Opinions

Komedie en sex, het was toch een apart genre in de jaren '70. Deze film doet me denken aan Barbarella, dat eerder mikte op erotiek in plaats van sex en iets meer tijd nam om de film deftig uit te werken. Flesh Gordon is met momenten zo fout dat het weer leuk wordt. Terecht ooit getoond op de nacht van de wansmaak.

Het is duidelijk gebleken dat de boeken beter zijn dan de filmreeks. Geen echt verwijt, maar wel een vaststelling. De boeken zijn niet van de dunste en het is dan ook grondig snijden en keuzes maken bij het vertalen naar het witte doek. Daarmee moet je een film krijgen die ook voor mensen die de boeken niet kennen, goed te volgen is. Dat is op zich geen probleem geworden denk ik. Wel jammer is de uitwerking van de personages, wat in deel 1 ook niet echt lukte. Groot verschil met z'n voorganger trouwens is het gebrek aan interactie tussen Blomkvist en Salander in dit deel, wat in deel 1 net zo sterk was. Hier zijn der personages meer functioneel voor het verhaal. Het zijn vrij veel figuren en dan zijn er nog enkele weggelaten die in het boek wel voorkwamen of meer speelruimte hadden.

Deze film is op zich niet slecht. Mooi gemaakt, spannend, avontuurlijk. Alleen is de uitwerking niet altijd even goed gelukt en wordt het onoverzichtelijk met te veel personages. Toch voor wie de boeken niet gelezen heeft. Maar ben wel benieuwd voor het 3e deel.

Flight is toch niet wat ik er van verwacht had. Denzel Washington werd geprezen voor deze rol, maar ik heb hem toch al beter gezien. En ook Kelly Reilly en Don Cheadle waren niet meer dan randfiguren. John Goodman was wel opvallend, maar toch een vreemde eend in de bijt. Het verhaal draait niet helemaal over de vlucht zelf, maar eerder over alcoholisme. Op zich is het wel een goed vraagstuk om alcoholisme af te wegen tegenover een heldendaad. Goed idee dus, maar of dit de beste manier is om dat weer te geven. Dan is een film als Requiem for a dream over verslaving veel sterker. Denzel Washington's personage geeft wel de symptomen weer van een alcoholist. De ontkenning, tegen zichzelf en iedereen liegen, op zichzelf leven, ... en uiteindelijk gewoon niet zonder het spul kunnen ten koste van veel dingen. Maar toch mis ik de echte verslaafde Whip. Nu was het eerder een dronken piloot die liegt om een rechtszaak te ontlopen.

De film heeft z'n goeie momenten en Washington probeert er nog wel wat van te maken. Maar het is toch wel wat voorspelbaar. En ook die 'It's God's will' scenes zijn er soms te veel aan.

Film met gemengde gevoelens. Langs de ene kant is het nogal soft en soms onsamenhangend. De uitwerking van bepaalde personages zijn of te weinig, of te clichématig gebeurd. En ik had meer dreiging verwacht van de dievenbende. Langs de andere kant heb je stevig acteerwerk van Dennis Quaid (die me altijd aan Harrison Ford doet denken) en vooral Ribisi die hier één van z'n beste rollen neerzet. Nog even en hij is de opvolger van Buscemi. Ook de score was heel goed, de juiste muziek op de juiste plaats.

De remake had ik ondertussen al gezien, maar nu was het de vraag of het origineel wel sterk genoeg was en niet te verouderd om ook nog goed te zijn. Je merkt wel dat het budget wat lager lag en het spektakel spet minder van het scherm in het begin. Maar dat wordt dan wel snel goed gemaakt door een betere cast en een grotere spanning en betere drama. En belangrijkste van al is dat de grote clue in deze film zo veel beter uitkomt dan in de remake. Opvallend toch.

De nieuwe film mag dan wel gebruik maken van moderne technieken en grote budgetten wat veel goedmaakt. Maar deze film staat er zeker ook en kan met andere troeven z'n opvolger overtreffen. Een aangenaam vergeten pareltje.

Het eerste uur is dit gewoon een koppel met een 40-jarige blondine die zich amuseert met een bruingebrande surfinstructeur. Samen drinken, wandelen, zwemmen, handje vasthouden en uiteraard een keer van bil gaan. Maar qua verhaal is het ver zoeken. Even denk je dat er iets boven komt als haar vriendinnen en ex-partner het in vraag stellen waarom zij als single een 13 jaar jongere blonde god als vriend wil nemen. Gewoon wat last van vroege midlifecrisis. Geen schokkend thema dus, geen echt avontuur, geen humor, niets. Nogal wat belabberde film. En alleen sterren geven vanwege Heather is ook niet echt mijn bedoeling.

Vlaamse en Nederlandse films hebben zelden een even groot succes als ze de landsgrens oversteken. Ondanks de gelijke taal maken ze af en toe zelfs een remake van de film. Maar er zijn zeker uitzonderingen en de films van Dick Maas zoals De Lift en deze Flodder zijn daar toch wel uitzonderingen op. De verschillen tussen Vlaanderen en Nederland zit hem dan ook deels in eigen gewoontes en een licht andere cultuur. Maar als je toch naar de rand van de maatschappij gaat maakt het niet uit en heb je een beeld dat begrijpelijk is voor beide volkeren. Flodder is zo'n marginale familie en de clash met het geciviliseerde leven is evengoed leuk in Vlaanderen.

Flodder is zo'n familie als The Simpsons die zich niet veel aantrekken van de rest van de wereld en tegelijkertijd - in hun ogen dan toch - zich proberen aan te passen aan die wereld. Wat uiteraard niet echt lukt, maar zelfs dan trekken ze het zich niet aan. Het enige dat telt is hun eigen familie. En dat levert natuurlijk leuke situaties op. De familie kent verschillende figuren die stuk voor stuk werken: Ma Flodder, Kees en Johnny zijn daarin de uitschieters. De humor is natuurlijk slapstick en soms wat te plat, maar het werkt wel. De film is in elk geval beter dan z'n opvolgers en veel beter dan de tv-reeks. Flodder is wel lachen moet ik toegeven en de familie is een klassieker in de filmwereld van de Lage Landen geworden.

Een ongelofelijk irritante film. Tuurlijk is het erg dat er veel mensen in deze situatie zitten, maar als film krijg je toch maar een groot stuk ellende te zien. En niet in de zin van entertainment. De pastelkleuren zijn gewoon lelijk en moeten de rooskleurige omgeving tonen in contrast met de sociale problemen waar die mensen mee te maken hebben. Goed bedoeld allemaal, maar ik denk zeker niet dat je veel mensen bewust gaat maken over de problematiek achter de hoek door deze films te maken.

Jeugdnostalgie deze Silly Symphonie. Een stap vooruit in de Technicolor en goed voor een Academy Award als eerste animatiefilm in de nieuwe categorie beste geanimeerde kortfilm. De Silly Symphonies zijn voor mij de eerste videoclips met een kortfilm geheel op maat van de muziek. Muziek van de hand van Frank Churchill die ook zorgde voor de eerste langspeelfilms van Disney en het goed deed bij de Oscars.

Dit is de 3e animatiefilm van 2006 die ik gezien heb. Cars vond ik wel leuk, terwijl alle hype naar Happy Feet ging. Dus die dan ook maar zien, wat dik tegenviel. Uiteindelijk kijk ik dan maar naar Flushed Away, wat mij in het begin niet zo veel aantrok eigenlijk. Weer een film met beestjes en Happy Feet bewees bij mij dat genoeg, genoeg is.

Toch bevat deze film een pak meer humor dan Cars en de pinguins tesamen. Qua verhaal is het niet zo enorm speciaal, maar er is wel veel aandacht besteed aan details, iets wat bij die andere twee soms vergeten werd. Ook de subtiel, Engelse humor is zowel leuk voor oud als jong. En dat verwacht ik tegenwoordig wel van een animatiefilm. Leuke figuren, zoals de naaktslakken. Toffe muziek trouwens ook, die hier niet al te melig wordt zoals bij de Disneyfilms. Een aanrader voor de liefhebbers en in mijn ogen de beste animatiefilm van 2006.

Het verhaal is wel leuk en blijft nog net overeind. Dit is trouwens het verhaal waarin de smurfen voor het eerst in beeld komen, ook in de stripreeks. En daarin zit meteen de zwakte van de film. In de latere strips namen de smurfen de hoofdrol over en werden Johan en Pierewiet bijrollen. De smurfen kregen meer persoonlijkheid en de strips (en achteraf de tekenfilmreeks) waren veel beter dan dit. Kwalitatief is dit niet echt een verbetering en de vraag is waarom je dit zou kiezen boven de strip. Maar dat lag in de lijn van het succes waarschijnlijk en het budget zal ook wel meespelen. De tekenfilmreeks was Amerikaans, terwijl dit in Frankrijk en België gemaakt werd. Ik ben benieuwd wat de nieuwe Smurfenfilm gaat geven. Of men geleerd heeft uit het verleden, de charme van de strips gaat behouden of zich gaat verliezen in de 3D-hype.

Als kind heb je hier misschien wel iets aan, maar als 'familiefilm' gaat dit niet op. Nergens is de film echt origineel, geen grootse humor, visueel niet vet, geen toffe muziek, niets. Voor de kids is het misschien wel interressant om iets te leren over ruimtevaart, maar dat kan beter via schooltelevisie. Ik had hier wat het gevoel als bij Bee Movie dat men enkel op kinderen mikt en niet zoals bij Disney of Dreamworks (blijft commercieel natuurlijk) voor het hele gezin.

Ik ben ook geen liefhebber voor 3D, dat is leuk voor 10 minuten in Disneyland of zo, maar geen hele film. Waarschijnlijk hebben de makers ook daar te veel op gemikt dan op de film zelf...

Op zich is dit wel een leuk filmpje, maar er rammelt zeer veel aan het geheel. De figuren zijn stuk voor stuk typetjes. Gemakkelijk om onderscheid te maken in de karakters zonder diep op de achtergrond te moeten gaan. De romance in de film is er ook maar bijgehaald om iets van meligheid te hebben blijkbaar. Totaal irrelevant en niet van toepassing. Maakt men eindelijk een blockbuster (of toch geprobeerd) rond de eerste Wereldoorlog ipv de tweede, gaat men daar romantiek in steken. Men had zich beter op drama of actie blijven richten. Ook worden de Amerikanen nogal opgehemeld hier. Die Fransen zitten zich op te offeren en het lijkt alsof de Amerikanen superieur in Europa zijn. Hun hulp is groot geweest, maar niet van die orde. Dit is geen WO II...

James Franco ziet er uit als James Dean, maar acteert daar zeker niet naar. Maar blijkbaar zitten de andere acteurs ook vast in hun amper uitgewerkte typetjes. Jean Reno moest zich schamen voor z'n rol. Gelukkig maakt het gehele plaatje toch nog een goeie indruk en ondanks de duidelijke special effects en de modelbouwvliegtuigjes heb ik aangenaam liggen kijken naar de gevechten in de lucht.

Toch 3 sterren, al doet de film me enorm verlangen naar een degelijke film over de eerste wereldoorlog.

Laurel & Hardy moeten het vooral hebben van de kortfilms, al doen ze het ook niet slecht in de lange films. Deze valt heel goed mee, met een leuk verhaal en enkele typische grappen. Al is de vliegtuigscene een beetje overbodig en gaat het af en toe wat traag. Staat garant voor een gezellig filmmoment, maar is niet de klassieker uit de reeks van Stan & Ollie.

De film deed me wat denken aan Ocean's Eleven en Catch me if you can. Focus is vooral een gezellige film die best mooi gemaakt is. Maar helaas duurt het zeer lang voor er echt iets gebeurd. Daarvoor is het script toch wel te zwak. Robbie en Smith amuseren zich gelukkig wel en maken nog veel goed. De film leunt iets te hard op de plottwisten, en die zijn niet sterk genoeg om de hele film te dragen. Maar de film is toch iets beter dan de gemiddeld score hier doet uitschijnen.

Twee jaar na Halloween komt John Carpenter met de film The Fog. En ook al haalt hij daar het succes van de horrorklassieker niet, is The Fog toch ook eentje van niveau. Wat toen niet warm onthaald werd, is uitgegroeid tot een cult klassieker. Carpenter kan rekenen op een boeiend script, de nodige sfeer, heerlijke muziek en een indrukwekkende cast: Adrienne Barbeau (The Thing), Jamie Lee Curtis (Halloween), Janet Leigh (Psycho) en Hal Holbrook (All the president's men). De verhalen van Carpenter met horror in een klein Amerikaans stadje, doen denken aan Stephen King. Met the Fog laat hij alvast zien dat zijn Halloween geen one shot was.

Raar hoe mensen erop komen om een remake te maken, in veel gevallen (zoals bij dergelijke cultfilms) een groter budget hebben en het dan nog helemaal verprutsen. Dom acteerwerk, onlogische plotwendingen en ook de special effects zijn triestig. Zeker geen aanrader. Als ik het origineel te pakken krijg, zal ik die wel eens kijken. Slechter kan het volgens mij niet lopen.

Een standaard documentaire, maar omdat ik niet zoveel ken van de achtergrond van Louis de Funès, was dit wel interessant. Ik ken de man vooral als drukke komiek, die ook op de Belgische televisie graag gezien was vroeger. Misschien ook wel door de Funès zelf, want we komen ook te weten dat hij zelf een rechtse conservatieve man was.

Het begin van de documentaire is het meest interessant. Hoe de Funès opgroeide, maar ook pas laat doorbrak. En dan de verschillen met bvb Bourvil en Yves Montand, alhoewel ze professioneel wel goed klikten en voor de nodige humor zorgden op het grote doek. In het latere deel van de documentaire valt het wat stil en is er weinig nieuw te ontdekken. De documentaire is creatief niet veel bijzonder, maar voor filmliefhebbers is dit wel interessant genoeg.

Een heerlijke misdaadfilm die de western een update geeft. Het begint lijkt in elk geval uit een Sergio Leone film te komen en met de warme gele kleurenfilter voel je de warmte van de woestijn. We krijgen enkele sterke scènes te zien met coole shoot-outs. Het ontbreekt wel wat aan spanning, een goed plot of wat achtergrond van de personages om meer te zijn dan dat. Maar de sfeer kan gelukkig genoeg bieden om even weg te dromen in een schietgrage misdaadfilm. En dat is ook niet slecht.

Mijn eerste niet-Amerikaanse Jet Li film. Na tal van Jackie Chan films werd het tijd om ook Jet Li eens echt aan het werk te zien. Groot verschil is wel dat bij Jet Li de gevechten enkel tot hun recht als de tegenstand groot is. In het begin van de film zie je Li vechten tegen op zich zwakke tegenstanders en dat werkt niet echt. Chan zou daar nog weg mee geraken omdat z'n choreografieën beter zijn. Li is in elk geval wel een sterke kung-fu vechter en de grotere scènes zijn dan weer wel om te genieten.

Gekend in dit genre is het verhaal bijzaak en slechts aanleiding om de hoofdrolspeler te laten strijden. Eens Jet Li op dreef is krijg je mooie gevechten. Als hij moet vechten en de grond niet mag raken is zeer mooi in elkaar gestoken. Tijd dat ik hier meer van ga zien.

Nooit gedacht dat deze zo goed zou meevallen. Eind jaren '70 en in de jaren '80 zijn wel meer dansfilms gemaakt met wisselend succes. Fame viel best wel mee, maar Grease, Saturday Night Fever en Dirty Dancing waren niet bepaald topfilms. Ook het genre wordt niet echt algemeen gewaardeerd zodat ik eigenlijk minder geneigd was om films als Footloose, Flashdance of Staying Alive nog een kans te geven. Tot ik in een filmdanscompilatie op muziek van Footloose fragmenten uit deze film zag, wou ik toch eens kijken.

In tegenstelling tot de meeste dansfilms is het dit keer geen danser die carrière wil maken, maar een zeer interessant thema. Beetje herkenbaar voor mezelf eigenlijk. Zonder echt politiek te willen uitweiden, zijn er reeds in Vlaanderen gasboetes (Gemeentelijke Administratieve Sancties) uitgedeeld aan jongeren die belletjetrek doen, met sneeuwballen gooien, schunnige liederen zingen, broodjes eten op de trappen, ... Dat doet een mens denken hoe ver ze kunnen gaan. Wat als jongeren niet meer jong mogen zijn. En zo ver is het niet gezocht... Footloose is licht gebaseerd op waargebeurde feiten. Het verwijst naar een Amerikaans dorpje waar 100 jaar een verbod gelde op dansen wat in 1980 opgeheven werd door jongeren die net als in de film een dansavond wilden prom night.

In tegenstelling tot bvb Grease, had ik hier wel het gevoel dat die jongeren waren. Jeugd die zich gewoon wilde amuseren en ik voelde zelfs de frustatie mee met die jongeren. Dit is toch gewoon muziek! Dit is toch maar dansen! Dit zijn toch maar gewoon boeken! De film toont politie die hen tegen houdt omdat ze muziek draaien in de auto, boeken die verbrand worden omdat ze zouden kunnen aanzetten tot ontucht. Ik weet dat Footloose maar een film is, maar ik hoop dat het ook bij ons nooit zover zou komen dat jongeren zich mogen amuseren. Gezien het actuele beleid momenteel in België ligt het thema dat Footloose gebruikt, mij toch nauw aan het hart.

Verder is Footloose ook gewoon een sfeervolle film. Geen al te grootse choreografieën dit keer, maar gewoon jeugd die zich wil amuseren. Meer moet dat soms niet zijn, en dat plezier straalt er gewoon van uit. En ik zeg dan wel 'geen grote choreografieën', Bacon is zeker niet slecht bezig en de finale kent ook een hoop leuke moves.

Veel beter dan verwacht dus! Geweldige film!

Ik ben gek van het origineel en het was bang afwachten wat zo'n remake dan nog kon doen. Helaas niet veel moet ik zeggen. De ziel is uit de film gehaald en de acteurs zijn toch wel vrij slecht. Ariel is eerder een sletje dan een wat vrijgevochten tiener die zich wat ongelukkig in het leven stort nadat haar broer overleden is. De makers willen het een modern tintje geven met de muziek die niet bepaald past bij deze film. Als Ren danst lijkt het wel of hij andere muziek hoort. En het valt in het niet met de prestatie van Bacon.

Vanaf de petitie wordt de film eigenlijk toch nog ietwat boeiend. En zelfs de linedans en Willard die leert dansen zijn eigenlijk wel leuk. Maar dat kan de film niet helemaal redden helaas. Op zich is deze remake nog wel leuk, maar slecht geacteerd en een regisseur die niet goed weet wat te doen trekken de film wel naar beneden.

Niet de beste Lloyd, daarvoor mist het net die grootse scenes. Maar Lloyd doet het best goed hier en de film kan rekenen op een onderhouden script. Een romantische slapstick. Met het nodige tempo dat toch wat mist in bvb de Laurel & Hardy films waar je 5 minuten kijkt naar een taart in een gezicht.

Een film van zijn tijd waarin de kloof tussen het decadente rijke volk en de arme burgers uit de achterbuurt, nog groter is dan vandaag. Met romantiek tussen beide werelden. Leuk met die gangsters. De film is ook lang genoeg, het is niet grootse en als deze film nog langer gemaakt zou worden, ging het alleen maar vervelen vrees ik. In elk geval af en toe goed gelachen.

Een leuke gag met de boodschap 'wie laatst lacht, best lacht'. Niet echt bijzonder, vooral een opwarmer voor de langspeelfilm. Wel mooie muziek op de achtergrond.

Tijd voor een herziening en het is toch even schrikken als je ondertussen een reeks Daniel Craig films hebt gekregen. Roger Moore oogt echt wel oud en je voelt hoe gênant het soms is met de ongeveer 30 jaar jongere actrice die Bibi speelt. De makers bleven ook dan nog vasthouden aan de gekende formule en dat levert enkele vermoeide scènes op zoals de briefing en het momentje met Q. Maar de actie zit wel goed en met Bondgirl Carole Bouquet en de goeie en slechte sidekicks Topol (Columbo) en John Wyman (de blonde winchman van de bad guy van dienst) zijn er enkele goeie acteurs aan boord. Julian Glover is helaas een pak minder. Maar Topol en Wyman zijn sterk onderschat en te weinig genoemd en Bondlijstjes.

De muziek was veel besproken toen, omdat het durfde afwijken van de gekende John Barry trend. Alhoewel ik me kon herinneren dat ook Live and let die en The Spy Who Loved Me een iets andere soundtrack hadden dan gewoonlijk. Het paste wel bij de film moet ik zeggen.

For your eyes only heeft veel potentie en is eigenlijk wel een goeie Bond. Helaas is Bond zelf een oude vermoeide man hierin en is er geen sterke bad guy met de teleurstellende Julian Glover. Beide heren doen het verhaal niet echt goed helaas. De film kent zeker haar momenten, maar hier had meer in gezeten.

Eindelijk een film met Jet Li en Jackie Chan samen. Dat moet wel vuurwerk geven. Het is alsof je een superauto bouwt en dan iemand achter het stuur zet zonder rijbewijs. Rob Minkoff doe de regie en dat is te zien. Hij maakt op de eerste plaats een kinderfilm in de stijl van Percy Jackson of Spy Kids. Het verhaal zou gebaseerd zijn op een een Chinees verhaal. Al zie ik er eerder Wizard of Oz met kungfu elementen in. We mogen blij zijn dat rasartiesten als Li en Chan in de film zitten, zodat sommige gevechten toch nog de moeite zijn. De rest wordt opgevuld met digitale lelijke beelden en wat kunst- en vliegwerk.

De film is nog wel entertainend genoeg geworden, dankzij Li en Chan, de rest is echt wel tienergericht. Nochtans begint de film als een ode aan kung-fu. Maar helaas komt dat in de film niet echt tot uiting. Ik hoop Li en Chan toch nog eens op een ander moment samen te zien in een film.

In mijn herinnering was dit geen boeiende film, maar als ik de film terug zie ben ik toch helemaal verkocht. Een SF-film uit 1956, 14 jaar voor de eerste maanlanding. De film heeft een mooie uitstraling en je ziet ook de creativiteit op dingen die misschien nu evident lijken maar toen echt wel toekomsttechnologie waren. De film lijkt uit een comic te komen en neemt je nog helemaal mee naar een vreemde wereld. Terwijl de meeste SF-films nu net proberen om het zogezegd heel realistisch te maken. Een heerlijke meevaller!

Herbie voor volwassenen.

De titel is wat misleidend eigenlijk. Achterliggend is dit strategisch gezien een strijd tussen Ford en Ferrari waarbij Ford de grenzen verlegd om concurrent Ferrari te verslaan. Maar de film zelf is vooral kleine Ford vs grote Ford. De mensen die houden van racen, versus de mensen die eerst kijken naar de centen.

Het verhaal is vrij eenvoudig, de gekende rise & fall. Het duurt ook lang voor er uiteindelijk auto's racen. Het begin mocht gerust een pak korter. Maar zelfs dit simpel verhaal volgens de Hollywood regels gemaakt, is toch best goed gemaakt. Het oogt mooi, Damon & Bale zijn niet slecht en het wil ook niet per se dramatischer zijn dan nodig. Nochtans is de val dichtbij, maar het houdt het midden tussen de waarheid en aangenaam geromantiseerd. Geen film die blijft hangen vrees ik en wat zal verdwijnen in de filmgeschiedenis, maar waar ik toch best van genoten heb.

Voor een Seagalfilmpje met veel actie en verstand op nul is dit niet slecht. Van het verhaal moet je niet veel verlangen, maar verder viel het nogal mee. 2,5 sterren

Goldeneye regisseur Martin Campbell is terug samen met Bondacteur Pierce Brosnan. Campbell mag dan wel 2 keer voor een boost gezorgd hebben in de Bondreeks, de laatste film die hij maakte voor The Foreigner was The Green Lantern, dus toch voorzichtig met die cv.

Brosnan is geen Connery en veel groots heeft hij niet gedaan na z'n carrière als Bond. Enkel The November Man was wel leuk, maar daar speelde hij eigenlijk een ouwe 007. Jackie Chan kent vooral z'n glorie in de gekende actiekomedie films, al is het wel bekend dat hij graag eens wat meer serieuzere rollen mag spelen. De combinatie van Campbell, Brosnan en Chan (de rest van de namen mag je vergeten, en dat zal ook snel gebeuren) maken van deze thriller een aangename blockbuster. Chan en Brosnan doen het wel aardig, al is er weinig interactie met de twee en is het ook niet meer dan een thriller volgens het boekje.

Leuk om te zien dus. Chan mag meer van dit soort rollen spelen. Gezien z'n leeftijd zal actie sowieso wat minderen en zie ik liever dit dan enkel de flauwe komedie. Brosnan kan een film zelf niet (meer) trekken, maar als de rol op z'n lijf geschreven is, valt hij nog wel mee.