Opinions

Een amateur-fotograaf wordt verliefd op een beginnende zangeres wanneer ze toevallig in zijn lens komt. Het is wat je mag verwachten van dit soort films : tienerromantiek en wat flauwe humor; vooral in de tweede helft bloeit de film mooi open. Het trouwfeest waar ze als "freeloaders" komen en de hele quid pro quo rond de foto op de taxi's maken het uiteindelijk toch wel leuk. Ik bekeek in de eerste plaats deze film voor Demi Moore, omdat ik weinig films van haar heb gezien voor haar carrière hoogtepunt in de jaren '90. Jon Cryer vond ik ook beter meevallen dan aanvankelijk gedacht.

Nee, geen goede Bondfilm. Niet onleuk, maar niet echt Bond. De poging om een atypische Bondfilm te maken is "helaas" gelukt zou ik zeggen. Mist teveel van de echte Bondsfeer die we gewend zijn : James Bond leeft grotendeels op zijn clichés, daar vraagt het publiek om, en dat valt hier weg. De actiescènes zijn van een erg ordinair niveau en de fijne luchtige humor die een Bondfilm typeert is, op enkele zeldzame momenten na, ver zoek. Hij heeft zelfs geen recht op zijn geliefkoosde martini shaken not stirred. Ik ben zelf wel shaken and stirred door deze teleurstellende Bond. Hoop toch dat dit ook de laatste Bondfilm was. Zie ook niet in hoe ze zich kunnen redden uit de finale wending die ze kozen voor deze film zonder ridicuul te worden.

Kleine mijlpaal inderdaad. In 1950 een zwarte als arts tonen lijkt een hele ommezwaai in de filmgeschiedenis. Tot nog toe zag men zwarten enkel als slaven, katoenplukkers en huishoudpersoneel op het scherm. Al bestond er al sinds 1830 hoger onderwijs voor zwarten, maar dan vooral in de noordelijke staten. Wanneer dr Brooks een gewonde crimineel verzorgt met een punctie, overlijdt die, en wordt hij door diens racistische broer van moord beschuldigd, wat tot rassenrellen dreigt te leiden. Ik vind Widmark een miskend acteur; de grove taal, gaande van "stinking nigger" tot "little black Sambo" wordt venijnig uitgespuwd over de eerbare Brooks. Opvallend is dat de dame ditmaal geen femme fatale is maar telkens moreel altijd op het goede pad zit. Niet slecht al zijn er naar mijn smaak niet zoveel krachtige scènes te bespeuren.

Ontzettend spannende thriller. De regisseur neemt de tijd om de romance tussen Susan en Tom uit de doeken te doen, en het vervolg komt alleen maar harder aan. De positie van Costner in het hele komplot is het interessantste aan de film. Hoewel dat einde waar duidelijk wordt dat hij een russische spion is vond ik er net teveel aan en was ook niet nodig. De sfeer, waarbij de de val langzaam maar zeker Costner klem zet is werkelijk om van te genieten en doeltreffend in beeld gezet. Een dikke aanrader.

Er valt wellicht wat aan te merken door sceptici en cynici die een persoonlijk probleem met de Bijbel hebben, maar de filosofische boodschap wordt wel gesmaakt en is veel actueler dan je zou denken.

Inmiddels zitten we weer in hetzelfde schuitje : oorlog in Syrië, dieren afmaken voor geld, zinloos geweld elke dag, een mensheid die bekrompener wordt met de dag... verdienen we het niet om opnieuw weggevaagd te worden? En dat zal ongetwijfeld gebeuren. Beschavingen komen, beschavingen gaan en ook de mensheid is niet eeuwig.

Tot mijn verrassing was Noah een vrij bombastische film, die op sommige momenten dicht bij de fantasy aanleunt. Aronofsky maakt blijk van heel wat visie : de leegheid van de nog jonge wereld, zijn idee van de ark, de reden waarom de mensheid dan toch teruggekomen is. Wat je dan wel weer kan verwijten is de poverheid van de dialogen en enkele absurde scènes : Ila is vruchtbaar en nog geen twee minuten later heeft ze al zin om te neuken.. tja... . Het visionaire maakt van Noah een fijne film die mag gezien worden.

Een leuke prettige actiefilm à la John Wick om het weekend af te sluiten. Wat moet je nog meer hebben? Ik kon ook de goed gedoseerde humor smaken hier. Verder is het knokken en schieten... correctie... véél knokken en schieten... gaat tot mijn grote vreugde helemaal over the top. Odenkirk speelt een ongewone superheld; de brave huisvader Hutch die een russenverdelger wordt. Maar de beste kerel had dan wel één en ander te verbergen. Michael Ironside had ik totaal niet herkend (serieus verouderd!) en Christopher Lloyd zorgt voor enkele luchtige momenten die het verschil maken.

This is just another Mansell's vacation...

Wel ik heb me heel erg geamuseerd met deze sequel. Vreemd dat laag gemiddelde. De mix van lompe bloederige actie en droge humor werkte heel goed. Ditmaal gaat Mansell met zijn gezinnetje naar een pretpark en komt terecht in nieuwe problemen die hij meestal niet zoekt, maar waarbij hij het ook nooit kan laten om de zaken af te werken als ze zich voordoen. De zoon van Tom Hanks speelt de rol van een corrupte sheriff, maar met Sharon Stone als de baddie kon ik iets minder. Ze wordt ook gewoon niet uitgewerkt. Bob Odenkirk is alweer goed bezig als de pater familias die aan vakantie toe is. Een grappige actiefilm met hoog entertainmentsgehalte en die zich totaal niet serieus neemt. Men lijkt te vergeten dat deze film vooral een komedie is. 3,5* net als de voorganger.

Aangenaam voortkabbelende tragikomedie over een oude man die de balans van zijn bestaan opmaakt. Hij probeert de fouten uit zijn verleden om te buigen in levenswijsheid en haalt de verwaarloosde band met zijn zoon (en kleinzoon) terug aan. Dit alles in een dorp waar iedereen iedereen kent. De spanningen lopen soms op, maar als puntje bij paaltje komt springt iedereen voor elkaar in de bres.

Bruce Willis is best een bescheiden man. Hij staat niet eens in de begincredits vermeld en nam genoegen met een piepklein loon. Hij werkte vanuit passie mee aan dit project en wilde bewijzen dat hij meer dan alleen maar actieheldenrollen aankon. Nobody's Fool is een feelgoodfilm die te doordeweeks is voor een hoog cijfer maar die me na afloop met een brede smile-on-the-face achterliet.

Erg volwassen rol voor Vanessa Paradis. Een oprechte maar sociaal onaanvaardbare liefde tussen een 17-jarig meisje en een 50-jarige getrouwde leraar, neemt hier een tragische wending aan. Brisseau maakte een romantische, gevoelige en goed geacteerde film op het "Lolita" thema.

Dit mag in ieder geval aangevinkt worden als een uitstekende boekverfilming. De drie lagen zijn prima op elkaar aangesloten en vertellen in feite dat bepaalde keuzes die we maken, vernietigende gevolgen kunnen hebben voor de zin van ons verdere leven. Zwakke masculiniteit, bourgeoisie-mentaliteit en een egoïstische houding binnen de relatie worden stuk voor stuk als boosdoeners opgeworpen in scherpe dialoogscènes.

Zovele jaren later ontvangt Susan een manuscript van Nocturnal Animals van de hand van ex-echtgenoot Edward, maar in feite verhult het ruwe en gewelddadig verhaal dat hij neerschreef dat de man wellicht depressief en diep ongelukkig is geworden na de pijnlijke relatiebreuk met Susan tot een punt dat hij geen zin meer zag in zijn leven. Het einde is dan ook bijzonder machtig in het laten aanvoelen wat de acute pijn van berouw betekent. Adams en Shannon vooral schitteren in deze film met hun ijzersterke en zinderende présence. De muziek in deze film is prachtig en de scènes zijn met chirurgische precisie in elkaar gestoken. Deze regisseur heeft geen trukendoos en wilde editing nodig om te switchen tussen de drie tijdsperiodes. Dat gaat vanzelf zoals het in een goede film ook moet. Klein minpuntje is dat het verhaal van het manuscript me soms meer boeide dan het relatiedrama dat erachter zit maar anderzijds maakt dat de film ook toegankelijker. Uitstekende film.

Een eiland is altijd te klein voor wie iets wil verbergen. Noise is de verfilming van een gelijknamige manga-trilogie. Een vijgenteler die zowat symbool is voor het economisch succes van een eilandje, raakt met zijn helper en de kersvers benoemde politieagent door dom toeval betrokken bij de dood van een mentaal gestoorde crimineel die naar het eiland gebracht werd om te werken. De film teert eerder op zijn ambiguë personages en hun al even ambiguë acties, dan op spanning en geweld. Het tempo is dus redelijk traag, maar de grijze zones die in het verhaal ontstaan maken het allemaal interessant genoeg. Er komt nog een addertje onder het gras kruipen op het einde, en dit maakte dat de film bij mij nog even bleef hangen.

Nomadland wordt als kanshebber gezien voor de komende Oscars, maar dat betwijfel ik want het is teveel een "Sundance" film daarvoor. Een non-fiction film over het leven van huisloze mensen die door de economische crisis noodgedwongen in campers moeten rondzwerven van de ene (onaantrekkelijke) job naar de andere. Fern belichaamt de gemiddelde nomade waarbij eenzaamheid en plantrekkerij deel uitmaken van de dagelijkse lasten. Tussen de nomaden zelf heerst er op rendez-vous spots een warme solidariteit. Daar zaten voor mij ook de mooiste scènes. De getuigenissen van Swankie en Bob, die hun eigen rollen spelen, geven de film het gevoel om ergens tussen film en documentaire te zitten. De beelden zijn soms bijzonder mooi gebracht en McDormand vult haar rol naar behoren in, maar het is verder wel de typische traag voortkabbelende independent film. Ik voeg me helemaal bij de mening van kappeuter wanneer hij zegt dat het cinematografisch gewaagder mocht. Goed, maar niet onvergetelijk. Misschien is het boek dat dan weer wel.

Goede van Fulci... een plattelands-serial killer movie met een onrustig en zwaar klimaat die over de volledige lengte goed in elkaar stak. Dat het hier om een kindermoordenaar gaat maakt het toch wat guurder. Tegen zijn gewoontes in wordt het nooit té schokkend want dit maakt nog deel uit van zijn pre-horror periode. De scène waarin een verveelde rijkeluisdochter poedelnaakt een minderjarig jongetje lijkt te verleiden is dan nog de meest dubieuze scène uit de film. Waar was dat goed voor? De whodunnit bleef me in het ongewisse houden tot het einde en de kruisbestuiving met het drama genre werkt bijzonder goed. Dat deze Fulci goed gewaardeerd wordt verwondert me niet. PS / de poster spoileren wel, gelukkig besefte ik dat pas na de kijkbeurt.

De oneliners zijn slecht en het blijft me verbazen dat een middelmatig acteur als Neeson toch steeds weet te kiezen voor de goede films. Actiehelden vragen nu éénmaal niet om grootse acteerprestaties. Zijn opgefokte typetje is net hetzelfde als in Taken , maar het wordt allemaal vakkundig toegedekt door een vrij sterk plot en een flitsende regie, zoals het dit soort films betaamt.

Ik vond het in ieder geval een echte nagelbijter, flink onvoorspelbaar. Het ligt niet voor de hand wie Neeson zit te koeioneren op het vliegtuig en het giswerk was level 3. Het laatste kwartier worden we dan nog 's getrakteerd op een bom en een noodlanding . Verrast dus, want hoewel het een formulefilm is, voelt het vrij verfrissend aan en had ik een voldaan gevoel.

Peele wil speciaal doen maar dat lukt maar deels. Nope is toch een bizarre film geworden, die uit de pen van Stephen King zou kunnen komen. Paardenfokkers OJ en zijn zus zitten met een vreemde alien in hun achtertuin die zich in een bewegingloze wolk (of is het zijn eigen scheet?? ) lijkt te verbergen. Ik vond die vliegende pannekoek niet erg geslaagd qua vormgeving.
Ik begreep ook helemaal niet de link tussen die dolgedraaide chimpansee Gordy en de rest van het verhaal. Leek me overbodig. Tot slot een verhaal dat al even dun is als Jean Jacket zelf, met weinig interessante personages en droog geacteerd. Ben ook van mening dat het raciale toontje eerder storend is. Ja die jockey is echt een zwarte. Wow applaus. Soms was het best fascinerend gefilmd, vooral de grootschalige scène op het einde. In zijn geheel beneden mijn verwachting.

Krachtig. Is een film die ergens tussen Loach en de Dardennes zweeft.
Nu moet u weten dat de film zich afspeelt in Calais, die twintig tot dertig jaar geleden een economisch achtergesteld gebied was, met veel werkloosheid en uitzichtloosheid. Dat Beauvois een gezin op die manier uitbeeldt kan geen toeval zijn.

Nord vertelt over een familiale tragedie tussen een alcoholische vader die denkt dat hij zijn leven mislukt heeft, met een zoon die liever met een vissersboot meegaat dan naar de les gaat, een dochter die mentaal gehandicapt is en een vrouw van wie hij al lang vervreemd is. Centraal personage is de zoon (gespeeld door Beauvais zelf) die in één beweging de last als volwassene op zich moet nemen wanneer de vader in de psychiatrie belandt. Een sterk debuut dat grauw en grimmig aanvoelt, met een gezin die het moeilijk heeft om openlijk te praten en zoveel liefde moest missen dat het zelfs ontaardt in een incestscène tussen moeder en zoon . Vrij zware kost allemaal, maar erg sterk gebracht.

Rauwe en realistische rise and fall zoals er al heel wat zijn gemaakt in Scandinavië, neem nu de Snabba Cash films bijvoorbeeld. Wat niet betekent dat het geen film is die blijft hangen. De immersie van Casper in dit vieze wereldje van Oostblokhoeren, afpersende allochtonen en drugssnuivende pooiers wordt vrij goed in beeld gebracht en ook de familiale impact wordt niet vergeten. De scène waarin kleine Freya achter Casper aan huilde deed me even het bloed stollen . Eigenlijk totaal niks nieuws onder de zon, en daardoor uiterst voorspelbaar, maar toch wel goed gemaakt vond ik. Dikke 3* met kans op nog wat hoger.

Geweldig drama. Eén van de beste films over bergbeklimming die ik gezien heb. De sublieme fotografie, de boeiende regie en het nagenoeg smetteloze acteerwerk (met Tukur en Wokalek voorop) maken dit voor mij tot de moeder van de bergbeklimmingfilm. Dat deze heroische prestaties ten dienste stonden van het Duits nationalisme is een cynisch detail dat de film soms hard maakt. Enorm dramatisch in deze prachtige laatste scène hoe Toni op een steenworp van de redding toch nog sterft aan onderkoeling .

Deze topper mag niet gemist worden, en leent zich het best op Blu-Ray. Dat heeft bij mij nog een half punt gescheeld in de waardering. Ik vind het al spijtig genoeg dat ik die niet in de bioscoop heb gezien.

Ik vind het ook één van de beste Hitchcocks (samen met Strangers on a Train en Dial M for Murder), hoewel wat atypîsch in het oeuvre van de man. Een actiethriller is niet wat men zich gauw van hem herinnert. De regie is sowieso smetteloos, met vooral de locaties die een sterke troef zijn (het kruispunt in de woestijn, Mount Rushmore, een moderne villa) en een paar iconische scènes, ook humor. Het begin is intrigerend; een man wordt verkeerdelijk als ene George Kaplan aanzien, en dan is het gissen wat hier allemaal achter zit. Plots bevindt je je in een spionageverhaal van hoog niveau... De femme fatale Eve Kendall is hier zeker een grote meerwaarde, omdat ze de as vormt waarrond alles draait. Cary Grant in één van zijn sterkste rollen en hoewel ik een groot liefhebber van Mason ben, is het net hij die wat minder meevalt. Een echt spannende en vlotte film van Hitchcock.

Heel goede film dit. Sociaal drama over seksuele intimidatie in een mijnbedrijf. Ik kende deze film niet en deze zal me zeker bijblijven als één van Therons sterkste acteerprestaties. Vrij zwaar maar wel ijzersterk drama gecentreerd rond het goed uitgewerkte personage Josey Aimes. Deze vrouw had werkelijk weinig geluk in het leven : een onwettige zoon die haar haat, een vader die haar misprijst, geen werk. Je zou jezelf voor minder een kogel door het hoofd jagen. Dan ontmoet ze een oude vriendin, Dodge, die haar aan een job helpt in de mijn waar ook haar vader werkt. Maar dat is dan het begin van een vernederende reeks seksuele intimidaties die de vrouwen elke dag moeten ondergaan. De scène waarin enkele mannen een mobiele WC met Monaghan erin omverkippen was echt walgelijk. Aimes laat zich echter niet op haar kop kakken en schakelt een advocaat in om haar werkgever voor het gerecht te brengen. . Amerika is altijd erg macho geweest en mannen lijken alleen maar vrouwen te zien als seks-objecten. De film draait niet enkel om het opkomen van rechten, er komt nog meer drama. Dodge wordt geveld door een ongeneeslijke zenuwziekte en Aimes draagt een zwaar geheim uit het verleden met zich mee. Het eerste vond ik een wat geforceerde toevoeging die niet echt nodig was, maar het tweede past daarentegen heel goed in het geheel. De film kent een echte topcast met namen als Woody Harrelson, Frances McDormand, Sean Bean, Richard Jenkins, Sissy Spacek en Jeremy Renner. Een topscène kwam er dan wanneer Aimes' vader voor zijn dochter opkomt tijdens een vakbondsbijeenkomst waar ze verbaal aangevallen wordt...

Van genoten. Op zijn manier is dit een best spannende film, met vooral een sterke rol van de psycho uit Psycho, Anthony Perkins in de rol van een charismatische schurk die bommen plaatst op twee boorplatforms om losgeld te krijgen. De zware last om deze vileine daad te counteren ligt in de handen van een nukkige, mopperende, kattenlievende en vrouwenhatende kapitein. Met de seksistische uitlatingen van Ffolkes kun je alleen maar lachen, vooral wanneer hij zegt katten als ras superieurder te vinden dan vrouwen. Niet groots maar wel een leuke film.

Een vrij behoorlijke en ook vrij onbekende surffilm met een sterke 80s vibe. Rick, een groentje uit Arizona gaat naar Hawaii om een pro te worden. Hij wordt er bevriend met surfgoeroe Chandler die hem de kneepjes leert en krijgt een lokaal liefje. Deze feelgood jeugdfilm heeft alles wat je van een 80s flick kan verwachten : energieke popdeuntjes, kleine romance, enkele waanzinnige actieshots tijdens het surfen en een hoop positiviteit. Dit soort films blijven leuk om naar te kijken. Laird Hamilton, die de rol van de grote concurrent speelt in de film, was ooit één van 's werelds beste surfers.

Brute vikingfilm.. duister en rauw... Eggers voelt zich duidelijk thuis in donkere beelden met weinig belichting. Daaruit komt het mystieke in sommige scènes mooi naar boven bvb de sjamaan met dat hoofd van zijn voorganger. The Northmen is toegankelijker dan zijn arthouse voorgangers, maar dan nog heeft hij een stijl die je even over je heen moet laten gaan.

Een sterke film zonder romantisering, die goddeloze barbaren opvoert, en met succes de (beperkte) denkwereld van de noormannen overbrengt. Het kernverhaal mag dan niet meer dan een voorspelbaar wraakverhaal zijn, de onderdompeling in heidense rituelen, dynastieke strubbelingen, Noorse geloofspatronen en contact met de natuurelementen maken de film ontzettend boeiend tot de laatste seconde. Ook visueel zitten er interessante Eggers-momenten tussen (die stamboom). Dit is nu al vast en zeker een top 10 notering in december en een verademing tussen al die platte CGI en Marvel spektakelfilms.

Vlotte actiefilm met mooie landschapsbeelden maar een plot dat niks voorstelt en slechte actiescènes, stereotiepe personages etc. Soms klopten de aantallen niet. De vijand was op een bepaald moment met een grote groep, dan waren ze slechts met een handvol en nog iets later waren ze weer in grote getale. En op het einde springt de held van een klif om een halve minuut later met een bootje tevoorschijn te komen . Kortom, snel en weinig doordacht in elkaar gestoken filmpje dat waarschijnlijk in een paar dagen ingeblikt werd. Flukt (4*) vond ik persoonlijk beter en sterker.

Alweer een leuke wegkijker van Toledano en Nakache over een groep jongeren die een vakantiekamp voor kinderen begeleiden. Ze leren dat niet alles van een leien dakje loopt. Naast organisatieproblemen komen er ook romantische vonken de boel op stelten zetten. Opnieuw heel lichte feelgood, het handelsmerk van het succesvolle duo, dat eigenlijk een lange versie is van een kortfilm die ze in 2002 regisseerden. Verwacht niks diepgravends; de personages zijn allemaal vrij vlak en karikaturaal afgetekend voor het komisch effect. Vooral de manisch-depressieve Caroline springt eruit. Verder heb je nog de playboy, de rijkeluiszoon, het vervelend ettertje dat voortdurend naar huis wil en de onzelfzekere artiest. Hoofdfiguur Vincent, gespeeld door Jean-Pierre Rouve, is een controlefreak die eigenlijk nog zelf thuis bij zijn vader woont. Heb wel hard moeten lachen met het einde. Net 3,5*

Minste film van Eggers tot nu toe.

Probleem is dat hij de film vooral voor zichzelf maakte en minder voor het publiek. Uit interviews blijkt dat Murnau's Nosferatu één van de films was die hem op het regisseurspad zette. Ik verwachtte me aan een iets modernere stijl maar er wordt helaas vastgeklampt aan het houterige en het oudbollige. En verder kopieert hij ook ongegeneerd één en ander uit Murnau's en Herzog's versies en enkele elementen uit Coppola's Dracula (de setting van Orloks kasteel). Het is op zich geen slechte film, erg somber en zwaar beladen, maar veel eigen inbreng van Eggers zag ik niet.

Ik kom tot dezelfde conclusie.

Een Amerikaanse getrouwd met een Iraniër wordt in het Iran van Khomeini door haar echtgenoot gegijzeld samen met haar dochter na een familiebezoek. Ze wil maar één ding : er alles aan doen om uit dit vreselijke land ontsnappen. Het wegnemen van Betty's vrijheden en rechten grijpt naar de strot. Wanneer ze in een koranschool zit kwam dit echt surreëel over voor mij. Positief is ook dat er Iraniërs getoond worden die absoluut tegen het opgelegde fundamentalisme waren; het zijn die mensen die Betty hielpen.

Iran is nu veel verbeterd en stelt zich ten volle open voor het westen. Het is een land die voor een mooie toekomst staat en als één van de nieuwe economieën aanzien wordt. Hopelijk kunnen ze na hun donkere jaren nu als voorbeeld fungeren voor moslimlanden. Hoewel de film teruggrijpt naar gebeurtenissen uit 1984, sta ik er toch bij stil dat zo'n toestanden wellicht nog kunnen voorkomen ergens ter wereld. Goede film, minder manipulatief en sentimenteel dan ik verwachtte, helaas niet vrij van karikatuur wat Iran betreft. Molina was geknipt in zijn rol als Iraniër en Field zet één van de sterkere rollen uit haar carrière neer.

Meeslepend verhaal. Normaal is dit soort films niet mijn genre maar deze vond ik bijzonder beklijvend. Er zijn al vele pogingen gedaan om liefde te definiëren, maar het immer aanwezige vlammetje, zelfs wanneer een mens begint te dementeren, is wel een mooi beeld. Eens die vlam er is kan ze niet meer uitgedoofd worden. Ze moet gewoon terug aangewakkerd worden via herinneringen. Het vertelperspectief vanuit het oogpunt van het ouder koppel is dan ook een sterke zet in de film. Liefde is niet alleen iets moois, het is ook iets tragisch omdat er een onomkeerbaar moment van afscheid komt.

De romantiek tussen Allie en Noah is bij momenten cliché maar geïdealiseerd zou ik het nog niet durven noemen. De klassenverschillen, de frequente ruzies van het koppel en de onbesliste houding van Allie wanneer ze tussen twee mannen moet kiezen is redelijk met de voeten op de grond. De intensiteit van de gevoelens vind je alleen maar in films terug, dus we mogen ons met z'n allen eventjes ongelukkig voelen wanneer de eindcredits rollen.

Gosling en McAdams vinden een sterke chemie in hun rollen en weken gevoel en sympathie los. Het wordt ook allemaal zo gebracht dat het net niet te klef, net niet te stroperig en net niet te melo wordt allemaal. Cassavetes zet hiermee een best indrukwekkende prestatie neer in een genre waarin het moeilijk is om aan te slaan.

Vreselijke film vol ongrappige en flauwe humor... ook enkele horror-elementen. Een zakenman en een vrouw belanden in een absurdistische nachtmerrie wanneer ze een banale verkeersovertreding begaan. Deed me wat aan het kolderieke Beetlejuice denken. Demi Moore in komedies is vrij zeldzaam, maar het is duidelijk niks voor haar. Ze moet het dan ook hebben van haar mooie benen en rondingen. De immer leuke John Candy speelt een dubbelrol als flik / dochter van de héél oude judge. Ook hij weet met rondingen te imponeren Ook een klein rolletje voor hiphoplegende 2Pac Shakur. Verder niet mijn soort humor.

Redelijk typisch giallo verhaal, waarbij thriller en bovennatuurlijke elementen vermengd worden waarbij dat laatste vaak als misleiding gebruikt wordt. Alan Cunningham, erfgenaam van een steenrijke familie, is psychisch gestoord geworden nadat zijn vrouw Evelyn hem bedroog en hij haar vermoordde. Hij lokt roodharige vrouwen bij hem thuis, ranselt hen af en vermoordt hen dan. Hij is een man op de rand van krankzinnigheid. Wanneer hij met Gladys trouwt lijkt zijn toestand te verbeteren... tot ...
Ik verkies nog steeds de visueel sterkere films van een Dario Argento, maar er zaten fijne stukken in, vooral wanneer de suggestie komt dat Evelyn nog zou leven. . Grootste probleem is dat de film niet erg spannend overkomt.