Opinions

Behoorlijk gedateerd, wat een beetje inherent is aan computer-sfi helaas.

Enkele scenes zijn erg sterk, waarin de Catch-22 aan bod komt dat de mens computers creëert om rationele en logische kijk op vraagstukken te geven, terwijl de maatschappij waar binnen die vraagstukken liggen totaal niet logisch is.

Dat hele gedoe met dat kind kon me eigenlijk gestolen worden.

Mooie misdaadfilm met geweldige scenes en acteerwerk en oog voor detail wat je tegenwoordig zo weinig ziet. Het plot zit me net als in Infernal Affairs nog steeds niet helemaal lekker, maar dat mag de pret niet drukken. De uitwerking mag er verder zeker zijn.

Ik snap alleen niet wat iedereen zo sterk vond aan Nicholson. Duidelijk het grootste minpunt aan de film. Briljant acteur natuurlijk, maar in deze rol mag hij eigenlijk niet gecast worden. Je zit gewoon naar een Nicholson te kijken in zijn extravagante rollen uit Batman of Witches of Eastwick. Paste helemaal niet in deze film.

Ironisch genoeg is het theater niet alleen maar het leidend voorwerp van de film. Ook de film zelf is nogal theatraal.

Wanneer de acteurs geen repetities staan te houden of een opvoering doen, zijn ze wel 'achter de schermen' met elkaar dialogen aan het opratelen.

Daar moest ik aanvankelijk nogal inkomen. Pas geleidelijk aan, wanneer het 'belangrijke' stuk wordt geoefend en opgevoerd, met alles er omheen, verweven o.a. met de schuilende hoofdproducent, begon ik pas in de film te geraken.

Het is op z'n minst een bijzondere film, dat wel.

Ach ja, best aardig tragikomisch drama, maar al die lof die de film krijgt gaat me wat te ver. Zo bijzonder vind ik het allemaal niet.
Met name het eerste uur kent maar weinig hoogtepunten.

Wanneer Matt met dochters en vriendje richting de verblijfplaats van die makelaar gaat begint de film gelukkig wat op te leven.
Maar verder niet iets wat echt indruk maakt.

Toch niet helemaal geweldig dit. Ik kijk bijna nooit horrorfilms, maar zelfs voor mij was dit verhaaltje nog redelijk cliche. Voeg daarbij vrij matig acteerwerk en dan weet je het wel.

Echter heeft deze film toch wel een goede (lees spannende) uitwerking. Ik vermoed dat het feit dat ik vrij regelmatig een lichte hartverzakking kreeg meer ligt aan dat ik een mietje ben bij dit soort films, dan dat het echt een goede film is maar toch. Ik wil jullie nog wel eens zien bij deze film .

Wat wel erg raar was: wat was nou precies het probleem met dat ene meisje? Ze had die ander niet expres vermoord, maar kreeg daar wel de schuld van, wat een beetje vreemd was...

Nou, kleine 3 sterren dan maar. Dit soort films zullen nooit echt mijn films worden vermoed ik.

Film door omstandigheden twee keer kort na elkaar gezien.

Eerste keer vond ik hem gewoon grappig. Tweede keer vielen me een hoop details op waar je nogal snel overheen kijkt, knap gedaan.

Op de één of andere manier kunnen dit soort films weinig bij me fout doen. Mensen die een verheffend volwassen of diepgaand verhaal verwachten begrijp ik bij voorbaat al niet. Dit is allemaal over the top gedoe met de nodige kwinkslagen waarbij het einde vooraf al volstrekt duidelijk is natuurlijk. Althans, qua verhaallijn.

Minions roeleren zwaar. Buitengewoon geinige schepseltjes. Ok, soms is het er wel erg veel effectbejag bij hun acties (karaoke gedoe enzo), maar goed, over het algemeen grappig.

Carrell doet het ook erg leuk en de film vliegt eigenlijk voorbij.

Grappigste scene was met stip de inparkeerscene aan het begin. Eerst rustig er in zetten en dan steeds lomper voor en achter auto's wegknallen. . Zo droog en gefrustreerd.

Daarnaast ook een erg leuke, originele en catchy titelsong van Pharell. .

Toch wel een behoorlijk slap aftreksel van de eerste.

Er zitten best een paar geinige scenes in, maar het is wel behoorlijk inspiratieloos allemaal en is wel erg overduidelijk een melkkoe.

De minions die in het vorige deel kennelijk goed in de smaak vielen worden hier ad random gepresenteerd in allerlei flauwe grappen en grollen.

Lijkt me niet moeilijk te raden dat die Minions dus een eigen spin-off krijgen en dat commercieel uitgemolken zal worden in de nodige straight-to-video delen.

Humor staat me meestal niet zo aan bij dit soort westerns.

Maar moet zeggen dat het hier niet heel vervelend is.

Met Dietrich heb ik ook nooit zoveel maar good old Steart is weer goed als altijd en het verhaaltje is uiterst vermakelijk.

Hm..tja, had vooraf werkelijk geen idee wat te verwachten, maar het was dus een inktzwarte film.

Je wordt er bepaald niet vrolijk van.

Tony Kaye bevestigt hier wel een beetje zijn imago van bepaald niet al te subtiele filmer.

Dat werkt aan de ene kant wel goed met recht voor zn raap niet ingehouden scenes. Aan de andere kant neigt het af en toe wel heel erg naar een soort overdreven effectbejag.

Helaas vlogen mijn emoties bij het kijken van de film de hele tijd tussen die twee uitersten, waardoor het maar half werkte. Alsof Kaye iets teveel doorsloeg in zn opstapeling van zwartgalligheid.

Deed af en toe een beetje denken aan Half Nelson maar die was wel een stuk sfeervoller.

Na Reprise (2006) alweer zo'n mooi Noors drama. Ik moet die jongens toch wat beter in de gaten houden.

Mooi ingehouden weergegeven met een prima onderhuidse spanning en mooie fotografie en muziek. Probleem is echter, wat hier door enkele anderen al is aangegeven, dat de film naar het einde toe wel een beetje uit de bocht vliegt.

Juist omdat de film aanvankelijk zo integer en realistisch/sober is opgezet komt dat later een beetje onbeholpen over.

Inderdaad een erg fijne misdaadfilm met een typisch sfeertje en Ventura wiens rol hem op het lijf lijkt geschreven.

De film doet een beetje denken aan bijvoorbeeld The Asphalt Jungle maar ook aan een film als Heat door de vrij sobere en gedetailleerde uitwerking.

Visueel is het allemaal buiten de lokaties niet al te bijzonder, maar het verhaal zit zo vol dat je er een heel seizoen van een politieserie mee zou kunnen vullen.

Tragisch genoeg is het allemaal een beetje bekend niieuws wat we hier zien, maar de ervaringen uit eerste hand van Steidle zijn natuurlijk indrukwekkend.

Toch zit de structuur van de docu niet helemaal geweldig in elkaar. Ik neem aan dat dit komt doordat het is ingekort voor de televisie of zo...

Toen de optiteling startte en ik die drie absolute topnamen zag dacht ik wel even van 'huh, hoe kan het dat ik deze film niet ken?'

Maar uiteindelijk blijkt dat het dan ook niet bepaald een hoogvlieger is. Een redelijk rechttoe rechtaan verhaaltje over de opstand in old USA. Komedie als genre had ik deze film overigens ook al niet gegeven.

Olivier, tenslotte, steelt zoals gebruikelijk (met het nodige geschmier) de show.

Je moet er van houden denk ik. Persoonlijk ben ik niet echt een liefhebber van dit soort onzinnige slachtwerk. Het is allemaal wel aardig gemaakt, maar het doet me helemaal niks. Onnozel script ook.

Pluspunt was de uitstekende soundtrack.

Ik ben het helemaal eens met poko hierboven. Gewoon een prettig uitziende en vermakelijke roadmovie. Dat het om Che Guevera gaat is verder niet echt belangrijk, het had net zo goed iemand anders kunnen zijn.

Dat dit eigenlijk niet de bedoeling is lijkt de regisseur zich ook te beseffen en hij besluit er wat ideologische inspiratie van Guevara in te verwerken die er af en toe wel met de haren bijgesleept lijkt. Nogal simplistisch, maar als je daar niet op let en de film niet al te serieus neemt valt er genoeg te genieten.

Tegenvallend. Bepaald geen vooruitgang ten opzichte van Cohens vorige films.

Veel teveel infantiele Scary Movie achtige humor, Larry Charles onwaardig.

Mag allemaal wel een stuk scherper.

Leukste scene was die speech aan het einde in Amerika van 'waarom nemen jullie geen dictator? kun je ook 90% rijkdom bij 1% van de mensen zetten, rommelen met de verkiezingen, 1 ras on de gevangenis gooien, buitenlandse gevangenen martelen etc. hahahah , touché

Inderdaad niet best, maar met name het IMDB gemiddelde verrast me een beetje. De film doet namelijk niet echt onder voor de talloze andere romcoms die er jaarlijks uitkomen.

Grant zorgt nog wel voor een droog momentje hier en daar.

Ook Elliott en Steenburgen zijn fijne acteurs.

Ik vond het toch wel één van de betere Bond-films van de laatste jaren. Lekker overdreven met natuurlijk allerlei plotholes, maar dat maakt niet uit want het is Bond .
De actie is ook stukken beter dan in de vorige films, maar Halle Berry's personage vond ik buiten haar uiterlijk niet echt interessant. Ik zou 'm 3,5 ster geven ware 't niet dat die belachelijke onzichtbare auto er in zit. Echt heel vervelend en het had de film zomaar kunnen nekken. 3 sterren dus

Als groot Diego fan is er hier op zich niet al te veel wat je te weten komt dat je niet allang wist, maar de geweldige beelden vooral van het begin van de carriere maken veel goed.

Ondanks zijn megatalent is de wat onzekere en naieve Diego gedoemd om onder te gaan in het circus van beroemdheid, iets wat je eigenlijk al aan had kunnen zien komen.

Het maakt dit verhaal daarom een soort van archetypisch Shakespeare of myhisch verhaal.

Wat ik alleen niet begrijp is waarom alles zo snel eindigt. Vanaf 1991 vliegen we opeens naar 2014 en daarna het einde. Waarom? Er was nog meer dan genoeg te vertellen over enkele tussenjaren.

Inderdaad. Het is nogal een niets-aan-de-hand film (en nee ook niet dat wat onuitgesproken is), die het met name moet hebben van de voortkabbelende sfeer.

Niet genoeg om mij enorm te boeien in ieder geval.

Ja, vrij beroerd, dit. De absurd bedoelde humor werkt echt voor geen meter. Waar is Will Ferrell als je hem nodig hebt?

Heel kleine, miniscule 2 sterretjes.

Ja, onvermijdelijk trek je toch de vergelijking met die bioscoopknaller Bohemian Rhapsody en dan is dit onbekende ding eigenlijk wel leuker.

Niet dat het per se een betere film is, of dat ze betere muziek maken (ook met Motley Crue had ik altijd erg weinig, veel te gelikt), maar ze zijn in ieder geval filmisch natuurlijk veel leuker dan die saaie Queen ventjes.

Dat meen je toch niet? Wat is in vredesnaam het verschil met eender welke moralistische Hollywood-comedy op dat vlak?

Verder niet zo erg hoor, er hoeft van mij geen diepe laag in te zitten, maar waarom deze film nu zoveel beter is dan de standaardkomedie ontgaat me compleet.

Gewoon een niet zo heel origineel verhaaltje met een paar aardige scenes en geintjes, meer niet.

'Mooi in beeld gebracht' of 'mooi geschoten' heb ik al helemaal niet gezien.

-edit- en leuke dame die Janaa.

Maplethorpe zelf is in de hele film niet te zien (of heel eventjes, dat weet ik niet meer) maar het is in ieder geval wel een beetje the people vs. de museumconservator. Het draait vooral om hem omdat hij het gewaagde werk aandurft en eigenlijk een precedent wil scheppen voor het feit dat zelfs dit soort aanstootgevende foto's kunst kunnen zijn. Je bent al snel geneigd te denken: ach die Amerikanen willen alles censureren maar we hebben het hier wel over foto's van dildo's in anussen en dat soort toestanden die gepresenteerd worden.

Nah, een kleine 3 sterren dan maar, eigenlijk volledig te danken aan de prima cast die echt goed werk aflevert.

Marsan is natuurlijk altijd goed met die geweldige kop van hem, maar ook Gemma Arterton is ook een heerlijke actrice in elk opzicht, speelt zeer overtuigend.

Helaas is dit een film die eigenlijk staat of valt met het script en dat is op zn zachtst gezegd nogal ongeloofwaardig.

Eigenlijk gaat het nergens over hoe het verhaal in elkaar zit.

Haha, aanvankelijk dacht ik bij de eerste 10 minuten van oei, dit wordt echt niks.

James Franco in zn overdreven hoofdrol irriteerde me al meteen zo enorm dat ik me niet kon voorstellen dat ik de film nog zou kunnen waarderen.

Gelukkig verdween dat gevoel geleidelijk waardoor ik een beetje in het verhaal kon komen.

Dan neemt plaatsvervangende schaamte nogal de overhand in het hele productie gedeelte maar uiteindelijk ga je toch voor de bijl als fan van die enorme mafkees.

Een beetje op de manier waarop die gasten van Troll 2 en bvb Anvil: The Story of Anvil (2008) dat ook doen.

Toch wel een vermakelijk filmpje uiteindelijk.

Leuk, maar iets minder leuk dan ik had gehoopt.

De nodige grootheden uit die tijd als Nile, Jellybean en de onvermijdelijke Nicky Siano zijn altijd boeiend maar de docu is iets teveel gelardeerd met de (wellicht begrijpelijke) New Yorkse gayscene van die tijd en dat boeit me wat minder dan de daadwerkelijke muziek. Had iets meer van dat laatste willen zien eigenlijk.

Oh ja en don't forget kids: House is Disco's revenge!

Wist er vooraf eigenlijk niet zoveel van en zonder enig idee wat te verwachten de film ingegaan.

Beetje een raar idee, maar best geinig uitgewerkt, met name richting het einde. Het verhaal kent nogal wat originele vondsten die de film eigenlijk maken tot wat het is.

Maar de hele hosanna-stemming over de film, zoals op IMDB, begrijp ik niet helemaal. Wellicht omdat het niet helemaal mijn genre is of zo. Maar toch een leuk filmpje.

De plotbeschrijving hier klinkt wel erg academisch voor zo'n filmpje, .

Maar goed, idd Rear Window anno 2007. Best wel geinig, maar wel heel erg op jongeren gericht.

Kleine 3 sterren dan maar.