Opinions

Eén van de weinige films waarvoor ik de moeite heb genomen ze hier op MM toe te voegen. Alleen was stinissen me te vlug af.

Afijn, bij deze alsnog het plotje dat ik toen getikt heb, dan is het niet voor niks geweest:

Op z'n zeventiende bracht Jack Riley vijftien mensen om het leven, waaronder z'n bloedeigen moeder. Nu, na elf jaar in een krankzinnigengesticht te hebben doorgebracht, is hij weer op vrije voeten. En zoals het een ware seriemoordenaar betaamt, hervat "Basement Jack" algauw z'n slachtwerk. Met één ding heeft hij echter geen rekening gehouden: Karen Cook, vastberaden haar in koelen bloede afgemaakte familie te wreken.

Kan hier verder niet zoveel over kwijt. Echt een dertien in een dozijn-film (heb ik altijd al een keer willen zeggen).

O ja, Sam Skoryna lijkt vanuit sommige camerastandpunten een beetje op Frans Bauer.

Dus. Heb je even voor mij...

Bevat hier en daar sterk camerawerk, maar verder voelt dit vooral als erg leeg aan. Is in geen enkel opzicht zo magisch als Stellet Licht en met name de muziek werkt op de zenuwen.

Gisteren gezien. Vermakelijke film met de acteur die Balsillie speelt die de show steelt. Kwam me bekend voor maar ook niet meer dan dat.

24 uur later en nu begon het me storen dat ik hem nog niet steeds niet kon plaatsen dus ik heb hem maar opgezocht. Blijkt het verdorie Dennis uit It's always sunny te zijn.. Glenn Howerton is de naam, geef die man meer rollen!

Zozo, dit zou zomaar eens de beste film over ras, etniciteit en het leven in de grote Amerikaanse stad kunnen zijn sinds Do the right thing. En dat zag ik na zo'n één derde van de film nog bepaald niet aankomen. Goed, visueel ziet het er vanaf het begin al strak uit en ook het tempo is meteen goed, maar films die mij een lesje maatschappelijke problematiek menen te moeten leren zijn doorgaans niet aan mij besteed. Dus als een blanke agent een donkere jongeman in z’n rug doodschiet zie ik de bui al hangen. Dat was gelukkig nergens voor nodig. Subtiel is de film zeker niet (de vaas van Rubin ) en de onvermijdelijke confrontatie tussen Collin en de agent vond ik tegenvallen, maar verder heb ik genoten. Vooral van de ongeveer 15 minuten die hilarisch beginnen (het huisfeestje), vervolgens een emotioneel hoogtepunt bereiken (de discussie), en ijzingwekkend eindigen (de schijnwerper). Dat kwartiertje heeft me er wel van overtuigd dat Carlos López Estrada de nieuwe Spike Lee is. Want hoewel deze film net niet kan tippen aan Do the right thing (vooral op muzikaal gebied niet) en zeker niet zo’n meesterwerk is als 25th hour, is dit beduidend beter dan BlacKkKlansman.

Rampzalig debuut van de gebroeders Coen.

Deugt echt niets aan deze film. Het scenario niet (een stel Texanen dat elkaar graag bedriegt, om zeep helpt, en – als dat laatste niet lukt – in de war raakt), de personages niet (domme, lelijke, saaie Texanen), de setting niet (Texas).

Spannend? Geen moment (maar wat wil je ook met bovenstaande zaken). Film ziet er verder niet uit en ook de score is weinig noemenswaardig.

Zijn maar weinig films waarbij ik zo vaak op de klok heb zitten kijken. Hier leek ondanks de relatief korte speelduur geen eind aan te komen. Eén van de personages verwoordde m'n gevoelens al: "I'm staying right here in hell."

Bijna bewonderenswaardig dat de Coens zich later met Man Who Wasn't There en No Country for Old Men nog zo gerevancheerd hebben.

Typisch dat in een comedy met vrouwen in de hoofdrol een man (Jon Hamm) en een kind (dat joch met dat geniale dansje) voor de met afstand grappigste momenten zorgen.

Een paar dagen geleden heb ik deze verhalenbundel van Annie Proulx, met daarin het oorspronkelijke verhaal Brokeback Mountain, uitgelezen en naar aanleiding daarvan wou ik de film wel weer 's zien. De eerste keer (en tevens de laatste keer) dat ik Brokeback Mountain zag, ruim drie jaar geleden, vond ik het geen slechte film, maar ook geen bijzonder goede. Gisteravond laat vond de herziening plaats en zoals dat wel vaker het geval is bij herzieningen was het alsof ik de film voor het eerst zag. Nu was dat ook wel een beetje zo, want ik wist er praktisch niks meer van, maar ik heb de film ook echt anders beleefd dan destijds. Deels omdat ik het boek nu heb gelezen en bepaalde gebeurtenissen beter kan duiden (zo kan ik me voorstellen dat het moment waarop het personage van Michelle Williams haar echtgenoot vraagt of hij sigaretten voor haar meeneemt onbegrijpelijk en onbenullig is voor mensen die het boek niet hebben gelezen, maar voor mij heeft dat moment wel betekenis), en deels omdat ik natuurlijk zelf ook ben veranderd in drie jaar tijd. Ik ben andere dingen gaan waarderen en Brokeback Mountain spreekt me op dit moment in mijn leven gewoon meer aan dan drie jaar geleden.

Met name het eerste uur spreekt me aan. Het universele verhaal van de verboden liefde, dat al vaak verteld is maar mooi blijft, had zich geen betere setting kunnen wensen dan het Wyoming van enkele decennia geleden. Figuren als Ennis Del Mar, het geweldige personage van Heath Ledger, tref je alleen daar aan en de fraaie natuur is natuurlijk mooi meegenomen. Ook mooi is de muziek, die verhaal en beelden op gepaste wijze ondersteunt: aanwezig, maar zonder al te nadrukkelijk op de voorgrond te treden en de aandacht van andere zaken af te leiden.

Als het avontuur op Brokeback Mountain voorbij is volgt er nog een aantal sterke scènes (zoals Ennis die die twee lomperiken aanvalt met op de achtergrond een spetterend vuurwerk), maar die zijn spaarzaam. Banaliteit krijgt naarmate het verhaal vordert meer en meer de overhand en zoals hier al eerder aangegeven werd is de film nogal fragmentarisch en zijn de tijdssprongen ongelukkig. De film herpakt zich zo'n halfuur voor het slotstuk gelukkig wel en eindigt sterk, maar voor een plek in m'n top tien is het dan al te laat. En dat zat er op basis van het eerste uur wel in. Over drie jaar nog maar eens kijken dan. Misschien spreekt het middenstuk me op dat moment in mijn leven meer aan dan nu.

Integere, veelal rustig registrerende documentaire met een onderwerp dat helaas altijd actueel zal blijven en niet vaak genoeg behandeld kan worden. Legt op confronterende wijze de incompetentie van bestuurders en onmacht van ouders bloot. Prachtig geschoten en met een meer dan prima soundtrack (die coverversie van Teenage dirtbag ). Kortom: zeldzaam goede documentaire, gaat dat zien.