Opinions

Doet sterk denken aan Reservoir Dogs, die bemerking las ik hier al een paar keer. Maar ipv de typische Tarantino dialogen, krijgen we hier meer leuke onliners met het nodige cynisme. Een beetje Britse humor hier en daar. Het geheel is ook mooi aangekleed met de passende kostumering.

Soms lijkt het wel wat langdradig met heel de film in een beperkte locatie en een scène waar geen eind aan lijkt te komen. De echte apotheose blijft wat uit, maar toch zit het best wel goed. Vooral de nodige humor is wel leuk en een boeiende groep acteurs. Dat zorgt voor interacties die beter werken dan je zou verwachten.

Free Fire is geen topfilm, maar achteraf gezien toch meer van genoten dan gedacht. Met de vraag wie het einde haalt en wie niet.

Een luchtige tienerfilm over een computerspel. Ik heb totaal niets met games en ik mis dus de links en knipogen. Maar op zich is het een actiefilm met de nodige humor en een good guy en een bad guy. Reynolds is Reynolds, af en toe wel leuk om zien, maar het moet vermoeiend zijn om met de man samen te wonen. Jodie Comer doet het best goed. Al schittert ze meer in The Last Duel dan in deze blockbuster. Best nog van genoten, maar het is allemaal te luchtig. Check ook zeker de complete cast achteraf, daar staan meer bekende namen in dan je gezien denkt te hebben in de film.

Free Willy is nooit mijn ding geweest. Voor sommige mensen is een dier als hoofdrolspeler al voldoende om emotioneel te worden en geboeid te kijken naar mooie taferelen. Free Willy geeft niet meer dan dat en blijft een brave familiefilm die zeer voorspelbaar is. Voor alle duidelijkheid, ik hou wel degelijk van dieren. Maar dat maakt hen nog niet meteen de beste acteurs.

Meer van hetzelfde en net als Free Willy 1 niet meer dan een emotionele familiefilm die enkel kijkers zal boeien die houden van dierenfilms enkel omdat er een dier in meespeelt. Free Willy 2 kan net als z'n voorganger niet meer dan dat bieden en speelt op automatische piloot. Slecht is het niet, maar gewoon saai en nergens interessant (wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt...)

Deel 3 heeft enkel de orka en de titel behouden van de vorige films, verder is het gewoon een lege film geworden. Helemaal geen zoete scènes meer, dit is gewoon doods zonder enig acteerwerk. En om nu enkel voor Free Willy naar de film te kijken is ook onozel. Zo goed acteert de Willy ook niet, op National Geografic heb je boeiender beelden.

Een concept dat zeer mooi is. Jongeren bewust maken van de Holocaust en proberen om zogezegd verloren jongeren toch een kans te geven, ten koste van een persoonlijk leven. Maar of dat voldoende is om hier een onderhouden film van te maken is nog sterk de vraag. Films als dit zijn er al zo veel geweest: The Substitute, Dangerous Minds, Sister Act, ... Telkens met een ander aspect als invalshoek, maar wel met een klas vol probleemjongeren. Het bewust maken van WOII is zeker niet slecht, maar het geheel komt nogal knullig over en lijkt meer op schooltelevisie of zo'n waargebeurde film van Vitaya. Nergens visueel echt mooi en de film zelf loopt ook niet echt vlot. Swank heeft al beter laten zien van haar kunnen, al is ze waarschijnlijk ook maar een slachtoffer van het karakter dat ze speelt. Hier had ik meer van verwacht moet ik toch zeggen.

Reese Witherspoon acteert hier zeer sterk en draagt de film zonder problemen. Qua script is het niet vet, maar de uitwerking valt goed mee.

Drie jaar na de ionische film Bullitt, de film die de auto achtervolgingen beïnvloedde in de filmwereld, krijgen we deze film The French Connection. Een grauwe film die vooral qua impact op latere films veel te betekenen heeft. Hetzelfde jaar kwamen in Amerika ook Dirty Harry en Shaft uit. Die hebben qua culturele impact de tijd beter doorstaan dan Popeye Doyle. De film heeft een vrij simpel verhaal en is eigenlijk niet zo enorm verschillend met de vele gelijkaardige films in dit genre. Maar het is wat rauwer met niet de flauwe oneliners, de zelfparodie of de romantische zijsprongetjes. Veel wordt goedgemaakt met de achtervolging. Die werd blijkbaar aangeraden door Howard Hawks aan Friedkin om de film wat meer pit te geven. Het heeft wel gewerkt, maar tegelijk wordt daarmee misschien ook bevestigd dat de rest van de film minder iconisch is.

Slecht is het zeker niet. Friedkin is een goeie regisseur en kan op sterke acteurs rekenen. De film doet ook wat het moet doen, een spannende film brengen. Alleen is hij ondertussen wat ingehaald door veel gelijkaardige films. En zijn er gelijkaardige agenten (ik denk aan oa jaargenoot Dirty Harry) die voor meer filmplezier zorgen.

Ik moet toegeven dat de kwaliteit van de film niet slecht is. Na enkele missers van de regisseur ligt het niveau terug iets hoger. Maar ik mis de nodige kruiden in deze film om het echt boeiend te maken. Het verhaal zal in een modernere versie veel beter werken. Aan de recensies te zien heeft de film veel liefhebbers, maar mij kan het niet echt bekoren. Ik mis nog altijd de charme van de jaren '50 en zelfs deze Frenzy kan daar niet aan tippen. Zeker niet slecht, maar ook niet de zogezegde klassieker die het zou moeten voorstellen.

Sebastian Stan doet mij enkel denken aan Winter Soldier uit de MCU, ook al heb ik er blijkbaar een pak meer films van gezien dan ik dacht. Voor mij is hij dan ook niet echt een acteur die blijft hangen en ook hier is hij vrij zwak. De jonge actrice Daisy Edgar-Jones is ook niet bepaald kleurrijk helaas. Fresh is allesbehalve fresh. Het begint pas echt na een half uur flauwe romcom, maar tegen dan is de film al verloren. Weinig sfeervol en nergens echt leuk of spannend.

De film opent met een eigenzinnige sfeer, beelden met een filter erover en mooie muziek en geluiden erachter. Scandinavië is goed in die dingen. Daarna krijgen we een dorpje te zien met ogenschijnlijk standaard figuren. Er soms wat uitgekozen maar ook weer niet excentriek. De film kabbelt verder in een sfeertje waarvan de temperatuur blijft stijgen. Voor je het weet escaleert de boel en blijven sommige dingen extra nazinderen. Opvallend is dat het getrouwde koppel gespeeld wordt door een Deense stand-up comedian en de zangeres van Aqua (Barbie girl) in haar filmdebuut. Geen voor de hand liggende keuzes. Opvallend dat de cast goed zit en je na een tijdje mee bent in deze benauwde film.

Een biopic volgens het boekje. Salma Hayek acteert in elk geval zeer goed. Iets wat jammer genoeg niet meer naar voor kwam in haar laatste films. En natuurlijk Alfred Molina, een onderschatte acteur die niet altijd de hoofdrol tot zich neemt, maar wel van die mooie rollen speelt. De film volgt het leven van Frida en wil zoveel mogelijk de gebeurtenissen uit haar leven weergeven. Dat maakt het vooral een interessante biopic om haar leven als schilderes te leren kennen. De intermezzo's met geanimeerde dingen uit haar werk komen te geforceerd over. Dit had beter gekund. Bovendien mis ik het element pijn dat voor haar zo belangrijk is. Nu draaide alles vooral rond haar relatie met Diego Rivera en de buitenechtelijke relaties langs beide kanten. En de schilderes Frida kwam daardoor op de tweede plaats.

Lastige film om te oordelen eigenlijk. Kwalitatief is dit een film met een laag budget, vol clichés en acteurs die vooral om hun looks dan talent zijn geselecteerd. Maar het steekt dat ook niet onder stoelen of banken. Wat Piranha was na Jaws, is Friday the 13th na Halloween. Het wil dan ook geen copy zijn, maar gaat puur voor de fun. Je weet dat er een killer is en vanaf het begin van de film zie je personages waar je al zo van weet dat die allemaal dood zullen gaan. Je weet meer over de killer dan over de tieners, en net dat zorgt er voor dat je als kijker sympathie gaat voelen voor de killer. Ook al zijn die tieners niet slecht en is de killer tenslotte een moordenaar. Dat heb je niet bij Michael Myers (wat ook de bedoeling niet is) of bij andere gekende killers. Die formule wordt nog meer toegepast in de franchise als Jason Voorhees meer vorm krijgt. Tenslotte is hij in deze film niet eens de killer, maar zijn moeder. Een zeldzame vrouwelijke killer trouwens!

Ik zie Friday the 13th en veel van de opvolgers dan ook eerder als cultfilms. Je weet dat die puur als film slecht zijn of toch weinig creatief. Maar het blijven fascinerende films, ik ben grote fan van Jason Voorhees. Als slasher an sich zelfs nog meer dan Michael Myers. Alhoewel Halloween uiteraard de betere film is. De franchise is één van de meest lucratieve horror franchises (nog meer na aanpassing inflatie) en Jason Voorhees heeft nog altijd de meeste kills als slasher. Foute films, maar nog altijd heerlijk om te zien. De films hebben dan toch iets dat andere slasherfilms (buiten de grote killers als Michael Myers, Freddy Krueger, Leatherface of Chucky) toch wel missen. Een guilty pleasure!

Jason Voorhees blijft toch een guilty pleasure. Ik hou wel van de reeks, zeker vanaf het moment dat hij z'n masker kreeg en een stevig postuur had. Deze film uit 2009 is een reboot en een ode aan de bekende slasher. Zeker niet slecht en kwalitatief beter dan vele voorgangers. Al hoop ik toch wel eens een keertje verrast te worden en we bij een volgende film toch net iets creatiever mogen genieten van Friday the 13th. Ik heb er in elk geval van genoten.

Terwijl deel 1 wilde mee surfen op het succes van Halloween - en dat niet onder stoelen of banken stak - wordt hier gezocht naar een eigen formule. Jason Voorhees neemt de fakkel van zijn moeder over alles killer en de tieners worden één voor één afgeslacht. Daar draait de reeks uiteindelijk om. Het lukt de makers om je als kijker te laten supporteren voor Jason. Alhoewel die tieners absoluut geen slechte mensen zijn. Jason zal nog beteren als hij in de komende films zijn masker en steviger postuur krijgt.

Eigenlijk beter dan deel 2, omdat hier de franchise wordt verfijnd. Als ik me niet vergis heeft dit de meeste kills, Jason krijgt zijn masker en machete, alleen zijn postuur moet nog wat breder. De acteurs doen het eigenlijk ook niet slecht. Uiteindelijk is het niet meer dan slachtvee, maar het is wel leuk om zien. Leuk om na zoveel jaren ook de 3D effecten te zien, of toch de scènes waar dat de bedoeling was. Heerlijk foute film voor liefhebbers van het genre. Dit moet niets hebben van grote spanningsbogen, het gaat om een killer waar je voor supportert en al die mooie jongens en meisjes van kant maakt. Lekker foute film!

De serie vol clichés doet het wat minder als de clichés wegvallen. We zijn deel 7 en het is hier Jason vs Carrie geworden. De karakters zijn niet bepaald fun, ik mis het kampgevoel. Iets meer aandacht naar die jongeren had beter geweest ipv het vernieuwde verhaaltje. Maar er wordt nog genoeg gemoord en Jason is een beer van een kerel geworden. Terug wat meer foute humor met de jongeren centraal. Meer heeft deze franchise niet nodig.

Jason gaat een keer weg van zijn Crystal Lake. De kleine jongen die ooit verdronk, doet het blijkbaar goed in het water. Maar logica maakt voor mij niets uit in deze franchise. Net als de bizarre manieren om Jason bij elke sequel terug tot leven te krijgen. Part of the game, dit is geen geloofwaardige cinema.

Jason op de boot, maar opnieuw met een blik vol tieners en hun hormonen. Het idee is niet slecht en geeft een andere setting. Maar het voelt nog meer houterig aan dan voordien, en dat zegt veel in deze filmreeks. Misschien ligt het ook wel aan de figuren op de boot, waar weinig sympathie tussen zit. Waar is de tijd van de feestende kampleiders? Ze hadden het stuk van de boot korter moeten houden en iets meer moeten doen in de stad. Dan krijg je echt een ander verhaal.

Na 'The Final Chapter' van deel 4 gaat de film gewoon verder en zelfs met het personage Tommy Jarvis uit dat 4e deel. Wat ouder geworden en nogal getraumatiseerd. De film blijft ook nog rondcirkelen bij de oude kampplaats. Dat is natuurlijk een kenmerk van de franchise, maar een echt New Beginning zou ik het niet echt noemen. De film is entertainment, maar het mist toch de charme van Jason Voorhees. Die is pas echt terug - met wat je een upgrade kan noemen - in deel 6. Dit deel is meer dan ooit enkel voor de liefhebbers van de reeks, anders ga je er niets aan vinden. Wel één van de mindere delen van de reeks.

The Final Chapter, maar zoals dat gaat in de filmwereld (Night on Elm Street, Resident Evil, Saw, Hellraiser, Halloween, Omen, Children of the Corn, ... hebben allemaal zo'n valse final chapter gehad) kwam hierna nog een verlenging aan de reeks. Lang genoeg om in 1993 nog eens met een Final Friday te komen als 9e Friday the 13th, om er daarna gewoon mee door te gaan. Bij dit vierde deel is het in elk geval een aanleiding geweest om enkele mensen te overtuigen terug te komen en een terugblik te doen op de vorige delen.

Een film in de lijn van de rest, wat toch de troef is van deze reeks. Gewoon meer van hetzelfde. Maar Jason heeft nu helemaal vorm gekregen en nog sterker geworden. Al zie ik hem nog liever wat later als Kane Hodder de legendarische slasher vertolkt. Nog wat breder van postuur als een echt onsterfelijk monster dat maar één doel heeft: killing!

Ook dit 4e deel is weer heerlijk fout, je moet er voor zijn. Acteurs Corey Feldman en Crispin Glover zijn leuk om bezig te zien. De rest is aangenomen om dood te gaan en als aantrekkelijkere tieners even leuk te doen. Je weet wat je kan verwachten, veel verrassend is het natuurlijk niet.

De serie blijft een reeks films die praktisch altijd hetzelfde doen, maar net daarom een reeks fans kan plezieren. Maar hou je niet van Jason Voorhees, blijf je beter weg van de franchise.

Een romcom dat in het begin een kleine poging doet om het genre zelf wat op de korrel te nemen, maar al snel vervalt in een cliché romcom. Het begint ook verwarrend met een korte scène van Emma Stone die als actrice toch sneller doorgroeide dan de huidige hoofdspelers. Op zich is er niets mis met de film en de chemie tussen Timberlake en Kunis zit best wel goed. Enkele leuke randfiguren er bij, de nodige drama er bij, kortom alles wat je kan verwachten van het genre. Weinig verrassend dus, maar je krijgt wat je kan verwachten.

Een pak minder dan het eerste deel. Sven De Ridder kan de chemie die Tom Van Dyck had met Peter Van den Begin niet herhalen. Ik mis de pit uit het eerste deel, de scherpe humor van twee echte losers. De bijrollen zijn verwaarloosbaar en het geheel is eerder een verhaal van Bassie en Adriaan. Het script mist ook de humor, want normaal kunnen deze acteurs toch iets beter dan dat. De film heeft z'n leuke momenten, maar een echte topfilm is het verre van.

Fantastische humor deze film. Het verhaal heeft wel wat weg van de Vlaamse Big Lebowski met vooral aandacht voor situatiehumor met pittige dialogen, aparte situaties en geweldige mimiek van vooral Tom Van Dijck. Een film die denkelijk niet in Nederland zal aanslaan, maar zeker door de bekende humor van Peter en Tom een film wordt die je ofwel heel goed, ofwel heel slecht vindt. Aan het gelach in de bioscoop te horen is er in elk geval een groot publiek voor. Ik heb hier van genoten en het maakt dit tot één van de betere films van het voorbije jaar.

Een sfeervolle slashermovie, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geen memorabele slasher en een inwisselbare cast. Ik kon zelfs op voorhand de volgorde opnoemen waarin iedereen zou wegvallen. Zegt al genoeg over het genre. Maar het is wel goed gemaakt en de sfeer zit er wel in. Het is misschien wel gekopieerd, maar goed gedaan dan toch. Ben beetje benieuwd naar de sequel, al gaat het in dit genre meestal gewoon bergaf na de eerste film.

De film is misschien wat gedateerd en heeft z'n mindere momenten, maar over het algemeen is dit best wel een sfeervolle animatie. De makers zoeken bewust de controversie op, al is dat ook te wijten aan het originele figuurtje. Dit is nu eenmaal zo'n typische 70's generatie die stoned de wereld wil verbeteren. Meer theorie dan echte actie en liefst vechten tegen het establishment. Seks, drugs en soul. De rest is slecht. Maar wie in het rond slaat, raakt zichzelf wel eens.

Aparte animatie zoals gezegd en beter meegevallen dan gedacht. Het deed me wat denken aan Woody Allen meets Barbarella meets South Park. Maar het is gewoon Fritz, de kat waar Garfield en Felix van verbleken.

Een wat verouderde Tarantino (ik bedoel Rodriguez) die ook beter de regie op zich had genomen ipv mee te acteren. Hier en daar wel wat leuke scènes en vooral Salma Hayek steelt de show. De film loopt dan ook in 2 delen en vooral in het eerste deel merk je dat dit van de hand van Tarantino is. Gaandeweg is het gewoon genieten, maar meer is het ook niet.

De film is minder origineel dan z'n voorganger, maar blijft wel op één lijn rijden. Als een echte vampierenfilm, zodat je als kijker krijgt wat je verwacht. De invallen van de cameraman zijn best wel leuk gedaan en maken het net iets beter. Je merkt waar Siegel z'n mosterd vandaan haalt, al ligt het er dan soms toegegeven wat vingerdik op. Naar het einde toe vervalt de film in een ordinair over en weer geschiet en is het mooie er af. Maar voor een vampierenfilm is dit nog best wel te doen.

Vampierenwestern. Als het genre nog niet bestond is dat bij deze rechtgezet. Herkenbare setting uit de vorige films met een leuk sfeertje. Maar sommige acteurs zijn gewoonweg irritant en acteren zeer slecht. Veel vampierensfeer is er niet en daardoor zweeft de film constant tussen goedkope horror en goedkope western. Niet echt speciaal en absoluut het minste deel uit de reeks.

Jack The Ripper is een legende geworden die nog altijd onduidelijk is gebleven. Er hangen vele theorieën rond deze moordenaar en dat geeft voer tot een boeiend verhaal. De film begint veelbelovend met een spannende thriller die doet denken aan Sherlock Holmes of Vidocq. Maar al snel wordt het nogal saai. Men wil verwijzingen gebruiken naar diverse theorieën en daardoor gaat het tegelijkertijd ook nergens over. Depp is zeker niet in vorm en ook Heather Graham is miscast. Echt slecht wordt de film ook niet, maar na het veelbelovende begin wordt het ook nergens echt beter en blijf je als kijker met een kleine teleurstelling achter. Hier had meer mee gedaan kunnen worden.

Tijd geleden dat ik de film gezien had. Een film met een indrukwekkende cast & crew. Regisseur Fred Zimmerman had een jaar eerder gescoord met High Noon. Het verhaal is naar een boek van James Jones schreef uit eigen ervaringen van WOII wat niet alleen dit verhaal opleverde, maar ook The Thin Red Line. En de cast is ook in vorm. Maar liefst 5 acteurs werden genomineerd voor een Oscar waarvan Frank Sinatra en Donna Reed het beeldje mee naar huis mochten nemen. Opvallend dat Montgomery Clift niet won, al is William Holden in Stalag 17 ook niet slecht. Maar Clift maakt best wel indruk, nog meer dan Burt Lancaster.

Montgomery Clift is praktisch de pionier van method acting en dan vooral in deze film. Hij leerde zichzelf boksen en trompet spelen. Samen met Brando in A Streetcar Named Desire kwam er een nieuwe generatie acteurs met een eigen stijl.

Het is vooral een verhaal geworden, eigen aan de tijdsgeest natuurlijk. Maar best wel goed gedaan met acteurs die best wel in vorm waren. Zeer boeiend om te zien. Ook omdat het gaandeweg toch wat ontspoort en de film het romantische pad wel wat verlaat. We zitten dan ook in de periode vlak voor Pearl Harbor. Veel soldaten daar waren vooral in paraatheid en eerder bezig met andere activiteiten. Tot ze zelf via de aanval op Pearl Harbor werden wakker geschud en in de oorlog gegooid.

De film heeft de tijd zeker doorstaan. Alleen de romantiek tussen de personages van Burt Lancaster en Deborah Kerr is niet altijd even interessant en valt wat in het niet met de relatie van de personages van Montgomery Clift en Donna Reed. En Frank Sinatra is minder bekend als acteur, maar heeft hier zijn Oscar zeker verdiend!