Opinions

Volkomen eens met gotti. Het is alweer een poosje geleden dat ik deze film gezien heb, maar ik denk er nog dagelijks aan terug. Dat is omdat ik sindsdien geregeld 's nachts voor het slapen gaan nog even Caring is Creepy en New Slang van The Shins opzet. Twee nummers die uitermate geschikt zijn om een (zware) dag mee af te sluiten. Maar ik doe het bovenal om aan de aandoenlijkheid van Portman in deze film herinnerd te worden. Bovendien is ze niet alleen schattig, maar ook buitenaards mooi (al heb ik begrepen dat ik daar een beetje alleen in sta - in ieder geval als het om deze foto gaat).

Met uitzondering van het veel te slappe einde een geweldige film trouwens! Fijne fotografie, geslaagde humor en leuke personages. Wat wil een mens nog meer? Njah, een beter einde dus.

Heerlijke film. Duidelijk een grote inspiratiebron van dat andere meesterwerkje!

Tof animatieproject. Was n.a.v. de filmpjes Detective Story en Kid's Story uit Animatrix vooral benieuwd naar het fragment van Shinichiro Watanabe – Baby Blue.

En daarmee stelt hij teleur. 't Is een sfeervol filmpje, maar samen met Doorbell ook het meest doorsnee. De overige fragmenten kennen telkens wél een unieke tekenstijl en zijn ook vermakelijk, maar mindblowing is niet er niet één.

Het best vond ik de prachtige beeldenreeks van Limit Cycle. Om daar optimaal van te genieten adviseer ik alleen wel om de de subs uit te zetten en niet te veel te letten op de hoofdpersooon die af en toe in de weg gaat staan.

Fantastische afsluiter van het tweeluik.

Wat nogal simpel en lelijk begint met Gala, eindigt in een adembenemend spektakel van animatiepracht. Dimension Bomb overtreft misschien zelfs wel de scènes met de minotaurus in Tekon Kinkurîto. Prachtig vind ik het.

Wanwa is trouwens ook een machtig filmpje.

Romcom waar ik geen moment naar zou hebben omgekekeken, ware het niet dat regisseuse Burstein verantwoordelijk is voor mijn favoriete documentaire, het verfrissende maar veel te weinig bekeken American teen.

Going the distance begint nog wel met verfrissende openingscredits, maar algauw ontspint zich een weinig verrassend verhaaltje. Barrymore en Long doen het aardig en vormen gelukkig een niet al te sprookjesachtig koppel, maar het zijn vooral de veel geslaagde grappen waar de film het van moet hebben.

Minder goed dan American teen, maar toch vermakelijk.

Lachen is leuk en comedy's kijk ik dan ook graag. De keerzijde daarvan is echter dat ik met enige regelmaat geconfronteerd word met mijn toch wel bedenkelijke gevoel voor humor. Zo vind ik spierbundels in speedo's uitermate grappig Dat bleek bij de yogaoefening in Couples retreat en dat dat geen toevalstreffer was werd vandaag pijnlijk duidelijk na mijn zenuwachtige gehinnik om de Canadees uit deze film.

Veel keus had ik dan ook niet. De grappen in Grown ups zijn van het soort dat je niet met een stoïcijns gelaat beantwoordt. 't Is lachen of huilen. En dus deed ik het eerste. Zo hard en zo vaak mogelijk. Zo'n mierzoet familiegebeuren op zo'n driekwart van de film maakt het moeilijk, maar met enig inlevingsvermogen is zelfs daar nog wel iets komisch van te maken. Bijvoorbeeld door te fantaseren het in een buitenproportionele, hartstikke foute orgie te zien ontsporen. Of iets minder aanstootgevends. Maakt niet uit.

Het vraagt dus enige goedwillendheid, zo'n comedy met Sandler en Schneider, maar vergeet niet: een dag zonder lach is een verloren dag!

Is het trouwens gebruikelijk in de VS van A met t-shirts en al het zwembad in te duiken? En ben ik de enige die David Spade voor Mark Wahlberg aanzag?