Opinions

De propaganda wordt pas echt erg op het einde ( de preek van de priester), maar verder valt het wel mee.

Toch altijd wel apart om dit soort films te zien: van die films over families in W.O.II die ook in W.O.II zelf gemaakt zijn, m.a.w de makers hebben geen flauw idee hoe de oorlog verder zal verlopen danwel aflopen. Geeft altijd een wat raar gevoel. Deze film lijkt wat dat betreft en ook qua verhaal best veel op zo'n andere klassieker, Since You Went Away. Maar deze vond ik toch wat vermakelijker. Vooral omdat Garson en Pidgeon zo'n geweldig koppel vormen.

Pirma thriller, die qua verhaaluitwerking in feite nauwelijks iets toevoegt aan Sword of Gideon (die bovendien ook wat spannender was in mijn herinnering), maar wel een erg professioneel gemaakte film, wat je uiteraard kunt verwachten bij Spielberg.

Mijn hemel, de eerste 10 minuten trok ik al bijna niet, de zoetsappigheid werd me echt te veel.

Maar daarna toch wel (bij vlagen dan) aardig, met name Miss Piggy die helaas veel te weinig gebruikt werd. Zo richting de show en de show zelf werd het toch allemaal wel lollig en had ik zowaar wat heimwee naar die good old Muppets. was toch wel leuk vroeger.

Dat liedje dat een Oscar won is trouwens wel echt vre-se-lijk!

De manah-manah was wel weer heerlijk natuurlijk.

Nou, laat ik hier dan maar wat posten.

Dit is een prima film. Aangrijpend verhaal en uitmuntend gespeeld door Lange en Mueller-Stahl. Wel wat minder pollitiek geladen dan ik had verwacht van Costa-Gavras en sommige stukken in het script had ik liever anders gezien, maar desalniettemin zeer de moeite waard.

Die titel slaat trouwens nergens op.

Ik ben ook niet zo kapot van dit soort films, maar omdat ik Lane en Cusack erg graag mag toch maar een poging gewaagd.

Het bleek helaas toch een vrij standaard romcom, in de Meg Ryan/Hug Grant traditie met ook nog eens 1 van de meest lame eindes die ik ooit gezien heb (die roeiboot, die slager ) .

Maar enige gevatte dialogen en vooral de leukere acteurs dan in andere dergelijke films maken het nog wel enigszins genietbaar.

Geweldig; zo hoort een verhaal verteld te worden. 4 sterren.

Ik heb vooral problemen met het eerste gedeelte van de film (met Law) dat echt overkwam als van een onverdraaglijke leegheid.

Wanneer ze eenmaal gaat reizen wordt de film steeds beter. Vond de acteurs niet allemaal even goed gecast, vooral door de accenten die onnatuurlijk overkwamen. Wel prachtig gefilmd ( en een goddelijke auto!) .

Sjonge jonge, wat een ongelooflijk slechte film is dit. Ik had uiteraard geen meesterwerk verwacht, maar dit slaat echt alles. Zo'n ontzettend slecht script, zo'n afschuwelijk domme humor, je moet het zien om te geloven.

Gewoon een halve ster voor dit gedrocht.

Ja, dat kun je wel zeggen! Inderdaad een heel merkwaardig verhaal, en vele malen boeiender dan specifiek ingaan op zijn Nazi-daden wat mij betreft.

Echt. . Een aantal van de ergste Nazi-criminelen als Mengele en Barbie die gewoon doodleuk door de CIA zijn weggesluisd en ingehuurd om Zuid-Amerika rechts te houden en die vervolgens gewoon met cocainegeld een fascistisch Bolivia inclusief nazi-symbolen stichten.???

Wat de fuck is dat voor verhaal? Hoe kan het dat dit zo onbekend is?

Uiterst boeiende (en in mijn optiek ook terechte) aanklacht op het einde tegen de Westerse en niet-Westerse landen die hem gebruikten, terwijl als enige als 'monster' de rechtbank in moest.

My Super Annoying Ex-Girlfriend was een betere titel geweest. Na 5 minuten heb je al wel genoeg van het idee dat hij een superhero vriendin heeft en als ze dan ook nog eens een irritant personage blijkt is de lol er al helemaal wel af.

Je hebt ook telkens het idee dat Thurman denkt 'wat de fuck doe ik hier in vredesnaam, laat ik maar heel raar doen dan valt het misschien niet zo op'.

Dan nog zo'n matige actrice als Faris er naast en zo'n 'grappige' sidekick die alleen maar sexuele toespelingen maakt (een soort P.S. Hoffman, maar dan 10 keer minder leuk) en een gaapfilm is gegarandeerd.

Wel een leuk, hoewel nogal erg luchtige film. Probleem is echter dat de charisma en charme van Monroe vrijwel onmogelijk te vangen is en dit leidt tot een nogal ondankbare rol van Williams.

Je ziet haar toch als een soort typetje, maar de beste momenten in de film zijn toch die waarin wordt verbeeld hoe Marilyn werkelijk iedereen en op elke plek de omgeving verblijdt met haar enorme presence en aanwezigheid. Op die momenten probeer ik me toch telkens de echte Marilyn voor de geest te halen.

Buiten dat is het idee van de volstrekt tegenstrijdige karakters van elitaire Olivier en Marilyn wel erg lollig. heb wel zin om Prince and the Showgirl weer eens te herzien.