt deze wel het meeste in de buurt. Alleen Monty Python-humor is echt niet mijn ding, en dan wordt deze film wel vermoeiend. 2*.

Goedkope film met wat middeleeuwse veldslagen e.d. Verder een flinterdun en doorsnee verhaal wat maar niet boeiend, interessant of meeslepend wil worden, de regie onderneemt geen enkele poging om de film op ook maar een beetje boeiende wijze te brengen. De CGI-effecten, en dan vooral die in de grot, zien er erg goedkoop uit, de talloze CGI-achtergronden zijn wel iets beter uitgewerkt. Budget is duidelijk aan CGI opgemaakt, een script vond men kennelijk onbelangrijk.

Lijkt me beledigend voor Bram Stoker om hem in de credits als schrijver van deze film te noemen, het is dat hij al honderd jaar dood is anders hadden de makers dat van hem vast niet mogen doen. Zijn naam en die van Dracula worden misbruikt, puur als lokkertje voor het publiek. Dat zegt eigenlijk al genoeg over de kwaliteit van deze film.

Van deze regisseur hoef ik geen films meer te zien. Slecht. 1*