Opinions

Vanwege de hoge waarderingen en schijnbare 'impact op de filmwereld' toch nieuwsgierig geworden, ondanks dat ik het vaak lastig vind door een tijdsbeeld heen te prikken. En dat gold in dit geval dubbel; een film van 61 jaar oud, gezet in de 14e eeuw.

Het budget is laag en het acteerwerk vaak tenenkrommend, dat zijn dus dingen waar je doorheen moet kijken. Dat lukt, mede omdat sommige dingen gewoon op de lachspieren werken. De goede cinematografische ideeën waren ook zeker te zien. En er kwamen ook oprecht komische scenes langs (een boomomzagende Dood, de 'je billen staan altijd achter je'-opmerking, Jöns' cynisme).

Nee, hetgene wat voor mij de film lastig behapbaar maakte, was het onderwerp. Waar ik in het begin dacht dat het religieuze deel een beetje op de hak genomen zou worden, bleek het een tergend zware rode draad. Ik heb niks met geloof en levensvragen en dan zijn veel scenes en dialogen moeilijk te verteren.

Voor mensen met een geloofsachtergrond en of een interesse daarin, zal dit zeker een aantrekkelijke film zijn. Door de tijd heen kijken is een must. De impact op de filmwereld heb ik niet zo kunnen ontdekken (anders dan bijvoorbeeld jaargenoot 12 Angry Men), maar dat kan natuurlijk ook aan mijn beperkte kennis liggen :-p

Sterke thriller met een psychologisch randje. Met de eerste paar telefoontjes krijgen we een inkijk in het werk van de alarmcentrale, maar krijgen we ook hints van de carrière van de hoofdpersoon. Dat het subtiel blijft, is een pre. Het is sterk hoe het hoofdverhaal opgepakt wordt. Eigenlijk duurde het best een tijdje voordat ik doorhad dat het een film zal blijven op één locatie, dat betekent dus dat het acteerwerk (ook die aan de andere kant van de telefoon), de sfeer en de dialogen prima in orde waren. En dat zijn dan ook de pijlers waar deze film op drijft. Het is een kunde om de aandacht er zo bij te houden, terwijl er visueel weinig gebeurd. Alsof je een boek leest, waar je beelden zelf bij vormt. En er zijn keurige twists. Je voelt zijn drang naar veldwerk.
Het doet denken aan The Call, maar waar die film op zijn Hollywoods compleet uit de bocht vliegt, blijft het hier geloofwaardig en klein. Kanttekeningen zijn er ook. Zijn gecommandeer naar zijn partner is best irritant. Ergens over de helft begint de traagheid wat tegen te staan.
Al met al een fijne verrassing en maar weer een bewijs dat je geen knallende locaties en actie nodig hebt voor een aantrekkelijke film. (7,5)

Voor mij net niet, dit -hoewel je het niet verwacht met de titel- Vlaamstalig drama. Het is een sombere sfeer, met mooi gruizige beelden en dito soundtrack. Een trage vertelling van een roadtrip, waarin we langzaamaan de tamelijk rechtlijnige backgroundstories van ieder van de 3 bevreemde hoofdpersonen te weten komen.

Grootste manco is dat het uitgaanspunt, waar de hele film op gebasseerd is, tamelijk ongeloofwaardig is. Debiel zelfs. Dat zat me enorm dwars, net als het aantal lege scenes (anders dan sfeerbepaling, vooruit). Dat belemmerde me in inlevingsvermogen.

Het wordt zeker kunstig in elkaar gezet en met de wetenschap dat deze film een debuut is met amper budget en onervaren acteurs, geeft dat wel extra punten. Maar ik heb dan meer met sfeergenoot Een Ander Zijn Geluk.

Toch wel een opmerkelijke aflevering. Hoewel deze natuurlijk niet de normale scifi/hi-tech setting heeft, vond ik hem toch sterk. Heel bewust is gekozen voor een aflevering puur in het heden, getuige plaats- en jaartalduiding in het begin. Wat hem BM maakt, is de aanklacht naar de sociale media, iets wat we natuurlijk al vaker hebben gezien. Laat je het gevoel van BM even los, is het gewoon een goede en spannende aflevering. De opzet en het acteerwerk is zeer prima. De topeigenaar die niet de 'koude ondernemer' blijkt te zijn, maar juist een meer menselijke, vond ik fijne invalshoek. Het einde is fijn, soort van open. Geen typische BM-topper, maar prima.

Het is even door de eerste 20 minuten heen zitten, want dat lijkt een beetje als los zand. Daarna wordt het sterker, hoewel het wisselvallig blijft door de hele film. De beeldvorming is erg goed, de verplichte romance is overbodig, de spanning prima. Einde is sterk.

uitermate vermakelijke film. een typisch waargebeurd rise and fall-verhaal, maar dan zonder de fall. het verbazende en aantrekkelijke effect van de rise is dan ook volop aanwezig. ondanks dat de film niet steunt op grote spanning (hoewel?), actie en effecten, zit er enorm veel vaart in. de dialogen en interactie tussen de karakters zijn interessant en de montage scherp.

Zuckerberg wordt vanaf de eerste scene neergezet als een ietwat arrogante jongen, maar dat kan ook aan de emotieloosheid van de persoon liggen. Soms ergerde ik me daar wel aan, maar als hij nou eenmaal zo is, dan hoort het natuurlijk ook zo. Ik vond het niet zo prettig om naar Justin Timberlake als acteur te kijken.

Al met al een dikke 8. Ik zou er bijna van Hyves naar Facebook voor overstappen

Best een aardige thriller. Er zijn genoeg standaard dingen te tellen en het voelt zeker alsof we het allemaal al wel eens gezien hebben. Toch is de spanningsboog prima, Hopkins altijd fijn om naar te kijken, goed geschoten, een paar leuke visuele trucjes en je hebt een meer dan prima tussendoortje.

De landschappen en de sfeer zijn zoals altijd bij Scandinavische films weer prima in orde. Het verhaal is middelmatig en de grote manke is dat het nergens echt spannend wordt. Het kabbelt voort, ondanks pogingen het scherp in beeld te brengen. Het voelt als een verhaal dat ik al vaker heb gezien. Acteerwerk ook niet bijster sterk. Toch een plusje voor de extra twist op het einde.

Ik hou ervan als een film soort mid-scene begint, zonder uitleg of intro. Goed voor het mystery- en/of thriller-gehalte. Dat gaat er echter al snel uit als Maggie aan haar monoloog begint. Net als aan de sekte-leden, is het aan de kijker om hierin mee te gaan. En daar staat of valt de film mee, zo lijkt het.

De film kabbelt voort met een relatief kleine spanningsboog en wat voorzichtig drama. De beklemmende sfeer die een sekte zou moeten hebben komt niet over. De blikken van Brit Marling wel. De kijker wordt netjes twee opties gelaten en het is een beetje hopen op een mooie twist. De eindscene zorgt daar niet voor, hoewel je daarna wel zit af te vragen wat nu de waarheid is. En dan kom je tot de conclusie dat de film zo zijn best heeft gedaan een intelligent script neer te zetten, dat het vergeet een WTF-gevoel achter te laten door heel veel open te laten. Zoveel dat het script gewoon dun blijkt. Lekker snel klaar nu, maar een half uur erbij en meer diepte had de film goed gedaan. Maar dat zat blijkbaar niet in het vat. De totaal misplaatste eindtune trekt je ook direct uit de film, onbegrijpelijk bij een open einde.
Klein tussendoortje dat niet zal blijven hangen.

één keer in de zoveel tijd kom je een film tegen die zo lekker in je straatje ligt, dat je bepaalde dingen waar je je bij de gemiddelde film aan ergert, voor lief neemt. na een klein half uur wist ik dat Source Code zo'n film zou zijn.
het eerste kwartier krijg je een aantal zaken voor je kiezen die me hardop een 'huh', 'oh!' en 'wow' deden ontlokken. ik hou van vaagheid in een thrillerjasje, ook -of misschien wel juist- als het speelt met de wetenschappelijke mogelijkheden.
het terug blijven keren naar eenzelfde situatie moet je kunnen aanzien, maar zoals het hier gedaan werd ging dat meer als prima. er zit voldoende aart in ondanks het beperkte decor, visuals ok, acteerwerk van Gyllenhaal in orde (en de blik van Christina ook, woei).
heel groot minpunt is het sentimentele en moralistische slotstuk, zo vreselijk jammer van zo'n film, past er ook gewoon niet in vind ik.

Lang geleden gezien en toen kon ik hem echt niet goed omschrijven of beoordelen, dus belandde hij op de stapel 'nog eens herzien'. Dat heeft zolang geduurd dat ik er -op de Killers-Timberlake-scene na- niks meer van kon herinneren. Maar eigenlijk is het na de herziening weinig veranderd... het is een oprechte mindfuck en ik ben er nog steeds niet helemaal achter waar ik naar gekeken heb.

Voorwaarde om enigszins van de film te kunnen genieten is hem niet te serieus te nemen. In principe doet de film dat zichzelf ook niet (oa met een anti-cast), en dat is een plus. Niet dat het een lopende band van hilariteit is, maar er zitten veel kleine knipogen en subtiele humordingetjes in verwerk, die voor mij prima werkten. De offbeat-sfeer en dito karakters zijn fijn. Een aparte aanpak met de vele onscreen menuutjes en tv-beelden, die er visueel prima uitzien (wat niet van alle graphics gezegd kan worden, maar enfin).Het sfici-uitgangspunt nemen we gewoon mee.

Maar bovenal maakt Kelly het onnodig ingewikkeld/megalomaan/overdreven, hoe je het ook wilt noemen. Net wat teveel hooi op zijn werk in dit geval, al is de artistieke bedoeling duidelijk. Onderaan de streep voor de lengte prima vermakelijk, maar het is toch echt een gekke prent.

Ik kijk de laatste tijd veel dystopische (al dan niet post-apocalytische) films en zodoende kwam ik ook bij deze schijnbare klassieker uit. Dat is toch een tegenvaller geworden.

Het lijkt een bewuste keuze de toekomst van zo'n 50 jaar niet spacy te maken, maar in de huidige -dus jaren zeventig- sfeer te laten. Dat geeft een dubbel gevoel qua setting, aangezien het nu 40 jaar na dato is en je gewoon het gevoel hebt naar een seventies movie te kijken, hoewel ik er juist wel van hou als toekomstfilms niet overdreven futuristisch gaan doen. De ideeën rondom het 'meubilair', 'boeken' en 'thuis' zijn leuk verzonnen.
Het dystopische ligt er wel dik bovenop met veel sentimenteel overkomende scenes, die van mij ook minder geforceerd hadden mogen zijn. Uiteraard moet je door de tand des tijds kijken en soepeler met clichés omgaan. De maatschappelijke benadering zal dus meer origineel zijn dan nu aanvoelt. En ik hou wel van die benadering. Maar de verhaallijn is ook aardig rechtlijnig, er is vrijwel geen spanningsboog te bekennen en de romance is belachelijk geforceerd. Naarmate de focus steeds meer op de afvalverwerking komt, is de grote clou niet verrassend te noemen. Het einde voelt ook onaf, er had meer achteraan gekund.
Grootste struikelblok was voor mij toch het acteerwerk. Ik kan niet zeggen of het inherent is aan de tijdsperiode of dat het in deze prent gewoon zeer matig was. Het is zo houterig dat het soms lachwekkend wordt. Bij de scene waarbij de moordenaar geplet wordt door een schepper betrapte ik mezelf op een luidkeelse schaterlach. Dat leek me niet de bedoeling.

Typisch zo'n komedie die maar niet écht grappig wil worden, omdat er serieuze dingen doorheen gegooid moeten worden, en uiteraard een stukje romance om het geheel nog flinterdunner te maken. Er wordt veel teveel binnen de lijntjes gekleurd en dat had ik nou net niet verwacht met Gervais. Er zitten zeker geinige scenes in en het idee dat ze vanuit hun eigen stad de Ecuador-reportage maken is op zich prima voer voor leuks, maar het is bovenal een clichematige middenmotor die het nog niet echt redt als tussendoortje.

Psychologisch drama dat je nergens bij de strot pakt. Een psychisch gestoorde man komt in een rehabilitatiewoning, waar hij zijn jeugd begint te herleven. Het in zichzelf mompelen en eindeloze schrijven in zijn boekje begint al snel te vervelen. Het tempo is traag, maar dat past wel bij de sombere setting.

De film ontvouwt zich niet zoals het duidelijk wel bedoeld was en daardoor is het lastig de aandacht erbij te houden. Het is wachten op twists om de spanning erin te krijgen. Uiteindelijk komt die er, maar het blies mij niet van mijn sokken en was ruimschoots te weinig om de film te redden.

De intentie is helder en goed, maar de uitwerking laat veel te wensen over. De traagheid en gemis aan intensiteit zijn daar de grootste boosdoeners van. Het verhaal is te rechtlijnig, het acteerwerk is voldoende.

Keurige film waar McAvoy natuurlijk de show steelt. Ik moet zeggen dat ik Shyamalan al een tijdje links heb laten liggen, tot ik er pas recent achterkwam dat Unbreakable plotseling de start van een triologie bleek te zijn geweest. En dan werd ik toch nieuwsgierig.
Beeldvorming en sfeersetting zijn heerlijk op orde. Het vaak recht in de camera kijken werkt. De ontvoerder (en de rest..) is vanaf het begin interessant. De meisjes zijn eerst nogal vervelend, maar acteerwerk wordt wel beter (en wat een oogdruppels zijn eraan te pas gekomen). Verhaal is onderhoudend. Tuurlijk wat clichefoutjes en twee dingen zie je vanaf het eerste kwartier aankomen; dat Dr Fletcher het niet overleefd en dat er een scene komt waar de persoonlijkheden elkaar afwisselen.
Naar einde toe kwamen de horrortrekjes waar ik niks mee heb wel beetje naar voren, maar bleef binnen de perken. De 24e persoonlijkheid (ik hoef hem niet in spoilers te zetten, want ik zie nu dat het nota bene de tagline van de film is, vandaar dat het al zo snel naar voren kwam) wordt wat de flauw naar voren gebracht ("The beast is coming") en de uitwerking kan wat overdreven genoemd worden, maar als je dan de alternatieve superheldeninsteek van Unbreakable en de visie van Dr Fletcher in gedachten neemt, kan ik erin meegaan.
En dan de slotscene, tja. Heel erg geforceerd er achteraan gepropt, met het tenenkrommend "net als die man 15 jaar geleden, hoe heette hij ook alweer?". Maar ok, grappig wel. Eindcredits natuurlijk ook tof (waar in de begincredits al een opzetje voor werd gegeven).

Dit zal een korte review worden. Het slaat allemaal nergens op, dun verhaal, bakken met onnozelheden, clichés en nog een tikje moraal (vooruit, die had erger gekund), maar met verstand op nul is het prima vermaak. Start als Bond-parodie, daarna wordt het meer de show van Susan. Paar prima grappen gezien en het laat maar weer zien dat zelfspot een groot goed is. Verwacht er niks van en dan is het prima; ik heb me nergens verveeld of geërgerd, dus daarom een voldoende voor dit tussendoortje.

Ik vind dingen van deze film. De eerste anderhalf uur vond ik echt geweldig. De ongemakkelijkheid, het semi-belachelijk maken van de kunstwereld, de zwarte humor; ik hou er enorm van. Het acteerwerk voelde puur, echt. Scenes 'zoals wij mensen doen', zoals de -ook al- ongemakkelijke opbouw naar de seksscene. Wat daar voor intelligent thema overheen gebreid werd, kon me dan minder boeien, hoewel er zeker geslaagde momenten waren. Het antropologische aspect ging voor mij wat te ver naar het moralistische. Ik snap dat mensen de aap-scene geweldig kunnen vinden, maar ik vond het te langdradig en overdreven. Vanaf daar ging de film ook achteruit in mijn ogen. Half uur korter had met gemak gemogen. Maar die ongemakkelijkheid? Nog meer van dat

als filmliefhebber zie ik mezelf verplicht om alle alom hoog gewaardeerde films (lees: hoog genoteerd in de IMDB top 250) te kijken, ook al zou ik dat in eerste instantie niet doen. deze film hoorde daar ook bij, en toen hij gister op tv kwam toch maar eens gekeken.
ik had grote moeite door de tand des tijds heen te kijken, veel voelt inmiddels behoorlijk belegen aan. het acteerwerk is erg slecht, met als dieptepunt het heen en weer 'vallen' van Fisher en Ford in de scene dat de ondergrond van hun vliegtuigje beweegt (wat dan weer de maag van een sokpop blijkt te zijn). de grote Yoda gedroeg zich als een Muppet. ik irriteerde me ook scheel aan dat onnodige gebrul/gejank van chewbacca. de humor moet gebracht worden door de robots met hun engelse accent respectievelijk gebliep, want helaas niet altijd zijn uitwerking had. in het begin, waar tekstueel het verhaaltje wordt geintroduceerd, schoot ik bijna in de lach; zo kinderlijk.
gelukkig had ik daar tijdens de film minder last van, dan ga je toch mee in de situatie. als je je daarin voldoende inleeft zit het prima in elkaar. voor die tijd zullen de special effects en de wijze van verhaalvertelling groots zijn geweest. de legendarische muziek en de vele legendarische uitspraken veren je vaak genoeg op. het verhaal, zeker als trilogie, is van een mythische vorm en waarschijnlijk een van de grootste fictieve vertellingen ter wereld (kijk eens hoeveel Wikipedia-pagina's er al in het Nederlands bestaan!). zelden zijn er films die 3 decennia na data nog zo aanwezig zijn in de maatschappij, want hoe je het ook wend of keert, Star Wars is meer dan een reeks films. maar dat is feitelijk allemaal achteraf-wijsheid.

met die tegenstrijdigheden heb ik de film zitten bekijken en zo eindigde hij ook. als film vond ik hem niet zo indrukwekkend als verwacht, maar als filmliefhebber heb ik ook weer respect voor de mijlpijl die deze film(s) innemen in de filmgeschiedenis.

Zo'n politieke thriller met machtspelletjes en intriges. Tuurlijk zitten er de clichés in, maar ik moet zeggen dat het heel prima wegkeek. Acteerwerk uitstekend, leuk aantal twistjes, gezonde spanningsboog. Beginscene goed, eindscene (ofja, tijdens eindcredits al) mooi.

Een introverte dwerg die van treinen en wandelingen houdt. Dus.

De hoofdkarakters hebben allemaal hun aparte trekjes en dat geeft de film een fijn eigenaardig sfeertje. De lichtvoetige donkere humor komt prima tot zijn recht. Het is makkelijk in te leven in alle karakters en zeker in een drama is dat erg belangrijk, je voelt het.

Het is geen drama dat superdiep gaat, wellicht dat het daarom af en toe wat te leeg aanvoelt. In het tweede deel wordt het ietwat voorspelbaar en standaard qua drama. Het einde wordt subtiel en niet op de uber-Amerikaanse manier afgerond; een grote plus.

Mooi klein filmpje over vriendschap.

Op het gebied van beeldvorming, editing en sfeer een zekere hoogvlieger... absoluut genieten voor de liefhebber! De mystery druipt ervan af en gekozen camerastandpunten, gevoel voor detail, muziek en 'weirde' sfeer missen hun uitwerking niet.
Halverwege zakt de spanningsboog een beetje in en dat is zonde. De wisselwerking tussen de karakters wordt minder sterk, hoewel naar het einde toe weer rechtgetrokken. Er sluipen kleine voorspelbaarheden en thrillercliché's in en eigenlijk mist de film een groteske twist die er zó bij had gepast.
Sfeer en beeldvorming heb ik hoog in het vaandel, daarom naar boven afronden naar een 8. Zeker voor Hollywoodbegrippen een lichtelijk tegendraads werkje, hulde.

een tegenvaller. de film ging meer over de bouwvakker dan over brian jones. de stones op zich blijven dan ook zéér op de achtergrond. de sfeer komt niet over en het verhaal kabbelt een beetje voort met hier en daar wat losstaande scenes. je zou haast zeggen dat de 60's dames nog het hoogtepunt waren en dat lijkt me in deze film niet de bedoeling. jammer.

dit is al de zoveelste film die ik recent zie waarvan ik denk dat er meer uit te halen is dan gedaan wordt. het script is bijzonder sterk en deed me denken aan Being John Malkovich en Adaptation, oftewel het had zo door Kaufman geschreven kunnen worden. de invulling laat alleen wat te wensen over.

zo is de verplichte romance tenenkrommend slecht, ongeloofwaardig (vader-dochter-idee) en cliche. toen hij met zijn zakjes meel (waar de taalgrap overigens geweldig is) en "i want you" aankwam, heb ik gewoon een paar minuten overgeslagen. een dergelijk script maakt het ook moeilijk niet wat fouten te maken, waar met name het "niks doen"-idee me irriteerde, tenslotte doe je altijd wat (tv kijken, op de bank liggen, nootjes eten) en is dat altijd te narreren.

de film begon fris met de grafische toevoegingen en snel wordt de vreemde aanwezigheid van de stem in het verhaal verweven. als na een tijdje de stem minder aanwezig is, verliest de film ook aan sterkte, zeker met eerdergenoemde romance. pas nadat de schrijfster nadrukkelijker in beeld komt en zeker nadat ze elkaar ontmoeten, wordt het weer interessanter. het einde daarintegen is toch een tegenvaller: te veilig om in het Hollywoodstraatje te passen, terwijl je een mooi alternatief script hebt. van Ferrel heb ik nog nooit een rol overtuigend zien spelen, Thompson daarintegen was een leuk karakter.

Niet mijn type film, maar dat wist ik eigenlijk vantevoren al. Ondanks dat het bloed niet de gehele film in het rond vliegt, zal horror nooit mijn kopje thee zijn. Het mate van eng maken is redelijk cliché, door allerlei geluiden rondom het huis te produceren en opdoemende en weer verdwijnende mensen. Het is het soort ongemakkelijke spanning die zeker zijn doel niet mist. Maar je hebt het gevoel te zitten wachten totdat je je de tering gaat schrikken, dat vind ik niet prettig film kijken. Het aantal typische schrikmomenten valt op zich mee, dus het is knap dat die spanningsboog blijft. De ijzige schreeuw in de slotseconde is zo'n voorbeeld van schrikken om het te laten schrikken: niet tof. De keuzes die de karakters maken zijn vaak tamelijk dom/onlogisch, wat de kracht behoorlijk uit zo'n film haalt. Goed was wel dat toen de maskers afgingen, de gezichten niet (geheel) zichtbaar werden. Het hele waarom blijft achterwege.

Een aardig concept wel, maar het voelt ook wel beetje geforceerd om een hip maatschappelijk thema erin te breien. Dan wordt het eigenlijk een vreemdgaan-story die we al ontelbaar keer gezien hebben, maar dan in de virtuele setting. De 'reallife' drama is enorm standaard. De techniek met het knopje op het hoofd hebben we ook al vaker in BM langs zien komen. Het duurt te lang om boeiend te blijvend, voor zover het dat al was. Acteerwerk ook matig. Leuke poging, en ook weten ze er weer een geinig einde aan te maken, maar geen glansrijk begin van een nieuw seizoen.

Emily Barclay. Daar gaat het om. Na het zien van In My Father's Den was ik zo onder de indruk van haar, een onbekende jonge Nieuw-Zeelandse actrice, dat ik op zoek ging naar meer films met haar in de hoofdrol. Die zijn schaars, namelijk alleen deze. Toch wordt deze hele film door haar gedragen. Het is me oprecht een raadsel waarom deze meid nooit internationaal doorgebroken is. Iets wat haar regiogenoot Mia Wasikowska wel gelukt is en, ironisch genoeg, in deze film haar debuut maakt in een bijrol.

Barclay speelt vol verve een uiterst haatbare, manipulistische, narcistscische slettebak waar je met geen mogelijkheid sympathie voor kan opbrengen. Een cliché 'white trash' als jonge moeder die haar baby verwaarloost, rondneukt, met drank en drugs, een haat-liefde-verhouding met haar vriendje, vader en iedereen om haar heen. In een soort documentairestijl worden en interview tussendoor gestopt, wat niet zoveel meerwaarde heeft. De sfeer van de hele situatie komt heerlijk over. Het verhaal ontrolt zich steeds dramatischer, maar gaat niet enorm diep. Er zit een fijn absurd randje aan. Al met al niet superbijzonder, al kijkt het prima weg. Het gaat om Barcley en hoe ze de hoofdpersoon neerzet. De blik in haar ogen en haar uitdrukking maken het eindshot subliem en 3x terugspoelen waard. Ik ben fan, mocht dat nog niet duidelijk zijn, ondanks dat het gaat om 2 films van meer dan 10 jaar geleden en ze haar lieflijke bollige kopje blijkbaar inmiddels ingeruild heeft voor een babe-look

De film weet niet zo goed of het een misdaad of een komedie wilt zijn en slaagt zo in geen van beiden. Een combinatie, een vaker gedaan recept, wil in ieder geval niet echt lukken. De grappig bedoelde situaties voelen geforceerd aan, de bad guys erg cliché en de studenten te overdreven in hun karakterrol (met name Ira). Er worden wat twists ingegooid om het gevoel te krijgen dat het scenario goed in elkaar zat, maar ook dat is niet origineel. Taaie zit, Walken redt de film nog een beetje.

Zo, weinig stemmen/reacties voor deze prent. Wist niet dat het zo'n kleintje was. Maar ok, je ziet dat je niet met een blockbuster te maken hebt.

Ontzettend interessante film dit. Het klapt er direct in, hou ik wel van. Je wordt meteen op een pad gezet, maar na enkele minuten voel je dat het anders ligt. Man man, wat is de dame in kwestie een potje annoying, en dat is dus goed neergezet. Je voelt met de knul mee. Ik vind het heerlijk hoe de sfeer wordt neergezet, lange close-up beelden, slimme toepassing van het geluid, gesprekken over beelden. Het gaat traag, maar dat stoort totaal niet. Erg fijn hoe zo af en toe een stukje duidelijker wordt hoe de kaarten liggen. Geen grote gebaren, alles klein. En toch meeslepend. Fijne verrassing.

Degelijke scifi-thriller. Een beetje affiniteit met de ruimte is een pre. Ik hou wel van dit soort films, met een ruimtesetting, een beetje benauwde sfeer, mooie beelden.

Zoals verwacht moet het het niet perse van het verhaal hebben. Dit is prima scifi, maar relatief rechtlijnig (met een ongeloofwaardig subplot). De karakters blijven niet geheel oppervlakkig en dat is iets wat nog wel eens vergeten wordt, zeker met 8 spelers. De wisselwerking tussen een aantal van hen is best goed. Grootste sterkte ligt toch wel bij de beelden en de bijbehorende score.

Gaandeweg doet de film terugdenken aan iets als Armageddon. Maar waar het daar vooral op drama lag, ligt het hier op spanning. Er komen zeker Hollywoodse (karakter)cliches om de hoek kijken, maar wellicht dat de Britse hand van Boyle er voor gezorgd heeft dat het niet té wordt. Daarbij een verrassend (visueel) bombastisch project van hem, gezien zijn eerdere films.

Fijne wegkijker met mooie beelden en lekker thrillersfeertje.

als dit een komedie is, dan ben ik de paashaas. het aantal keren dat er wellicht iets grappigs voorbij komt is op 2 handen te tellen, het aantal keren dat ik werkelijk gelachen heb op een halve hand. dit is gewoon een totaal mislukte actie/drama. inclusief dik moraal. daarvoor kijk je toch niet naar een komedie? bij een komedie zijn we gewend door het meestal slechte plot heen te kijken, maar de film neemt zichzelf zo vreselijk serieus dat je je vanzelf gaat ergeren aan de onwaarschijnlijke stappen die er gezet worden, zoals het cliche van nerd naar held. het geweld is vrij aanwezig en behoorlijk expliciet te noemen voor een film als dit. het slaat de plank helemaal mis. ik heb geen idee wat de regisseur/schrijver voor ogen had met deze prent, maar het slaagt nergens in. het enige wat de boel nog een béétje het kijken waard bleef, was ellen page, niet alleen qua voorkomen, maar ook omdat zij wel nog een beetje het gekke figuur speelde.

heel erg snel overslaan deze film, zowel qua komedie, drama of actie zul je minstens 1000 betere films vinden.