Opinions

Iets minder sfeervol dan Man Jeuk, de enige andere To die ik zag, maar verder wederom geweldig vermaak. Met opvallende muziek, goed spel en een paar scènes die in hun eentje de film naar een hoger niveau tillen. Vooral de scène waarin de zeven "inner personalities" van Ko Chi Wai worden geïntroduceerd (als ze allen aan het fluiten zijn) is geweldig. Deed me ook denken aan enkele zakkenrolmomenten uit Man Jeuk. Op de een andere manier erg kenmerkende To-scènes, al is dat op basis van slechts twee films misschien wat vroeg om te zeggen.

Ook de climax mag er wezen en de film is dan ook voordat je het weet voorbij. Tof dat er nog regisseurs zijn die een leuk uitgangspunt in anderhalf uur weten uit te werken.

En met schizofrenie heeft dit natuurlijk niets te maken.

Kos merkte al op:

Unieke ervaring dus, en dan kent de film ook nog een aanstekelijk stel personages, een beetje Broken social scene en zelfs een paar fraaie sneeuwscènes. Compensatie genoeg voor het repetitieve karakter en de iets te lange speelduur.

Fijn sfeertje (op momenten dan), nog fijnere "monsters" (net als Halcyon ben ook ik dit gaan kijken n.a.v. enkele door Naomi Watts geplaatste stills), maar waar ik al bang voor was: eigenlijk is dit gewoon het zoveelste saaie geestfilmpje. Geesten, bovennatuurlijke gebeurtenissen... één pot nat. Simpelweg niet zo boeiend.

Nee, als ik dan toch moest kiezen. Iets meer screentime voor pyramidhead was zo verkeerd nog niet geweest.

Respect voor Campos. Z'n debuut zag ik ruim tweeënhalf jaar geleden en dat vond ik niet veel, maar z'n tweede film, deze Simon killer dus, getuigt van veel bravoure. Er zijn niet veel anderen die het zouden aandurven een film met zo'n nare hoofdpersoon te maken. Een gemiste kans, want dankzij deze hoofdpersoon is de film waar ik al jaren van droom eindelijk daar. Eindelijk een levensecht portret van een psychopaat die voor je in de rij bij de kassa kan staan, die je collega kan zijn, die bij je in de straat kan wonen. En een keer geen geschifte seriemoordenaar is.

Ik vond het bijzonder boeiend om te zien hoe Simon zich in het leven van de Marianne weet te nestelen, als de parasiet die hij is, en ook het moment waarop Marianne realiseert wat de ware aard van Simon is vond ik erg sterk. Zelfs ik als kijker voelde me beetgenomen. Want hoewel ik aanvoelde dat het onverstandig was dat Marianne Simon in huis nam, zat er ik flink naast wat betreft de omvang van de leugens en het gemanipuleer van Simon. Vond ik Simon de eerste minuten nog sympathiek, daarna vond ik 'm vooral meelijwekkend. Maar dat hij zó berekenend is zag ik niet aankomen. Ik kijk er dan ook nu al naar uit om de film te herzien. Bij elke film vallen de tweede keer dingen op die je de eerste keer zijn ontgaan, maar ik denk bij deze film in het bijzonder. En anders is herziening wel de moeite waard omdat de film boordevol details en legendarische scènes zit. Hoe Simon z'n ex bijna onhoorbaar voor cunt uitmaakt na het schrijven van z'n eerste brief, z'n riedeltje over z'n thesis, de tweede keer dat hij om onderdak vraagt, de al eerder aangehaalde dansscène in de nachtclub, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot slot nog een speciale vermelding voor de soundtrack. Die is namelijk heerlijk en ondanks het nummer waar McSavah aan refereert, uit 1982, lekker eigentijds. Het is niet de eerste keer dat er wordt gedaan alsof de soundtrack uit muziek bestaat waar de personages op dat moment (op hun mp3-speler) naar luisteren, maar hier werkt het erg goed.

Al met al een fantastische film die ik serieus overweeg in m'n top tien te zetten.

Gave film.

Grappig (dat stukje na die lezing van Bill Gates ), mooi (die roeiwedstrijd! Leuk ook dat Nederland een rolletje speelt) en boordevol elan. De twee uur vliegen voorbij, niet één scène voelt overbodig aan en zo'n beetje elk figuur, van Zuckerberg tot de gebroeders Winklevoss (het stemgeluid van Hammer komt trouwens bizar veel overeen met dat van Jon 'Don Draper' Hamm), komt tot leven en overtuigt.

Ja, eindelijk levert Fincher het meesterwerk waar sinds Fight club op werd gerekend.

En voor alle duidelijkheid: dat er in China meer dan driehonderd miljoen genieën zouden leven is natuurlijk dikke vette lariekoek. Zijn er zelfs bij een zeer ruime definitie van 'genie' nog geen vijf miljoen.

De innemende Abbie Cornish draagt de film moeiteloos en krijgt daarbij bovendien sterk tegenspel van Damian de Montemas. Bijgestaan door de fraaie fotografie en sferische muziek levert dat een fijn filmpje op. Knap ook dat het juiste tempo is gevonden. Neemt de tijd om de relatie tussen Joe en Heide te laten ontvouwen, maar bevat vaart genoeg om je op het uitzendtijdstip van gisteravond niet in slaap te wiegen

Nergens groots, maar daar zit ik ook zelden op te wachten.

[oorspronkelijk geschreven op 23 maart 2008]

Een bijzondere film, dat verwachtten we natuurlijk allemaal, en nu - na het zien van Southland tales - durf ik zonder schroom te beweren dat we te maken hebben met de overtreffende trap van Donnie Darko. Ik heb het dan vooral over de uitstraling van de film, want beter dan Richard Kelly's debuut is Southland tales niet.

Laat ik maar beginnen met het eerste dat me opviel en beviel: de muziek. We horen onder andere de negende symfonie van Beethoven, Wave of mutilation van de Pixies, een bizar nummer genaamd Teen horniness is not a crime en de verrassend goed klinkende ambient van Moby. Tezamen vormt dit een niet te vergeten smeltkroes van goed gekozen geluid.

Ook op visueel gebied is de film buitengewoon mooi. Phoenix had het al over "die handelsmerk longtakes met glijdende en draaiende camera en merkwaardige CGI". Het uitstekende kleur- en lichtgebruik zorgt daarnaast voor een sfeervolle fourth of July.

Als aan de hand van de cinematografie nog niet duidelijk is dat Southland tales een film van Richard Kelly betreft, dan gebeurt dat wel aan de hand van de inhoud. Net als in Donnie Darko wordt een ingenieus verhaal als aanknopingspunt gebruikt om verscheidene thema's aan bod te laten komen. Thema's die ditmaal niet langer vooral psychologisch van aard zijn, maar eerder sociaalmaatschappelijk. Beetje jammer, omdat mede de nadruk op de personages Donnie Darko zo'n sterke film maken. In dit geval zijn de personages absurd en grappig, maar ook erg vlak. Nog iets dat ik liever anders had gezien: tijdreizen. Moest dat nu wéér? Was er geen inspiratie meer?

Wat rest er dan nog? Een verwijzing naar meneer Darko zelve: "He's a paranoid schizophrenic who has a supernatural gift." En een verwijzing naar Frank: Sean William Scott die zijn linkeroog kwijt is.

Kelly laat met Southland tales zien dat hij in staat is om te gaan met een grote hoeveelheid druk door wederom een van de eigenaardigste en interessantste films van de afgelopen jaren te maken. Dat zijn films ook kwalitatief van hoog niveau zijn, is alleen maar een pluim waard.

Het jongensboek der jongensboeken.

Herzien, en enigszins tot m'n verbazing bevalt dit nog altijd opperbest. Visueel middelmatig - de wilde natuur van Oregon behoeft geen opsmuk, zo werd vermoedelijk gedacht - maar verder een heerlijk avontuur met veel rake scènes en memorabele momenten.

Een avontuur waar een mix van melancholie en nostalgie van afspat. En waarin River Phoenix de show steelt als net iets té wijze beste vriend. Desalniettemin een prachtige, gevoelige rol. Feldman, O'Connell en Wheaton doen het minder, al heb ik om dat dikzakje best kunnen lachen af en toe. Wèl goed is Sutherland. Speelt een karikaturale bad boy, sowieso zijn de meeste personages nogal sterotiep, maar z'n charisma compenseert dat ruimschoots.

De oldskool-hits als Everyday, Lollipop en Stand by Me werken verder sfeerverhogend en maken de film gewoon af.

Opent met een wat overbodige flashback, maar de scène erna [-] maakt alles goed. Zo integreer je muziek!

Van de rest van de film gaat nagenoeg net zoveel geestdrift uit. Het verhaaltje is leuk, de settings zijn top en de special effects zijn perfect. Wat mij betreft maakt Abrams hierna een film met enkel van die ruimte-explosies. Geweldig om te zien.

David Harris rijdt een Toyota, snijdt zich bij het scheren en eet graag tosti met pindakaas. Goed. Een beetje eigenaardig is hij wel, maar verder is hij de perfecte vrijgezel.

Of lijkt dat alleen maar zo...

Natuurlijk lijkt dat alleen maar zo! Schijn bedriegt, duh. David zeult een hels verleden met zich mee en weet niet waar hij die overtollige bagage kwijtkan. Of minder abstract: hij verliest z'n vrouw en dochter bij een auto-ongeluk, heeft het daar moelijk mee, sticht ter compensatie stiefgezinnetjes en, als die stiefgezinnetjes niet genoeg voldoening geven, stuurt die stiefgezinnetjes naar het hiernamaals.

Dat alles is het uitgangspunt van deze film, niet de clou. Al in de openingsscène trakteert regisseur McCormick de kijker op een paar lijken en introduceert hij het wondere leefwereldje van Harris. En daar is het genieten geblazen. Van doorzichtig gemanipuleer, slechte oneliners en de rotkop van die gladjanus.

De film boet na het eerste uur met de mintuut aan kracht in en de ontknoping, waarin niemand het onderspit delft, is natuurlijk te braaf voor woorden, maar voor een uurtje op stap met zo'n verknipte wannabe-huisman heb ik dat wel over. Vooral de momenten tussen Harris en z'n stiefzoon zijn te lollig.

Apollinisch - de film?

De hoofdpersoon heet Dennis van der Molen --> ook ik heet zo. Vooruit, iets genuanceerder. Als ik de achternaam van mijn moeder had aangenomen had ik Dennis van der Meu geheten.
De hoofdpersoon komt in Amsterdam om te studeren --> ik heb dezelfde weg afgelegd.
De hoofdpersoon bezoekt Kriterion --> ik heb aan dezelfde tafel gezeten. En het gebouw op de achtergrond in die scène? Daar kom ik dagelijks.

Een feest der herkenning dus. En maar goed ook, want veel meer heeft de film niet te bieden. Het gaat eigenlijk nergens over, de verhaal-in-verhaalstructuur komt niet helemaal gelukkig uit de verf, het acteerwerk is bijzonder matig en hoeveel moeite er ook voor gedaan wordt: de film is niet grappig. Die twee buurjongens alleen al...

Aan het belangrijkste criterium, of ik me de volle zij het korte speelduur heb vermaakt, voldoet Sterke verhalen gelukkig wel.

Mijn grootste ergernis ligt niet zozeer bij het acteerwerk van Vivien Leigh, maar eerder bij het personage dat ze vertolkt. Af en toe leren we iets over haar verleden en zo krijgt ze een beetje diepgang, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Nu blijft het allemaal tamelijk oppervlakkig en daardoor oninteressant. Overigens is de film door toedoen van Brando best genietbaar, zij het in mindere mate dan Kazan’s andere klassieker: On the Waterfront (met meer schermtijd voor Brando).

"It's just the most beautiful place on earth. Have you ever been in Michigan Wally?"

"I've been to Detroit."

Goed om te zien dat Patrick Wilson toch niet de uitgerangeerde, aan lager wal geraakte acteur is waar ik na het zien van Barry Munday, waarin 'ie ook gewoon goed is overigens, een beetje bang voor was. Is hier gewoon weer perfect als ideale schoonzoon zoals we van 'm gewend zijn.

De hoogtijdagen van Jennifer Anniston liggen steeds duidelijker zichtbaar achter haar, make-up bijvoorbeeld voldoet nauwelijks nog om haar gezicht in de plooi te houden, en juist daarom is ze hier goed op d'r plek als op leeftijd geraakte vrouw die vreest de man van haar dromen niet op tijd te zullen vinden en daarom maar haar toevlucht neemt tot een zaaddonor. Echt goed acteren doet ze helaas niet.

Verder inderdaad een vermakelijk maar weinig bijzonder filmpje.