Opinions

Mooi hoor.

Prachtig gestileerde scènes, nog mooiere muziek en bovenal rust. Er wordt de tijd genomen om het verhaal te brengen. Geen overhaaste scènes (hoewel sommige vechtscènes rommelig waren vanwege het camerawerk), maar over het algemeen een goed te volgen film. Goed verhaal ook en dus is er weer negatief aan deze film. Alleen de taal. Wat is dat (Zuid-)Koreaans een verschrikkelijke taal.

Vooruit, de rest was wel uitmuntend gedaan, dus erg zwaar zal ik hier niet aan wegen. Voor sommige scènes werd jammer genoeg iets te veel tijd genomen, waardoor de snelheid eruit ging.

Ik vond het maar een stomme film. Alleen al het feit dat iedereen Frans spreekt middenin Mexico was al dom. Normaal erger ik me niet aan zoiets, maar bij deze film dus wel.

De typetjes konden me niet boeien en Lucky Luke was een slecht gescreende acteur...

Af en toe nog wel een glimlach, maar daar bleef het bij.. Bespotting van het Lucky Luke verhaal!

1,0*

Mooie film. Erg mooi. Beetje voorspelbaar, maar wel prachtige, soms ontroerende beelden. Costner heeft prima werk afgeleverd. Verveelt nergens, wordt nergens slecht en heeft eigenlijk alles. Humor, drama, actie en nog meer dingen waar ik nu niet op kan komen. Een complete film dus. Ondanks dat de film 3 uur duurt (gewone versie), voelt dat niet zo. Ik noemde het al, het enige nadeel is het verhaal. Het is simpel, voorspelbaar en na 5 minuten kon je het verhaal al feilloos raden.

Het doet niks af aan de mooi beelden en de bij vlagen leuke dialogen, maar het is toch net de factor die deze film mist om zich te mogen melden in het rijtje van de echte toppers.

4,0*

De film van het jaar zou het worden. Nolan is inmiddels al één van mijn favoriete regisseurs en tevens één van de weinige regisseurs waar ik alle films van gezien heb. Het ontbreekt echter aan een echte knaller. Memento en The Dark Knight hebben beiden ooit mijn top 10 gehaald, maar bleken na herziening toch te karig voor een echte topper. En daar zit ook gelijk het probleem bij de films van Nolan. Je zit op het puntje van je stoel, geniet met volle teugen en achteraf denk je: wow! Maar dan blijkt dat het toch vooral het verhaal was dat je echt heeft doen genieten. Vechtscènes zijn leuk en Nolan doet het (vaak) vakkundig, maar als je al weet wie er gaat winnen, ga je op de details letten en dan blijkt dat meneer helemaal niet zo vakkundig is. Veel kleine slordigheden die ervoor zorgen dat het onecht aanvoelt, te nadrukkelijk geënsceneerd. Om maar niet te spreken van plotholes of beter gezegd: gemakzuchtigheid.

Elementen die allemaal terugkomen in de afsluiter van deze Batman-trilogie. Lang naar uitgekeken (hoewel.. ik kwam er pas achter dat er een nieuwe Batman zou komen toen de halve wereld dat al wist). Tot de pauze een vrij standaard thrillertje van het niveau van Batman Begins. Een aardige schurk, maar zonder de finesse van The Joker. Daar waar The Joker voor de georganiseerde chaos gaat, is Bane veel doortrapter en wijzer. Wat heb ook gelijk wat minder sterk maakt als bad guy. Zijn daden spreken voor zich, en het is vooral het psychologische aspect dat hem zo goed maakt als bad guy, want zijn uitstraling.. met dat rare ding op z’n kop.

Bale, Christian in dit geval, doet gewoon z’n ding. Zet een diepe, zware stem op als hij Batman is, is goed getraind (en dat ook na 8 jaar invalide te zijn ) en acteert uitstekend. Evenals de rest van de cast. Geen gedoe en het voelt nergens onecht aan.

Wie een tweede Dark Knight verwacht, komt bedrogen uit, al was het maar omdat de Batman vs. Bane situatie een compleet andere benadering vereist dan die van Batman vs. Joker. Dit was groots, episch en er staat veel meer op het spel. Wat de film ook des te spannender maakt. Geen psychologisch oorlog, maar een echte oorlog. Met zoals verwacht een behoorlijk spannend einde op hoog tempo. Toch wel het handelsmerk van Nolan, het slot.

Nee, TDKR gaat de status van TDK niet benaderen en zal ook zeker niet beter onthaald worden. Ergens richting Batman Begins lijkt me toepasselijker, hoewel die toch wel beduidend de minste van de 3 was. TDKR is the big picture, waardoor het wat afstandelijker aanvoelt dan TDK.

Maar.. ga hiervoor naar de bios, al was het maar om dat gevoel weer eens te ervaren van zo’n zinderend slot. Met de dreunende muziek op volle kracht, jij op het puntje van je stoel en de ene flitsende scène naar de andere. En wat maakt het dan nog uit wat voor pretenties deze film of niet heeft? Wat maakt het dan nog uit dat Bale zo serieus speelt?

Ik fietste na de film met een glimlach van oor tot oor naar huis, want die Nolan flikt het gewoon weer!

Ik was 14 toen deze film uit kwam. Destijds was ik er helemaal lyrisch over. Inmiddels is de liefde wel wat bekoeld, maar ik vind het nog steeds een toffe actiefilm. Het superheldengenre is voor mij sowieso niet veel meer dan fijn vermaak, maar The Dark Knight weet voor mij precies de juiste snaar te raken tussen een 'doorsnee' (geloofwaardige) actiefilm en een (onrealistische) superheldenfilm.

Het moge inmiddels wel duidelijk zijn dat The Joker hier de hoofdrol speelt. En hoewel de film door de bank genomen van te veel toevalligheden aan elkaar hangt. En slordigheden, omdat er te veel zaken zijn die gewoon nergens op slaan binnen het universum van deze film. Bv. hij kan miljarden uitgeven aan allerlei foefjes en kogelwerende vesten, maar het pak wordt makkelijk doorboord door wat rottweilers? Ach ja, ik heb me (weer) vermaakt en al met al is dit nog steeds een genrebepalende film.

Hoewel het chronologische aspect ongetwijfeld een rol speelt is dit voor mij dé Batman en dé Gotham City.

Goede film, duurde mij iets te lang, maar dat lag denk ik aan het tijdstip

3,5*

Mijn laatste Dirty Harry. Het blijft gewoon een topserie.

Dit is wel overduidelijk de minste. Alleen Eastwood tilt deze film nog naar een voldoende.

De dialogen zijn minder sterk, de achtervolgingen/schietpartijen zijn minder en wat ik vooral miste was die heerlijke muziek die in deel 1 t/m 4 wel zat. Af en toe was er wel wat muziek, maar dat stond heel zacht en/of was eer maar heel kort.

Jim Carrey ook nog een klein rolletje. Had ik niet verwacht .

Krappe 3,0*

De Dirty Harry-reeks is in volgorde van hoe die gemaakt is ook van goed naar 'slecht'. Alleen The Enforcer en Sudden Impact zou ik omwisselen.

Een serie die zeker een herkijk waard is.

Die kutbrowser.. kun je weer helemaal opnieuw beginnen met typen.

Zeer sterke en aangrijpende (zelf)docu. Met een aantal behoorlijk heftige scènes, met name bij die van opa en oma. Sterke montage (soms wat amateuristisch, maar zorgde wel voor een goed tempo). Net wanneer het een beetje inzakt, komt die klap opeens. Vanaf daar was de docu één grote achtbaan van emoties. En dan toch dat beetje hoop aan het eind van de tunnel. Prachtig.

Had verder nog een lap over hoe de mensen op de eerste pagina deze kleine parel op waarde kunnen schatten en wat tegenwind voor de naïevelingen op de tweede pagina, maar daar heeft de backspace-knop harteloos een einde aan gemaakt.

Wel wil ik dit nog even melden: hoe kun je het ‘in your face’ nou als punt van kritiek noemen? Het is juist precies de les van al die bullshit die over ze heen is gekomen. Niemand luistert, behalve naar degene die het hardste roepen.

Sowieso blijkbaar een boel mensen die blijkbaar wel ruigere dingen gewend zijn.

Deze film stond al heel lang op mijn to-see lijstje, maar heeft me altijd afgeschrokken vanwege de lange speelduur. Blijkt uiteindelijk een beetje terecht.

De eerste 45 minuten waren voor mij onnodig en hadden makkelijk de helft ingekort worden. Misschien was ik moe, misschien was het ook echt landradig, maar ik viel bijna in slaap. Ik hou het maar op een tussenweg.

Ik dacht eerst dat die 3 kwartier helemaal onnodig waren, maar na de scène in Vietnam (die met de Russische Roulette) begreep ik dat dit een heel mooi contrast was tussen vrijheid en gevangen zitten.

Deer Hunter is een mooi drama, maar vanwege de speelduur verliest de film snelheid en daardoor ook kracht. Voor mij had de film wel een 45 minuten korter gekund en dan zou de film wat beter te doen zijn geweest.

Maar eigenlijk is het tempo van de film het enige minpunt. Niks aan te merken op omgeving, personages, muziek en verhaallijn. Allemaal mooi en beter dan ik had verwacht na het eerste uur.

Hetzelfde probleem als bij Once Upon A Time In America: de speelduur. Ook deze krijgt een mooie 4,0*

Aardige oorlogsfilm, echter iets te veel gericht op de emoties van de kijker. Het ging niet meer over het vertellen van het verhaal, maar om de kijker te laten meeleven. Waar op zich niks mis mee is, integendeel, maar het moet er niet zo dik op liggen.

De film een kwartiertje korter maken, had ook niet erg geweest. Die liefdesscène(s) had(den) er wel uit gemogen.

Wel een mooie sfeer en de muziek was ook uitstekend. Echt meeleven zat er jammer genoeg nooit bij en dus was het niet meer dan vermakelijk.

3,5*

Het was wel even wennen, maar als je eenmaal geaccepteerd heeft dat men door muren kan afluisteren en kijken. En dat ze kunnen de tijd kunnen verbuigen. Dan is het een uitstekende thriller die geniaal in elkaar zit. Het is zeker geen film waarbij je alles zo op je bordje krijgt.

Het enige minpunt vond ik dat Scott een beetje willekeurig bepaalde van 'dit komt terug en dit niet'. De ene keer liet hij zien waarom je aan het begin wat zag, maar aan de andere kant had je ook weer dingen die juist veranderde en daardoor werd er soms niet één lijn getrokken. Een beetje moeilijk uit te leggen.

Een uitstekende thriller, maar ik kan geen knop omzetten in mijn hoofd, zodat ik alles kan accepteren. Vandaar ook geen echte topper

4,0*

Superfilm!

Heerlijke dialogen tussen de acteurs.
en 2 mollen? Oh.. de spanning was te snijden

Wel jammer dat het einde wat vlug was, binnen 5 minuten is iedereen afgeknald

Ondanks dat, toch nog gewoon een 4,5* (voor 1e 2 uur dan )

Een vrij voorspelbare en erg scriptgetrouwe film. Men had het begin en heeft daar de rest omheen gebouwd. Opzich geen raar concept, maar het is hier wel heel overduidelijk. De hele tijd wordt naar een twist toegewerkt die zogenaamd schokkend zou moeten zijn, maar het was voor mij jammer genoeg allesbehalve verrassend. Gelukkig houdt de film daar niet bij op en het wraakeinde is nog best aardig, maar het heeft mijn beleving van de film niet veranderd. Ook was het acteerwerk af en toe ondermaats. Het was te duidelijk een script op lezen en te weinig verplaatsing in de rol. Het ontbrak volledig aan eigen invulling. Hier wordt eens te meer (pijnlijk) duidelijk gemaakt wat de beperkingen zijn wat dergelijke Hollywoodfilms.
Waarom dan toch een voldoende? Het is prettig vermaak, wordt nergens slecht of langdradig. Het biedt alleen niets meer dan simpel vermaak, c.q. voldoende.

Eigenlijk veel te slecht voor woorden, maar ik heb er om moeten lachen. Een stom verhaal, nog stommere acteurs en eigenlijk is het gewoon een hele slechte film.

Maar ja...

Ik snap de lage beoordeling van deze film niet. Blijkbaar hebben ze bij IMDb een betere smaak .

Het is een uitstekende film die mooi opgezet is. Veel verwarring wordt er gezaaid en de morele keuze komt goed aan bod. Denk dat dit onderwerp hedendaags nog steeds actueel is.

Het is niet de beste thriller, maar toch zeker een aardige. Af en toe was de overgang tussen scènes wat abrupt. Dat was jammer.

Vooral goed was de muziek. Creëerde een mooie sfeer en ik kreeg af en toe een beetje een Hitchcock-gevoel. Ben erg benieuwd naar meer van Melville.

3,5*

Aardige film. Begon echt heel goed, ik hou dan ook van courtroommovies. Jammer genoeg zakt het daarna flink in. De downfall van Mary Ann boeide me niet zo veel, Keanu Reeves acteerde als een zoutzak en het verhaal lag veel te veel op de zaken rondom de zaak i.p.v. op de zaak zelf. Het toppunt was wel het Milton is your father!. Dat was echt slecht! Dat hij de duivel is, maakte het nog wel even leuk, maar dat einde was dan weer jammer...

Kijkt wel lekker weg en heb me amper verveeld, vandaar gewoon een voldoende. Maar om nou te zeggen dat ik al uitkijk naar een herziening? Niet echt.

Het is veel gezegd: The best Hitchcock Hitchcock never made. Nou... nee. Dit is een degelijke, aardige thriller, maar voor de rest missen er toch wel een aantal cruciale, Hitchcockiaanse elementen. Het belangrijkste wat hier mist is de suspense. Het verhaal maakt de spanning een groot deel van de spanning, dacht ik altijd. Dat blijkt dus allesbehalve waar. Ten minste, je kunt de spanning in er in ieder geval uithalen. Les Diaboliques is allesbehalve spannend, op het laatste half uur na misschien. Het moment dat het lijk verdween? So what? Dit is een cruciaal punt waar de film mee staat of valt. Nu kun je het werk van Hitchcock melodramatisch noemen, maar het werkt wel. Of beter gezegd: het werkt niet als je het niet doet. Wat spannende muziek had dan ook zeker niet misstaan. Verder wordt het einde wat te snel afgeraffeld. Had best nog wel een kwartiertje langer mogen duren. Óf hij had moeten stoppen na het moment dat de politieman tevoorschijn komt. Hierdoor krijg je een Rope-effect. Meer en langer is niet altijd beter, maar een tussenweg is meestal nooit goed.

Hier had zoveel meer in gezeten... Jammer dat Hitchcock hier de rechten niet voor heeft gekregen. Ik denk, nee, ik weet zeker, dat Hitchcock hier wél een echt meesterwerk van gemaakt zou hebben.
Veel negativiteit, maar dat is vooral gericht op de lof die deze film krijgt. Er zijn namelijk ook wat positieve punten. Les Diaboliques kijkt lekker weg, heeft een prima verhaal en wordt nergens saai. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat alles daarmee wel gezegd is.

Een geweldige avond was het! Dit is overigens mijn 10e Hitchcock en ik had geen betere kunnen kiezen. De film steeg boven al mijn verwachtingen uit.

De toon wordt al gelijk gezet. Na ongeveer 10 minuten begint de legendarische monoloog Wendice, welke overigens perfect gespeeld wordt door Milland. Ademloos heb ik lopen kijken en het was één van die scènes waar je een ongelofelijk goed hebt na het kijken. Wat volgt is 1,5 uur lang volop genieten waarin de suspense enorm groot is. De ene scène was nog spannender dan de andere.

Een paar leuke twist zorgden nog voor een enorm spannend einde. Af en toe wel wat voorspelbaar, maar wie geeft daar nou om als het retespannend is?

Wat overigens ook nog opviel was de muziek, Tiomkin heeft prachtig werk afgeleverd. Mijn moeder zei het al toen ze langsliep. De muziek bij een onvervalste Hitchcock oogt altijd zo simpel. Maar het effect is ronduit geniaal.

Deze film deed me overigens denken aan 12 Angry Men. Niet zo gek als je je bedenkt dat sommige elementen toch redelijk gelijk zijn.

Ik kan niks slechts over deze film zeggen. Dit moet ook gewoon de beste score worden én een plaats in mijn top 10.

5,0*

P.S. Ik heb nu een leuk trappetje met mijn laatste 5 stemmen

Yippie-ka-yee, motherfucker!

Shame on me, ik had Die Hard nog nooit gezien. Het was laat, ik kon niet slapen en heb toen maar een film opgezet waarvan ik wist dat ik wakker bij zou blijven.

Die Hard is een leuke actiethriller. Hoewel het meer actie was. Leuke (vecht)scènes, veel actie en ook nog wat humor. Met name het laatste was een verademing. Hetgeen wat Die Hard onderscheidt van de reguliere actiefilm. Om Argyle heb ik regelmatig dubbel gelegen .

Echter is het vaak te onlogisch om een echt goede film te zijn. Dat is ook het probleem van Die Hard. Het hinkt op 2 gedachtes, aan de ene kant wil het een serieuze actiefilm zijn. Aan de andere kant willen ze dat Willis iedereen à la Rambo iedereen afmaakt. En het is geen van beide echt gelukt.

Toch zeker vermakelijk hoor. En ik ga de andere delen zeker kijken!

3,5*

Uitstekende film. Mooie Aziatische versie van Deer Hunter, alleen iets minder episch. De scène hebben minder emotionele lading en de slechte overdub helpt natuurlijk ook niet echt.

De grote kracht zit vooral in het einde. Het stuk vanaf dat ze in Vietnam zijn is echt een goed stuk. Het stuk daarvoor is niet saai of langdradig, maar in vergelijking met de rest van de film toch redelijk matig.

3,5* voor een vermakelijke film die net iets tekort komt voor een 4,0*

Een beetje een standaard good cop-bad cop film. Dat vind ik niet erg hoor. In tegenstelling ik hou ervan.

Moest wel even wennen, ik ken Clint Eastwood alleen maar met baard en hoed (of oud, zoals in Gran Torino). Desondanks had hij voor mij nog steeds de 'don't fuck with me'-uitstraling.

Het verhaal ruikt naar een vervolg en ik ben van plan ze dus allemaal te gaan kijken.

Heerlijke film, goede actie en af en toe zowaar nog een prachtige dialoog.

4,0 of 4,5? Ik geef maar het voordeel van de twijfel, net zoals altijd bij een eerste kijkbeurt. Vanwege die prachtige zin(nen), zal ik maar zeggen.

Ik weet dat iedereen hem post, maar ik doe het ook maar:

'I know what you're thinking, punk. You're thinking "did he fire six shots or only five?" Now to tell you the truth I forgot myself in all this excitement. But being this is a .44 Magnum, the most powerful handgun in the world and will blow you head clean off, you've gotta ask yourself a question: "Do I feel lucky?" Well, do ya, punk?'

Ik heb geen flauw idee wat ik over deze film moet zeggen. Veel valt er ook niet over te zeggen. Dus ik hou het maar kort. Een film die door de komedie aan het begin zich afscheidt van de doorsnee gijzeling. Dit deel vond ik dan ook veel leuker dan het dramadeel. Het dramadeel had echter wel iets grauws over zich. De spanning was af en toe om te snijden. Pacino speelt, zoals altijd, een goede rol en de rest van de cast speelt ook goed.

Het einde was goed, maar niet overdonderend. Ik ga morgen niet wakker worden met een dikke grijns op mijn gezicht.

Film die goed is, doordat hij zo luchtig is.

4,0*

Één van de betere maffiafilms. Maar ja.. wat wil je ook met zo'n cast!
Al Pacino vertolkt een (vanzelfsprekende) goede rol en Johnny Depp vond ik verrassend goed acteren als mol. Ook Michael Madsen moet ik een compliment geven. Jammer dat die acteur niet vaker grote rols krijgt.

Ik weet niet wat het is, maar waargebeurde verhalen spreken mij altijd aan. Bij deze film wist ik pas bij de aftiteling dat het een waargebeurd verhaal is. Op de één of andere manier brengen verfilmingen van waargebeurde verhalen net dat beetje extra dat mij (misschien onbewust) raakt.

Setting was erg mooi en complimenten aan Newell voor het maken van deze film. Vooral bij het einde was de combinatie setting, muziek en dialoog perfect. De spanning was om te snijden!
Hoe wisten ze uiteindelijk eigenlijk dat hij de rat was? Van Lefty kan ik verwachten dat hij het wist, maar hoe wist de rest het ook? Want anders was hij toch niet opgeroepen (ik neem aan dat het einde zo geïnterpreteerd moet worden).

Zakte af en toe wat in en daarom net geen topper, maar zeker beter dan de gemiddele (maffia)film.
4,0*

Op het einde stond There is still a $500.000 open contract on his head. Is dat een beloning die door de huidige maffia uitgezet is?

Een erg orginele en zeer vermakelijke film. Ik heb altijd gedacht dat ik niks met het genre Science-Fiction had. Waarschijnlijk omdat ik Science-Fiction altijd geassocieerd heb met films als Star Wars en Star Trek. Nu ik wat meer films kijk, zie ik in dat ook dit genre een heleboel moois voor mij verborgen heeft al die jaren.

Donnie Darko pakt je gelijk vanaf het begin, doordat Frank al redelijk snel naar voren komt. Dan doet hij een uitspraak dat de wereld vergaat, er valt een vliegtuigmotor door het huis en de basis voor een spannende film, want dat is deze film toch ook, is gelegd.
De andere helft van de film bestaat uit het leven van Donnie. Een deel waarin weinig interessants gebeurd en daarom niet zo hoogstaand is, maar waar eigenlijk niks op aan te merken is. Het wordt nergens saai, cliché of langdradig.
Voor de rest is het genieten geblazen als Frank weer komt. Elke keer weer benieuwd wat er gebeuren gaat en of je nou eindelijk opheldering krijgt wat er nou in godsnaam aan de hand is. Waar ik eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal uit ben.

Wat vooral opviel is de mooie muziek. Soms mooi omdat het gewoon mooi is, soms omdat het enorm hypnotiserend werkt en je echt in de scène trekt en soms omdat het gewoon ontroerend is. Mad World was ook een onvervalst kippenvelmomentje (The dreams in which I'm dying are the best I've ever had) . Het is een sublieme weerspiegeling van de film.

Tijdreizen zal waarschijnlijk nooit mijn ding worden en helemaal accepteren, kan ik het eigenlijk nooit in een film. Het wordt allemaal heel mooi verpakt en er zit een waterdicht verhaal, maar het is voor mij toch de voornaamste om geen perfecte score te geven.
4,5*

'Sit next to the boy you think is the cutest.'

Jaja, het is zover: Mijn eerste 5,0* voor een Film-Noir. Het had niet lang uit kunnen blijven, omdat de verhalen van Film-Noir me altijd trekken. Echter wordt bij de meeste films het verhaal net niet goed en geniaal genoeg uitgewerkt. Maar bij deze wel.

Een geweldig verhaal, geweldige cast en een nog betere sfeer.

Film-Noir is altijd zo lekker rauw. Tegenwoordig zou het zo een CSI aflevering kunnen zijn. Enige punt van kritiek is dat je dan de moordenaar al weet . Het verhaal, overigens van vele Film-Noirs, is hedendaags nog steeds actueel en dat maakt het misschien nog wel meer bewonderenswaardig.

Ik heb de hele tijd op het puntje van mijn stoel gezeten. Eerst bij de gesprekken over de moord, de daadwerkelijke moord en de gesprekken op het kantoor. Worden ze gepakt, worden ze niet gepakt?

De cast speelt fenomenaal, MacMurray heeft denk ik de rol van zijn leven. Maar wie mij vooral opviel was Keyes (Edward G. Robinson). Wat een geweldig personage zet hij hier neer! Niets dan respect. Elke keer als hij ging praten, ging ik nog verder op mijn puntje zitten. De spanning die je dan voelt is dat soort spanning dat je alleen voelt bij de echte toppers!

Een perfect verhaal en een perfecte sfeer maken deze film tot een van de beste films die ik ooit heb gezien! Misschien dat een top 10 plek er zelfs in zit.

Overigens kwam in deze film één van de beste monologen die ik ooit heb gezien:

Double Indemnity (1944) - Memorable quotes - imdb.com

Een stuk excentrieker, maar daardoor ook een stuk minder dan Submarine. Dezelfde cheeky en semigedurfde ideeën zijn ook hier aanwezig, maar zoals vele anderen voor mij al aangekaart hebben: het raakt gewoon nergens.

Het is een nogal stuurloze film die ook qua cinematografie regelmatig de plank misslaat. Soms chaotisch op momenten dat het niet moet en soms te veel rust wanneer dat jou weer eens een op de klok doet kijken.

Leuk om te zien dat een man als Ayoade doorgaat met het experimenteren buiten de geijkte paden, maar van mij mag hij weer een stapje terug nemen.

Ik weet nog dat ik deze 2 jaar terug met Engels gekeken heb. De film haalt het bij lange na niet bij het boek. Bij vlagen was de Cat nog wel grappig, maar te vaak gewoon kinderachtig vervelend.

Toen ik de beschrijving las, was ik meteen nieuwsgierig. Toen ik later zag dat hij van Kubrick was, moest ik hem helemaal gelijk zien!

Heb hem gisteren gekeken en ben een beetje teleurgesteld.

Laat ik de bizar slechte graphics maar even buiten beschouwing laten .

Het verhaal is, zoals altijd bij Kubrick, met een achterliggende gedachte en ook hier heeft hij dat uitstekend gedaan.

De film was in zwart-wit en dat gaf toch een kleine extra dimensie. Alles wordt toch extra benadrukt bij dit soort films. Dit had ik al ondervonden bij Schindler's List (1993) en nu weet ik het zeker.

En dan de minpunten:

Het verhaal was af en toe te langdradig en de dialogen misten kracht. Ik bedoel.. de wereld staat op het punt van vernietiging! Maar ik heb hooguit een paar minuten die spanning gevoeld.

De dialogen misten gewoon kracht en het enige echt boeiende percentage was Dr. Strangelove. Ik kan die man nog steeds niet doorgronden. Erg leuk bedacht, een beetje over-the-top, maar dat pakte goed uit.

Kan iemand mij trouwens het einde en met name dat laatste zinnetje uitleggen?

Film had zoveel potentie en heeft het slechts deels waargemaakt.

3,5*

Openend met wat cliché scènes verwacht iedereen natuurlijk een Fast & Furious 37. 'Driver' imponeert vanaf de eerste seconde. Ryan Gosling met z’n stoere blik en z’n handschoenen is een instant hero. De zwijgzame, ondoorgrondbare good guy. Hoewel vergezocht, moest ik denken aan een 21e-eeuws Blondie. Intrigerende personages waarvan je alleen maar kunt wensen dat je ooit zo cool kan zijn.

Over het verhaal schrijven is zinloos, want daar draait de film niet om. Het draait om de schitterende aankleding van het verhaal. Het contrast tussen het middagje rijden in de zon en de spannende avondscènes. De camerastandpunten die de film echt tot leven brengen, de ambient soundtrack die de sfeer nog even benadrukt en dat in combinatie met de sterke cast maakt deze film zo goed. En ja, het trage tempo is zeker niet gangbaar bij dit soort films, maar nee, erg gewaagd is het nou ook weer niet. De standaard blockbusterscheidlijn wordt maar een beetje overschreden. Niet dat daar wat mis mee is, maar ik vind toch dat men te overdreven deze film om deze reden prijst. En wat The One Ring terecht opmerkte, die “He is a hero!”-nummers zijn wel erg cheesy. Over the top is niet erg, maar niet als de rest van de film zo’n serieuze toon heeft.

Drive heeft met de kleurenfilters, het camerawerk en Ryan Gosling al een gouden combinatie te pakken. Een combinatie die ook perfect uitgewerkt wordt. Maar als iemand je vraagt naar de mooiste geschoten films of de beste hoofdpersoon? Nee, Drive zal niet in je opkomen. En vandaar dat ik me afvraag in hoeverre deze film nou wel als echt meesterwerk gezien kan worden. Sommige mensen willen misschien iets te graag laten zien dat ze een film goed vinden. Of ze vinden hem wel echt heel goed, uiteraard.

Goed, dat zeker, maar laten we eerlijk zijn, dit is geen film die over 20 jaar tussen de Godfathers, Citizen Kanes en Lord of the Rings zal staan. Uniek, maar niet uniek genoeg.

Getipt gekregen van iemand. Ik had hem al eens op het oog gehad, maar nooit echt werk van gemaakt. Jammerlijk eigenlijk, want het is een prachtige film. Zo'n film die alleen vroeger gemaakt kon worden, waarin het nog echt om de film ging en niet om de kosten/opbrengst die aan de film verbonden zijn.

Het verhaal kan je eigenlijk in 2 delen opsplitsen. De bankoverval en het gedeelte daarna met de kipnapping. Het zouden allebei op zichzelf staande films kunnen zijn. Met name deel 1 trok mij meer, waarschijnlijk ligt het onderwerp mij meer. Vooral het stukje waarin ze uitvinden hoe het alarm uitgeschakeld kan worden, was erg goed.
De overval zelf was goed, maar niet veel meer dan dat. Stiltes vind ik niet erg, maar dit is erg overdreven. Het hoort natuurlijk bij de film en de scène, maar een klein beetje geluid had niet misstaan. Al is het alleen maar de adem van iemand.
Het kwam op een gegeven moment zover dat ik ging kijken of het geluid misschien was weggevallen.
Het gedeelte daarna was vooral spannend door de gedachte erachter, met name de vraag vinden ze hem terug? Geen spannende achtervolgingen, maar precies zoals het moet. Vooral de scène waarin Tony naar huis rijdt met een kogelwond was prachtig. De muziek eronder en de beelden . Ik had eerlijk gezegd nog wat drama gehad, maar een 'happy' end volstond in dit geval wel.

4,5* voor een erg goede film waarbij het tempo er iets te vaak uit gehaald werd.

Slecht.. zeer slecht! Een goed voorbeeld hoe het NIET moet!

1,5* en dan ben ik nog gul