Opinions

Een Amerikaanse film die Japanse horror probeert. Natalie Dormer maakte op tv enkele goeie keuzes en werd met rollen in The Tudors en Game of Thrones op korte tijd bekend. De stap naar het grote doek is nog niet vlot gegaan. Enkele bijrollen ook deze hoofdrol is niet meteen een doorbraak. Hopelijk volgende keer beter.

The Forest is vrij clichématig, maar weet gelukkig de formule wel toe te passen zodat het niet echt slecht wordt. Maar eerder in de categorie 'te vergeten'. Anderhalf uur in een bos met schrikmomenten is iets te lang van het goede. En het is niet dat de plot zo bijzonder was dat het alles meteen goed maakt.

Het leven van een acteur die 3 grote films heeft gemaakt en nog bekender is vanwege het feit dat hij vroeg overleden is. De tegenhanger van Marlon Brando. In de documentaire zei iemand dat in 1955 twee acteurs zijn gestorven. Dean zelf en het talent van Brando, die zich liet gaan na het heengaan van zijn tegenhanger. Daar is op enkele uitschieters wel iets van waar.

De documentaire is toch niet zo goed. Voor zo'n iconische figuur, voel je dat het wat rekken is om er iets over te vertellen. Zijn leven en palmares is nu eenmaal vrij kort. Het is nogal een droge weergave en sommige getuigenissen lijken wel alsof men snel nog iemand gebeld heeft om iets te komen vertellen. Uiteraard interessant als je van het onderwerp houdt, maar hier zullen betere docu's over bestaan lijkt me.

Ik hou er niet van als het wel allemaal nog eens wordt uitgelegd. Alsof je het als kijker dan niet zou verstaan hebben...

Dit is echt wel een goeie thriller. Het verhaal is wel net te dun om een topper te zijn, maar verder is het toch een zeer vermakelijke film die de moeite is om te bekijken. 3,5 sterren van mij.

De geschiedenis van Amerika in een notendop door de ogen van een naïeve Amerikaan. Forrest Gump komt door het toeval terecht bij legendarische personages en gebeurtenissen. Daarnaast krijgen we ook een ander beeld van de geschiedenis via de liefdesrelatie met zijn Jenny. Een fragmentarisch verhaal dat af en toe wel werkt, maar evengoed wel eens wegzakt.

Forrest Gump is zo'n figuur als Rain Man, waarbij de grens tussen boeiend typetje en karikatuur vrij dun is. Het is de naïviteit van Gump in combinatie met de gebeurtenissen die werkt. Daarmee staat z'n typetje in dienst van de grappen en als verteller van het verhaal. Verder moet je achter het personage ook niet zoeken. Als dat nodig zou zijn.

Forrest Gump is een leuke familiefilm met humor dat wel werkt. Kwalitatieve Hollywood met vooral een goed script (dankzij het originele boek) maar verder ook niet verrassend. Degelijke film dus, en soms moet dat niet meer zijn. Dankzij de gimmicks als de chocolatebox en run Forrest! blijft dit in het filmgeheugen hangen.

John Ford heeft in de eerste plaats véél westerns gemaakt en daartussen is de kwaliteit nogal gevarieerd. Deze film lijkt alles te hebben met zowel John Wayne, Henry Fonda en Shirley Temple. Wayne is nogal weggecijferd en komt pas in de 2e helft wat uit de verf. Fonda was niet slecht. Ik had eerst niet door wie hij was. Maar stilaan domineert hij toch wel de film. Voor zover dag gaat, want Fort Apache focust zich op verschillende personen en is niet altijd even samenhangend. Shirley Temple was wel leuk. Feit dat ze een relatie moest spelen met acteur John Agar, haar toenmalige man, zal wel meegespeeld hebben. Fort Apache heeft uiteraard de nodig clichés, maar dat was wel met meer Hollywood-westerns. Zeker bij Ford. Ik herkende wel een hoop zaken die je ook terugvindt in de stripreeks de Blauwbloezen. Deze film moet ongetwijfeld een inspiratiebron geweest zijn voor de stripreeks.

Ford had meer animo uit de spelers moeten krijgen en het verhaal misschien wat inkorten. Maar slecht is het niet. Het had alleen wat peper en zout kunnen gebruiken.

Ik ben blijkbaar niet de enige die thriller als tweede genre niet echt van toepassing vindt. Het lijkt even zo, maar de film is gewoon een mooi drama geworden. Minder beklijvend als A Separation, maar toch goed geacteerd en boeiend verteld. Al komt het nooit echt als nieuw of verfrissend over helaas.

Prachtig sprookje. Met The Fountain heb ik nu alle films (tot op vandaag natuurlijk) van regisseur Aronofsky gezien. De film overweldigt in het begin met kleuren en visuele creativiteit, maar is net te chaotische naar mijn persoonlijke smaak om er meteen in te komen. Andere films van hem (Pi even buiten beschouwing gehouden) profileren zich als een neerwaartse kolk van het hoofdpersonage. Net als in Pi zit je hier meteen in het hoofdpersonage dat moeite heeft om de ziekte van zijn vrouw te verwerken. De symboliek is heel sterk met verleden, heden en toekomst. Telkens met dezelfde vraag of er toch geen mogelijkheid is om het leven te verlengen en zo de dood te verslaan. We volgen telkens de gedachten van het hoofdpersonage Tommy die soms afdwalen naar het verleden via het boek en verstrengd in antwoorden op ziekte en dood naar de toekomst. Gaandeweg geraken die dingen nog meer verstrikt met elkaar.

Je kan een hele filosofische uitleg geven aan het verhaal, maar belangrijk is vooral de aanpak ervan. Aronofsky weet perfect met kleuren en geluiden te spelen om er een prachtig schouwtoneel van te maken. Het gaat net te traag op gang om er een topper van te maken, maar het blijft een hele mooie film.

Een variatie op de wraakfilm, dit keer met 4 broers. Op zich levert dit een gekende actiefilm op met veel geschiet en 'dirty talk'. Wel goed om te zien hier is het rouwproces. Wat bij andere wraakfilms soms ontbreekt is het verdriet vanwege het overlijden van een dierbare. Het concept van de 4 broers levert bovendien ook een variatie aan karakters op wat de film toch wat doet afwisselen. Een film dus met de nodige scherpe uitspraken, stevige actie en een portie drama. Niet slecht dus.

Een standaard drama over het worstelen met relaties en net volwassen worden. De acteurs zijn niet echt sterk, vooral Daniel Carlisle als Greg viel best tegen. Verder valt het nog wel mee en is het aangenaam om te zien, maar meer dan een veredelde tv-film wordt het nergens.

De verhalen van Frederick Forsyth staan altijd wel borg voor een stevige thriller. Dat is ook de basis van deze film en ik ben blij dat de filmvertaling niet vervallen is in 80's cliché/kitch toestanden. Het is een echte koude oorlog spionage thriller geworden zonder de nodige poespas. Het is de eerste film van John Mackenzie die ik zie, maar ik moet toegeven dat hij een goeie sfeer kan weergeven. Misschien omdat het voor één keer geen Amerikaanse film is in dit genre, maar een Britse.

De cast valt ook best mee. Pierce Brosnan zit hier in één van z'n eerste filmrollen na z'n carrière bij Remington Steele. Te bedenken dat hij rond die tijd al werd gevraagd om Roger Moore op te volgen als James Bond. Als je hem hier bezig ziet kan ik daar wel inkomen, maar was hij toch te jong voor 007. Goldeneye dateert van 8 jaar na deze film. Michael Caine is natuurlijk de ster van deze film. Hij is spion met een grote dosis Britse detective. Dit gaat hem zeker goed af. Verder merken we nog Ned Beatty, Julian Glover (James Bond vijand geweest in For your eyes only) en Michael Cough (net als Michael Caine ooit nog Alfred gespeeld voor Batman in de Burtonversies).

De film is zeker niet slecht gemaakt, maar is ook niet meer dan dat. Ik veronderstel dat dit als boek veel beter werkt, als film is het niet zo overweldigend goed. Toch nog mijn complimenten voor componist Lalo Schifrin, een geweldige man die ooit nog afgewezen is als componist van The Exorcist omdat het publiek zijn muziek te eng vond. Over sfeer gesproken.

Conclusie is dat deze film zeker niet slecht is. Misschien een wat sterker einde en hier en daar wat meer pit. Maar uiteindelijk is The Fourth Protocol een wat onderschatte film, die beter is dan z'n score doet geloven.

Fox and the hound heeft de allures van Bambi. Net als bij de vorige film is er meer aandacht aan het verhaal en mikken ze op een ouder publiek. Niet constant liedjes en slapstick grapjes. Dat loont de moeite, want het resultaat is boeiender. Maar de animators missen nog wel de nodige ervaring. Waar The Rescuers nog dat duistere mochten hebben, had ik hier wat meer kleuren en warmte gewild in het bos.

Foxfire is een film die ik per toeval ontdekt heb omdat de Franse verfilming van het gelijknamige boek uit 2012 Pagina niet gevonden in de filmlijst van Cinéart zat. Die versie scoort iets minder IMDb en een pak minder op moviemeter. Maar ook veel minder kijkers. De Franse versie zou dichter bij het boek staan, maar soms is het beter om bij een verfilming een interpretatie weer te geven.

De film is een coming of age van enkele tieners die te kampen hebben met verschillende problemen. Enkele van hen worden misbruikt door een leraar en voelen zich machteloos en alleen. Als een nieuwe leerling het voor zich opneemt, geef het zelfvertrouwen aan de andere meisjes en ze vinden in elkaar vriendinnen, maar ook hoop voor de problemen waar ze mee te maken hebben.

De film doet wat denk en aan gelijkaardige coming of age films, maar is op zich uitzonderlijk (voor die tijd) door enkele thema's die pas later veel actueler zullen worden. De 90's sfeer met de bijpassende muziek en de emo-look van Angelina Jolie, zorgen voor een mooie nostalgische sfeer. De cast doet het best wel goed en er zit genoeg vaart in de film. Foxfire zie je niet snel in toplijstjes staan, maar is toch een verborgen pareltje wat mij betreft.

Eigenaardig genoeg staat deze film hier hoger gescoord dan Coffy, wat ik dan weer beter vond. Maar dit is best wel een leuke film. Een guilty pleasure, zoals de actiefilms uit de jaren '70 en '80 met Stallone, Schwarzenegger, Van Damme en andere expendables. Natuurlijk is dit geen hoogstaande film met wat geforceerd acteerwerk. Maar ergens hoort het wel bij dit genre en geeft het de film een cultgehalte. Actie, een mooie vrouw, heerlijke muziek en een simpel verhaal met 'ne goeie en ne slechte'. Soms moet het ook niet meer zijn dan dat.

Het verhaal op zich leek nogal dun, voor ik de film had gezien. Vanwege de positieve reacties heb ik hem toch gezien en ik heb er zeker geen spijt van. Zoals al eerder werd gezegd hier, is het inderdaad aanbevolen om zo weinig mogelijk te weten over de film voor je hem ziet. Verrassende film die zeker niet verveeld. Ook de acteerprestaties staan er. Geen oscars, maar wel genoeg om de film te kunnen dragen. 4 sterren

Bruno Dumont weet zijn film wel te timen. Al in 2019 werkte hij aan deze film. Een satire naar televisie, media, bekendheid en elite. Nieuws en fake nieuws. Tegen dat de film uitkwam zaten we met een pandemie en ondertussen ook de oorlog in Oekraïne. De film zweeft wat tussen een echte aanklacht en een komische satire. Het duurt net iets te lang, maar kent toch enkele interessante scènes. Het is vooral Léa Seydoux die film mee recht houdt. Het blijft vooral bij wat goede ideeën, maar de uitwerking laat toch te wensen over.

Een boeiend personage Frances. Een jonge vrouw met een artistiek leven in NY die net als veel leeftijdsgenoten leeft op het moment. Maar in tegenstelling tot veel andere mensen rond haar heen, is het bij haar geen fase maar gewoon haar manier van leven. En met het ouder worden ziet ze de mensen rond haar afzakken naar een volgende fase: huisje, tuintje, man, goeie job, ... Terwijl ze zelf vooral wil dansen en haar beste vriendin bij haar hebben. En niet op een dromerige manier of nog puur kinds, maar wel echt Frances die weet wat ze wil. Door haar eigen manier van leven, zie je dat af en toe (op een natuurlijke manier) in wrijving komen met de maatschappij zoals die door de grootst gemene deler wordt voorgeschreven.

Greta Gerwig speelt Frances met een geweldige naturelle. Een personage waar je van wil houden en die je in de armen wil nemen. Tegelijkertijd wat triest, maar evengoed vol optimisme door het leven. De film is een feelgoodmovie geworden. Op zich gebeurt er weinig, maar toch is het leven van Frances boeiend. Cinema zonder franje, visueel niet speciaal, maar door de prestatie van Gerwig en haar personage Frances is dit geweldige cinema geworden.

Het verhaal is nogal dun, maar op zich is de film zeker niet slecht. Een film voor de liefhebbers van het genre... 3 sterren.

Niet de eerste film over Frankenstein, maar wel de film die het beeld voor de rest van de komende filmjaren zou bepalen. De looks en meer komen vooral uit de film, naar het boek van Mary Shelley. Die het boek begon te schrijven op amper 19 jaar. We kennen de look van het monster, dat geen echte naam heeft. En één van de hardnekkige misverstanden, al weten veel filmhebbers wel beter, is dat Frankenstein de naam van de uitvinder is en niet van het monster. Nog geen Igor ook, die komt pas in een latere film aan bod.

Een film van zijn tijd met vrij pover acteerwerk, maar de looks zijn wel goed en vooral de voorstelling van het monster. De looks door de make-up uit die tijd waren anders dan in het boek beschreven staat, maar voor altijd heeft het monster wel diezelfde look als uit de film van 1931. Dat de stijl van de verschillende monsterfilms goed samenhangen komt misschien ook wel door John L. Balderston die ook mee het script van Dracula vorm gaf, de monsterfilm eerder dat jaar dat door het succes groen licht gaf voor meer films in het genre. Al snel zouden andere films als The Mummy of The Invisible Men volgen.

Ondanks de low budget en het mindere acteerwerk van veel figuren, zit de sfeer wel goed. De gothic sfeer past mooi bij het verhaal. Dit is ook meer literaire griezel dan pure horror.

Horror is het niet echt, maar wel een mooi dramatische verhaal. Frankenstein en vooral z'n monster dan is uitgegroeid tot een klassiek figuur naast weerwolven, mummy's, zombie's en vampieren. Er zijn al talrijke verfilmingen van geweest en parodieën, maar dit is één van de betere die ik al gezien heb. Enkel Young Frankenstein vind ik nog beter. Het zwart/witte effect en de acteerprestaties maken van deze film een goeie verfilming van het Frankensteinverhaal.

Burton is terug van weggeweest. Mars Attack en Sleepy Hollow waren nog wel leuk, maar je zag daar al dat hij de Burtonsfeer had verloren. Daarna ging het bergaf met gedrochten als Alice in Wonderland en Charlie & The Chocolate Factory. 2012 was blijkbaar een goed jaar. Met Dark Shadows grijpt hij al terug naar z'n roots en vooral met deze Frankenweenie is hij terug de Burton van z'n beginjaren.

Ik heb de originele kortfilm niet gezien, dus ga het ook niet vergelijken natuurlijk. Maar het resultaat is prachtig. Er zijn al veel films gemaakt die vol zitten met verwijzingen naar de ouwe griezel- en horrorfilms. Maar zo goed als altijd vervalt dat in een parodie met een lachende blik naar die ouwe theatrale griezelfiguren. Burton steekt z'n Frankenweenie op een goeie manier vol verwijzingen en kan bovendien de sfeer nog behouden. Wie de oude griezelfilms gezien heeft zal hier veel herkennen. Ook de minder aanwezige humor is geweldig. Dat kattengraf met Goodbye Kitty bijvoorbeeld.

Ik ben wel blij dat Depp niet aan boord zit, dit moet een griezelanimatie zijn en daar past Depp zeker niet in. Wel is Danny Elfman terug aanwezig met passende muziek. En natuurlijk het gebruik van stopmotion die hier een absolute meerwaarde is. Uiteindelijk is de film veel beter geworden dan verwacht. Na de vele teleurstellende films van Burton had hij wel wat krediet verloren. Op deze tred mag hij zeker verder gaan.

Een film die ik al een tijd had liggen, maar door de lage scores hier niet direct wou boven halen. Ondanks de overtuigende trailer. Ik denk dat de film verkeerde verwachtingen schept of dit een genre is dat niet iedereen kan bekoren. Nochtans is dit een heel mooie film met een eigen karakter. Een mix van Max Payne en V for Vendetta, maar dan toch nog net iets anders.

Je kan filosoferen over de motieven van de karakters en de verhaallijn met eventuele plotholes. Mij was het te doen om de heerlijke sfeer, de prachtige stad Meanwhile City en de mix tussen realiteit en fantasie. Een mix die voor de karakters zelf onduidelijk was en zo ook vertaald werd naar de kijker zonder in chaos te verdrinken. Ik ben wel blij dat dit een Engelse film is en geen Amerikaanse, omdat die met hun bombastische aanpak veel zouden kapot gedaan hebben. Het is nu eenmaal geen actiefilm, maar fantasy/drama.

Franklyn zou meer gezien moeten worden, omdat het volgens mij nog niet bekeken werd door z'n juiste doelgroep. Onterecht een vergeten filmpje.

Ozon maakt met Frantz niet alleen een emotioneel drama, hij kleedt het nog eens extra mooi aan. Een verhaal vlak na de 1e wereldoorlog, waarin alleen verliezers zijn. Het is nu tijd om verdriet te verwerken, maar dat is moeilijk. Het leven is een mix van verlies en kwaad zijn op de tegenstrever. Daartussen op zoek naar een manier om verder te kunnen leven.

De beelden in zwart-wit met de melancholische muziek, geef die zwaarmoedige tijd goed weer. De momenten dat er toch wat hoop is of bij herinneringen naar vroeger, maakt zwart-wit plaats voor warme kleuren. Cinematografisch echt onder de indruk, mooi werk hier!

De openbaring komt ergens halverwege de film als Adrien terug naar Parijs is en Anna de farce ophoudt voor de ouders van Frantz om hen niet te kwetsen. Ze is kwaad op Adrien, maar tegelijk beseft ze ook dat ze dankzij Adrien net de steun kreeg die ze niet vond. Deels door de liefde en deels door het aangeven van de pastoor om vergeving te schenken, gaat ze dan naar Parijs. Na Adrien in Duitsland is nu Anna de vreemde eend in Frankrijk. Hoe de trein door Frankrijk rijdt met het slagveld in de weerspiegeling van de ramen... Om stil te worden. Later als ze ziet dat Adrien een andere liefde heeft, lijkt het duidelijk te worden dat hoop en liefde misschien wel verward werden. Uiteindelijk blijkt ze wel een nieuwe start te hebben genomen. Het leugentje om bestwil naar de ouders blijft ze hoog houden. En zelf blijft ze in Parijs om het gefantaseerde leven van Frantz te beleven en zo bij hem te zijn.

Een hele mooie film die net dat ietsje meer mist om een echte topfilm te zijn. Maar wel één van zijn betere titels, zowel qua verhaal als de film zelf. Die zoals eerder gezegd, vooral indruk maakt met de cinematografie.

Omdat op alles een vervolg komt, is het ondertussen geen wonder dat we ook een nieuwe Freakie Friday krijgen. Zeker als je via Wikipedia ontdekt dat het eigenlijk al de 7e film uit de reeks is, die ooit begon in de jaren '70. Meer van hetzelfde dus met grappen rond generatieverschillen. Maar langs de andere kant is Lindsay Lohan wel terug van de partij. Een onderschatte komische actrice die mierzoete komedies als dit toch beter maakt. Haal haar weg en de film zakt in elkaar als een pudding.

Qua film is het geen hoogstand, maar het doet wel wat het moet. Ik heb in 5 minuten al meer moeten lachen dan met heel de Naked Gun remake. Een film met een lach en een traan, waar de nodige oneliners gelukkig wel werken en er ook de nodige (weliswaar voorspelbare) emoties bij komen. Zitten we te wachten op een zoveelste sequel? Zeker niet! Maar in de overvloed van sequels (en varianten) uit Hollywood, heb ik me met deze film toch best geamuseerd.

Veel beter dan de score doet uitschijnen. Natuurlijk is geen Marvel of DC film, maar het doet toch maar mooi zijn eigen ding. Het relaas van een vrouw die haar superkrachten ontdekt, maar ondertussen wel een gezin heeft en een rotjob. Het geeft heerlijk humor. Zoals de moeder die met haar zoon even voetbalt en dan de bal gewoon de ruimte in knalt. Fantastisch toch!

Dankzij Marvel zijn de superheldenfilmen nogal eenheidsworst geworden, af en toe wel leuk maar niet zo creatief. Dan is zo'n film is dat toch een mooie afwisseling. Het wordt nooit echt groots, maar is daardoor net de moeite.

Origineel heette de film Freaky Friday the 13th, het is ook duidelijk een verwijzing naar Freaky Friday en Friday the 13th. De laatste tijd zijn er wel meer van dit soort horrorkomedies die ook nog echt werken. Betere humor dan de flauwe humor van de Scary Movie varianten. Het evenwicht tussen humor en tienerhorror is veel beter afgewogen. Filmisch is dit natuurlijk niet zo bijzonder, maar ik amuseer me echt wel de hele film. En humor is sowieso al een moeilijk genre. Ik hoop hier nog meer van te zien. Echt genieten.

Een film die de naam familiefilm zeker waard is. Nog uit een tijd dat je geen pis of kak humor moest gebruiken om een leuke film af te leveren. Geen hyperkinetische scènes, geen irritante kinderen maar een rustige film. Geen klassieker maar in z'n genre zeker een aanrader en een verademing voor kinderfilms.

Een typische tienerkomedie die best wel werkt. Niet moeilijk als je een oude Disneyformule uit de kast vist en er een nieuw kleedje aanpast om een nieuwe film te lanceren. Weinig origineel dus, maar het verhaal werkt nog steeds en zorgt voor de nodige fun. Toch zeker op vlak van familiedisneyhumor. Lindsay Lohan acteert hier in een vervlogen tijd waarin ze nog leuk was om te zien en Curtis valt ook wel best mee in deze film. Geen topfilm dus, maar in zijn genre zeker niet de slechtste.

Deze documentaire geeft een mooi beeld van Freddie Mercury zelf en niet van Queen. Belangrijke nuance, omdat je hier ook de samenwerking met de andere bandleden ziet en zijn intenties om solo ook carrière te maken. Belangrijkste is wel z'n band met Montserrat Caballé. Het is een mooi portret geworden en verviel uiteindelijk niet in een sentimenteel afscheid. De vraag van Mercury om na z'n dood te doen met zijn muziek wat ze maar willen, zolang het maar niet saai is, wordt op respectvolle manier ingewilligd. Als documentaire was het misschien af en toe wat chaotisch, maar dat hoort er wel bij.

Freddy vs Jason nog maar eens bekeken na 2 teleurstellende Nightmare on Elm Street. Nu met wat meer voorkennis over Freddy (de reeks van Jason had ik al gezien) dacht ik meer verwijzingen en filmhints te herkennen. Ik moet wel zeggen dat de figuur van Krueger beter tot z'n recht komt. De flauwe clown uit de vorige films is wat meer mans en dat valt hier nog best mee. Toch kan hij echt niet op tegen Jason Voorhees die hem dan ook terecht een pak rammel geeft. Met de remake van Friday the13th weet je dat het nog beter kan, en het gedoe met Krueger helpt de film ook niet altijd vooruit. Jason ziet er in elk geval spectaculair uit. Kirzinger zet Voorhees zeer goed neer en het is deze versie van Jason (de zwaargebouwde, indrukwekkende moordenaar) die ik toch het liefste zie. Gelukkig zagen we die versie ook terug in de remake van Friday th 13th. Verder wat slap acteerwerk, wat we gewoon zijn in dit soort films. Maar er zijn al slechter delen geweest in beide reeksen en de strijd tussen beide figuren valt zeker goed mee.

Ik had gehoopt op verbetering na de eerste film (reeks moet nog wat rijpen blijkbaar), maar dan had ik zeer niet deze film moeten kiezen. Ben nu wel benieuwd naar de remakes, die in de gevallen van Friday the 13th, Texas Chain Saw Massacre en denkelijk Halloween toch ietwat geslaagd zijn. Deze film begint gewoon al slecht en neemt zelfs de tijd niet om een verhaal of wat spanning op te bouwen. 'Less is more' wat blijkt bij stilzwijgende types als Myers, Voorhees of Leatherface. Er is niets dreigends aan deze Freddy. In de toekomst zal ik nog wel eens een deel van Krueger bekijken, maar de hoop is toch ferm gezakt...