Opinions

Elk woord dat ik hierover schrijf is er eigenlijk één te veel, want dit is een film waar je je door moet laten verrassen en dus met zo weinig mogelijk voorkennis aan moet beginnen. Maar, en VANAF HIER LEZEN IS OP EIGEN RISICO, het is lang geleden dat een film me zo op het verkeerde been heeft gezet. Ik kon het eerste halfuur de lovende kritieken totaal niet plaatsen en vond het maar een saaie, amateuristische en soms compleet onnavolgbare bedoening. Maar gelukkig heb ik doorgezet, want wat een grappige en knap gemaakte film blijkt dit inderdaad te zijn. Absolute aanrader.

Vreemd dat het bloedvergieten zo lang op zich laat wachten. Duurt zowat drie kwartier voordat het drama met dat broertje eindelijk klaar is en de film pas echt kan beginnen. Betekent wel dat je nog eens drie kwartier naar bloedfonteinen mag kijken. En net als bij Tôkyô Zankoku Keisatsu en Versus vind ik zulke onnozele actie best leuk, als het maar niet lang duurt. Zoiets wordt al na een paar minuten eentonig en saai. Die boorbh is overigens wel leuk.

Beschamende Oscarinzending. Rick Lens wordt op de huid gefilmd en moet de film dragen. Hij is daar alleen totaal niet in toe in staat. Elke scène waarin hij z’n mond opentrekt (en dat zijn er nogal wat want z’n personage praat graag, zelfs tegen vogels) is ongeloofwaardig. Komt dat niet door het slechte acteerwerk dan wel door het script dat de acteurs dwingt (Engelse) woorden te gebruiken en liedjes te zingen waarvoor veel gangbaardere (Nederlandse) alternatieven bestaan: speaker (box), lockerkastjes (echt wtf, kluisjes worden die dingen genoemd), happy birthday (er is er een jarig). Over die eerste en laatste valt misschien te discussiëren, maar hoe dan ook, in de film klinkt het voor geen meter.

De rol van de vader (en de hele film eigenlijk wel) voelt aan als iets dat je duizend keer eerder hebt gezien, zo karikaturaal. Het feelgoodeinde voelde ik dan weer niet. Komt nogal uit het niets. De film is verder amateuristisch (modder op de lens), dankzij rare stijlkeuzes (vertraagd en stilstaande beelden) en de uit kattengejank bestaande soundtrack enorm oversentimenteel, en, nogmaals, een beschamende Oscarinzending.

Mooi filmpje.

Waarin de acteerprestaties normaal verdeeld zijn. Met Bening, Moore en Ruffalo die de ongekend hoge norm zetten, Hutcherson die daar een standaardafwijking onder zit en Wasikowska die daar een standaardafwijking boven zit.

En waarin met dank aan dat acteergeweld altijd de juiste toon wordt gevonden. De film is grappig, niet plat, als er gelachen moet worden. Iets dramatischer, niet bijtend, als er meegeleefd moet worden. En zo heb ik gelachten om de pornovoorkeur van twee lesbiennes. En meegeleefd met een gezinnetje, hoe ongebruikelijk ook qua samenstelling, dat een gezinslid ziet vertrekken.

Film die mijn hooggespannen verwachtingen slechts deels waarmaakt.

Absoluut hoogtepunt is de notoire scène waarin de tot dan toe onwijs lekkere Alba compleet wordt afgeranseld. Wist bij mij een vertontrustende combinatie van genot en huivering los te maken. Daarna is het vooral lang wachten op de volgende geweldsuitbarsting. Ook die is de moeite waard, maar het in de tussentijd voltrokken misdaadverhaaltje heeft je dan inmiddels in zo'n diepe apathie gewiegd dat de impact ditmaal beduidend minder is.

Eén van de eerste scènes illustreert mooi het grooste manco van de film. Affleck belt aan bij Alba, beschuldigt haar van prostitutie, dreigt haar uit het dorpje te zetten, Alba windt zich daarover op, vliegt Affleck in de haren, die pikt dat niet, randt haar aan en ziedaar: een hartstochtelijke vrijpartij en romantische relatie is geboren. Ging mij iets te snel allemaal. En zo wordt er eigenlijk in de hele film te veel hooi op de vork genomen. Het uitstapje naar Fort Worth bijvoorbeeld had wat mij betreft plaats kunnen maken voor een scène waarin rustig, laid-back, de tijd wordt genomen om het Texaanse platteland van de jaren vijftig nog wat meer tot leven te laten komen.

De als altijd uitstekende Affleck houdt eigenlijk in z'n eentje de film nog enigszins op de been. En dat stemgeluid blijft intrigerend.

Opent met een smakeloos in beeld gebrachte seksscène, gaat verder met een gesprek tussen twee vriendinnen dat meer weg heeft van de interviews op provincie-tv dan van een fatsoenlijke filmdialoog. Vervolgens zien we een man zijn tanden poetsen, in close-up notabene, iets dat ik echt niet uit kan staan. Daar heb ik het ook maar bij gelaten. Nog wat doorheen de film geskipt, maar meer dan slechte acteurs die een naïef script opdreunen en oneindig knullige cameravoering – op de huid gefilmd, in die mate dat niet eens meer te onderscheiden valt welk bleek lichaamsdeel we nu weer te zien krijgen – heb ik niet kunnen ontdekken.

Amateurvoetbal. Doorgaans niet al te best, maar het heeft zo z’n charme. Dat geldt voor deze film eigenlijk ook.

En het is een eerbetoon aan de grote Jari, dus jij moet dit zeker een kans geven, Ajax&Litmanen1.