Opinions

Vrij unieke film, dit. Moeilijk te vergelijken met andere films die ik al zag. Het behandelt bekende thema's rond geloof, spiritualiteit en reserructie, maar niet op de bekende wijze. Gewoonlijk hou ik niet al te veel van films die een religie bevestigen, maar dit is een uitzondering. Nog uitzonderlijker is dat Ordet mij op spirituele wijze wist te raken, terwijl ik al vaker beweerd heb niet bepaald een spiritueel mens te zijn. En dat van een door en door christelijke film.

Ordet lijkt van een andere wereld te komen. Er zitten geen special effects in en het verhaal speelt zich gewoon op Aarde af, in Denemarken nota bene, maar toch voelt het meer fantasie-achtig aan dan de complete Lord-of-the-Ringstrilogie, alle Star-Wars-episodes en Avatar bij elkaar. Geen geringe prestatie. De kracht zit hem in het lome tempo, de kalme soundtrack en bovenal de zacht glijdende camerabewegingen en bovenal de speciale belichting. Sterke zwart-wit-contrasten zijn altijd een belangrijk geweest voor mooie, kleurloze cinematografie, maar meestal betekend dit veel zwart en weinig wit. Dreyer had kennelijk andere plannen en gebruikt het licht zo dat je bijna van witte schaduwen kan spreken. Het ziet er schitterend en buitenaards uit. Opmerkelijk dat dit uit hetzelfde jaar komt als The Night of the Hunter. Kennelijk was 1955 het meest geschikte moment om met compleet unieke cinematografische staaltjes aan te komen zetten.

De visuele verwondering is ook nog eens perfect aangesloten bij de inhoud van de film. Dreyer is vrij uniek in Christelijke cinema door zijn weinig dogmatiserende houding ten opzichte van de religie. Natuurlijk is bekering een belangrijk onderdeel van zijn vertelling, maar tegelijkertijd is Dreyer dan niet zo iemand die van ongelovigen meteen schurken maakt. Zoals hij Inger in de film al laat zeggen draait een oordeel van een persoon meer om een goed hart dan om goed geloof. Best verfrissend in dit genre eigenlijk, zelfs al klinkt het als een tegeltjeswijsheid. Het zorgt ervoor dat we ook een band kunnen opbouwen met ongelovigen als Mikkel, die wat mij betrefd na Inger het meest sympathieke karakter was.

En dan is er de wederopstanding zelf. Het is één van de beste staaltjes cinema die ik ken. Waarschijnlijk door de opbouw van de hele film. Ik moest er eventjes inkomen, maar Ordet bekruipt je heel langzaam en stoomt je uiteindelijk klaar voor dat ene moment waarop je ademloos kijkt naar Inger die weer tot leven komt. Het meest opvallende is nog wel de simpelheid van de aanpak. Christelijke Hollywoodfilms kondigen mirakels altijd luid aan. Dreyer gebruikt niet alleen geen special effects, hij gebruikt nauwelijks geluid. Hierdoor komt het allemaal niet alleen realistischer, maar ook oprechter over, alsof er werkelijk een wonder opgenomen is door de regisseur. Het eindresultaat is wellicht de meest emotionele en sterke omhelzing uit de filmgeschiedenis. Dit moment is zo krachtig dat ik het Criterion bijna vergeef dat ze een afbeelding ervan gebruikte als voorkant van hun dvd-hoes, waarmee ze een gigantische spoiler op de cover plaatste.

Uiteraard zou dit gewoon 5 sterren moeten krijgen, of toch op zijn minst 4,5? Nou, net niet. Er zit mij iets dwars. De hele persoon van Johannes zit mij niet lekker. Hij is een interessant personage door het grootste deel van de film en zeker aan het begin het meest in het oog springende element. Maar wat in vredesnaam wilde Dreyer met hem berijken? Wil Dreyer zeggen dat de gekheid van Johannes dichter bij God ligt dan enige geloofsuiting van de andere personages? Moeten wij als kijker ons net als de overige karakters ons schuldig voelen omdat wij zijn in waanzin niet Goddelijkheid herkende? Sorry, maar ik slik dat niet. Laten we wel wezen, als wij in het echt iemand tegen zouden komen die zich zo gedroeg als Johannes zouden we hem zeker gek noemen, en terecht. Daarom vind ik hem niet geschikt als Jezusfiguur in Ordet. Het komt op mij een beetje over alsof je Harry Powell uit The Night of the Hunter op het einde ook tot de ware God zou verklaren. Ik vraag me af waarom Dreyer een waanzinnige tot Jezusfiguur maakt, zeker omdat dit duidelijk geen anti-christelijke film is.

Hopelijk snap ik gewoon de symboliek hier niet. Dat is zelfs zeer waarschijnlijk. Het verpest echter nog altijd een potentiële megascore. Nu krijgt Ordet van mij 4 sterren. Dat is net zoveel als The Passion of Joan of Arc, maar laat dat je niet voor de gek houden, ik vind Ordet veel fascinerender dan Dreyers doorbraakfilm en ik verkies hem er sterk boven.

Ijzersterke film van Robert Redford. Ik vind Redford als acteur al enigzins ondergewaardeert (al hoort hij niet tot de absolute top), maar als regisseur verdient hij ook een stevigere reputatie. Dit familiedrama van zijn hand is, hoewel ik een goede film verwachtte, verrassend genoeg een van de films die als beste uit de bus kwam van mijn recente pogingen om zoveel mogelijk films die de Oscar voor Beste Film wonnen te zien.

De film is zeer aangrijpend en ook altijd geloofwaardig. Ik had gedacht dat de film over verlies en rouwen zou gaan. Dit is een belangrijk onderdeel van de film, maar het gaat toch meer over communicatieproblemen in een gezin dat meer dan ooit communicatie nodig lijkt te hebben. De drie hoofdrolspelers weten dit ongeloofelijk tot uitdrukking te brengen. Timothy Hutton (die door de Oscars om compleet onduidelijke reden werd aangezien als een bijrolacteur voor deze film, ondanks dat hij overuidelijk de spil van de film is en verreweg de meeste schermtijd heeft) is met name een openbaring voor mij. Hij speelt een rol die gemakkelijk had kunnen vervallen in een verzameling tiks of gespeelde ongemakkelijkheden, maar ik geloofde hem door de gehele film.Hij weet ook veel sympathie op te roepen zonder zelf té sympathiek te zijn. Donald Sutherland heb ik altijd goed gevonden, maar is hier simpelweg fenomenaal. Een pijnlijke, breekbare performances. Voor Mary Tyler Moore's personage kreeg ik geen enkele sympathie, wat in dit geval betekend dat ze goed haar werk deed.

Verder zijn er nog sterke bijrollen, onder andere van twee meisjes die allebei een belangrijke rol spelen in hoe Huttons karakter zich zal ontwikkelen en van Judd Hirsch als psychiater. Die psychiater komt nu wat conventioneel over. Ik heb het wel vaker gezien, meest opvallend in Good Will Hunting, maar ik kan geen eerdere film bedenken waarin zo'n psychiater zit. De dialogen tijdens de sessies zijn goed, maar ik vond het niet het interessantste deel van de film.

Een ander element dat de film zo sterk maakt is dat het zo koud is, zonder sentimenteel te worden. Het is flink wat narigheid dat we over ons heen krijgen, maar de film zoekt nooit een gemakkelijke uitweg daaruit, zelfs niet op het einde. In plaats daarvan zoekt de film sporadisch warmte op in bepaalde scènes, die daardoor gewoon werken. Het einde is een soort sterke synthese tussen de kille en warme scènes van de film en daardoor zo effectief.

Sterke film, dus. Verdient iets meer aandacht.
4,5*

In de lijn van veel oude Gotische horror steunt El Orfanato vooral op gruwel die voortkomt uit het vertellen van een verhaal en minder op de schokken die modern genrewerk snel gebruikt. Het is een werkelijk spookhuisverhaal, ouderwets in de goede zin van het woord. Helaas valt het daardoor in een lange traditie van soortgelijke films, waaronder The Others die slechts een paar jaar eerder verscheen.

Gevolg: het voelt allemaal iets te vertrouwd aan. En dat is nou net iets wat een film als dit niet nodig heeft. Vooral in de eerste drie kwart of zo had ik echt het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Ik waardeerde het vakmanschap achter de film, inclusief het sterke acteerwerk en de goed getroffen sfeer, maar echt meeslepen deed het me niet. Dit is meer mijn type horror dan bijvoorbeeld een slasher, maar El Orfanato heeft weinig extra's te bieden in zijn genre.

Tot het laatste deel. Ook niet meteen enorm origineel, maar de tragedie werkt en zo'n scène als waarin Laura dat telspelletje speelt met die geesten is gewoon heel sterk. Niettemin is ook dit niet extreem spannend. El Orfanato blijft vooral meer een goed gemaakte en uitgewerkte film, maar jammer dat er niets nieuws onder de zon was.
3*

Twee jaar na dit kwam het veel minder bekende (en kwalitatief ook duidelijk inferieure) Hierro uit. Duidelijk een film die probeerde in te cashen op het succes van El Orfanato.

Het was een erg goed idee om het verhaal van Orpheus te situeren tijdens een carnaval in Brazilië. Helaas was dat een van de weinige dingen die goed gingen. De film was een enorm succes, zowel op commercieel als kritisch gebied en de film won zelfs de Gouden Palm in Cannes plus de Oscar en Golden Globe voor beste buitenlandse film. Persoonlijk heb ik vooral het gevoel dat mensen dit waardeerde als een travelogue. Op zijn best geeft de film het gevoel dat je op vakantie bent op een tropische locatie. De omgeving is mooi, er is volop exotische muziek en er zijn genoeg lokale gebruiken om van te genieten. Dit is allemaal heel leuk een aardig, maar is Orfeu Negro ook meer dan dat? Niet wat mij betreft.

Ja, de setting levert een aantal mooie vondsten op, zoals het carnavalskostuum van de dood en een conciërge als de gids door het dodenrijk, maar dat is het ook wel. Het verhaal is karig uitgewerkt, maar bovenal slecht uitgevoerd. De amateuracteurs zijn wat al te duidelijk geen professionals en zijn stuk voor stuk irritant. Iedere zin die ze uitspreken wordt verpest en hun gezichtsuitdrukkingen wekken vooral op de lachspieren. Tevens heeft Camus weinig gevoel voor stijl. Een film die zo op muziek steunt als Orfeu Negro zou op zijn beetje een gevoel voor ritme moeten hebben, maar daarvan is niets te merken. Camus regitreerd vooral, waar hier juist een aanpak met uitbundige camerabewegingen en precieze kadrering op zijn plaats zou zijn. De film wordt daardoor nooit zo meeslepend als het had kunnen zijn. Ja, het is nogal een kleurrijk geheel, maar dat is meer omdat de omgevingen en de traditionele carnavalskostuums dat van nature al zijn. Nergens merk ik een gevoel voor stijl van Camus' kant in een film die dat gewoon keihard nodig heeft. De film had geregisseerd moeten worden door iemand die de samba en bossa nova als meer zag dan een toeristische trekpleister. Een regisseur die de muziek lijkt te voelen, liefst een Braziliaan. Maar als we toch een buitenlandse regisseur moesten hebben, leken mij Vincente Minnelli of het duo Gene Kelly en Stanley Donen mij waarschijnlijk geschikter.

Nu komt Orfeu Negro nogal gedateerd over. Veel prachtige ideeën komen niet uit de verf door belachelijk acteerwerk en een gebrek aan sterke regie. Dit had gemakkelijk een favoriete film van me kunnen worden, maar helaas mocht het niet zo zijn. Een van de weinige films waarvan ik graag een remake zou hebben.
2*

Erg fijne film. Zwaarmoedig, maar niet zwaar op de hand en dat is altijd een kunst. Het viel me op hoe gemakkelijk het was om mee te leven met de hoofdpersoon, ondanks dat het niet bepaald een open figuur is en hij ook meestal niet de charmantste keuzes maakt. Het werkt vooral doordat de film zo echt voelt, denk ik. De observaties zijn raak en het acteerwerk is zeer realistisch. Toch zitten er ook echt wat filmische momenten in die meer op poëzie dan op realisme gestoeld zijn, waarvan ik vooral dat moment erg fraai vond waarin Anders in een café flarden opvangt van gesprekken van andere mensen en zelfs verbeeldingen maakt van waar enkele voorbijgangers naartoe gaan. Het was tegelijkertijd zijn eenzaamste moment, omdat hij tussen zoveel mensen geen band heeft, maar ook een scène waarin hij even verbonden leek met de wereld om zich heen. Hij glimlacht daar zelfs even.

Daarna is het weer een neerwaartse spiraal. Misschien grijpt hij iets te snel terug naar de drugs, alsof de regisseur zich verplicht voelde de verhaallijn binnen een tijdsspanne van 24 uur compleet te vertellen. Aan de andere kant is het pessimistische einde ook gewoon geen verrassing, want we hebben hier te maken met iemand die totaal geen toekomst meer voor zichzelf ziet, gedurende de hele film. Zelden een film die een gevoel van leegte in een mens zo goed weet te treffen. In feite begon ik er zo op te reflecteren soms dat ik uit de film gehaald wordt. Dat gebeurt nou ook weer niet zo vaak. Kan daardoor denk ik alleen maar groeien bij herziening.
4*

Voor de twee Anchormanfilms van Ferrell en McKay heb ik een grote zwak, maar hun andere werk moest ik nog eens bekijken. The Other Guys haalt niet echt dat niveau, al zitten er geniale momenten in. Dit is een soort humor dat eigenlijk het best tot zijn recht komt als de gekkigheid zo veel mogelijk losgelaten kan worden. De film moet eigenlijk net zo losjes zijn als dat de grappen komen. De Anchormanfilms werkten zo goed omdat veel geïmproviseerd of anders willekeurig aanvoelde. Daarvoor leende het uitgangspunt zich ook goed.

Bij The Other Guys ligt dat toch wel anders, want er zit een detectiveplot in, wat al meteen meer verhaal betekend. Natuurlijk is dat een volstrekt idioot belachelijk verhaal, maar het lijkt werkt niet met het losse gevoel van de beste momenten. Mijn favoriete scènes zijn hier meestal bijna sketches, die ook op zichzelf goed werken, maar het voordeel hebben van personages die je al kent. Dat hele gedoe met Samuel L. Jackson en The Rock is bijna een volwaardige korte film en het hoogtepunt. Veel van de andere grappigste momenten zijn ook gewoon Ferrell en Wahlberg in verder weinig relevante situaties, zoals bij Ferrell thuis of het gebekvecht op kantoor. Beiden acteurs doen het ook leuk. Wahlberg is sowieso vaak grappig als hij zich opwindt, maar is ook een uitstekende aangever.

Maar goed, hoe verder de film vordert, hoe minder los het aanvoelt en hoe minder grappig het wordt. Vaak blijf ik het wel leuk vinden; het belachelijke spreekt me aan. Toch heeft het niet het effect van de Anchormanfilms, die enorm blijven hangen en me de hele speelduur volledig meekrijgen. Niet dat daar geen slechte grappen inzitten, dat hoort er een beetje bij als je zo voluit gaat (hier vond ik de Gator-momenten erg flauw), maar het moet wel de hele tijd leuk blijven.

3*

Je hebt zo van die tijden dat je constant verrast wordt. Eerder deze week gaf ik al een hoog cijfer aan een obscure horrormusical, wat opzichzelf al bijzonder is. Maar nu wordt het nog vreemder: ik geef een hoog cijfer aan een film van Buster Keaton, wiens films ik tot nu toe niet kon uitstaan.

Wat ik ook van die andere twee Keatons die ik zag (The General en Steamboat Bill Jr.) vind, Our Hospitality is een pareltje; op vele vlakken. Deze Keaton heeft ten eerste al het voordeel mee dat hij in tegenstelling tot beide andere films al een veel leuker uitgangspunt heeft. Het bloedwraakverhaaltje in samenhang met de gastvrijheid levert erg leuke situaties op, die ik hier niet ga verklappen. Maar ook de wat losstaande scènes zijn geweldig, met misschien wel de leukste treinreis in de filmgeschiedenis (daar kan The General nooit tegenop).

Daarnaast is de film ook nog eens prachtig geschoten; duidelijk de mooiste van alle stomme films die ik tot nu toe zag. Veel films uit die tijd kunnen cinematografisch geen indruk op mij meer maken, maar deze film is een uitzondering. Vooral de openingsscène is zeer sfeervol. Het is ook de enige echt serieuze scène in de film overigens. In andere films van Keaton vond ik serieuze scènes vaak niet werken, ook wel omdat Keaton maar een gezichtsuitdrukking aanhoud. Hier had ik er nooit last van.

Keaton waardeerde ik tot nu toe vooral om zijn geweldige stunts. Die blijven hier lang achterwege, maar tegen het einde ontstaat er een van de leukste achtervolgingen die ik ooit gezien heb, waar Keaton ook weer leuk kan stunten. De watervalscène roept niets dan bewondering op. Of er nou een vangnet onder hing of niet, de timing die Keaton hier laat zien is ongekend. Met alle moderne trucages staan we in moderne films nergens meer van te kijken. Keaton gebruikt tijdens zijn stunts zelden cuts en beschikte niet over de moderne technieken, waardoor de echtheid van zijn stunts alleen maar bewondering kan oproepen.

De film zakt af en toe wel een beetje in, maar het valt zeker mee in vergelijking met The General. Nee, ik ben hier zeer enthousiast over. Ik had Keaton eigenlijk al opgegeven, maar blijkbaar heeft hij toch veel leuks te bieden. Dit is een zeer inventieve film met al zijn beeldgrapjes en stunts. Misschien toch weer wat meer Keaton's gaan kijken en eventueel The General eens herkansen.

4 sterren voor nu, maar dat kan groeien.

Er is iets aan film-noir dat ervoor zorgt dat ik films uit het genre gemakkelijk waardeer. Zelfs mindere noirs vind ik vaak nog erg vermakelijk en de 3,5* wordt gemakkelijk gehaald, terwijl ik er weinig op een onvoldoende heb staan. Het zullen de donkere beelden zijn, met de cynische hoofdpersonen, femme fatales en vaak scherpe dialogen. Daar val ik nou eenmaal snel voor. Vreemd genoeg vind ik Out of the Past, vaak geroemd als één van de beste noirs, niet echt een bijzondere toevoeging aan het genre.

Al kan dat ook aan mijn dvd-uitgave liggen. Out of the Past staat te boek als een van de visueel sterkste noirs, maar ik merkte er over het algemeen weinig van. Mijn dvd had een beetje een wazige beeldkwaliteit. Niets was ooit echt scherp. Onkijkbaar was het nou ook weer niet, maar het deed de film niet bepaald recht en eerlijk gezegd werden mijn ogen er op een gegeven moment moe van. Het was ook nooit echt zwart-wit, want er zaten vreemde groen-paarse tinten in en op de helft werd het plotseling gewoon paars-wit. Blijkbaar heb ik net een luie dvd-overzetting getroffen. Ik ga Out of the Past sowieso nog eens herkansen met een betere kopie.

Misschien was het omdat ik wat vermoeid was door het beeld, maar rond een uur kon ik het plot ook nog moelijk volgen. De eerste helft was best sterk, met die lange flashback, maar later vervalt het een en ander in een overgecompliceerde intrige rond belastingspapieren en een valse bekentenis en ik zou liegen als ik zou zeggen te snappen wie nu uiteindelijk waar bedrogen heeft. Op het einde kon ik enkele touwtjes nog wel aan elkaar knopen om het belang van de ontknoping te begrijpen, maar toch voelt de tweede helft voor mij rommelig aan. Hopelijk komt dit ook beter uit bij een herziening.

Het is extra frustrerend omdat buiten de slechte dvd-kwaliteit en het verwarrende plot later in de film ik toch duidelijk wel een fijne noir spotte en verder alles zeer goed in orde lijkt te zijn. Mitchum is geboren voor dit soort rollen en hij is hier misschien nog beter op zijn plaats dan ooit (prachtig hoe hij zegt: "Baby, I don't care."). Jane Greer spreekt mij als femme fatale eigenlijk meer aan dan enige andere actrice die ik kan bedenken (al komt Linda Fiorentino in The Last Seduction dichtbij). Ze is erg knap, maar weet bovenal de balans tussen sexy, onschuld en kwaadaardigheid goed te behouden. Kirk Douglas is in een vroege rol misschien wel beter dan in zijn latere werk.

Boven alles is het echter de dialoog die werkelijk fantastisch is. Mij heb je al om met een zin als "Let's go down to the bar. We can cool off while we try to impress each other." Net als bij meesterwerken als Sweet Smell of Success, Murder, My Sweet en The Big Sleep is het een klein feestje om na het kijken van de film nog even op IMDB al die quotes nog eens te lezen. Ook zijn er toch wel een aantal sterke momenten in de film te vinden, zoals de introductie van Greer terwijl ze uit het felle zonlicht komt, de moord met de vishengel, de blik in Greers ogen als Mitchum met zijn oude zakenpartner vecht en de krachtige eindscène met de dove jongen.

Hmm, als ik er zo op deze manier aan terug denk lijkt het eigenlijk wel een fantastische film, maar mijn ervaring was iets anders. Nogmaals: een fatsoenlijke herziening zal uit moeten wijzen of het dan toch echt iets geweldigs is.
3*

The Outfit is een film over twee mannen die het opnemen tegen de maffia en dat zo doen dat het lijkt als een wandeling door het park. Het gaat allemaal zo gemakkelijk dat het ervoor zorgt dat de film niet alleen spanning mist, maar ook gewoon wat belachelijk wordt. Het is onverklaarbaar hoe deze misdaadorganisatie ooit zo machtig is geworden want van enige vorm van verdediging lijken ze nooit gehoord te hebben en Duvall en Baker kunnen kennelijk ieder gewenst moment ze opzoeken. Dit vloekt nogal met de serieuze toon en vooral het acteerwerk van de twee hoofdacteurs, die spelen alsof ze in een Shakespeareaanse tragedie zitten. De toon beloofd aanvankelijk zo'n heerlijk ruwe thriller die ze in de jaren '70 kennelijk met gemak maakte, maar in essentie is The Outfit een wishful-thinking cartoon. Het heeft stijl en vooral aan het begin enkele geslaagde heists en moordscènes, maar het vervalt al snel in nonsens. Jammer, want de acteurs zijn vorm. Ze lijken alleen in een andere film te zitten dan waar de scriptschrijver aan gewerkt had.

2,5*

Het is alweer een week geleden, maar toch heb ik hier een erg fijne herziening mee gehad. Ik herken de meeste kritiek die ik de eerste keer had nog nauwelijks. Geen idee waarom ik sommige dingen onduidelijk vond of dat ik het meest acteerwerk slecht vond: dat ervaarde ik nu zeker niet meer zo. Dit is één van Eastwoods beste films, zijn persoonlijke favoriet ook overigens. Het is niet moeilijk om te zien waarom. Dit is één van Eastwoods meest menselijke en warme films, zonder dat hij vervalt in het sentiment dat na Unforgiven nog eens komt bovendrijven in Eastwoodfilms.

Wat voor mij The Outlaw Josey Wales het meest bijzonder maakt is toch dat Wales een groep vrienden verzameld en er uiteindelijk een boerderij mee opricht. Gewoonlijk gaan westerns over outsiders die een gemeenschap helpen, maar toch een outsider blijven. Hier gaat het juist om het vinden van een plaats binnen een gemeenschap. Een gemeenschap die bestaat uit outsiders, maar dat is natuurlijk extra mooi. De scène waarin Eastwood een vresesovereenkomst sluit met een indianenopperhoofd is één van de sterkste uit de westerngeschiedenis. Net als bij My Darling Clementine is het climactische gevecht vooral een kwestie van een onafgehandelde zaak die nog even voor het einde afgemaakt moet worden, want wraak is dan al niet meer waar de film om draait. Ook mooi is die scène waarin een premiejager de kans krijgt om weg te lopen, wegloopt, om vervolgens terug te keren omdat het 'moet'.

Misschien zit er een shoot-out of twee teveel in, waardoor de film af en toe iets in de herhaling valt, maar aan de andere kant vind ik de grote dwarsdoorsnede aan personages ook weer fijn. Ik houdt ook wel van dit soort avontuurlijke roadmovies vol karakters en nieuwe locaties. Dit is één van de meest bevredigende van zijn soort, omdat het eindpunt van de reis ook echt een plaats is waar de personages terecht moeten komen. Een licht onderschatte parel dit, die waarschijnlijk alleen maar verder kan groeien.
4*

Voor mij was de grote verrassing van The Ox-Bow Incident het slechte einde. Ik was kennelijk niet de enige die er van overtuigd was dat het wel goed zou aflopen, omdat het dat meestal doet in klassieke Hollywoodfilms. De verhanging is een krachtig stukje cinema en enkele momenten van de aanloop er naartoe zijn beklemmend en zijn geschoten in een toepasselijk donkere sfeer.

En toch wist The Ox-bow Incident me niet te overdonderen. Het is een goed uitgevoerde film, zeker, maar misschien iets teveel gemaakt om een boodschap over te brengen.De film gaat om bijna niets anders dan om zijn boodschap en aangezien die al snel duidelijk is en er weinig is om je er van af te leiden is het allemaal niet bijzonder spannend om naar te kijken. Een beetje de Crash van de jaren '40 wat dat betreft. De lengte is hier dan ook een probleem, het had allemaal wel wat meer uitgebreid mogen worden. Ironisch genoeg is het enige element dat het hoofdplot een beetje verlaat ook opvallend slecht uitgewerkt, namelijk dat liefje van Fonda. Er zaten maar twee verrassingen in eigenlijk, het eerder genoemde einde en de passiviteit van Fonda's personage, wat me trouwens erg aansprak omdat het realistisch over kwam. Hoe dan ook, deze verrassingen waren groot genoeg om 3,5* te verantwoorden, maar dat werd verpest door de laatste scène, waarin Fonda de brief voorleest. Ik vond het een mooie vondst om Fonda's ogen af te schermen, maar helaas lag de inhoud van de brief er zo dik bovenop dat hij beter weg kon blijven. Een boodschap letterlijk uitspreken werkt zelden in een film, maar zeker niet als de boodschap al na een paar scènes duidelijk was.

Het probleem ligt hem ook een beetje in de vergelijking die ik tijdens het kijken constant maakte met twee andere films, namelijk het al vaker genoemde 12 Angry Men, maar vooral Fury. Bij 12 Angry Men is het argument gewoon beter uitgevoerd, met geweldig schrijfwerk. Bij Fury wordt dieper gegraven. The Ox-Bow Incident is in vergelijking vooral een simpele, goedbedoelde film die werkt maar niet meer dan dat. Het zijn enkele acteerprestaties die de film boven zich uit laten stijgen, waaronder Fonda, Quinn, Eythe en de briljante anti-type casting van Jane Darwell.
3*