Opinions

Sterke film, vooral visueel (shots bij nachtlicht en in de winter zijn fraai) en muzikaal (en dan doel ik niet op het kattengejank van de derde concubine). Personages hadden wel wat beter geportretteerd kunnen worden. Mondjesmaat leren we wat over ze (mededelingen), maar pas laat in de film komen ze echt een beetje tot leven (dan blijkt het karakter).

Vind het ook jammer dat er niet wat meer met die bediende werd gedaan. Op een gegeven moment wordt haar voodoopop ontdekt en vertelt ze dat concubine nummer twee medeverantwoordelijk is (wat waar blijkt te zijn ---> ze is toch niet zo goedaardig als ze zich voordoet). Wat misschien nog wel interessanter geweest zou zijn: als het een leugen betrof om zo de twee concubines tegen elkaar op te stoken.

Pink, één van de vele sympathieke personages waar Dazed and confused rijk aan is, zegt op een gegeven moment het volgende: “If I ever start referring to these as the best years of my life - remind me to kill myself.” Dat citaat, maar dan net wat anders, is ook op mezelf van toepassing. Wat ik, jaren geleden toen ik Dazed and confused voor het eerst zag, namelijk had kunnen roepen is dit: If I ever start referring tot his as one of the best movies I ever saw – remind me to stop watching movies. Ik had nooit durven dromen dat Dazed and confused me op 15 februari 2013 de misschien wel mooiste filmervaring van mijn leven zou bezorgen. Want wat heb ik ongekend zitten genieten toen ik gisteravond de film herzag. Van toon, tempo en tijdsbeeld (perfectie benaderend), van het heerlijke sfeertje (het gevoel dat jongeren hebben op de laatste dag van het schooljaar is zowat tastbaar) en van de bijna ononderbroken reeks aan muziek. Hurricane, School’s out en Sweet emotion lijken speciaal voor deze film te zijn gemaakt, zo perfect op hun plaats zijn ze. Van zichzelf al geen verkeerde nummers, maar hier nog zoveel beter. Ik heb volgens mij van de eerste tot de laatste seconde met een grote glimlach gekeken. Ik was blij toen ik op een gegeven moment zag dat de film nog bijna een uur duurde. En ik realiseerde me dat ik voortaan voor elk feestje in de stemming ben. Ik kijk van te voren gewoon Dazed and confused. Ja, feelgoodfilm heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen.

Nogal suffe thriller die eigelijk op slechts één moment een beetje angst weet in te boezemen. Namelijk als die conciërge op de rand van het dak van dat veel te hoge gebouw staat en en die veel te diepe afgrond in tuurt.

Nog schrijnender dan dit gebrek aan spanning is wellicht de volstrekt ongeïnspireerde weergave van de duivel. Via een beveiligingscamera toekijken hoe vijf clichés in een lift zitten opgesloten en telkens als de camera even uitvalt is er een cliché minder. Jee hoe boeiend is dat.

Terwijl, als je de duivel iets minder letterlijk neemt, er in dit plot best een interessante film had geschuild.

Vond hem eigenlijk het minst grappig. Nee, dan is Kristen Schaal, eveneens uit Flight of the conchords, stukken leuker als assistent van de man die ik, als één van de weigen hier op MM lijkt het, altijd kan waarderen: Paul Rudd. Zach Galifianakis doet het ook prima, maar waar het natuurlijk allemaal echt om draait is Steve Carrell. En die verstaat zijn vak. Vind zijn Frans equivalent uit Le dîner de cons nog net wat beter denk ik, maar echt een eerlijke vergelijking is dat niet want Dinner for schmucks is toch een behoorlijke andere film geworden en bepaald geen een-op-eenremake. En dat is absoluut een verdienste van Jay Roach. Hoe Carrell veinst dat 'ie dood is alleen al is een geweldige toevoeging.

En "It's my wife's favorite finger."

Die koe. Ben me dat moment helemaal de pleuris geschrokken. Heerlijk. Verder een weinig bijzondere film die vooral saai begint.

Ondergewaardeerd? Nah. Overgewaardeerd? Mwa. Ik kijk hier vooral met gemengde gevoelens op terug. Het eerste half uur is absoluut geweldig. Lekker sfeertje met leuke referenties aan klassiekers en interessante gesprekken. Bovendien zal de filmliefhebber zich sterk kunnen identificeren met de personages – en dan vooral met Matthew. Want niet alleen deel je zijn liefde voor films, ook raak je langzaam maar zeker betrokken in de vreemde maar fascinerende relatie van de mysterieuze Theo en de sensuele Isabelle. Na dit eerste half uur (drie kwartier misschien) gaat het erotische aspect van de driehoeksverhouding een steeds prominentere rol spelen. Helaas ten koste van de inhoud. We zien steeds meer van hetzelfde en op den duur gaat dit gewoon vervelen. Het einde is dan wel weer van hoog niveau met een indrukwekkende overgang van een poging tot moord (incluis zelfmoord) naar een poging tot revolutie.

En het begon zo goed.

Eerste tien minuten zijn fantastisch. Heb werkelijk plat gelegen tijdens dat autoritje. Rest van de film is aanzienlijk minder geniaal. De mix van genres werkt niet en van bizar doen om het bizar doen raak ik ook niet onder de indruk.

Heb wel met plezier toegekeken, maar als volbloed komedie was dit beter geweest.