Opinions

Ben bepaald geen actiefan, klassiekers als Die hard en The terminator vind ik vermakelijk maar daar is alles ook wel mee gezegd, maar had toch wel verwacht hierbij wakker te kunnen blijven.

Niet dus. Heb het nog bijna anderhalf uur vol kunnen houden, maar bij de ontknoping was het dan eindelijk raak. Eigenlijk redelijk verbazingwekkend dat het zo lang heeft moeten duren, want op een leuke oneliner hier en lompe scène daar na is het ook daarvoor enkel kommer en kwel. En die vervelende lachband benadrukt dat alleen maar. Gejoel als er niks te joelen valt. Gejuich als er niks te juichen valt. Hoezee. Dieptepunt zijn de aangekondigde seksscènes die vervolgens niet in beeld gebracht worden. Wat nou stoere film.

Om onbegrijpelijke redenen heb ik hier lange tijd een gevoel van aversie voor gehad. Misschien omdat de film door zo'n groot publiek op handen wordt gedragen en ik er nooit zoveel mee kon. Weet nog dat ik het nogal teleurstellend vond allemaal, ook al had ik van te voren geen idee wat ik kon verwachten. Heb de film gisteravond, een paar jaar verder, nog maar eens een kans gegeven.

Vond het nu wel een mooie en vooral complete film. Magnolia bevat alles. Een gedenkwaardige opening, menselijke personages, indrukwekkende scènes, een uitmuntende cast en fraaie muziek (terwijl ik dit tik blijft Wise Up onverminderd afspelen, wát een nummer) .

Wat me ook opviel is het hoge tempo van de film. De verschillende verhaallijnen worden moeiteloos afgewisseld en het vlotte camerawerk levert met name de eerste anderhalf uur een hoop dynamische scènes op. Vind het bij de meeste films al vervelend als ze langer dan honderd minuten duren, hier vlogen de drie uur voorbij. Vond het zelfs jammer dat de film was afgelopen.

Spookt een dag later nog steeds door m'n hoofd en volgens mij wordt de film van nog een herziening alleen maar rijker. Vond de zang- en kikkerscène nu nog een beetje vanuit het niets opduiken. Verder een prachtige, thematisch sterke film, en duidelijk Andersons beste.

Een hoop fanboys hier. Ik vond 't maar een kutfilm en heb 'm na een een halfuur afgezet. En de laatste keer dat ik dat deed is toch alweer enige jaren geleden. Sterkt me ook in het vermoeden dat ik Beyond the black rainbow terecht nooit een kans heb gegeven.

Al na een paar minuten uitgezet. Wist niet dat dit zo'n stomvervelende mockumentary is. Echt, wie heeft dat format verzonnen. Nepinterviews zijn nooit leuk geweest en zullen dat ook nooit worden.

Met deze film in ieder geval niet. Daarvoor is de soundtrack niet noemenswaardig genoem, Ryan Reynolds te veel een lichtgewicht en het slotakkoord te zwak. "De reis is de bestemming", wordt meermaals gezegd. En daar rekende ik ook een beetje op. Dat de film eindigt terwijl de roadtrip nog gaande is. Daar zou ik vrede mee hebben gehad. Maar de finale, met de gewonnen jackpot, is toch vrij typisch. Beetje jammer.

Neemt niet weg dat Mississippi grind een bovengemiddelde film is. Zo'n tocht langs de Mississippi, door het hart van de VS, spreekt mij sowieso al enorm aan, en Gerry en Curtis geven daar nog een extra dimensie aan. Gokverslaafd, zelfdestructief, maar bovenal twee absoluut geslaagde hoofdpersonen.

Dus nee, niet zo goed als Half Nelson, maar wel zeer genietbaar.

Tja, net als bij American honey had de afwijkende aspectratio voor mij juist geen enkele meerwaarde. Integendeel zelfs. Ik keek de film op een klein scherm, dus op alles minder dan beeldvullend zat ik sowieso al niet te wachten, maar het is me niet eens opgevallen dat er in enkele scènes op breedbeeld wordt overgeschakeld. Daar kwam ik na het lezen van de recensies hier pas achter. Ik heb de film voor de zekerheid nog even teruggespoeld om er zeker van te zijn dat ik niet naar een verknipte versie heb gekeken, maar het gebeurt inderdaad ook in mijn versie. Alleen heb ik daar dus niks van gemerkt. In ieder geval niet bewust. Eén van die scènes wordt hier trouwens ook nogal overgewaardeerd. Een soortgelijke scène zit ook in 25th hour, maar die maakt beduidend meer indruk.

Verder wel een overwegend (zeer) goede film overigens.

Als ik dat lees is mijn interesse gewekt. Helaas blijkt het niet om schizofrenie te gaan, maar om DIS. En in vergelijking met Sun Taam, dat wat dit plotonderdeel betreft de voornaamste inspiratiebron geweest moet zijn, wordt dat hier een beetje pover en vooral weinig verrassend uitgewerkt.

Mong Kok Gaam Yuk oogt verder flitsender dan veel genregenoten - met animatie, beweeglijke camera, split screen, ... - maar is uiteindelijk een redelijk rechttoe rechtaan misdaadfilmpje dat zich qua verloop best laat raden.

Waarin de film zich wel onderscheidt is de speelduur. Voor het verhaal wordt een keer niet onnodig veel tijd uitgetrokken en in de anderhalf uur die de film duurt is goed vermaak dan ook gegarandeerd.

Niets is zo mooi als De Ruimte. De tracking shots uit Elephant niet. Een hemels nummer als Estrella niet [-]. En nee, nu volgt een dijenkletser, zelfs Patricia Paays playboyshoot niet.

Slechts één filmgenre weet met enige regelmaat het wezen van De Ruimte te vatten. Sciencefiction. Zo bevat 2001 een aantal fascinerende scènes, net als Sunshine. En nu ook Moon.

Het uitgangspunt van laatstgenoemde is fantastisch. Je drie jaar lang laten omvangen door de grootsheid, isolatie, stilte en schoonheid van De Ruimte. Wat doet zoiets met een mens?

Sam Bell, die inderdaad drie jaar lang, op de maan, in z'n eentje, energie mag winnen, lijdt er niet onder. Hij is weliswaar eenzaam, mist z'n gezinnetje enzo, maar verder houdt hij goed stand. Tot vlak voor het einde van z'n missie en hij een ongeluk krijgt. Het lijkt erop dat hij vanaf dan de grip op de werkelijkheid verliest en begint te ijlen.

Maar dat is enkel schijn. Hij hallucineert niet, hij is een kloon! Een kloon die een andere kloon, van zichzelf, ontmoet. Resultaat daarvan zijn natuurlijk de nodige identiteitskwesties en, hoe universeel die kwesties ook zijn, dat verpest de film. Die kloonproblematiek hebben we namelijk al in duizend-en-een andere films gezien.

Sam Rockwell die in een karretje over het kraterlandschap van de maan rondscheurt, genietend van een onafzienbare sterrenhemel, dát zijn unieke beelden. Zie ik veel liever.

Rockwell heeft alleen de pech één van cinema's minst charismatische acteurs te zijn. Hij verbleekt dan ook bij het prachtige sneeuwwitte (huh?) ruimtestation waarin hij bivakkeert. Verder doet-ie het wel aardig. En Clint Mansell? Die levert één van z'n minder memorabele scores.

Bevat al met al zeker mooie dingen, maar op de ideale sciencefictionfilm is het helaas nog steeds wachten.