Opinions

Zeer genietbare film over drie oude vrienden die elkaar na jaren weer treffen in Fairhaven, waar ze zijn opgegroeid. De film is ongeveer even verrassend als dat uitgangspunt, nauwelijks dus, maar aangezien de film handelt over de desillusie van het ouder worden en dat zo’n beetje mijn favoriete thematiek is heb ik me toch uitstekend vermaakt.

De film duurt bovendien nog geen anderhalf uur en is dan ook zo voorbij. Desondanks wordt er meer gezegd dan in menig film met een veel langere speelduur. Er wordt zelfs te veel gezegd. Sommige dingen waren ook zonder uitgesproken te worden wel duidelijk geweest. De scène bij de psycholoog bijvoorbeeld is van weinig toegevoegde waarde.

De personages worden ook goed uitgewerkt in dat korte tijdsbestek. De vrienden krijgen weliswaar niet alle drie evenveel aandacht, zo blijft Sam relatief onderbelicht, maar ik vond dat niet erg. Ik kon me namelijk goed inleven in Jon, het karakter met de meeste schermtijd en in feite de hoofdpersoon. Uitstekende rol van de onbekende Tim O’Brien, die trouwens wel wat weg heeft van Peter Krause.

Het einde is aannemelijk en bevat gelukkig geen geforceerd en overdreven sentiment. Maar eerlijk is eerlijk, de film kon na de openingsscène eigenlijk al niet meer stuk bij mij. Heerlijk zulke sfeerbeelden van zo’n besneeuwd stadje in New England. En mooi dat het daar niet bij bleef en er meer van dat in de rest van de film zat.

Al met al een meer dan degelijke film. Verdient meer aandacht.

Een integere, grappige en verrassende ode aan de slasher, en de zomerkampslashers uit de jaren tachtig in het bijzonder. De film bevat heerlijke quotes (They won’t be singing Kumbaya, they’ll be screaming Kum Ba Noooooooo.” ) en geweldige scènes (de scène in de bioscoop, de scène in slow motion, de scène waarin de moeder van Max wordt vermoord). De setting is fantastisch (ook al is dat inherent aan het genre) en de cast erg leuk (wel jammer dat Adam DeVine en Thomas Middleditch, die twee van de leukere personages spelen, relatief gauw het veld moeten ruimen). Alles is bovendien inventief in beeld gebracht (waar de gemiddelde slasher er rechttoe rechtaan uitziet als er niks aan de hand is en het gaat stormen als het spektakel losbarst en meer niet, worden in deze film minstens drie kleurenpaletten gebruikt, erg cool) en de emotionele impact is groter dan in menig drama. Het enige wat ontbreekt is een beetje spanning. Maar desalniettemin is The final girls nu al één van mijn favoriete slashers ooit. En tot nu toe de beste film van het jaar. Laat dat vervolg alsjeblieft komen.

Echt goede Amerikaanse romcoms zijn op één hand te tellen. Garden state, (500) days of Summer, Me and you and everyone we know, dat zijn ze wel zo'n beetje. Het hilarische, originele en treffende The five-year engagement mag zich bij dat selecte gezelschap aansluiten. De kritiek van mijn voorgangers over de speelduur wuif ik weg. De film boet vrijwel nergens aan kracht in, ook niet in het laatste, wat serieuzere deel van, met minder ruimte voor grappen en grollen. Daar zorgen scènes als Elmo versus Koekiemonster en de trouwerij wel voor. En de stuk voor stuk prettige acteurs en actrices.

Nooit gedacht dat Zwitsers en humor een gouden combinatie konden zijn, maar het is lang geleden dat ik zo'n leuke comedy heb gezien. Weinig verrassend en dus een cheesy einde, maar het verhaal is geinig, ik heb zowat continu met een big smile zitten kijken, maar vooral: hoofdrolspeler Beat Schlatter. Ik had nog nooit van 'm gehoord, maar was er wel algauw van overtuigd van dat deze film niet zijn eerste wapenfeit kan zijn. Of hij is het grootste komisch talent sinds.. Ja wie eigenlijk? Ik was misschien net in de juiste stemming en vind bij een eventuele herziening ongetwijfeld dat ik nu overdrijf, maar damn, ik vond die man grappig. En het is inderdaad bepaald niet zijn eerste kunstje. Blijkbaar timmert hij al enige tijd aan de weg als zowel acteur als cabaretier. Nu hier op MM nog aan bekendheid winnen, dat is wat mij betreft niet meer dan op z'n plaats.

Hipsters. Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met ze. Ikzelf kan er niet meer van verschillen, maar ergens ben ik er ook wel gecharmeerd van. Zo ook met Frances Ha. Duidelijk door en voor hipsters. Ik las al een bericht van iemand die zich opwond over die wereldvreemde figuren met hun probleempjes. Ik vond het eerste halfuur ook strontvervelend. Maar gaandeweg begon ik zowaar een beetje met de hoofdpersoon mee te leven. Als puntje bij paaltje komt zijn al die hipsters echter hetzelfde. Zich o zo alternatief voordoen, maar uiteindelijk reikt hun kennis zelden verder dan de mainstream. Deze film is geen uitzondering. In niks toevoegend zwart-wit, vanzelfsprekend, maar wel eindigen op een manier waarbij woorden als cliché en standaard de lading niet eens meer dekken.