Opinions

Vermakelijke 80s curiositeit.

Die Martin Short is nogal een rare snuiter, waar ik even aan moest wennen.

Een knotsgek verhaal met een 'authentieke' Meg Ryan. Toen Meg Ryan nog gewoon Meg Ryan was.

De special effects zijn nog steeds heel behoorlijk en ze hebben iets nostalgisch.

Een curiositeit. Er staat toch echt Claude Chabrol bij de regiecredits, maar je hebt steeds het idee naar het werk van een middelmatige tv-regisseur te kijken...

Bijzonder statisch en saai gefilmd. Ook het acteerwerk is vrij houterig en ongeïnspireerd. Dat is wel vreemd, gezien de grote namen die er in mee spelen, dan mag je toch wat meer verwachten. Ik denk toch dat Chabrol compleet uit zijn doen was en dat er wellicht problemen waren met de productie.

Ondanks dit alles, is het zeker de moeite waard om eens te zien. Vanwege de aantrekkelijke Romy Schneider en het merkwaardige verhaal, dat je langzaam de film in trekt. Het kent nogal wat plotwendingen, die soms behoorlijk vergezocht zijn. Maar vermakelijk is het zeker.

Rod Steiger past niet echt in deze film, maar omdat vrijwel alles in deze film a-typisch is, misschien ook juist wel.

Ik ben behoorlijk fan van Alastair Sim en Margaret Rutherford. Zij maken deze luchtige komedie afspelend in Parijs nog enigzins de moeite waard, want het is nogal een gedateerde film.

Ik vond die vrouw die maar wat rondhangt bij haar dandy vakantielover een beetje sneu. Ik ergerde me nogal aan die man.

En ook die man met die kilt vind ik maar een suffe vent.

Aardig om eens gezien te hebben, maar net geen voldoende.

Goed, maar duurt naar mijn smaak een uur te lang. Ik heb de film daarom maar in twee dagen bekeken..

Russel Crowe en Al Pacino zijn goed op dreef.

Ik vind 't een totaal overbodige remake.

Het origineel heeft meer karakter. Het hoofdpersonage in het origineel, gespeeld door Stellan Skarsgård, balanceert nog meer op het randje van het betamelijke en is veel fouter dan Pacino, al vind ik Pacino zeker goed spelen.

Dus als je de keuze hebt, zie dan het origineel en skip deze remake.

Een stuk rommeliger dan voorloper Poulet au Vinaigre (1985)

Ook hier zijn de locaties goed gekozen.

Die verwende 'ogen schilderende' broer vind ik wel wat een irritant personage, net als zijn 'vriend'. Om niet te spreken van de bareigenaar... De setting van het landhuis en zijn aparte bewoners heeft iets van Agatha Christie.

Het plot neemt iets te lang de tijd om to the point te komen, maar daarna volgen de ontwikkelingen zich snel op. Toch vond ik het einde niet zo sterk. Nou ja het is geen De Palma zullen we maar zeggen.

Het verhaal boeit niet altijd even veel, maar de solide Jean Poiret en het aparte sfeertje maken veel goed. Hij speelt dit gewoon goed. Inspecteur Lavardin laat ook hier niet met zich sollen en wacht

Bovengemiddelde en bijzonder inventief vertelde murdery mystery. Heel stijlvast en stijlvol in beeld gebracht.

Cast ook heel behoorlijk, met een uitblinkende Alastair Sim.

Zijn rare grote hoofd en wat merkwaardige manier van praten stralen hier perfect uit dat hij altijd twee stappen verder is en niet het achterste van zijn tong laat zien.

De film kan opgevat worden als een sociaal commentaar op de riche, die de lagere klassen naar eigen (kortdurende) behoeften misbruikt en dumpt wanneer het zo uit komt, als bijvoorbeeld gewoon op lange tenen is getrapt of dat iemand te mondig is geweest en te lastig wordt bevonden.

Een verrassend en origineel einde. Fijn dat dit soort films op Netflix staan, graag meer van dit.

Loodzwaar maar zeer indringend drama
De invloed van en de bewondering voor Bergman moge duidelijk zijn.
Er hangt continu een bedrukte sfeer en de moeder, gespeeld door Geraldine Page, brrr wat een overtuigend neerslachtige en soms angstaanjagende rol speelt zij.
Valt me op dat er zoveel 'volwassen' films in de jaren '70 zijn gemaakt. Films uit die tijd zetten vaak zo treffend een naargeestige sfeer neer en de personages hebben veel diepgang. Five Easy Pieces vind ik overigens de beste in dat 'genre'.
De opbouw van de film is wat rommelig. De nadruk ligt erg op de ellende en het ongenoegen van alle personen. Je moet er voor in de stemming zijn.
De zelfmoordscène is afschuwelijk en heeft een enorme impact. Uitermate goed en huiveringwekkend in beeld gebracht. Ik krijg nog de bibbers als ik er aan terug denk.

Middelmatige complotthriller, vooral dankzij het onzinnige plot.

Degelijk acteerwerk van Clive Owen en Naomi Watts.

Mooie shoot out in een knap nagemaakt Guggenheim en veel mooie architectuur in deze film.

Voor de betere complotfilm zie Three Days of the Condor.

Hopelijk pakt Tykwer na dit Hollywood tussendoortje weer wat interessanters aan.

Vakkkundig gemaakt en goed geacteerd.

Beter geslaagd als drama dan als thriller.

De film duurt wat te lang. Verdient wel 3 sterren.

Vermakelijke film.

De film moet het vooral hebben van de gevatte dialogen en het overtuigende spel van Katja Schuurman (in de film Katja Stuurman ) en Pierre Bokma.

De machtspelletjes tussen de twee zijn dan weer wel en dan weer niet geslaagd te noemen. Pierre interviewt Katja, maar Katja interviewt evengoed Pierre.

Misschien wisselen de rolverdelingen zich soms wat te snel af, waardoor scenes een beetje onnatuurlijk in elkaar overvloeien.

Het is bijna onmogelijk om een film met twee acteurs afspelend op een locatie 90 minuten boeiend te houden (blijkt weer eens hoe meesterlijk Sleuth in feite is). Het is als kijker moeilijk de aandacht de volle 90 minuten vast te houden.

Het verhaal krijgt de laatste minuten een rare wending. Het is een nogal slap excuus om de film te eindigen. Een beetje te bedacht naar mijn smaak.

Theodor Holman (script) kan goed dialogen schrijven. Voor een bioscoopfilm is het verhaal wellicht wat te mager. Daar moet bij gezegd worden dat het Holmans eerste filmscenario is.

Stel je daar maar niet te veel van voor. De meeste scenes zijn met de twee hoofdrolspelers.

In de tijd dat de film uit kwam, was het mijn favoriete film.

Prachtige sfeer. Goede acteerprestaties van Pitt, Cruise en Dunst.

Veel beter (evenwichtiger) dan Dracula.

Ik vond 't net alsof ik naar een middelmatige onbekende Engelse tv serie zat te kijken.

Een beetje voortkabbelend verhaaltje. Er gebeurt bijzonder weinig. Ook absoluut niet schokkend.

Je ziet twee nou niet bepaald knappe mensen op een absurde manier sex hebben alsof ze van een andere planeet komen. De mannelijke acteur is ook nog eens impotent...

Les Invasions Barbares is een prettig gestoorde film over een merkwaardig gezelschap. Rémy Girard is erg in zijn element. Hij zet een erg grappig zo niet hilarisch karakter neer.

Aan betutteling doet de film allerminst: de heroine en de vulgaire grappen vliegen je om de oren. Ik vroeg me af of deze Canadese film ook zo in Frankrijk gemaakt zou kunnen zijn...

Het intellectuele commentaar dat door de film verweven is geeft de film zo'n meerwaarde dat verre van een standaard komedie gesproken kan worden.

Apart, fris en goed geacteerd. 3,5*

(ik merkte dat deze film het 't best deed bij de (vrouwelijke) 50 plussers!)

Leuke film, maffe personages en aantal erg sterke scènes.

Wat een mafkees, die Michel Robin (hoofdrol). Bijna een Jiskefet personage.

Prachtige omschrijving in de New York Times:

"The host is Remy Placet (Michel Robin), an office drone, a tall, shy, aging bachelor who looks like a salamander walking on its hind feet. A fastidious man, he seems to be composed of flesh over cartilage. You can imagine his bending a leg double without even breaking it."

Deze opmerking zette me bij het kijken wat op het verkeerde been.

Ja ok, het gaat over een feest dat uit de hand loopt, maar verder zijn er weinig overeenkomsten.

Ik verwachtte hierdoor een scherpere en wrangere film. Het loopt wel wat uit de hand door overmatig drankgebruik, maar pas op het eind en daarna was de film snel afgelopen.

Ja saai... en zouteloos...

Vla opgediend als 5-sterren gerecht.

De aarde wordt hier wel mooi en mysterieus, bijna exotisch weergegeven.

Een paar keer slaat de film net de goede toon aan en vindt het filosofische diepgang, maar het grootste deel is voorspelbaar en quasi-diepzinnig.

Misschien was het wat geworden als Marie Kondo de hoofdrol had gespeeld, samen met Matt Lucas.

En het script onderhanden was genomen door Charlie Kaufman, onder regie van Paul Verhoeven.

Hele merkwaardige maar erg goede film over spionage en corruptie, over vreemde praktijken door vreemde lieden en schimmige overheidsdiensten met onduidelijke taken.

Heel inventief gefilmd. Met een jonge gevatte en zeer herkenbare Michael Caine. Grappig dat hij als kookgek en fijnproever wordt neergezet. Dat soort details vind ik goed in misdaadfilms, dat het niet alleen maar om actie en spanning gaat, maar dat je personages ook met hun eigenaardigheden en kwetsbaarheden ziet.

Het rommelige plot komt de film juist ten goede. Er gebeurt van alles en er wordt toegewerkt naar een zinderende climax. Die is over-the-top, maar toch past 'ie wel.

Prachtrol van Marianne Faithfull. Ik had erg veel sympathie voor haar.
Het verhaal is wat simpel, maar biedt wel alle ruimte om de personages goed uit te diepen.
Penis elbow
Aanrader voor liefhebbers van het werk van Mike Leigh!

Degelijke Franse thriller, grauw, maar ook stijlvol.

Romain Duris nu eens in een wat minder charismatische, getergde rol.

Er zitten een paar verrassende plotwendingen in de film, die de voorgaande gebeurtenissen in een ander licht plaatsen.

Goede thrillers zijn schaars, maar deze film wijkt net even af van de gebaande paden en is zeker de moeite waard. Misschien niet altijd heel spannend, maar hij voldoet zeker als boeiende mystery thriller.

Ik hoorde de Nederlander Thomas Azier in een nummer van de soundtrack (hij woont tegenwoordig trouwens in Parijs). Leuk dat hij (betrekkelijk) succes heeft.

Deze film bevestigt het vooroordeel dat in de online datingwereld alles om seks draait.
Ik heb apps als SecondLove altijd ultiem sneu gevonden, maar Laure Calamy gebruikt zonder gewetensnood de Franse tegenhanger van deze app. Laure Calamy geniet met volle teugen van haar dubbelleven en bedavonturen. Haar tandartspraktijk heeft er zelfs onder te lijden, maar het deert haar niet.
Ik heb een zwak voor Calamy. Zij is enorm charmant. Bij een minder aansprekende actrice had ik deze rol waarschijnlijk irritant gevonden.
Het is wel een vermakelijke film maar het plot is middelmatig.
Eind goed, al goed, ze hervindt de liefde voor haar man. Dat komt wel compleet uit de lucht vallen.

Op en top feelgood!

Net als in The Apartment (ook Wilder) een superleuke Shirley MacLaine. En ook hier weer als tegenspeler Jack Lemmon.

Lou Jacobi als Moustache is een van de leukere types. Je zou willen dat elk café nog zo'n barman heeft.

(imdb trivia: Wilder wanted Charles Laughton as Moustache, but he was suffering from cancer and died soon after.)

De film duurt opmerkelijk lang. Voor dit verhaal niet nodig geweest, maar ik vind het geen nadeel hier.

De film is geheel in de studio opgenomen. Dit is een film waarbij dat niet uitmaakt. Het heeft wel iets charmants. De bar, het appartement, het hotel en de markt, het ziet er allemaal erg leuk uit.

(imdb trivia: The sprawling $350,000 Rue Casanova set took three months to build and included 48 buildings and three converging streets.)

Deze film liet me volledig koud.

Ik vond het geforceerd spontaan geacteerd. Geen verhaal. Matige dialogen. etc. etc.

Heeft nog wel de persprijs van het IFFR 1997 gewonnen. Het zal wel aan mij liggen.

Goed maar vrij eenzijdig portret van Margaret Thatcher.

Briljant vertolkt door Meryl Streep, hoewel Streep haar vele malen kwetsbaarder toont dan de ijzeren dame die we van tv kenden. Realistisch wellicht.

De film toont haar opvallend klein en eenzaam. De vrouw die nooit luistert en die alsmaar haar eigen zin doordramt. Een vrouw die niet helemaal serieus wordt genomen binnen haar eigen partij, maar toch zo lang aan de macht weet te blijven door haar ijzeren discipline en verbale overwicht.

Ik had erg te doen met haar man en kinderen, die volstrekt geen aandacht krijgen. Haar man probeert zich er met de nodige humor doorheen te slaan en er toch nog wat van te maken.

De vertelvorm met de terugblik vanuit het heden met flashbacks is misschien afgezaagd, maar vanuit het perspectief van een dementerende hoogbejaarde vrouw geeft het toch een overtuigende en originele invalshoek.

Wel jammer dat met zevenmijlslaarzen door haar leven wordt gegaan, daardoor mis je wat verdieping. Die verdieping zit overigens wel in het 'heden'.

De belangrijke gebeurtenissen uit haar leven worden erg fragmentarisch en schetsmatig behandeld, maar dat is ook wel inherent aan de gekozen vertelvorm.

Vermakelijk, met vooral erg sterk laatste half uur.
Een verrassende keuze voor Jeff Bridges als bad guy, een keuze die heel goed uit pakt! Met zo'n kale en dikke hasses ziet 'ie er bepaald niet als the dude uit....
Van Downey had ik iets meer verwacht. Kan ten dele aan de dialogen liggen, die waren vaak net niet gevat genoeg. Had hier de scriptschrijver van Kiss Kiss Bang Bang op gezet voor wat extra humor.
Last but not least de charmante Gwyneth Paltrow, deze keer met rossig haar...

Vermakelijke Disney rond een avontuurlijke sledehondenrace die voert langs prachtige sneeuwrijke locaties.

Ondanks de sentimentele kant valt de zoetsappigheid reuze mee. De race kent genoeg ontberingen en een heuse bad guy en nog wat types met snode plannen.

Die sledehonden zijn prachtige beesten. Die lijken echt onvermoeibaar.

Herkenbare rol van Spacey, eentje die aansluit bij zijn andere werk.

Natuurlijk is de film wel wat voorspelbaar, maar het verhaal kent genoeg afwisseling en weet van begin tot eind te boeien.

De getoonde maatschappijvisie en het sciencefiction gebeuren zijn reuze interessant.

De film komt verhaaltechnisch en cinematografisch nu toch wat gedateerd over, maar het is gelukkig geen overdreven cgi festijn, dat is een pluspunt. Of tenminste effectief gebruik van cgi.

De film voelt op de een of andere manier wat langdradig aan. Het had wat korter mogen zijn, dat had de film nog wat spannender kunnen maken.

Een zeer aantrekkelijke en nog piepjonge Scarlett Johansson. Ze ziet er wel heel raar uit op de poster, totaal niet representatief voor de film.

Dit is zo'n film die ik liever al in 2005 had willen zien, dan had ik 'm denk ik wel een halve ster hoger gegeven.

Het thema is interessant, de uitwerking van dik hout zaagt men planken.
Wat een eng ventje die Justin Baldoni. Zo'n persoon die niet zou misstaan in Hallmark films. Zo bordkartonnen nep.
Blake Lively en Brandon Sklenar weten de film nog enigzins te redden.
Wat een idiote wending dat ze haar belager in haar huis laat komen. Why????

Dit is de zesde Capra die ik zie. Vermakelijk en leuke rollen van Gable en Colbert.
Colbert heeft een typisch gezicht, ik moest aan Betty Boo denken.
Gable is soms een beetje te bijdehand. Wel grappig dat King Westley uiterlijk overeenkomsten met m vertoont.
De film sprak me niet zo aan als Mr. Smith en Mr. Deeds. Ik ben meer Wilder fan dan Capra fan, maar teleurstellen doet Capra nooit, ook hier niet.
Gable die de 1000 dollar terugbrengt naar de hoofdredacteur en precies 39,60 declareert bij de miljonair en vervolgens beloond wordt voor z'n eerlijkheid en goedheid, da's typisch Capra. Er zit altijd een duidelijke moraal in. Ik ben daar niet zo dol op.
In slechts 4 weken opgenomen, maar dat zie je er niet aan af.
Ruime 3,5 sterren
Tsjidde bedankt voor het uitlenen van je dvd!

Ik ga met Wouter mee. Wat een slechte film.

Een scenario dat verre van af is en stuurloos zwalkt. Logica die ver te zoeken is. Slechte acteerprestaties en ongeinspireerde regie.

Zelfs Sean Penn blundert in deze film en dat wil wat zeggen.

1 ster voor een paar mooie beelden.

Leuk gespeeld door Meryl Streep en Alec Baldwin.
Wel weer eens verfrissend, een romcom met wat oudere cast.
Veel Nancy Meyers films duren te lang, zo ook deze.
Het getob van Meryl Streep rechtvaardigt niet zo'n lange speelduur. Ook is het verhaal daarvoor eigenlijk net iets te simpel.
Ik begon me op een gegeven moment aan haar te ergeren.
Ik dacht; wat wil je nou eigenlijk? Na afloop van de film was ik nog steeds niet geheel overtuigd wat ze nou precies wil. Ik vond dat ze nou niet uitstraalde dat ze wat zag in Steve Martin.