Opinions

Nounou, enkele commentaren zoals hierboven getuigen toch niet echt van veel verstand en gezond beoordelingsvermogen. Als je spanning wil, dan kies je best voor een thriller/horror en niet deze. Ik vond het een prima film. De verhaalstructuur deed me wat aan "Elle s'appelait Sarah" denken, waar ook daar iemand vele jaren na tragische gebeurtenissen op zoek gaat naar een persoon. Bij de Zwitserse leraar Raimund (Irons) begint alles heel toevallig, door het redden van een meisje die zelfmoord wil plegen , en op die manier in bezit komt van een Portugees boek, de memoires van Amadeu. De levensbevattelijke proza intrigeert Raimund zo sterk, dat hij naar Lissabon afreist om meer over deze man te weten te komen.

Daarna volgt deels in flashback het verhaal van Amadeu, een jonge dokter en verzetsstrijder tegen de dictatuur van Salazar , en de woelige periode die hij heeft meegemaakt net voor de val van de dictatuur. Raimund kruist hierbij allerlei personen die hem hebben gekend, waardoor hij een opmerkelijk verhaal kan reconstrueren. Het verleden leeft verder, niet steeds door historische personages, maar ook door gewone mensen die meegeholpen hebben aan grote omwentelingen in hun land (mijn gedachten gaan plots naar de kleine man in Oekraïne).

Goede prestatie van Irons, die een wat saaie intellectueel vertolkt (hij zegt het ook zelf maar niet elk mens hoeft grootse dingen te doen om interessant te zijn); vooral de overzichtelijke chronologie viel me hier in positieve zin ook op. Een minpunt vond ik dat de geest van de stad Lissabon niet zo sterk naar voor treedt in de film, waardoor er wat gebrek is aan sfeer.

Barker's freakshow.
Rommelig, met slechte special effects, personages die maar niet willen boeien; de horror is allemaal net niet. De makeup is dan weer wat inventiever. En David Cronenberg in de rol van een serial killer. Dit is één van de vreemdse castingkeuzes die ik ooit heb gezien.

Nee, het ziet er allemaal niet zo goed uit in wat voor versie dan ook, en uit de "wereld" van het nachtgebroed valt weinig te halen. Naar wat ik las zou het nachtgebroed eigenlijk een parallel moeten zijn voor de queer gemeenschap en de behandeling van queers als outcasts. Ook dat maakt het niet veel beter. Je moet het maar kunnen: je eigen boek of novelle mogen verfilmen en er niks van bakken.

Heel mooie rol van Gyllenhaal als gewetenloze en gevoelloze freelance sensatiereporter. Qua persoonlijkheid een echte nul : een wandelend karikatuur en tegelijkertijd een ubercreep. Deze "talenten" zijn echter goed genoeg om het te maken in deze business. Het is ook meer dan een End of Watch versie over sensatiejournalisme. De grenzen van het toelaatbare worden flagrant overschreden ( achterhouden van bewijsmateriaal, manipulatie ) en Lou Bloom is niet minder dan zelf een crimineel die het spelletje goed kan spelen. Russo als cougar-nieuwsmadam moedigt hem daarbij aan en wordt "parter in crime" (en wellicht ook partner in bed zo wordt gesuggereerd). Super camerawerk ook. Geweldig filmamusement met enkele spannende momenten. Helemaal mijn type film.

Wel goed hoor. Deze actiethriller, een iets minder gekend werk met Stallone is rechttoe rechtaan. Veel actie, weinig geleuter, en bovenal verveelt nergens. Hauer in zijn eerste Amerikaanse film denk ik, in de rol van een terrorist die zo evil is, dat je gewoon wil blijven kijken om te zien zien hoe hij neergaat. Maar ook heel wat fijne scènes dus, zoals deze lange chase van in een disco tot in de metro, een gijzeling in een kabellift . Zouden veel meer mensen moeten zien.

Ontzettend harde film met heel wat brutaliteiten, niet in het minst tegen de aboriginals uit "Van Diemensland" (nu Tasmanië), die in die tijd een strafkolonie was van de Britten. Wanneer Clare's man en baby vermoord worden door een sadistische luitenant, trekt ze onmiddellijk op wraaktocht met een lokale spoorzoeker Billy, een aboriginal, die ze aanvankelijk niet vertrouwd.

Ze ontdekken tijdens hun reis samen dat hun lot niet zoveel van elkaar verschilt. Zij is een Ierse die haar straf moest ondergaan (de reden waarvoor wordt nergens verteld) en haar gezin verloor, en Billy is een man wiens hele familie is uitgemoord geweest door de Britten.

Je raadt het al : dit is een grimmig en hard verhaal. Ondanks de redelijk onbekende cast is het acteerwerk van een schitterend hoog niveau. Luitenant Hawkins --- verkrachter, kindermoordenaar en racist---- wordt door een buitengewoon goede Claflin gespeeld (Finnick uit The Hunger Games) die afschrikwekkend is om zien als bruut die geen greintje menselijkheid meer in zich heeft. Een onmens in de zuiverste zin van het woord. Tuurlijk moet de pittige rol van Franciosi als overleefster en wraakengel Clare vernoemd worden alsook Ganambarr als Billy. Allemaal erg indringende acteerprestaties.

Drie verkrachtingsscènes in één film was voor heel wat critici een brug te ver, maar Kent durft het schandalige verleden van de Britse kolonisten in de ogen kijken en een genocide suggereren. Ik zag hier ook een mooie lofzang voor menselijkheid, gelijkheid en vrijheid.

Del Toro is kwaliteit en dat is met Nightmare Alley niet anders. Een opportunist, Stan, grijpt de kans om mentalist te worden op een kermis, en werkt daarna zelfstandig aan een act met zijn vriendin Molly. In Nightmare Alley zijn entertainment en oplichterij met elkaar vervlochten. De mentor van Stan maakt duidelijk dat er een grens is tussen onschuldige oplichterij (wat niet weet wat niet deert) en het uitbuiten van menselijke emoties ("I don't do spook things") voor geld. Het gaat één oor binnen en het andere oor buiten : Stan is een man die om zichzelf geeft, niet om anderen.

Naargelang de film vordert, glijdt Stan meer en meer af in hoogmoed en hebzucht, en zie je hem alsmaar meer als een onsympathieke vent met onmenselijke trekjes. Hij ontmoet tijdens één van zijn nummers de psychologe Lilith Ritter en er onstaat een band tussen hen, waarbij ze info doorgeeft over patiënten van haar zodat hij zijn act tot in de perfectie kan uitwerken. Het einde was het logische eindpunt van een man die in zijn zelfgemaakte hel is beland en pas hier besefte ik wat een enorm bittere film dit eigenlijk is. Met Bradley Cooper had ik geen probleem, en eigenlijk is de hele casting, met veel grote namen, goed bezig. Aangeraden kijkvoer.

Cheese 'n sleaze...

In dit geval zijn de kills cheese, al de rest is sleaze.

Wel een toffe maar totaal geen spannende slasher waarbij een serial killer op moto toeslaat tijdens de spring break periode. Vond ik op zich een sterk uitgangspunt. De slechte 80s pop en het ondermaatse acteerwerk moet je erbij nemen. Omdat je wil weten wie de moordenaar is blijf je wel tot het einde kijken. Deze film vond ik eigenlijk best wel fun.

Naar productie toe een zootje, want de film is onder verschillende titels gekend en de regisseur is niet eens Umberto Lenzi maar ene Henry Kirkpatrick (weliswaar achter de schermen wat geholpen door Lenzi).

Een heel stuk beter dan nummer 2. De special effects worden goed uitgespeeld en het simpele verhaal valt nog redelijk mee. Enkel de dood van Nancy en haar vader voelden kunstmatig aan, omdat het de bedoeling was om hem uit verdere sequels te houden . Freddy haalt zijn beste one-liners boven en blijft een leuke kruising tussen een mafkees en een psychopaat, of een psychopaat met humor. Behalve Freddy zien we ook Patricia Arquette en Larry Fishburne in vroege rollen. Minpunt...Deel 3 mist eveneens wat alle sequels missen : een dosis spanning, iets wat enkel in het origineel lukte.

You shouldn't have buried me... i'm not dead

Niet de meest slechte in de reeks vind ik (deze eer is voor deel 2). Hoewel het verhaal hier wat aan de mindere kant is horen de special effects bij de beste uit de reeks. Vooral de scène in de bioscoop vond ik sterk en qua ranzige effecten vind ik die transformatie tot kakkerlak en Freddy's dood tellen. In dit vierde deel valt Freddy een groepje studenten lastig en laat hen bloeden aan zijn scherpe messen. De humor is er gelukkig ook nog (ik hou er wel van) bij met o.a. een knipoog naar Karate Kid... Minpunt is dat de angstaanjagende boeman uit het eerste deel hier compleet weg is.

Eén van de minste van de reeks. Te weinig Freddy en te veel teenage psychodrama. Freddy is hier ook weinig indrukwekkend in vgl met het eerste deel, maar het blijft een enge booswicht. Weg is de sfeer en weg is de spanning om plaats te maken voor flauwe highschool grapjes. Wat wel altijd goed blijft in deze reeks is de overgang van werkelijkheid naar droomscènes en ook dat wil hier niet altijd lukken.

Een onvermijdelijke klassieker is dat. Deze horrorfilm is 25 jaar oud dit jaar, en ik vind dat hij bij elke kijkbeurt nog steeds heel efficiënt werkt. Craven vond het juiste evenwicht tussen geladen sfeer, goede schrikmomenten en bloederige scènes. In dit eerste en veruit beste deel uit de reeks is Freddy de afschrikwekkende boeman, maar in de sequels wordt hij steeds meer een clown, en dat is jammer. Ik heb ook altijd de vleugen zwartgallige humor uit de Freddy reeks kunnen appreciëren.

Ook opmerkelijk dat Depp de tand des tijds heeft overleefd. Dit jaar mag hij dus ook zijn 25 jaar carrière vieren.

Kids... always a disappointment...

Oeioei, het is al 20 jaar geleden dat ik die nog eens zag en dacht dat dit één van de beste van de reeks was. Zou het kunnen dat de VHS ongecensureerd was? Het verhaal is graatmager en bij het haar gegrepen. De spanning is nihil, iets dat de sequels van A Nighmare on Elm Street typeert.

De oneliners zijn voor Freddy, de ergernis is voor mij. Enkele mooie special effects kunnen de film niet uit de middelmatigheid redden. Een herziening die me niet is bevallen.

Vier surrealistische griezelverhaaltjes die door één of andere christelijke vereniging gepromoot lijken. Het eerste wijst op indirecte gevaren van roken (2,5*), het tweede over de gevolgen van gameverslaving (3*), het derde over het verliezen van je geloof (2*) en in het laatste worden boze mensen altijd gestraft (3*). Hoe meer moraliserend kan een griezelfilm zijn? Het tweede verhaaltje is veruit het beste voor mij; de muziek, het begin van de gamecultuur en een piepjonge Emilio Estevez maken dit hoofdstuk tot eentje om van te genieten. De drie andere stories missen originaliteit.

Waardeloze zombie-flick op Power Rangers niveau. Zelfs de special effects vallen dik tegen en de gore factor ligt zo hoog dat het komisch wordt. Ik vind deze film trouwens meer komedie dan horror want om die scènes bvb die zombie-jet kan je toch alleen maar hard lachen. Ook om te lachen zijn de nul komma nul dialogen en iets wat als een achterliggend plot zou moeten overkomen. Harde splatter? bwah ja, het publiek dat steeds meer en harder wilt zal hier wellicht op kicken maar in feite haalt de poging tot over-the-top gore een ridicuul niveau want het is erg belabberd uitgevoerd allemaal. Deze B-film is een prul dat enkel liefhebbers van dergelijke prullen zal kunnen bekoren.

Een politieman onderzoekt de moord op een zangeres in een hotel. Er was een getuige : het Soedanese kamermeisje. Hij wordt tegengewerkt wanneer blijkt dat een rijke ondernemer betrokken was in de zaak. Wat interessant is aan deze film, is dat een moordzaak aangegrepen wordt om te illustreren wat er mis was met de Egyptische maatschappij tijdens Mubarak.. vooral de zware corruptie bij de politie wordt in het licht gezet, wat dan weer een aanleiding was tot de opstanden van de Arabische lente. Fares Fares ken ik van een aantal Zweedse krimi's. Hij blijft een fijn acteur om bezig te zien. Ik vond het een degelijke thriller.

Liefde is geen spelletje...

Inmiddels een cultfilm maar een succes vond ik dit niet. Het plot stelt niet veel voor en de film is naar het einde toe langdradig. Een gescheiden vrouw komt in een spannende seksrelatie terecht met een mysterieuze man, John. John, een dominant type, wil haar volledige overgave aan hem, en lokt haar in allerlei erotische spelletjes tot Elizabeth controle over zichzelf begint te verliezen in de beleving van hun fantasieën.
De stripscène op muziek van Joe Cocker's "You can Leave your Hat on" is natuurlijk dé scène waardoor de film herinnerd wordt. Hete poes die Kim Basinger, maar er mocht wel wat meer tiet in zitten voor mij. Ik denk dat regisseur Lyne dat zelf ook wel zag zitten maar geen problemen wilde met de censuur. Aan de casting scheelt het in ieder geval niet want de chemie werkt wel, en met de artistiek verantwoorde sexscènes zoals dat potje sex in de gietende regen of het teasen met het ijsblokje weet Lyne wel sensuele energie op te wekken...

Bij vlagen redelijk lollig. Drie werkneemsters hebben het gehad met hun seksistische baas en plannen wraak. De feministische insteek is nooit veraf, maar het blijft vooral een luchtige komedie met een klare boodschap. Een heel bekende scène is die waarin het drietal onder invloed van marihuana gaan fantaseren over hoe ze hun baas aanpakken . Ik ken maar weinig films die op deze manier doen bvb Lily Tomlin als Sneeuwwitje. Op een gegeven moment moet de baas het ook ontgelden maar dat was te verwachten.
Ik wist niks van de film af dus het ging soms leuke en onverwachte kanten op. Ja, Parton. Zonder dat idiote kapsel een heel mooie vrouw wellicht. Nu ziet ze er als dertigjarige uit als een gepensioneerde oma.

Bloederige actiefilm met enkele leuke scènes. Een grote klassieker in het genre wordt dit evenwel nooit.

Wel erg overdreven en onwaarschijnlijke one man army prent bvb hoe snel het hoofdpersonage geneest nadat zijn uitgewanden er bijna half uithingen en het aantal ninja's waartegen hij het haalt . Het is ook helemaal niet duidelijk waar de film zich afspeelt. De ninja werd getraind in Japan neem ik aan, daarna zien we een onderzoek in Amerika of Duitsland en plots bevindt iedereen zich op het einde in de ... Japanse tempel

Goed, niet te veel nadenken. Wie zijn portie CGI-bloed wil zit goed en natuurlijk ... films met ninja's zijn gewoon cool

Ik had nog Cannon's Ninja trilogie af te werken. Bij deze is dit nu ook gedaan. Deze derde is helemaal anders dan de twee voorgangers en kruist ninja actie met fantasy elementen. Geen bijzonder geslaagd huwelijk vond ik, maar ik moet toch toegeven dat ik het allemaal redelijk vermakelijk vond. Jammer dat Kosugi geen grotere rol kreeg. Het heeft ook een rasechte 80s uitstraling met de aerobics, de synths en een verhaal waarbij men totaal niet wakker ligt of alles klopt. Dickey is ook niet onaangenaam om te zien hoor... van deze ninja zou ik wel een afranseling verdragen

Van de drie films vond ik de tweede, een echte pure actiefilm, de beste.

Enter the Ninja : 2,5*

Revenge of the Ninja : 3,5*

Ninja III : the Domination : 3*

Niet onmiddellijk het soort films dat ik opzoek, maar de gelegenheid deed zich voor op Canvas. Een eigenzinnige tragikomedie met leuke tekeningetjes en rauwe dialoog ertussen. Niet toevallig refererend want de film is op een strip gebaseerd. De vergelijking met Juno ligt voor de hand want er zijn heel wat gelijkenissen : de overweging van abortus en adoptie bijvoorbeeld, die in beide films als egoïstische keuzes gelden. Wat ik hier mis en wat Juno wel had in tegenstelling tot Rakel, is een familie. Kan wel zijn dat Rakel misschien geen ouders meer heeft of uit een gebroken gezin komt maar dat neemt veel van de herkenbaarheid van de situatie weg. Verder gaat het in feite meer over het leren opnemen van verantwoordelijkheden en over het maken van toekomstbepalende levenskeuzes. Niet slecht dit.

Kujath-Thorp is een actrice om in de toekomst naar uit te kijken. Ze viel me vorige week al op in Bastarden waar ze de repliek geeft aan Mads Mikkelsen. Lijkt me zo'n actrice die het potentieel heeft voor een internationale doorbraak, een beetje zoals Alicia Vikander en Noomi Rapace destijds.

Vrij spannende detective. Het is een geromanceerde verfilming van het waargebeurde verhaal van een sadistische kindermoordenaar, Caetano Godino, die Buenos Aires opschrikte in 1912 . De verhaallijn valt wel heel wat in herhaling. Jongen heeft visioenen, politie komt te laat, hij ziet de dader niet enz. Dit motief komt herhaaldelijk terug. Ondanks het wat monotone verhaal is het een thriller die de kijker in een wurggreep houdt met valse pistes en een lugubere sfeer die versterkt wordt door het gebruik van bruintinten.

Altijd een goede gevonden. Occulte en mysterieuze sfeer in deze thriller over een handelaar in zeldzame boeken die een satanistisch naslagwerk moet onderzoeken. Zonder het te beseffen raakt hij er tot diep in zijn nek in. Verwacht je niet teveel aan spectaculaire zaken. De ontknoping zelf vond ik persoonlijk sterk, en de hele weg ernaartoe, op figuurlijke wijze geïllustreerd in het boek, maar door Corso tot in de puntjes gevolgd zonder dat hij het doorgeeft, is de sleutel ernaar toe. Of in duidelijker termen gezegd : Corso heeft gedurende zijn onderzoek alle voorwaarden vervuld om het ritueel uit het boek te voltooien, en verkoopt op die manier zijn ziel aan de duivel .

Polanski zorgt voor een wurgende sfeer; er lijkt geen weg meer terug voor Corso, hoe verder hij zich vastbijt in zijn onderzoek. Depp is fantastisch als de wat valse en koele boekenfreak die stilaan geobsedeerd en gefascineerd raakt door dit hele onderzoek. Ook aan humor geen gebrek : de "Don't fuck with me! I thought I just did" lijn was gewoon geweldig geplaatst. Topper van Polanski.

Duitse Robinsons in Kenia

Laatste film van het jaar voor mij.

1938. Een gezin niet-praktizerende Duitse Joden zien het onheil afkomen en zoeken hun toevlucht in Kenia, nota bene onder Brits bestuur. Daarna vertelt de film tien jaar uit hun leven : hoe ze hun familie verliezen in de holocaust , hoe de vader terug wil keren naar Duitsland en hoe de moeder, die eerst afkerig was tegen een leven in Afrika, het land niet meer wil verlaten, hoe de dochter in harmonie met de locals opgroeit. Het verhaal, hoewel in niets spectactulairs, heeft een erg rijke inhoud. Het gaat over je hart verliezen, over zoeken waar je hart thuishoort en uiteindelijk tot het besef komen waar je hart zich thuisvoelt. Dit geldt niet enkel voor de relatie van de personages tot het land, maar ook tussen henzelf. Daarom vond ik het eind nog niet zo voor de hand liggend.

Ik vond het zeker een enthousiasmerende story, heel authentiek aanvoelend en met een goed gevoel, dat echter niet voorkwam dat het laatste half uur een tikkeltje aan de lange kant begon te worden. Wel een goede film over zich aanpassen in een ander land met prima acteurs.

Een gezin raakt verstrikt in een bloedige staatsgreep in een niet nader genoemd Aziatisch land (al wordt er op Cambodia gehint) waarbij blanken vermoord worden.Benauwende sfeer waar steeds wat gebeurt en die de spanning goed weet over te brengen. Brosnan komt nu en dan op een weinig geloofwaardige manier te hulp. Een goede en spannende film jawel, eentje waarbij je broek in je bilnaad verdwijnt en die heel onprettig aanvoelt omdat het een plausibel scenario is... je moet het maar meemaken.

Slecht in elkaar gestoken vertelling over een corrupte flik die in dronken toestand drie mensen in een nachtbar doodschiet en daarna op zoek gaat naar een getuige die weet te ontsnappen. Hij raakt ongewild op het spoor van een cel moslimextremisten die een terreuraanslag voorbereiden.
Ik vroeg me in het begin al af hoe die stomdronken kerel met zo'n precisie drie mensen kon uitschakelen. Laat staan dat ik een rationele motivatie kon bedenken voor zijn daad. Bovendien werkt hij voor een verdwijningscel en is hij op zoek naar een verdwenen meisje. Dat blijkt later helemaal irrelevant, maar waarom moet men dit dan vermelden?? Zorgt alleen maar voor verwarring omdat je verwacht dat dit een cruciaal element is in het verhaal.

Daarna volgt een kort gesprek met de jonge zoon van een ex-collega, die hem vertelt dat hij rot vindt wat hem is overkomen. Maar wat hem precies is overkomen kom je nooit echt te weten. Tenzij dit dan verwijst naar een voorval in Colombia dat aan bod komt in zijn ondervraging door Chacon?

En zo heb je een thriller die leuk is om kijken, want er zit duidelijk talent in de regiestoel waardoor van verveling geen sprake is, maar die ten onder gaat aan een script dat compleet het noorden kwijt raakt en waarbij het einde niks met het begin heeft te maken. Ofwel was dat de bedoeling, maar dan vond ik het zeker niet geslaagd.

Vind ik goed. Een film die de platvloersheid van het sex comedy genre inruilt voor meer subtiliteit en gevoeligheid. Percy is een introverte rijkeluiszoon, en zijn wereldvreemde ouders huren een mooie vrouw in om met hem te daten, en hem te ontmaagden, gelovend dat hij daarna vanzelf zal openbloeien. Dat blijkt nog best een moeilijke klus te worden voor Maddie, want de jongeman is romantischer en gevoeliger dan ze dacht.

Lawrence bewijst opnieuw een echte topactrice te zijn, en dat dit als één van haar beste rollen aanzien wordt, daar kan ik alleen maar mee instemmen ... Zonder haar en de leuke chemie tussen haar en Feldman zou dit een stuk minder geslaagd geweest zijn. Hun scènes samen maken de film echt. Ze mag dan stilaan in de MILF categorie terechtkomen, ze is nog steeds op haar plaats in rollen van jonge vrijgevochten babes. De pianoscène in het restaurant kreeg bij mij ook een traantje los. Zo'n mooi moment waarin Percy op dat moment connectie met iedereen heeft. Bijzondere komedie dit, met enkele goede grappen.

Herzien. En het blijft aardig. Een voorloper van "Gone in 60 seconds" zou je kunnen zeggen.

Vooral de band tussen Sweeney en Sheen is in orde. Ze vinden elkaar sympathiek, zijn elkaars vrienden, gaan samen uit. Sweeney laat zich inpakken door Sheen en bevindt zich in een situatie waarin hij omkoopbaar wordt. De één is undercover-flik, de ander een autodief. Ik hou wel van dat soort dubbelzinnigheid, waarin ik me dan afvraag of de flik in zijn hoofd nog altijd flik blijft in bepaalde situaties.

Wanneer Sheen op een bepaald moment weet dat zijn buddy een flik is en je niet weet wat hij in petto heeft voor de nietsvermoedende Sweeney , komt ook de spanning erin. Ik blijf bij mijn mening : dit is een vermakelijke film met enkele goede actiescènes

Twee topsterren uit Hollywood prijken op deze affiche. Dat zou genoeg moeten zijn om de verwachtingen in te lossen.

Helaas, dit is een film die goed begint maar stilaan wegzakt in een moeras van goedkoop geweld. Nog eventjes het verhaal uit de doeken doen.

De film speelt zich af in een broeierig New Orleans. Eddie Jillette, een stoere flik, biedt zich na een tip als huurmoordenaar aan. Hij moet een lokale gangster, Losado uit de weg ruimen. Het initiatief van de opdracht werd genomen door de ontsnapte minnares en "slavin" van Losado, Michelle Duval. Wanneer Losado de jacht inzet, moeten beiden gauw in de swamps gaan vluchten. En hoe kan het ook anders, ze worden verliefd op elkaar. Wanneer ze uit het moeras komen, gaat de film op automatische piloot door naar een onvermijdelijke confrontatie.

Het is absolute nonsense tot op een zeker niveau, en het einde is bijzonder gewelddadig. Richard Gere is niet voor actiefilms als deze gemaakt en hij werkt zelfs behoorlijk op de zenuwen. Kim Basinger is gewoon de babe van dienst. Flauwe acteerprestaties met personages die niet uitgewerkt worden, stevige actie in een toch wel vrij voorspelbare maar mooi in beeld gebrachte naieve film. Hoe meer ik deze film zie (intussen 3 keer toch al), hoe slechter ik hem vindt.

Kitamura gaat de B-film toer op met deze vrij gore slasher. Een zinnig verhaal zoek je hier best niet in... een vlotte wegkijker met bloedige kills; En wanneer Luke Evans uit het lijk van één van zijn slachtoffers kruipt gaat de absurditeit helemaal over de top. Voor mij minder goed dan Midnight Meat Train.

Teleurstellend gemiddelde want ik vond deze SF-horror een fijne verrassing. Bijzonder angstaanjagend en eng gebracht. Een andere bijzonderheid is dat de film zonder enige dialoog loopt van begin tot het einde. Een visueel spektakel waarin actrice Kaitlyn Dever met gezichtsuitdrukking emoties overbrengt. En dat doet ze geweldig kan ik zeggen. Komen daar nog uitstekende special effects bij; de aliens komen vaak in beeld en hun vormgeving is doordacht. En je hebt ze in verschillende groottes. Het slot waarom de aliens Bryn dan toch met rust besluiten te laten werpt voldoende vragen op om te blijven hangen. Een prima film vond ik.