Opinions

Ik zie dat er hier nogal veel verschillende reacties zijn gegeven op het ontstaan van de maagdenbron aan het slot van de film. De een ziet het als een herbevestiging van Bergmans gebruikelijke afwezigheid van God, terwijl andere hierin juist een teken van Gods bestaan zien. Ik stond in ieder geval echt vreemd te kijken bij dit slot. Ik interpreteerde het als een daad van God en eerlijk gezegd blijf ik daar om meerdere redenen bij, zelfs al past het niet helemaal in Bergmans oeuvre.

Ten eerste vind ik het gewoon een typisch Bijbels symbool. Gelovigen verliezen door een ernstige gebeurtenis hun geloof in God (en er zitten nogal wat ernstige gebeurtenissen in de Bijbel, verkrachting en moord zijn geen bewijs dat God niet bestaat, wat hier wel als argument aangevoert wordt). Na de moord op de herders wil Von Sydow echter de balans herstellen en toont hij opnieuw zijn geloof in God (die hij tijdens de moord natuurlijk wel uit het oog verloor) door te beloven een kerk te bouwen op de plaats van verkrachting. Daar vloeit dan vervolgens een vruchtbare bron uit, waarin de personages hun ziel symbolisch kunnen reinigen. Ja, ik weet 100% zeker dat Von Sydow éérst de kerk belooft te bouwen en dat daarna pas de bron begint te stromen, tenzij er verschillende versies bestaan van de film, maar dat lijkt me sterk. Het maakt nogal veel uit welke gebeurtenis eerst plaatsvond voor de betekenis van de film, maar dit doet denken aan Gods beloning voor gelovigen die na extreme narigheid en zelfs zonden hun God niet uit het oog verloren hebben.

Daarnaast las ik op IMDB, op het forum, dat Bergman zelf dit later een van zijn mindere films vond, hoewel hij er aanvankelijk tevreden over was. Hij zou problemen hebben met het script, dat hij voor de verandering niet zelf schreef. Het probleem zat hem in het einde, dat Bergman niet aangepast zou hebben en hij vond het achteraf slecht van hem dat hij een film maakte waarin God niet uiteindelijk niet zwijgt. Ik weet niet hoe betrouwbaar de mensen op het IMDB forum over het algemeen zijn, al sprak de bewuste gebruiker dat hij het uit een bepaalde biografie had gehaald. Maar toch tekenend dat Bergman dit zelf zag als een religiebevestigende film.

Zelfs al zou dit op deze manier een thematisch gigantisch afwijkende film van Bergman zijn, feit blijft dat het een krachtige film is. Opvallend rechtlijnig voor deze regisseur, zeer simpel in opzicht, maar nergens minder indrukwekkend. Symboliek blijft niet achterwege, verder, maar heeft minder de nadruk dan in een Persona of Tystnaden. De verkrachting en moord op het meisje, de worsteling met de boom, de moord op de herders: geweldige scènes. En wat filmt die Bergman toch mooi in zwart-wit. De Maagdenbron is iets minder bekend dan vele Bergmans (al lijkt dat op MovieMeter mee te vallen), maar hij is zeker de moeite waard.
4*

Laat ik even dit belachelijk spoilerige plot aanpassen.

Ik heb me nog nooit ze geërgerd aan het publiek bij een film in de bioscoop als gisteren. Tot nu toe heb ik het altijd wel mee vinden vallen, maar dit keer had ik pech dat vlak achter me twee jongens gingen zitten die vanaf de trailers rotopmerkingen naar het scherm begonnen te roepen en daarmee niet ophielden (tenzij ze een grote boer moesten laten, uiteraard) tot de aftiteling begon. Ik heb de film zo maar half op me in kunnen laten werken en van het laatste liedje tussen Juno en Bleeker heb ik geen woord gehoord, omdat de groep voor me besloot om nu alvast met veel lawaai te vertrekken.

En dat is hier toch echt een doodzonde, want zulke frisse en leuke filmpjes worden er te weinig gemaakt. Het meesterwerk dat ik ervan verwachte was het niet (wat wellicht ook zo lijkt door de medebezoekers), maar het was allemaal bijzonder vermakelijk. Ik kan het sowieso zeer waarderen dat men voor een luchtige aanpak heeft gekozen voor zo'n onderwerp. Daarnaast weet de film alle clichés van de tienerkomedies te omzeilen. Vooral fijn voor mij omdat ik tienerkomedies doorgaans vervelend vind.

De film steunt voor een groot deel op Ellen Page. En dat werkt heel goed. Ze zou zomaar eens uit kunnen groeien tot de beste actrice van haar generatie. En de Acadamy doet er goed aan haar een Oscar te geven voor deze acteerprestatie. De bijrollen zijn ook allemaal geweldig vertolkt. Helaas hadden deze bijfiguren allemaal van mij wat meer schermtijd mogen krijgen. Ik merkte dat ieder personage eigenlijk zo'n 2 scènes krijgt die om hem of haar draaien en meer niet. Dat is heel jammer. Met name bij Bleeker. Hij is een belangrijk onderdeel voor de emotionele kern van de film, maar krijgt pas in het laatste kwartier echt aandacht. Dat was het enige dat niet echt tot zijn recht kwam.

Verder vond ik dat taaltje geweldig en was het jammer dat de ondertiteling daar verder niks mee deed. De liedjes klonken leuk en grappig bij de film, maar de tekst heb ik lang niet altijd meegekregen dankzij eerder genoemde grappenmakers die achter mij zaten. Een gemis, waarschijnlijk. Het is dus wel duidelijk dat ik de film nog eens moet zien. Ik zal hem op dvd dan wel eens in alle rust bekijken.

4* voor nu. En nogmaals: Ellen Page moet de Oscar winnen!

Het is natuurlijk maar de vraag hoe Paul Thomas Anderson hierbij terecht kwam. Waarschijnlijk de connectie met Johnny Greenwood, maar hoe je het ook wendt of keert, dit is nauwelijks een Paul Thomas Anderson film. Wel heeft MUBI er flink van kunnen profiteren door de exclusieve rechten voor dit project te behouden. Een goede stunt, al ben ik al bijna een jaar lid van MUBI. Niettemin, zonder de naam van Anderson zou ik dit waarschijnlijk nooit bekeken hebben. Daar moet ik eerlijk in zijn.

Het is een bescheiden project. Johnny Greenwood krijgt hier en op IMDb alleen credit, maar dat is onzinnig, want Greenwood is gewoon één van de vele muzikanten hier aanwezig en hij neemt ook niet de centrale positie in. Israëliër Shye Ben Tsoer krijgt al meer aandacht, maar het zijn toch vooral de Indiërs die de geest van deze film vormen. Radioheadfans zijn dus gewaarschuwd: dit is geen Greenwooddocument. Hij heeft volgens mij maar één zinnetje tekst.

Niet dat dit een praatfilm is. Er zitten wat korte stukjes tekst in, maar over het algemeen spreekt de muziek. De performances zijn erg mooi moet ik zeggen. En in tegenstelling tot John Milton voor mij vond ik dit wel bijzonder mooi geschoten. Niet op een flitsende manier, maar met veel gevoel voor sfeer en kleur. Je voelt de omgeving bijna en in combinatie met de muziek vond ik het best magisch.

Je waardering voor dit zijproject van Anderson zal afhangen van je waardering voor dit type muziek. Dus niet van de stilistische kenmerken van de regisseur of zelfs die van Greenwood. Dit is een kalme ode aan een groep muzikanten uit verschillende werelddelen die samen kwamen om voornamelijk Indische muziek te maken. Bijzonder mooi geschoten, maar vooral heel mooi gespeeld.

3,5*

Miike maakt een samoeraifilm in de oude traditie en bewijst voor mij dat hij ook een consistente film kan maken. Niet dat ik erg veel van zijn werk ken, maar wat ik zag sprong vaak alle kanten in, met bizarre toonwisselingen binnen soms een scène, vreemde genrewisselingen (ook soms binnen een scène) en ook kwalitatief zit je vaak naar iets briljants te kijken dat gevolgd wordt door iets vreselijk slechts of gewoon een saai stuk dat duidelijk als filmopvuller dient. Vast niet al zijn werk is zo, maar het is in ieder geval de reden dat hij vrij interessant is, maar dat zijn films tegelijkertijd niet beklijven.

13 Assassins is niet zo. Het was in ieder geval voor mij moeilijk te herkennen als een Miike. Ik las wel dat er een scène uitgeknipt was waarin die jager een grote penis had waarmee hij alle vrouwen in het dorp nam en vervolgens de dorpsleider, omdat hij alle vrouwen al had gehad maar nog niet bevredigd was... Dat is Miike. Hoewel ik er op zich wel voor ben om de visie van de regisseur intact te houden ben ik blij dat die scène eruit is geknipt in de internationale versie (de andere deleted scenes lijken overigens wel een gemis te zijn). Past qua toon totaal niet in het eindproduct en zou me alleen maar uit de film gehaald hebben. Zo'n idee kan hij dan beter bewaren voor een komedie.

Voor de rest levert Miike prima werk, hier. De eerste helft is over het algemeen niet bijster opzienbarend. Dat er veel context gegeven wordt aan de algehele situatie en dat we enkele personages beter leren kennen is op zich best fijn, maar Miike weet er weinig extra's aan te geven, waardoor het soms wat saai wordt. Zodra het gevecht eenmaal losbreekt wordt het echter een feest. Erg goed in elkaar gezet, constant spannend en vol adrenaline. Zo moet het. En met een climax waarbij het me werkelijk kan schelen wie er wint en de motieven van de betrokkenen me interesseren, dat is altijd een plus. Het is allemaal niet zo diep invoelbaar als Seven Samurai (een duidelijk voorbeeld, zelfs al is dit een remake), maar het is niettemin topvermaak.
3,5*