Opinions

Ik kwam, ik zag en ik voelde niets. Ligt dat aan mij? Volgens mij niet. Ik denk dat Gabe Nevins de verantwoordelijke is. Hij straalt als het personage Alex geen emotie uit. Ik wist steeds wel wat hij zou moeten voelen, maar ik zag het niet. Om een introvert personage geloofwaardigheid te geven moet je als acteur weten waar je mee bezig bent. Welke emoties moet ik overdragen en hoe doe ik dat het beste? Ik kreeg sterk de indruk dat Gabe Nevins totaal niet wist waar hij mee bezig was.

Doordat het personage Alex – het belangrijkste onderdeel van de film – me niets deed, had ook de achronologische structuur geen meerwaarde voor mij – sterker nog: het werkte zelfs storend.

Ook op filmisch en muzikaal gebied had ik meer verwacht. Het ziet er allemaal aardig uit en de ambient en het nummer van Elliott Smith liggen goed in het gehoor, maar er wordt ook van veel vervelende muziek gebruikgemaakt.

Wat is er dan nog meer? De skatesetting. Weinig boeiend, maar toch altijd nog een stuk interessanter dan een duf personage. Vind het dan ook jammer dat Van Sant hier niks meer mee gedaan heeft. Het clichébeeld van skaten blijft gehandhaafd.

Elephant heb ik een tijd geleden gezien en die beviel me destijds ook al niet zo. Toch bleef die film groeien in mijn herinnering en een herziening zou niet lang op zich laten wachten. Nu kijk ik er opeens een stuk minder naar uit. Misschien eerst Gerry en Last Days eens proberen.

Vond het verder een wat wisselvallige film. Piekt al na een paar minuten met een werkelijk geniale scène, kent ook daarna nog wel indrukwekkende momenten, maar veel kon het me allemaal niet meer schelen. Vond zowel het drama (waar ik overigens geen Noé in zag) als de horror absoluut niet werken. Daniel is gewoon niet zo'n boeiend figuur (laat staan vergelijkbaar met de personages van Gallo) en in te veel scènes wordt er stoom afgeblazen.

Had wat mij betreft nog wat meer pit in mogen zitten.

Bridging the Gap.

Wat knalde dat nummer ongelofelijk lekker uit de speakers. Jammer dat er alleen een oscar best original song is. Reeds bestaande muziek levert vaak veel gedenkwaardiger soundtracks op. Sabotage in Star Trek werkte ook al zo goed. Over de overige muziek in Prophète ben ik minder positief. Niet dat het ontzettend slecht is ofzo, maar het verbaasde me een beetje de naam Alexandre Desplat in de credits te zien staan. Die man heeft veel mooiere dingen gecomponeerd. Dit stukje perfectie bijvoorbeeld.

Vind de film zelf ook niet helemaal geslaagd. Begrijp bijvoorbeeld niet waarom iedereen Rahim zo'n charismatisch figuur noemt. Valt qua uitstraling echt in het niet bij bijvoorbeeld Romain Duris, de hoofdrolspeler uit Audiards vorige en betere film Battre Mon Coeur S'est Arrêté (die titel schrijf ik graag). Echt geloofwaardig als negentienjarige is Rahim ook niet (maar wat verwacht je van iemand die geboren is in 1981).

Duurt verder te lang. Veel tijd gaat verloren aan vervelende uitstapjes, waar ik liever meer van het gevangenisleven had gezien. Dat laatste is überhaupt de reden dat ik dit in de bioscoop (die een kwartier pauze inlaste ) ben gaan zien. Volg momenteel het superieure Oz en had naar aanleiding daarvan wel zin in een goede gevangenisfilm.

't Is dat ik de laptop met daarop de avi-bestanden van die serie niet bij de hand heb, anders had ik nu gezegd dat ik een aflevering Oz ga kijken.