Opinions

Zeven regisseurs hebben besloten om dit Zuidelijke land te verfilmen. Alles bij elkaar levert het een aangenaam pakketje op maar door het gebrek aan overeenkomsten zitten we opgescheept met een week aan doorsnee materiaal.

1. Een Amerikaanse jongen is op vakantie (tenminste zo lijkt het) en probeert enkele meiden te versieren. De laatste blijkt eigenlijk een man te zijn en die neemt dan ook een taxi terug naar huis.
2. Een filmregisseur lijkt bekend te zijn in het land en heeft ook vrienden waaronder een neger die trompet speelt.
3. Een zangeres wil haar passie najagen maar wordt opgehouden door haar huidige geliefde.
4. Een vreemdeling observeert zijn omgeving en staat steeds stil. Hij kijkt naar mensen die alleen zijn en die even later vergezelt worden door hun partner.
5. Een meisje kust met hetzelfde geslacht en ondergaat even ondergaat daarna een ritueel in het water.
6. Een vrouw is druk bezig met haar kookkunsten, de stroom valt uit en haar dochter vetrekt.
7. Er worden voorbereidingen getroffen voor een traditioneel feest.

Gaspar Noé viel het meeste op met zijn uitgekiende shots en de rust die erin zat. Verder is het een aangename verzameling met veel zon maar weinig noemenswaardige ideeën. Het bleef allemaal vrij middelmatig.

Tja, de hele fundering bestaat uit een samenstelling van clichés, overdreven situaties, voorspelbare momenten en de toegevoegde waarde binnen dit genre is gewoon ver te zoeken. Echt rampzalig of beschamend wil ik het niet noemen. Daarvoor is het te onderhoudend en weet het op sommige vlakken prima naar voren te komen. Acteurs zijn misschien verkeerd gecast maar eigenlijk doen zij niet veel verkeerd. De spanning is ver te zoeken, maar in deze simpele wegkijker kun je toch genieten van een aantal brute afslachtingen.

Best een prima filmpje. Maar niets bijzonders eigenlijk, er wordt een carrière weergegeven inclusief tegenslagen, van iemand uit de muziekbusiness.

Eminem acteert best redelijk voor een rapper.

Zoals vaker bij dit soort films is er drama maar ook geluk. En komt er een vriendinnetje bij het spel, als een soort supporter. Zijn moeder kan amper rondkomen, en Eminem probeert het allemaal in toom te houden. Eerst lijkt hij op een kneus van het kamp, maar dan krijgt hij steeds meer belangstelling van het publiek. Niets verassends eigenlijk.

Het kijkt allemaal lekker weg, de tijd ging redelijk snel en ik had het einde niet echt zien aankomen. Toen het nummer 'Lose yourself' ging draaien was ik automatisch op zoek naar een soort climax of enigszins een nieuwe wending, maar het hield opeens op. Ik vind deze film dan ook niet heel erg geschikt als een biografie van Eminem, maar waarschijnlijk was dat ook een beetje overbodig geweest omdat er dan nog 87 andere battles aan bod kwamen.

Aardig, maar nothing special.

Van een animatie verwacht ik automatisch wat meer omdat je werkelijk alle registers open kan trekken en als regisseur hoef je je nergens voor te beperken. Als dan blijkt dat er niet veel geks aan te treffen is blijf ik teleurgesteld achter en vind ik het hele zooitje maar een beetje nietszeggend. Leuk vormgegeven, maar inhoudelijk stelt het bizar weinig voor en met behulp van een groep stereotype personages en voorspelbare patronen wordt hier een vrij clichématig avontuur neergezet. Jammer.

Leuk filmpje. De eerste van monsieur Godard zie ik nu, ik zie weinig Franse films maar deze uit 1960 draaide toevallig. Vreemd monteerwerk wel, zie er weinig positiefs in. Juist de langere scenes in het begin van de film vond ik indrukwekkender omdat het gewoon lastiger is om dat goed uit te voeren voor de acteurs. Bemondo en Seberg, vind ik wel een leuk koppeltje. Ik had wel iets meer van de 'misdaad' verwacht, blijft een beetje beperkt. Belmondo moet zwarte longen hebben gehad na de opnames, sjeezes wat rookt hij hier veel weg. Verder vind ik zwart/wit films altijd wat meer sfeer hebben dus dat geld hier ook. Prima.

Ik had me schrap gezet voor iets heftigs. Nou gaat het hier ook niet bepaald zacht aan toe maar het kwam meer op me over van ''kijk eens hoe wreed we zijn''. Het enige waar À l'intérieur zijn kracht moet halen zijn de niet-alledaagse kills met een schaar of een naald. Dat de woman in black haar baby heeft verloren, helemaal ontspoord is en het terug wil pakken van het hoofdpersonage kan ik nog best begrijpen. Lekker doorgedraaid en niet meer voor reden vatbaar. Uitwerking me echter behoorlijk tegen en op een gegeven moment zie je het allemaal wel aankomen. Bij Braindead is het in ieder geval nog grappig maar hier begon het vervelend te worden.
Details waren ook niet geheel naar mijn smaak:
- Met een mes in iemands buik steken terwijl ze slaapt (zou je haar niet op z'n minst vastbinden?).
- Sarah lag met haar hoofd tegen de deur aan dus toen haar moeder thuiskwam had ze dat makkelijk kunnen horen. Was het niet het thuiskomen, was het wel haar stem (ze vroeg aan Jean-Pearre wat die onbekende dame in haar huis deed en waar haar dochter was). Toch besluit ze om een pin in haar nek te steken.
- Wanneer de agenten haar verplaatst hebben naar de slaapkamer en ze weer bezoek krijgt van de vrouw laat ze zomaar het pistool liggen. Ze gebruikt liever hetzelfde ligubere wapen als haar tegenstander en is merkwaardig wèl creatief genoeg om een uitschuifbare buis aan een keukenmes te monteren.
- De agent heeft een verdachte in zijn auto zitten die wellicht met molotov cocktails had gegooid. Omdat hij hem niet wil laten ontsnappen bind hij hem aan zichzelf vast en geeft hij hem een wapen. Vervolgens lopen ze te klungelen door heel het huis, op zoek naar de lichtschakelaar. Dit is een wel erg vreemd protocol.
- Verschillende malen een sigaret aansteken. Ietwat overdreven 'cool' en het paste er niet echt tussen.


Tegenvaller dus.

Er worden vier kinderen gemaakt en vervolgens begint de moeder zich aan te stellen en een flink portie te janken. Het ongelukje op de trap, de vakantie naar Marokko, een bezoek aan de psychiater, pizza's laten halen door Pinget terwijl ze al verwend wordt... steeds liet ze zich leiden door emoties. Dat lag puur aan haarzelf en ik vond het dan ook irritant. Het einde is weer zo'n poging om shockerend uit de hoek te komen en doordat we enkel het huis op een afstandje zagen weten we niet precies wat er is gebeurd maar dat boeide me eerlijk gezegd ook vrij weinig. Zodra het beeld zwart werd pakte ik direct mijn biezen. Leeg, sloom en frustrerend.

Iets te eenvoudig en ik heb eigenlijk nauwelijks kunnen lachen. Het is allemaal vrij doorzichtig en op een gegeven moment begon al dat klunzige gedoe op mijn zenuwen te werken. Vrijwel iedereen doet gek en dat is een beetje overdreven. Je ziet ook dat niet alles evenveel aandacht heeft gekregen (als er bijvoorbeeld drie mannen op een stoel zijn vastgebonden zie je dat die touwen gewoon losjes om hun heen hangen). Ik denk dat ze veel plezier hebben gehad op de set, maar ikzelf vond ik het helaas te nep.

Subtiel, zeker niet standaard.

Ik hou wel van die Franse filmstijl. Er wordt een keer niet continu geswitched tussen medium shot, close-up en allerlei fratsen. Je wordt gewoon in de situatie gegooid en daar moet je het maar mee doen. Naar mijn weten is er ook geen muziek gebruikt en dat zorgt merkwaardig genoeg voor een erg dramatisch effect.

De cast vond ik ijzersterk, er waren soms hele lange shots maar toch leek het erop alsof er gefilmd werd met een verborgen camera, de personages zaten diep in hun rol.

Het mag dan over zomaar een tiener gaan die wat problemen heeft, maar dit is toch een unieke kijkervaring.

Goed.