Opinions

Mja. Het begint wel erg veel op een surrogaat Bond te lijken.

Maar als ik hem dan even vergelijk met Spectre; alles wat deze dan mist aan sfeer maakt het wel goed in actie die bij Bond veel minder is.

Maar beide niet helemaal geslaagd.

Deze film. .

Het gaat nergens over, maar oh wat vermakelijk uitgewerkt.
Aanvankelijk vond ik de CGI wel erg zuigen, maar dat wordt later nog enigszins goedgemaakt.
Groot pluspunt is dat ze zowaar fatsoenlijke acteurs hebben ingehuurd wat niet echt heel gebruikelijk is voor dit soort films. Het drama gedeelte wordt op die manier toch wel een toegevoegde waarde.

Het einde was helaas wel wat knullig. . Ik ken het boek verder niet, maar ik mag toch hopen dat ze daarin wachten tot ze echt niet meer kunnen overleven of zoiets in plaats van meteen als de benzine op is elkaar een kogel door de kop jagen. .Volslagen achterlijk m.i.

Prima film met natuurlijk een geweldige cast. Prachtig stukje als ze eindelijk verlof krijgen, meteen het hele eiland op z'n kop zetten en de haven uit gekickt worden

Sjonge, wat is deze film door weinig mensen gezien. Jammer.

Eén van de beste Spike Lee films in zijn typische, bijzondere stijl. Ditmaal over het leven van een jazz-tompetist, zijn band en zijn vriend die hem alleen maar in de problemen helpt.

Geweldige soundtrack!

In het begin dacht ik dat dit echt niet mijn ding zou worden, vond het hele kunstwereldje plus inwoners wat te karikaturaal neergezet. Daarna (na een half uur of zo) wordt de film eigenlijk alleen maar beter. De snelle vertelstijl en de toch best wel goed getroffen sfeer die je onder de huid gaat zitten werkten goed.

Het was niet allemaal top. Paar grote minpunten (die vreemd genoeg hierboven een paar keer als positief ervaren worden): De jonge Modigliani die soms verschijnt als geweten (irritant!) en vooral de idioot die verzonnen heeft om opeens moderne (slechte) new-age achtige muziek onder een cruciale scene te zetten . Waanzin.

Maar goed, toch wel zeker een bevredigende film.

Wel aardig.

Helaas is Piaf wat mij betreft, ondanks haar uiteraard briljante stem, niet echt een heel innemend of boeiend persoon. Dan kan Cotillard haar nog zo geweldig neerzetten, het blijft allemaal een beetje afstandelijk aapjes kijken, een soort imitatieshow.

Alle onhandige tijdsprongetjes hielpen ook al niet echt.

. Wonderlijke types.

Toch grappig dat als je het bovenstaande verhaal leest je geen idee hebt dat je naar een komische en zelfs min of meer romantische docu gaat kijken.

Je kan eigenlijk niet anders dan geschokt zijn door de feiten in deze docu. Veel ervan wist ik al, maar het blijft een ongelooflijk verhaal.

Ik begrijp dat een opzet zoals Michael Moore dat doet meer mensen zal interesseren, maar eigenlijk zou dit de docu moeten zijn die iedereen te zien had moeten krijgen toen ze naar Fahrenheit 9/11 gingen.

De docu handelt niet zozeer over Bush persoonlijk, maar over de neo-cons om hem heen en hun grote geschiedenis van plannetjes, misleidingen en simpelweg criminele feiten.

Zal ooit wel op TV te zien zijn en is absoluut verplichte kost voor iedereen die ook maar een beetje wat wil weten van buitenlandse politiek.

Het is dat het niet echt een film is, maar meer een puur journalistieke docu, dus laat ik het maar bij 4 sterren houden.

Op zich wel vermakelijk, maar ik mag toch echt hopen dat de makers hier geen serieuze maatschappijkritiek mee willen bedoelen want dan is het wel echt hilarisch simplistisch.

En ik ben er nogal bang voor.

Prima film, zit goed in elkaar en Pitt is weer prima.

Vond het ook wel interessant om te zien in vergelijking met ons voetbalcompetitiesysteem. Zoals Pitt zegt: 'it's an unfair game'

Het is eigenlijk raar dat miljarden mensen competities nog serieus nemen waarin tegenstanders in diezelfde competitie je spelers kunnen wegkopen en veel meer geld hebben. Heeft eigenlijk geen ruk meer met sport te maken.

Hoe ze dat volgens dat wiskundige systeem ietwat willen counteren is in beginsel erg interessant, maar wordt helaas maar érg summier uitgelegd.

Had wel iets meer willen zien hoe die specifieke attributen van spelers een 'geheel groter dan de som der delen' creëerden. Het wordt dan wellicht iets teveel een nerdfilm , maar is toch een belangrijk onderdeel van het verhaal lijkt me.

Dat uiteindelijk de rijke Red Sox met de titel gaan strijken, zogenaamd onder Bean's systeem, zegt wel genoeg dat geld toch nog steeds uitermate belangrijk blijkt.

Mwa, vond het wat te oppervlakkig en teveel facetten uit andere films combinerend om echt wat te doen. Belangrijkste troef van de film is de uitstekende hoofdrolspeler, maar het verhaaltje is nogal leeg en met name het immigratieverhaal lijkt er nogal met de haren bijgetrokken.

Mwa, wel aardig, die traagheid die door veel mensen wordt opgeworpen ben ik het maar ten dele mee eens trouwens.

Wanneer ze eenmaal met z'n 2en zijn gaat het verhaal opeens wel erg snel. Ik denk ook niet dat je teveel bij dit verhaal moet stilstaan, want er zitten nogal wat haken en ogen aan.

Uitwerking is dan wel weer aardig. Rockwell doet het gewoon erg goed, die computer is wel leuk (die droge smilie telkens is priceless) en de muziek van Mansell is .
Geregeld ook erg mooi geschoten.
Redelijk vermakelijk.

Ja, zeker een aardige film. Maar de status is wat mij persoonlijk betreft wat te overhyped.

Ik neem aan dat dat met name te maken heeft met dat het verhaal volstrekt tegen de gangbare filmconventies en cliches ingaat, met name in Amerika.

De rollen van Mahershala Ali en Janelle (hartjes!) bevielen me eigenlijk het meeste.

Toch wel weer een klein kunstwerkje, deze typische Wes Anderson.

Met name filmisch gezien is dit denk ik zelfs wel zijn beste, barst van creatieve vondsten en geinige kwikslagen.

Echter, zoals bijna alle Wes Anderson films is het allemaal wat te gemaakt quirky om echt aan je te binden. Het is meer wat afstandelijk giebelen om grappige personages en situaties.

Niet zozeer de acteerprestaties, maar het hele idee van deze film is gewoon belachelijk met als dieptepunt een videoclip-collage.

Idd een prima docu met een mooi verhaal. Eigenlijk een 'echte' waargebeurde versie van veel van die typisch Amerikaanse sportfilms.

Ook ik ben een groot liefhebber van LeBron, maar had verder totaal geen weet van dit hele verhaal.

Ietwat suffig filmpje. McAdams doet het wel leuk, maar de rest van de cast bestaat uit louter cliche vervelende figuren en het verhaal loopt niet bepaald over van inventiviteit.

Echt iets voor als je een paar uur volstrekt niets anders te doen hebt.

Niet het meest subtiele W.O. II drama/thriller met nogal heftige tegenstellingen die heel snel opkomen en weinig nuance. Zelfs Stewart lijkt niet helemaal op zn plek hier.

Wel een aardig einde op de berg .

Verder vooral interessant als tijdsbeeld. Vind het altijd wel opvallend dit soort films uit de beginjaren van de oorlog, inclusief concentratiekampen etc. Er was kennelijk over de hele wereld toch wel een behoorlijk begrip over wat er allemaal gaande was in die jaren vlak voor de oorlog.

Nee, dit doet het niet voor mij. Ik lees hier allerlei redenen waarom dit een meesterwerk is voor sommigen en ik kan me er wel wat bij voorstellen, ware het niet dat die aspecten mij persoonlijk weinig doen.

Vond het vooral een saaie film, waarin vooral de muziek en bepaalde beelden af en toe mooi waren (wat macmanus over dat zoomen zegt: daar ben ik het volledig mee eens en het interesseert mij ook vrij weinig dat het een groots cinematograaf is en het veelbejubeld is, wat heb ik daarmee te maken). Dit gaat dan alleen over dat gezoom, de rest van de beelden waren wel in orde.

De achterliggende gedachte in de film, die puurheid in kunst en de zucht naar jeugd is op zich wel interessant, maar de uitwerking bevalt me echt niet. Telkens die gelaatsuitdrukkingen van Bogarde en dat geobsedeerde gedoe met dat joch is me matig bevallen.

Erg aparte film ja, hypnotiserend bijna.
Al moet ik er bij zeggen dat de sterke losstaande scenes meer indruk maken dan het verhaal als geheel. Morton is geweldig evenals de muziekkeuze.

Paar geweldige scenes:

Vriendje pleegt zelfmoord, maar laat nog wel een cassettebandje voor zijn vriendinnetje achter met 'Music for you' er op

Het hakken van het vriendje in de badkuip onder de tonen van het vrolijke liedje 'i'm sticking with you'

Scene in de discotheek met echt snoei-snoeiharde dance-herrie, waarop mijn BBC-ondertiteling aangaf: Loud Trance Music Playing



Zo waren er wel meer mooie scenes, vooral waar Morvern weg zit te dromen, kijkend naar het landschap en luisterend naar de walkman. Maar zoals gezegd, het verhaal komt niet echt uit de verf.

Inderdaad erg aardig, inval in Vietnam onder valse voorwendselen zoals dat onlangs ook al in Irak gebeurd is, wat dat betreft herhaalt de geschiedenis zich idd.

Ellsberg is zo'n beetje de ultieme whistleblower die alles op het spel zet om de waarheid naar buiten te brengen.

Heh, het is me er eentje, die Aranofsky.

Redelijk waanzinnige film weer, waarmee hij zichzelf gelukkig wel weer wat herpakt na Noah.

Eerste helft is eigenlijk gewoon erg sterk, deed me meermaals aan Polanski in zn hoogtijdagen.

En dan niet alleen Rosemarys Baby maar ook Repulsion en Cul-de-sac

2de deel is niet echt mijn ding, veel te vergezocht gedoe met die metaforen en steeds maar doorstomende surrealiteit.

Het is best aardig gedaan als je na de 1ste helft goed in de film zit maar evengoed toch te vaak momenten dat je met je ogen zit te rollen.

Best mooi gemaakte film, alleen jammer dat ie nergens op slaat. En dan ook nog gebaseerd op waar gebeurde feiten...tuurlijk.

Ik vond the Sixth Sense al een onzinnig vergezocht verhaaltje en helaas zijn er steeds meer van dat soort films.

Best wel leuke (en vooral snelle film) met veel intrige, maar ik had toch wel het idee dat er behoorlijk wat plotgaten en onwaarschijnlijkheden in zaten. Of ik snap het gewoon niet

Ik bedoel Die Mafia-infiltrant keerde zich opeens tegen zijn baas en werd een soort good guy .

Maar al met al best vermakelijk, ben stiekem toch wel erg benieuwd naar de versie van Scorsese.

Vreselijk moeilijk om deze film te beoordelen. Ik verwachtte er niet veel van, maar mijn vooroordelen zijn enigszins rechtgezet. De film is namelijk verbluffend mooi gemaakt, echt een lust voor het oog. Helaas houd ook ik niet zo van de kitscherige, bombastische elementen. Vooral het eerste halfuur was mij te druk en chaotisch. Later komt er wat meer rust in het meer dramatische gedeelte van de film, wat wel prettig is. Iedereen vindt de bekende liedjes in de film zo 'leuk', maar dit concept viel bij mij persoonlijk niet zo in de smaak. Kwam een beetje dom over, hoewel ook ik de tango-versie van 'Roxanne' meesterlijk vond. Tja, het was natuurlijk wel erg origineel en gedurfd. 3,5 ster voorlopig..

Het begon allemaal wel lollig en het gegeven is eigenlijk wel bijzonder grappig. Ik moet sowieso al lachen als ik dat droge hoofd van Sellers weer eens zie in al zijn rollen.

Maar eenmaal in NY aangekomen blijkt dat ondanks de vrij korte speelduur de grap wel iets te simpel is om een hele speelfilm mee te vullen. Wat overblijft zijn soms geslaagde en regelmatig ook totaal niet geslaagde zijstraatjes en grapjes.

Haha. Die Fransen in de jaren '70.

Van die films waarvan je zeker weet dat die nu nooit meer gemaakt zouden kunnen worden.

Curieus verhaaltje dat helemaal niet zo geweldig is maar wel een geinig filosofisch experimentje met een topcast.

Geen idee overigens waarom die vrouwonvriendelijke toestanden noodzakelijk waren maar soit.

Cool filmpje. Prima actie, veel humor en erg prettige hoofdrolspelers. Je kan er moeilijk meer van verwachten. Heerlijke guilty pleasure .

Mij iets TE sentimenteel allemaal. Wel goede rol van Dreyfuss, maar niet meer dan aardig. Ook storend dat wanneer het verhaal naar enkele jaren later verschuift, niet alle verhaallijnen meegaan waardoor bepaalde dingen gewoon niet kloppen.

Absoluut fijn filmpje. Het hele 'wat als' Butterfly Effect-idee is natuurlijk niet voor het eerst op celluloid gezet, maar hier toch heel aardig uitgewerkt.

Met name omdat de film echt een stortvloed aan ideetjes, visuele vondsten en originele losstaande scenes kent waardoor je geboeid blijft kijken.

Ik denk niet dat je moet proberen om de hele rode draad kloppend te krijgen want dan kom je nogal bedrogen uit, vermoed ik.

Fijn typisch Europees, romantisch filmpje dat zeker uitnodigt tot herziening.

-edit- ook nog even een buiging voor de sublieme muziek! Niet zozeer de overbekende klassieke muziek als wel de gitaarmuziek.