Opinions

Niet onaardig.

Vooral de eerste helft is te pruimen. Verrassend is de film geen moment, maar het mysterie is dan nog aanwezig en weet ook te boeien. Hoe Lilith (Ferland) zich in het gesprek met Doug (Cooper) van het ene op het andere moment tot een waar duvelmeiske ontpopt schoot echter in het verkeerde keelgat. Eén hoofdrolspeelster die er niks van bakt, Zellweger,wil ik nog wel accepteren, maar twee? Dat gaat wel heel ver.

Het laatste uur, waarin de twee meer en meer op elkaar zijn aangewezen, is dan nog wel vermakelijk, maar vooral behoorlijk generisch. En niet eng of spannend. Toch mijn voornaamste drijfveer om tegen beter weten in serieuze horrors en thrillers te blijven kijken.

Mag ik mezelf op even op m'n borst kloppen?

Ik zag deze film zo'n anderhalf jaar geleden en vond 'm zo slecht dat het schrijven van een recensie eigenlijk geen optie was. Om echter niet het risico te lopen ooit te zullen denken "Och, dat Changeling, zo'n beroerde film was dat niet" heb ik toen de film samengevat. Zodat wanneer ik maar wou ik aan het idiote van de film herinnerd kon worden.

Kennismaking leventje.

Kind weg.

Kerkdienst. We leren van slechte kant politie.

Scène tussendoor met kind dat verlaten wordt.

Kind wordt gevonden. Kijker krijgt de indruk dat het om het verkeerde kind gaat, en ja hoor. Politie houdt vol dat het om het goede kind gaat. Kind zelf gaat daar in mee.

Is het opzet van de politie? Of heeft ze een reputatie hoog te houden en kan ze daarom moeilijk? Waarom doet dat kind zo? Hoe ontwikkelt de relatie tussen kind en Jolie zich?

Wat we echter te zien krijgen is een moeder die de strijd aangaat met een corrupt politiekorps, bevolkt door louter slechte agenten. Jolie wordt bijgestaan door een bezielde predikant, maar ze wordt naar een psychiatrische inrichting gestuurd. Ook daar zijn alle medewerkers in- en inslecht.

Ze wordt vrijgelaten en het verhaal schakelt over naar een agent die een grote ontdekking doet. We leren de gruwelijke geschiedenis van een boerderij en de vraag is nu: zat Collins daar bij (moet haast wel). Heeft hij het overleefd of niet?

De dader wordt gepakt, het verhaal haalt de kranten en de politie komt in een kwaad daglicht te staan. Jolie krijgt de hulp van een topadvocaat en we krijgen twee rechtszaken te zien. Dader onthult dat hij de zoon van Jolie niet heeft vermoord.

Ondertussen wordt de nepzoon herenigd met zijn echte moeder. Hij zegt dat de politie hem gedwongen heeft te liegen. Wordt niet uitgediept.

Jolie krijgt twee jaar later een telegram waarin staat dat de dader wil toegeven dat hij haar zoon toch wel vermoord heeft. Jolie gaat de confrontatie aan, maar de dader blijkt een bange debiel te zijn. Jolie gaat in deze scène ook helemaal los. Niet overtuigend.

Dader wordt opgehangen en weer een paar jaar later wordt Jolie benadert door een metgezel. Kijker is op het verkeerde been gezet als blijkt dat het niet om de zoon van Jolie gaat. Toch schijnt hij een held te zijn geweest.

Einde.

En ja hoor. Nu, anderhalf jaar later dus, na het lezen van bovenstaand stukje, staat Changeling weer als vanouds op m'n netvlies gebrand. Wat is die film slecht zeg! Van het onbedoeld absurde plotverloop tot het miserabele spel van Jolie en de diepkarikaturale personages: niets deugt aan deze film.

Dus. Mag ik mezelf even op m'n borst kloppen? Opdat deze film nooit vergeten moge worden!

Charmant filmpje uit de Britse animatiestal. Bewandelt weliswaar de door Disney en Pixar platgetreden paadjes (het verhaal kent geen enkele verrassing), maar de personages zijn leuk en het geheel ziet er gewoon goed uit. Voor superieure claymotion moet je echter bij Mary and Max zijn.

[oorspronkelijk geschreven op 6 maart 2008]

Als de hoogbegaafde die zich verwondert over de domheid van zijn medemens en zijn pleidooien over astrofysica en kwantummechania slechts met onbegrip beantwoord ziet. Zo komt ook Ian Curtis steeds minder op één lijn te staan met "de echte wereld" naarmate zijn rockcarrière en hij zijn heil zoekt in drank, drugs en muziek van Bowie en Iggy. Toch heeft hij alles nog enigszins in eigen hand. Dat verandert als hij een muziekcontract aangeboden krijgt en hij zelfs zijn eigen leven niet meer kan uitstippelen. Hij verliest bovendien de grip op zijn gevoelens voor de vrouwen in zijn leven en krijgt te maken met epilepsie. Weg is ook dat laatste spatje controle.

Op een ongekende manier weet Sam Riley deze machteloosheid te portretteren. De concertregistraties met publiek dat losgaat op het leed van Curtis zijn geweldig. Combineer dat met de fraaie zwart-witfotografie en je hebt een prachtige prent die eer doet aan een van de beste bands van de jaren zeventig en tachtig.

De relatie van Curtis met Annik Honoré had wat beter uitgewerkt mogen worden en in het begin van de film wordt er misschien iets te veel van de hak op de tak gesprongen, maar dat weegt lang niet op tegen de pluspunten waar de film rijk aan is.

Fantastische film.

Moest de eerste tien minuten een beetje wennen (en Dogville heb ik nota bene al gezien), maar als de familie Spica eenmaal aan tafel heeft plaatsgenomen is het enkel nog genieten. Gambon is geweldig als ongemeen vuile klootzak. Eist met zijn geschreeuw alle aandacht op en is gewoon in en in slecht. Minder sympathieke filmpersonages kan ik waarschijnlijk niet voor de geest halen.

Helen Mirren doet het ook goed. Enige moment waarop ze niet geheel overtuigt is als ze het levenloze lichaam van haar lover aantreft en daar een nogal eenzijdig gesprek mee aangaat. Gelukkig volgt snel daarna de veelbejubelde eindscène.

Unieke film, met veel lange, vloeiende shots waarin van alles gebeurt en je je ogen uitkijkt. Vooral voor de overgangen tussen die felrode gang en de witte toiletruimte heb ik bewondering (en wat wisselt Mirren snel van outfit!). De muziek, ook het gezang van het jongetje, maakt alles alleen maar mooier.

De twee beste scènes zijn echter al genoemd door Friac ("als hij met zijn lege blik met een groot keukenmes in de gang staat") en Onderhond ("het kleine muzikale intermezzo"). Ervan uitgaande dat laatstgenoemde doelt op Hill die zijn zelfgecomponeerde muziek ten gehore brengt en niet op het dansje in het begin van de film.

Ja, vond dit zeer genietbaar. De heren Duplass hadden duidelijk een groter budget tot hun beschikking dan bij hun vorige projecten en op visueel gebied heeft de film me dan ook aangenaam verrast. Last van troebele beelden en veelvuldig in- en uitgezoom? Vooral niet aan Baghead beginnen.

En inderdaad, Hill lijkt met de film vetter te worden.