Opinions

Luchtig en prettig filmpje van de alom gerespecteerde Ghibli Studio. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn om goed te zijn. Dit sprankelend fantasietje staat in ieder geval garant voor een goed uurtje weg van deze wereld. Een verborgen kattenrijk, transformaties, een doolhof... er worden heel wat elementen in de film gepropt, maar net als Haru wordt je tot de laatste minuut meegezogen in een leuk verhaaltje, gericht op een publiek van 6 tot 12 jaar. Volwassenen (al dan niet aan het Peter Pan syndroom lijdend) kunnen natuurlijk ook meegenieten. Niks mis met deze anime.

Stem #2.500!

De kille russische cinema van Zvyagintsev. Je houdt er van of niet, maar zeggen dat het niks met je doet kan haast niet. De jongen Alyosha is het slachtoffer van een vechtscheiding tussen zijn ouders; de moeder bekent in een post-coïtaal gesprek met haar nieuwe vriend dat ze de jongen nooit heeft gewild en ook de vader kan het duidelijk weinig schelen. De vooropgestelde optie is op het kind in een internaat te plaatsen, want beide ouders zijn druk bezig met een nieuw leven op te bouwen. Kort daarop verdwijnt het kind.

Opvallend is dat je het kind amper ziet in de film. Nog geen vijf minuten op de volle twee uur. Dat is ook het punt: voor de ouders bestaat het kind nauwelijks. Het is een blok aan hun been. De hele beeldtaal van Zvyagintsev speelt hiermee. Wanneer ze dan toch een kinderlijkje moeten identificeren twijfel je als kijker of dit nu hun kind is of niet. . Emotionele verwaarlozing, egoïsme, opportunisme. Dit sombere drama drijft op een heleboel negatieve emoties om ergens in een misselijkmakende onverschilligheid te eindigen. Ik vind het net iets minder dat Leviafan (4*) maar toch zeker weer heel sterk aanvoelbaar en goed voor 3,5*.

Beauty is the beast las ik in een artikel en hoe toepasselijk om deze film inhoudelijk te omschrijven.

Allegorische kunstfilm zonder veel plot maar ergerlijk uitgewerkt. Veel scènes waren bewegende schilderijen. Ik zou zo wel twintig stills kunnen maken die meer op een schilderdoek dan op een filmdoek zouden kunnen passen. Alleen voor dit al, chapeau. Maar helaas neemt het artistieke narcisme van Refn de kop op en wordt hij te abstract met zijn esoterische symbolen en te hoogmoedig met zijn hyperstilering. Op het einde had ik er mooi genoeg van. Zijn bedenkingen over alles wat schoonheid is:... oppervlakkigheid, begeerte, obsessie, zelfverheerlijking en vergankelijkheid gaan verloren tussen al die visuele foefjes en naarmate de film vordert, wordt het lachwekkend (die necrofilie scène vond ik een dieptepunt)... Alle personages zijn zielloos.

Refn is als een schilder die een goed idee heeft maar niet meer weet waar hij moet stoppen met zijn gedrevenheid, en uiteindelijk van zijn kunstwerk een prutswerk heeft gemaakt door het té goed te willen doen.

Tienerfilm met moralistische boodschap rond de gevaren van social media. Een truth or dare spel loopt uit de hand wanneer de opdrachten steeds riskanter worden. Het geeft een redelijk lichte en brave thriller met onsympathieke personages (veelal oppervlakkige en verveelde tieners) wiens enige bestaansreden is om zoveel mogelijk views binnen te halen om de sociale tienerladder te kunnen opklimmen. Nogal plat en dom allemaal, alhoewel visueel best stijlvol met een mooie nachtelijke sfeer. Een paar spannende momenten ook maar het is allemaal niet genoeg om het tot een gedenkwaardige film te maken. Kleine 2,5* en vlug vergeten

Leunt soms meer aan bij de documentaire dan bij de fictie. Mooie beelden van het hoge noorden, een sneer naar de jagers die de natuur vernietigen voor geld en het verhaal van een man die volledig één wordt met zijn omgeving. Hoewel mooi wist Never Cry Wolf mij niet helemaal te boeien noch te overtuigen. Daar was het te cheesy voor. De eenzaamheid en ruwheid van de natuur lijkt mij absoluut een beproeving terwijl de film daar nogal licht en romantisch over doet.

Geen makkelijke film en vrij zware kost. Is een verfilming van K.Ishiguro's boek. Leunt bij science-fiction / drama aan door een alternatieve werkelijkheid die voorgesteld wordt. Stel je een wereld voor waar de mens meer dan honderd jaar kan leven door het onbeperkt aanleveren van verse goed werkende organen. Dat die van perfecte klonen afkomstig zijn zorgde voor een op zijn zachtst gezegd ethisch probleempje. Opgepast spoilers... Het is een erg triestige film, want hoewel die klonen noodzakelijk zijn om het menselijk ras van kanker en andere ziektes te vrijwaren, lukte het blijkbaar niet om de ziel weg te "opereren". Om dit op te lossen hebben de opvoeders uit de kostschool hen opgevoed met ideeën van hoop om hun bestaan draaglijk te maken (concept van "carers", "deferrals"), maar in feite is het de bedoeling dat iedereen organen geeft tot hij eraan sterft (de verzwegen werkelijkheid). Er zijn ook nog de termen "completion" waarbij "to complete" synoniem is voor sterven, en "possibles", die de gewone mensen zijn naar wiens beeld ze gekloond zijn. .

Ik vond het een erg kil verhaal, met beelden die de kilheid nog meer doen uitkomen. Gelukkig is dit kille verhaal omzwachteld met poëzie en blijft het allemaal diepzinnig en intrigerend. De romantiek was ook op afspraak, maar minder dan ik dacht en zonder veel gevoel... Daardoor raakte het me ook niet zoveel als ik zelf hoopte ... Eerste kijkbeurt was moeilijk en verwarrend maar een herziening zou wel eens wonderen kunnen verrichten.

Een Bondfilm die met superlatieven te omschrijven is, helaas niet allemaal in de goede zin : laatste Bond met Connery, slechtste Bondsong, meest humoristische Bond (tja als je Rowan Atkinson een rolletje geeft...), enige niet-Broccoli Bondproductie. Verder is dit niet meer dan een flauwere remake van Thunderball, waarin de namen ietwat gewijzigd zijn (Emilio Largo wordt Maximilian Largo bvb)... Ik vond deze best te pruimen eigenlijk. Het blijft een bizarre Bondfilm in de reeks, die iets minder actie kent als de doorsnee-Bond, maar er toch lijkt mee weg te komen. Alleen de overmatige humor, zelfs tijdens de actiescènes, was voor mij niet steeds welkom. Dit was ook de doorbraakrol voor Kim Basinger.

De politie ... uw vriend

Vroege voorloper van End of Watch (2012) - MovieMeter.nl. En wel een goede hoor. De film volgt enkele cops in L.A. tijdens hun nachtelijke patrouilles. Het risico dat ze lopen en de passie die hen drijft vormen de rode draad. De politieman hoort de beschermer te zijn van de gewone burger en staat ten dienste van hem. Mooie scène waarin Scott het opneemt voor een stel illegale Mexicanen, die uitgebuit worden door hun verhuurder . Stacy Keach is veruit het interessantste karakter, die alles geeft voor zijn job en er zijn privé-leven voor opoffert. Een tikkeltje moraliserend misschien en eigenlijk ook een lange promofilm voor de politie. Desondanks is het een boeiende film die prima gebracht is, met interessante karakters, enkele verrassende scenes en een goede sfeer.

Niggaz and Gangstaz

Rauwe gangsterfilm rond een zwarte crackdealer die een imperium opbouwt in New York. Een soort zwarte "Scarface". Dit kwam het best tot uiting wanneer hij "the world is mine" zit te roepen met laatstgenoemde film op de achtergrond. Vermakelijk is NJC wel, en stelt sommige vraagtekens rond het "systeem", en leest de les rond drugsgebruik. Maar het is ook allemaal te simplistisch en eenzijdig om op dat vlak echt overtuigend te zijn. Het acteerwerk is ook al niet om over naar huis te schrijven, en hier en daar vlogen de clichés me rond de oren ( die bom in de Carter House bvb en het super-voorspelbare einde ). Toch geef ik toe dat ik me zeker niet verveeld heb. Standaard-entertainment.

Deze film van Friday the 13th regisseur Cunningham balanceert op de rand van de exploitation. Een broer en een zuster worden na het overlijden van hun ouders opgevangen bij hun oom in Florida, die een pretpark wil opstarten. Op school krijgen ze het al snel aan de stok met een bende boerenkinkels, aangevoerd door Dutra (een vroeger rol van James Spader). Het totale gebrek aan enige emotie is opmerkelijk (vlak na de tragische dood van hun teergeliefde ouders zitten ze alweer vrolijk te lachen)... Veel geweld op het einde maar hoewel ik het wel verwachtte, gaat deze film nooit echt grof over de schreef. Toch vond ik het wel een amusante film om na te kijken, maar ik beschouw me dan ook wel als een 80s fetisjist.

Wanneer de muis genoeg er genoeg van heeft om achterna gezeten te worden door de kat...

Keigoede thriller. De regisseur weet de spanning in dit kat-en-muisspelletje heel de film vol te houden. Weinig dode momenten, een duistere sfeer die versterkt wordt door prima soundgebruik, een urbane setting in Edinburgh die wat filthy aanvoelt en een einde die niet helemaal was wat ik verwachtte. Ditmaal worden de clichés gemeden . Pearson speelt echt wel goed als de opgejaagde jongeman en Dougray Scott is duivels als de verveelde nihilistische bankier .

Na thrillers als Harry Brown en The Disappearance of Alice Creed is dit wederom een kwaliteitsthriller van Britse bodem. Heb hem in de mediamarkt gevonden. Vreselijk miskend op MM.

Oeioeioei, wat een misser!
Malick mag dan wel een goede filosoof zijn, van romantiek bakt hij er totaal niks van. New World is nogal een slaapverwekkende en bloedserieuze versie. Positief is de indruk die Malick geeft van pioniers die voor de eerste keer in een onontdekte wereld belanden. De natuurgeluiden geven weer hoe het moet geklonken hebben toen de eerste settlers voet aan wal zetten. Daarna volgt een culturele clash tussen Indianen en settlers. En dan maakt Malick de fout om voortdurend de hippie toer op te gaan. Want ja, in je blootje rondhuppelen in de bossen is geestverruimend, de "i'm one with nature" euforie die er sterk in terugkomt met Pocahontas zelf en Smith die er even van proeft. Ik verwachtte me bijna aan een folkfestivalletje met de lokale weed maar gelukkig bleef dit toch uit. Ik weet het niet maar voor mij klopte die voorstelling van leven bij de natives niet. De romantiek tussen kapitein Smith en Pocahontas was ook al zo zwak weergegeven. Dan kwam er nog een sterk laatste half uur die moest uitmaken van wie Pocahontas nu echt het meest hield . Veel meer dan een 2 of 2,5* kan ik hier toch niet aan kwijt. Geef me dan maar snel weer Tree of Life (4*) waar hij de zaken wel goed aanpakte.

Als laatavondvermaak nog best te doen maar voor het overige is dit een klassiek (wraak)verhaal over lokale mafia versus een plattelandsfamilie. Broer nummer 1 wordt koelbloedig vermoord door de mafia, broer nummer 2 wil het heft in eigen handen nemen en broer 3 zit bij de politie en wil het boekje volgen en staat daarmee lijnrecht tegenover broer 2. De rolinvulling was niet al te best. Swayze zet altijd hetzelfde vervelende stoere typetje neer, Ben Stiller mag nu en dan eens glunderen en vijf lijntjes zeggen en Helen Hunt is niet meer dan garnituur. Matig dus, maar weet desondanks wel te vermaken.

Ondanks mijn afkeer voor Russell Crowe toch een goede film. Het verhaal blaakt niet bepaald van geloofwaardigheid en voelt soms wat lusteloos aan, maar Haggis slaagde erin om de spanning erin te steken en me voor het scherm te houden. Ik moest weten hoe het zou aflopen. De eerste helft kabbelt het nog rustig voort met het amateuristische organiseren van Lara's ontvoering uit de gevangenis , het tweede uur is een ware haalt ie het of niet die onbeslist blijft tot het einde. Daar vermijdt Haggis een aantal valkuilen wat de film net iets beter maakt, zoals het niet vinden van die knoop door de politie-inspecteur, waardoor de politie nooit zal weten of Lara schuldig is of niet . Beter dan ik verwacht had.

Ondanks mijn verwachtingen dat de film platgetreden paden zou bewandelen, wist Chan dit verhaal te kruiden met een moeilijk dilemma over gerechtigheid. Een dilemma dat een groot deel van de film in beslag neemt en het tempo net iets teveel afremt. De martial arts gevechten zijn van hoog niveau en spectaculair. Met Sammo Hung (van de IP man films) aan de touwtjes weet je dat het in orde komt. De bad guy met zijn vettig lachje, wordt naar het einde toe wat vervelend maar het is wel een kerel die je snel gaat haten. De sherif en de bebaarde zwerver (uiteraard een verdoken martial arts meester om toch een cliché te noemen) zijn geweldige acteurs. Het begint precies een trend te worden om in dergelijke films te refereren naar het western genre. Een amusante en bovengemiddeld exemplaar van de hedendaagse HK actiefilm.

Deftige debuutfilm. Niet om vrolijk van te worden. Er zitten enkele harde scènes in, wat wil je met het thema slavernij? Hier zitten we op het eiland Mauritius in 1759 maar het verhaal zou in eender welke kolonie kunnen plaatsvinden. Twee slaven, Massamba en zijn dochter Mati hebben genoeg van de slavernij en vluchten weg uit de suikerrietplantage van Larcenet, waarvoor ze de dood riskeren. Een premiejaagster en spoorzoekster, Madame La Victoire, krijgt de opdracht om hen in te rekenen. De enige mogelijke redding is een veronderstelde marron-gemeenschap die ergens op het eiland te vinden zou zijn.

Over de regie valt niks verkeerds te zeggen. De film kijkt weg als een avonturenfilm en ook enkele meer dramatische scènes zorgen voor een gepaste tegenbalans, maar Ni Chaines Ni Maîtres staat onvermijdelijk in de schaduw van betere slavernij-films zoals 12 Years a Slave of Amistad. De laatste shots van de opstandige slaven die van een klif hun dood tegemoet springen (liever vrij sterven dan in slavernij leven) is een solide afsluiter.

Leuke vaudeville met De Funes. Een dorpsklucht met een opeenvolging van grappige situaties rond een stroper, Blaireau, en de veldwachter Parju die hem op heterdaad wil betrappen. Er loert voortdurend wel een grap om de hoek en de stroper wordt stilaan een dorpsheld terwijl de veldwachter door de dorpelingen bespot wordt. Ik vond de humor redelijk goed werken, maar het is vooral het enorme talent van De Funes die deze schalkse komedie naar een hoger niveau tilt. De romantische noot tussen de pianoleraar en de rijke dochter hoefde zelfs niet voor mij. Deze vroege De Funes is erg vermakelijk.

Hans Gruber, ik zou zeggen dat de vette knipoog voor de 70s bestemd was

Net als heel wat users die me zijn voorgegaan, krijgt de Nice Guys het label "Vermakelijk" mee. Ik had gedacht dat Crowe en Gosling ongeschikt waren voor een komedie, maar dat viel nog goed mee. Sommige scènes hebben me best doen lachen. Het sleazy misdaadverhaaltje wordt opgeleukt met de nodige fratsen van een heel amateuristisch duo, bijgestaan door het pientere dochtertje van de detective March. De film kent een leuke soundtrack, al mocht het volume soms wel iets hoger wat dat betreft.

Een man wordt gedwongen om een moord te begaan binnen het anderhalf uur, zoniet zal zijn dochtertje om het leven komen... Een thriller die in real-time gepresenteerd is. Soms wel spannend en met wat actie, maar door niks te zeggen over het motief voor deze aanslag laten de makers veel kansen liggen om de film boeiender te maken. Een mindere rolkeuze van Depp, een cliché rol voor Walken maken dit tot een one-time kijkbeurt (al is het voor ondergetekende een tweede kijkbeurt na hem in de bioscoop te hebben gezien).

Zeer bloederige en intense actiefilm van de makers van Headshot en The Raid. Voorgenoemde vond ik wel beter; Hier is het allemaal op het onwaarschijnlijke af. De kills moeten er absoluut smerig uitzien en het grenst dus dicht tegen het horrorgenre. Maar wanneer een vrouw met de ingewanden eruit nog doorvecht en het eindduel tussen Taslim en Uwais maar blijft voortduren, begon het nogal ridicuul te worden. Het ging net iets té ver. Maar de film kent wel een paar goede momenten, zoveel is zeker. Het beschermen van een klein meisje tegen een misdaadsyndicaat doet me wat aan een Zuid Koreaanse film denken maar ik kan niet op de titel komen.

Kende deze Disney niet... moet ook geen groot succes geweest zijn... vrij "volwassen" Disney al is de realiteit van het Oost Duitse regime braaf uitgebeeld. Leuk om eens gezien te hebben en verder ook weer niet zo bijzonder. Na een trage aanloop was het stuk na de eerste mislukte poging met de ballon veruit het beste uit de film. Niet zo leuk gefilmd ook, heel wat scènes vallen té donker uit op het scherm.

Onnoemelijk saaie thriller, verneukt door een een hoop clichés en amateur-acteurs. We zitten hier ver van de klassiekers. De tweelingbroer was zelfs amper een twist als je een beetje nadenkt over de omgekeerd geschreven naam van Simon. Kingsley is ook al lang niet meer kieskeurig in zijn rolkeuzes. Snel vergeten dit nietszeggend prul.

Portret van een eikel.
De vreemde dialooglijnen, het onsympathieke personage en een verhaal dat nergens naartoe lijkt te gaan maken deze River Phoenix film tot een redelijke beproeving om door te komen. Hoofdfiguur Reardon vond ik maar een lulletje al besef ik wel dat dit hoort bij de opzet van de film. Met zijn beste vriend zijn vriendin in bed duiken en dan ook nog 's met de vriendin van zijn moeder... Geen enkel personage weet eigenlijk te beklijven. Nul gevoelens heb ik hier gezien. Redelijk immoreel filmpje bij momenten. En grappig is deze film al zeker niet.. Het sierde Phoenix wel dat hij zich zelf ook over deze film schaamde.

Ingewikkeld. Niet zeker of ik het wel allemaal heb gevat. Night Moves is een detective die sterk vermengd is met relatie- en familiaal drama, zowel van de kant van de detective als van zijn opdrachtgeefster en haar jonge dochter die zoek is. Maar wat het Mexicaanse artefactenverhaal daarin kwam doen was het misschien wel het hooi teveel op de vork. Een film die wat meer diepte aan de personages wil geven maar daar niet altijd in slaagt. Teveel bedscènes met prietpraat ook. Met James Woods en een minderjarige Melanie Griffith in vroege rolletjes. Stuurloos zoals ik hier ergens las is best een toepasselijk woord voor deze film. Niet Hackmans beste maar het einde redt de film van een lager cijfer.

Combinatie van frat house tienerkomedie en knullige zombie horror : het zorgt voor een aparte atmosfeer. Prima tussendoortje die liefde voor de oudere films in het SF en horrorgenre uitwasemt. Ruimteslakken veranderen eenieder die ze binnendringen in zombies. De special effects zijn niet altijd even goed.. die zombie hond en kat zeggen genoeg. Night of the Creeps is vooral aan te raden voor wie dikke stroperige 80s cheese op zijn boterham wil.

Onderhoudend en zeker sterk geacteerd, maar er wordt al vroeg weggegeven wie de moordenaar is van de prostituée. Dit kon wel iets spannender en een twist was anders ook wel welkom. De aandacht verschuift in de tweede helft van de film naar de operatie Valkyrie , en eigenlijk valt de film hierdoor een beetje te lang uit. Maar ik heb genoten van O'Toole , Sharif en Courtenay. Speciaal aan deze film is de hereniging van O'Toole en Sharif na Lawrence of Arabia en de opnames "on location" in het communistische Polen.

Eerste uur was nog best te doen en kent sfeervolle spanningsopbouw, het einde is een hopeloos rommeltje waarvan ik geen moer meer snapte. Een paar druppeltjes bloed en welgeteld één horrorscène, meer dan dat krijg je niet met deze B-film die aanvoelt als een Scream ripoff in de eighties.

Goedkope film, waar een taxichauffeur achterna gezeten wordt door een huurmoordenaar, omdat de chauffeur in bezit is van een koffer geld van de mafia. Veel geweld en een beetje pikante sex in deze verder weinig verrassende B-film die direct in het videotheekcircuit ging. Had toch wat meer verwacht van acteurs als McCarthy en Glenn.

Sympathieke komedie waarbij twee verveelde nachtwerkers in een mortuarium hun werk wat spannender maken door pooier te worden en het lijkenhuis in een bordeel te veranderen. Het was de eerste keer sinds Happy Days dat Howard en Winkler nog eens samenwerkten. Keaton gebruikt zijn stand up comedian talenten als de weinig snuggere Bill. Zelfs het romantische plotje rond Shelley Long vond ik best goed werken. Een echte feelgood komedie, al vond ik de meeste grappen van een minder niveau, ze vielen me ook niet tegen... Met Rod Stewart op de soundtrack! Dikke 3*