Opinions

All I know is this: Once I was blind, and now I can see...

Wat een geweldig, episch drama over een bokser die alles verliest moest worden, is uitgedraaid op een trage 2 uur film kijken.
De gevechten zijn te nep en dat ze hier zoveel moeite in hebben gestoken is onbegrijpelijk. Misschien was het destijds revolutionair, maar nu ziet het er niet uit. Gelukkig heeft Scorsese wat dat betreft voor relatief weinig gevechten gekozen.
Het drama was echter ook niet de klapper waarop ik hoopte. Het waren oppervlakkige, voorspelbare relaties en het drama dat er was voelde ik niet. Ik kon ook geen sympathie opwekken voor Jake. Misschien omdat het zo'n arrogante zak is. Hier kan De Niro niks aan doen, want hij zet zijn personage wel schitterend neer. Joe Pesci was er ook weer bij en speelde ook hier weer de sterren van de hemel. Wat mij op mijn tweede punt brengt. De succesformule (De Niro, Pesci en een karrevracht aan fuck, cocksucker en motherfucker) werpt hier niet zijn vruchten af. In Goodfellas (en zelfs Casino) komt dit veel beter tot zijn recht en hier was het alleen maar simpel vermaak waarvan ik eerder de neiging heb te zeggen dat Scorsese veilig heeft gekozen en wat meer voor het grote publiek heeft gekozen.
Ook de alomgeprezen muziek heb ik vrij weinig van gemerkt. Tijdens de homevideo's heb ik het even opgemerkt, maar voor de rest kan ik me niet herinneren dat de muziek er bij mij uitsprong.

Er zitten wel genoeg vermakelijke scènes in om niet vervelen, maar een echte topper vind ik het niet. Gewoon een leuke filmpje voor tussendoor. Niks meer, niks minder.

Waarschijnlijk moet ik deze film later nog een kans geven. Ik voel wel dat er meer in zit. Voorlopig echter niet meer dan een 3,0*

Bah, het zou verboden moeten worden. Als je een vervolg maakt, doe het dan op z'n minst een beetje met respect en steek wat tijd in je script om in ieder geval een waardig vervolg te maken.

Dat heeft MacDonald duidelijk niet gedaan .

2,5* omdat het wel een vermakelijk personage blijft en de Rambo-reeks altijd amusant zijn.

Zoals altijd met succesvolle films moet er, zodra er ook maar de kleinste kans is, even uitgemolken worden.

Zo ook bij deze. Mij hoor je in principe niet klagen. Ik heb niks tegen uitmelken (denk bv. aan de Saw-reeks), maar een hoog cijfer zal het dus niet krijgen.

Actiefilm die nog wel te doen is en nog wel voor vermaak zorgt. Maar daar houdt het op.

3,0*

Ik heb persoonlijk niks met Ray Charles. Dat was dus ook niet de reden dat ik deze film ging kijken. Sterker nog, daar kwam ik na het kijken van de tweede kijkbeurt pas achter!

Hij was gewoon op tv en ik heb hem gewoon gekeken.

Niet vaak gebeurd het dat ik een film die op deze manier opgebouwd is (weinig actie, veel dialoog) kijk. Nog minder gebeurd het dat ik zo'n film ook daadwerkelijk goed vind!

Het wordt prachtig verfilmd en het verhaal was erg aangrijpend!

4,0*

Na van de week Vertigo te hebben gekeken wist ik dat ik binnen zeer korte tijd nog een Hitchcock zou kijken.
Het bleek deze te zijn.

De film begint uitstekend. Nadat ik de beschrijving had gelezen, zat ik het eerste half uur op het puntje van mijn stoel. Wie wordt er nou vermoord? En waar? De hele tijd die snelle camerabewegingen tussen de ramen en elke keer dacht je: 'Dit wordt hem!'
Uiteindelijk kwam het dan overwachts en de manier waarop was nog overwachter. Uiteraard was dit een uitstekende keuze van Hitchcock.

À la 12 Angry Men kom steeds een beetje meer te weten en de ontknoping is misschien nog wel mooier dan de manier waarop. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel. Wat een spanning!

Steeds meer respect krijg ik voor Hitchcock. Wat die man allemaal bedenkt. Geniaal! Zelfs ruim 50 jaar na dato leveren de films niks in.
Muziek is altijd top, hier ook. Er zat weinig muziek in, maar wat erin zat was perfect.
Grace Kelly uiteraard een schitterende (letterlijk en figuurlijk) actrice. Wat een schoonheid is het toch.

Heel af en toe miste ik de spanning van 'Heeft hij nou echt een moord gezien?' en 'Heeft hij het dan gedaan?'

Daarom een 4,5*, maar zeker een aanrader en herziening waardig.

Had ik niet twee keer een foute versie van het internet geplukt, had ik deze al een jaar geleden bekeken. Al vanaf de eerste seconde weet je dat hier een bijzondere film gemaakt is. Eén van de meest veelbelovende filmdebuten. Donker, grauw, maar tegelijkertijd ook heel aantrekkelijk en warm. Toen Adagio for Strings langskwam, wist ik dat deze film niet kapot kon. Maar dat kon 'ie jammer genoeg wel. Het stuurloze van de film begon me tegen te staan. Vaak als een film nergens toe lijkt te gaan, ga ik me vervelen en kijk ik niet meer comfortabel. De rek van het interessante ging er langzaam uit en het gapen kon beginnen. Gelukkig was dat laatste niet het geval, want het einde was best sterk.

Stilistisch heel interessant, uitvoering prima, maar te veel leunend op die prima uitvoering en te weinig variatie. Dat maakt hij met zo'n simpele 'diepe' boodschap echt niet goed.

Edit; vergeet ik bijna de taal te noemen. Ik heb wat met Scandinavische talen. Heerlijk.

Gisteren gekeken. Was wel een aardige thriller. Ik hou van thrillers, dus dat zat wel goed.

Waarschijnlijk was het tijdstip, maar aan het einde werd het wat langdradig.

Een kwartier voor het einde weet je al hoe de vork in de steel zit. Althans, weten.. je hebt al een heel sterk vermoeden.

Al met al een leuke film en heb me goed vermaakt. Beetje standaard, maar wat geeft dat?!

3,5*

P.S. Collin Farrel was in In Bruges (2008) veel beter.

De prequel op Silence of the Lambs. De film die ik heel hoog heb staan in mijn achting. Red Dragon doet zeker niet veel onder voor Silence of the Lambs. Beide films beginnen ijzersterk met Lecter. Eén van de beste personages ooit! Geweldig rauw. De manier waarop hij zijn woorden zorgvuldig kiest. Elke keer weer kippenvel!
Je kunt er natuurlijk niet omheen om vergelijkingen te gaan leggen, dus ook ik zal dat doen. Waar Red Dragon toch tekort schiet in verhouding tot Silence of the Lambs is de 'detective-Lecter'-relatie. Daar waar de 'Clarice-Lecter'-relatie geweldig is en ongelofelijk intrigerend. Vooral de manier waarop hij op haar inspeelt is geweldig. De 'Will-Lecter'-relatie is zeker niet slecht, maar mist toch net dat scherpe randje dat er in Silence of the Lambs wel was.
De seriemoordenaar in Red Dragon vond ik wel beter. Met name het feit dat het heel duurt, voordat je hem te zien krijgt, was slim gedaan van Ratner. Wat hij daarna weer niet goed doet is hem uit gaan diepen. Je leert zijn gevoelens kennen en dat vond ik jammer. Ik vind het veel leuker als je niks te weten krijgt en de film daardoor een grimmige sfeer krijgt.

Alles was redelijk ondergeschikt (niet veel hoor) aan bovengenoemde film. Tot het einde. Uiteraard had ik zo'n twist wel enigszins moeten aan zien komen, het was ook te makkelijk. Toch werd ik verrast en kregen we nog een spetterend slot. Ademloze scène in het huis.
De finish touch van Lecter maakt deze film een 4,0* waard. Iets minder makkelijk gegeven dan bij Silence of the Lambs, maar zeker verdiend! In het bijzonder die verwijzing naar Clarice. Subliem!

Zonder verwachtingen deze film begonnen. Psychologische drama's zijn niet echt mijn specialiteit en nadat films als Trainspotting en Requiem for a Dream mij niet echt konden raken, had ik dan ook geen hoge verwachtingen van deze. Proberen kan altijd!

De film beloofde veel na het begin. De manier van denken wordt al gauw duidelijk en ik verwachtte een imposante rit van eenzaamheid en langzaam gek worden tegemoet te gaan. Die verwachting is enigszins uitgekomen, maar wel op een manier die ik had niet had verwacht (en overigens ook niet op had gehoopt). De film verloopt ronduit traag en de beelden waren niet dusdanig interessant en spannend dat ik de film makkelijk door kon komen.

Pas een half uur voor het einde begon de film de vorm aan te nemen waarop ik had gehoopt. De combinatie van muziek, beelden en dialoog op het einde was geweldig. Alleen een beetje te laat dus.

Evenals de muziek. Soms mooie muziek, soms echte horrormuziek. Jammer dat deze muziek er slechts bij vlagen was in het middenstuk. Tegen het einde werd er pas echt goed gebruik gemaakt van de muziek.

Overigens zag ik ook redelijk wat gelijkenissen met Psycho (de Hitchock-versie). Misschien dat het aan mij lag, maar bv. de surrealistische muziek, de setting, de eenzaamheid waren redelijk overlappend.

Door het einde is een voldoende nog gered;

3,0*

Dit is zo'n film die mij qua verhaal niet gelijk aangrijpt. Waarschijnlijk omdat het genre drama is. Ik hou niet per definitie van drama en ben bang van een koude kermis thuis te komen.
Tussen de Olympische Spelen en de gebruikelijke TV-programma's deze dan opgezet en het was geen slechte film. Ook niet de topper die ik gehoopt had, maar toch.

Het is een hele aparte film, daar wil ik even mee beginnen. Het verhaal grijpt je gelijk en je bent benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen. Langzaam maar zeker gaat het van kwaad tot erger en op het einde is het wel heel erg.

Allereerst wil ik de muziek noemen. Die paste perfect bij de film. Niet de gebruikelijke achtergrondmuziek, maar een spannend, excentriek deuntje de hele tijd. Was ook één van de dingen die me direct greep bij het zien van film.

Het verhaal ging naar mijn idee alleen te langzaam en dat was af en toe zelfs slaapverwekkend.
Ook het camerawerk was zeer irritant. De eerste paar keren is het nog leuk, maar daarna wordt het steeds irritanter. Het was naar mijn idee teveel hetzelfde.

Wel wil ik nog even de rol van Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) opmerken. Ze vertolkte de rol uitstekend en ik had echt met haar te doen op het einde.
Het einde daarentegen was wel prachtig en mooi. Jammer alleen dat het einde de rest van de film niet kan doen vergeten.
3,5*, maar ik kan best begrijpen waarom deze zo goed scoort.

P.S. Nog meer mensen die schrokken bij die 'koelkast-scène'?

Dat ik deze film ooit een 3,5 heb gegeven, zal ik niet meer snappen

Een verhoging naar 4,5 is zeker op z'n plaats!

Gisteren weer herzien en bleek dat ik de Japanse versie van the Ring in mijn hoofd had bij mijn vorige bericht.

De film is totaal niet eng en telkens als je denkt dat er een schrikmoment komt, komt er niks.

Verlaagd naar 2,0*

Dit is nou nog eens een goede horrorfilm. Veel beter dan die Amerikaanse re-make!

Het acteerwerk en het camerawerk is uiteraard wat minder (het blijft Japans), maar dat maakt bij een horrorfilm eigenlijk weinig uit.

4,0*

Ik vind het maar een rare film en snap niet echt wat mensen in deze film zien. Heel lang links laten liggen en dat was maar goed ook.

Viel op een gegeven moment bij in slaap, midden op de dag!).

Als je het mij vraagt leunt deze film op het succes van Hooligans. Althans het begin dan.

Na het 'hooligan-gedeelte' was ik totaal de weg kwijt en snapte ik niks meer van de film.

Het ging van de hak op de tak. Toen het 'wie heeft de heroïne?' gebeuren was, dacht ik.. dit wordt nog wat, maar het mocht niet baten

Gelukkig houd ik van actie, want dat zat er genoeg in . Al hoewel het zinloze gemoord op een gegeven moment zelfs mij de neusgaten uit kwam.

Geen noemenswaardige scènes, helaas... Tuurlijk blijven deze actiescènes nog lang bij, maar over 10 jaar zal ik ze vergeten zijn. Iets wat ik over Hooligans (nog) niet kan zeggen.

Genoeg actie, geen noemenswaardige punten, te snel door de goede scènes en te weinig snelheid bij de slechte..

Verder dan een 1,5* kom ik niet!

Komt heel traag op gang en het wordt pas interessant na een uur. Het laatste uur is heel goed en leek er zelfs even een voldoende uit te halen, maar het einde kwam kracht te kort. Matig acteerwerk van de cast. De Niro is niet geschikt voor dit soort rollen, Jean Reno speelt te veel op de automatische piloot en Natascha McElhone overtuigd niet. Een vrij doorsnee actie/misdaad-film waarbij er buiten de actie weinig te genieten valt. Nu is er in het tweede uur genoeg actie om niet saai te worden, maar om nou te spreken van een film waar ik echt met plezier naar gekeken heb? Dat dan weer net niet.

Goede film weer van Hitchcock. Een verhaal zoals je die alleen in een Hitchcockfilm tegenkomt. Onvervalst spannend en door de speelduur nergens sloom of saai. Misschien had hij er nog wat momentjes in kunnen gooien waarbij men probeert de kist te openen. Dan was het pas echt spannend geweest! Toch nog steeds een goede film en zeker een aanrader.

Een beetje vergezocht af en toe. Hij komt er wel redelijk makkelijk achter. Aan de andere kant was dat wel de charme van dit verhaal. Je weet van tevoren al dat Rupert zo achterdochtig is. Het maakte het toch net even wat spannender.

4,0*

Polanksi is de koning van de psychologische horror/thriller. Hoewel dit absoluut niet van het kaliber Repulsion of Locataire is, is het wel weer een fijne thriller. Duurt geen minuut te lang, hoewel sommige stukjes in het midden bijzonder niet-boeiend zijn. Sowieso heb ik een hekel aan hysterische vrouwen in een film en deze spande wel de kroon. Heel moeilijk om dan sympathie op te wekken. Heel erg luchtig en de spannende momenten zijn schaars, vandaar dat het psychologische spelletje niet werkt. Net zodra je er inkomt, raak je er weer uit. Het sterke einde werd jammer genoeg ook niet bekroond met een grande finale. Ik vond het maar een zwak einde.

Na het zeer tegenvallende Pianist en Chinatown en het aardige, maar niet denderende Repulsion moet ik concluderen dat hij wellicht mijn regisseur gewoon niet is. Hopelijk kom ik nog wat films tegen als Locataire.