Opinions

Niet slecht maar ook een hoop bijeengescharrelde misdaadfilm clichés ... De climax verbergt geenszins de inspiratie uit een heel bekende film van Michael Mann. Maar niet alleen de climax : een scène waarin de twee vijanden (vroeger collega's) met elkaar converseren in een verhoorruimte roepen eveneens een scène op uit Heat. Raging Fire bekijk je vooral voor de grootse actiescènes, en die zijn technisch heel goed. Er zijn er ook meer dan voldoende om niet op je honger te blijven zitten. Vermakelijk maar voelt net teveel als herkauwd aan.

Brosnan loopt zich de kloten van het lijf in een actiefilm boordevol clichés. In de stijl van de dochter van de held ontvoeren, iemand KO slaan van achter een muurtje, de hightech snufjes . Brosnan zelf is een cliché aan het worden, daar deze rol niet zoveel afwijkt van een James Bond. Als acteur vind ik hem iig vrij beperkt. Als hersenloos entertainment valt dit nog allemaal wel mee met veel actie maar ook met een plot dat op geen enkel moment een overweldigende indruk maakt. Ik loop er niet zo wild van.

Leuk, onderhoudend, met een hoog spektakelgehalte maar ongeloofwaardig. Dit verhaal over goochelaars die bijna bovennatuurlijke en criminele trucs uithalen is her en daar stevig bij het haar getrokken. Niettemin was het goed gefilmd, zitten er aardige actiescènes tussen en het mysterie rond het hele gebeuren werkte voor mij wel. Goocheltrucs hebben altijd een fascinerend kantje. Echter groeit het allemaal naar een anticlimax toe. Dat einde was echt ontgoochelend. Toch een 3,5* wegens het hoge amusementsgehalte.

Dertien in een dozijn arthouse. De enge benadering van dit verhaal viel me tegen. Een terminale vader zeult rond met zijn zoontje op zoek naar potentiële pleegouders. Daarmee kun je in één zin de hele film samenvatten. De situatie op zich is best wel droevig voor Michael. Verlaten door zijn moeder en met ook een vader die stilaan afscheid aan het nemen is. Ingetogenheid staat niet altijd garant voor kwaliteit. De film had voor mij baat gehad bij het uitwerken van de voorgeschiedenis van John want nu is het teveel een snapshot van een beperkte episode in dat geheel. Nowhere Special grijpt zo naast de potentie om een memorabele film te zijn. Nothing Special.

Enkele spannende scènes en een all action benadering zorgen ervoor dat dit een soms heerlijke fastfood-film is. Deed me soms wat aan Serbuan Maut (The Raid) denken met het concept van de flik die vastzit in een gebouw (hier een discotheek) en er levend moet uit zien te raken. Hier vind ik het net iets beter dat de hoofdrolspeler zijn zoon uit de klauwen van de gangsters moet halen. Er zijn echter ook een aantal nadelen : na een goed uur begint het veel van hetzelfde te worden en het kat-en-muisspelletje werkt aandachtsverslappend. Op het einde wordt de kijker ook wat in de kou gezet met een inspiratieloze afloop. Goede actie dus, flauwe inhoud.

Vakmanschap. Alweer een kwaliteitsvolle Belgische film die niet breed gepromoot werd in eigen land. Een nachtelijke Brusselse thriller waarin een slotenmaker terechtkomt in het misdadig milieu. Het is formulewerk op zijn Amerikaans maar je moet het dan nog doen ook. Een scène in een discotheek en een finale in een treinstation zeggen genoeg. Aan actie geen gebrek en het tempo zit er goed in. Er is niks om op af te dingen. Hoewel het verhaal niks nieuws is, is dit anderhalf uur onversneden entertainment. Verrassend was de aanwezigheid van Romain Duris als gangster. Moet nog ontdekt worden en zal het hier zeker goed doen denk ik. Kleine 4*

Een verhaal van hebzucht in een winterse setting. Zo bijzonder slecht vond ik het nu ook weer niet. Het heeft wel wat, maar het blijft wel een matige B-film met totaal onbekende en weinig tot de verbeelding sprekende acteurs. Petje af als je Jamie Bamber en Stefanie von Pfetten kent. Een viertal is uit op een gestolen goudkoffer dat ergens in de wilde natuur verborgen ligt. Ze worden onderweg door de extreme kou getroffen maar hebzucht haalt het van gezond verstand. De keuzes die vooruit geschoven worden waren redelijk dom moet ik toegeven. Geef me dan toch maar nog eens A Simple Plan.

Een vrij klassieke horror maar wel beter dan het vrij suffe Talk to Me dat ik gister zag. Hier krijg je tenminste een spookachtige sfeer en een voelbare spanning. Dat er jumpscares afkomen, dat weet iedereen, maar wanneer ze zullen opduiken ligt niet altijd voor de hand, en dat is net wat de film boven het gemiddelde laat uitstijgen. Er zaten enkele verrassende tussen. The Nun II is een oerdegelijke opvolger met alle elementen dat je kan verwachten : bezetenheid, religieuze symboliek, donkere ruimtes van waar je beloerd wordt etc. Er zitten best leuke scènes in zoals één met tijdschriften en een knap gefilmde in een vernielde kerktoren. The Nun hoort bij de betere spinoffs en hoort bij een Halloween avondje thuis. Lichten toe, volume omhoog, griezelen maar.

Ik ben eigenlijk te oud voor dit soort films. Beoordeling zou ik aan kinderen moeten overlaten. Het zag er allemaal mooi uit, van de Weense kerstsfeer met terrasjes aan de ijsschaatspiste, de reuzenkerstboom, de rattenstad en de flitsende finale. Die film was een rampzalige flop maar heb geen begrip voor de kritieken. Mensen kunnen tegenwoordig met al die opgefokte hi-tech effecten die ze in de strot geramd krijgen niet meer genieten van echte mooie en eenvoudige kindersprookjes.

John Turturro is in vorm als de rattenkoning en springt rond als een vlooi. De parallellen tussen de Nazi en de ratten zijn overduidelijk maar politieke lesjes blijven achterwege : het is gewoon een manier van voorstellen. Nu en dan wordt het verhaal onderbroken door wat musical. Ik vond het zowel mooi als gevarieerd.