Opinions

Een stukje slice of life in Reno, Nevada. Met mensen die elkaar net ontmoet hebben en nog niet echt op hun gemak bij elkaar zijn en het hebben over het weer en over waar ze vandaan komen. Inderdaad, nietszeggende dialogen. En ik vond het een verademing. Ik had er nog wel wat langer naar willen luisteren. Dat is meteen ook mijn voornaamste kritiek: de film eindigt te vroeg. Of beter gezegd te abrupt. De film houdt op een gegeven moment gewoon op. Het ongrijpbare karakter van de film wordt daardoor versterkt, maar ik hou er wel een licht onbevredigd gevoel aan over. Verder zit er een shot van 360 graden in de film. Bij mij haperde dat. Is dat zo schokkerig gefilmd of had mijn laptop op dat moment misschien kuren? Hoe dan ook, de film heeft ook nog mooie muziek en puike hoofdrollen van Paul Eenhoorn als de sympathieke titelpersoon en Richmond Arquette als Travis Holloway, het personage dat net zo ongrijpbaar is als de film in z'n geheel en mij aan Adam Sandler deed denken. Maar wat This is Martin Bonner misschien wel het meest de moeite waard maakt is de unieke sfeer. Dat, en het heerlijk lage tempo.

Een uur lang heb ik me vergaapt aan de prachtige beelden. En ondanks mijn voorliefde voor ruraal Amerika is dat de verdienste van Malick die zijn oog voor schoonheid gelukkig nog lang niet kwijt is. Maar na dat eerste uur maakte het vergapen langzaam plaats voor gapen. Er is een reden voor dat de meeste films narratief nogal conservatief zijn. Het werkt. Het sleept mee. To the wonder is dat niet en ondervindt daarvan de gevolgen. Als van de beelden het nieuwe wel af is is de film namelijk aan de saaie kant. Niks doet het ontbreken van een goed verteld verhaal vergeten. To the wonder heeft geen hypnotiserende voice-overs, acteurs in de rol van hun leven en bloedmooie muziek zoals The thin red line, dat ik eerder deze week zag, dat wel heeft. To the wonder heeft oninteressante voice-overs, acteurs die geen enkele uitdaging hebben aan de personages die nooit tot leven komen en een ongeïnspireerde soundtrack.

En om het bovenstaande even in perspectief te plaatsen: Badlands heb ik niet gezien, Days of heaven maakte weinig indruk op me, in The thin red line zie ik een goede film maar geen meesterwerk, The new world vind ik verschrikkelijk en The tree of life valt niet ver buiten m'n top tien. To the wonder komt voor mij tussen Days of heaven en The thin red line. Een beetje een niemandalletje. Voor z'n volgende film trekt Malick beter weer wat meer tijd uit. Tenzij het natuurlijk weer zo'n miskleun wordt als The new world.

Heerlijke avond gehad. Top gun in de herkijk gevolgd door dit deel deel 2 in de voorpremière. Waanzinnige film, het beste vervolg sinds Before sunset.

Hedendaagse horror is niet een van m'n favoriete genres omdat het zo vaak geweldige films oplevert, maar omdat het zelden saai is. Zelfs de allerslechtste slashers, Rest Stop bijvoorbeeld, weten vaak nog wel te vermaken.

Maar zoals we allemaal maar al te goed beseffen: aan alles komt een einde.

Want wat een onvoorstelbaar saaie film is dit. Veel te serieus en gelikt, van de kitscherige opening tot de sfx en flauwe score. Komt verder gewoon niet op gang, is geen moment grappig, spannend of verrassend en eindigt zoals de film begon: slaapverwekkend.

Net de extended cut gezien en ik kan helaas niet anders dan concluderen dat de originele versie duidelijk superieur is. Het extra uur aan materiaal bestaat grotendeels uit meer coming-of-age van Jack en maakt daarnaast van de personages van Brad Pitt en Jessica Chastain meer mensen van vlees en bloed en minder archetypes. Van mij had het niet gehoeven. Veel nieuwe scènes zijn lang uitgesponnen en doen overbodig aan. Een uitzondering daarop vormt de scène met de tornado. Past qua thematiek goed in de film maar vooral de vergezichten van de tornado zelf zijn indrukwekkend. Ik heb natuurgeweld zelden zo mooi in beeld gebracht zien worden.

Laat er geen misverstand over bestaan, alles wat The tree of life de beste film ooit maakt zit ook in deze versie. Maar dan dus met een hoop extra met als gevolg beduidend minder impact. Voor de echte liefhebber nog steeds een aanrader. De rest doet er beter aan de originele versie (nog) eens te kijken.