Opinions

Ik had tijdens het kijken van deze film al het vermoeden dat het een debuut was, en inderdaad. Een veelbelovend debuut, dat wel, maar ook typisch een eerste film van een jonge ambitieuze filmmaker met ongetwijfeld grootse eigen ideeën, maar die ook een beetje leentjebuur lijkt te spelen bij zijn grote helden. Terrence Malick is ongetwijfeld één van Jaynes voornaamste inspiratiebronnen is, maar diens beste films bieden meer dan mooifilmerij en een poëtische voice-over. Een wat minder gekunsteld verteld en onsamenhangend aanvoelend verhaal bijvoorbeeld. Toch heeft Warrior road al een behoorlijk eigen smoelwerk. De heerlijke setting, South Carolina, wordt optimaal benut en schitterend in beeld gebracht bijvoorbeeld. Zie hier, hier, hier en hier voor een paar stills. En er is goed gecast. Vooral de voor mij voorheen onbekende Kristopher Higgins als Alan. Ook fijn om Clayne Crawford (uit de onvolprezen serie Rectify), weer eens te zien. Maar eigenlijk doet geen van de acteurs het slecht. De hoofdrolspeler vond ik dan nog het minst overtuigen. Maar laat duidelijk zijn dat regisseur Brad Jayne er één is om in de gaten te houden.

Mooie film over de complexe relatie tussen een meisje (een glansrol van de jonge Onata Aprile, die nauwelijks onderdoet voor gevestigde orde als Julianne Moore, Steve Coogan en Alexander Skarsgård), haar ouders, die ondanks hun goede bedoelingen totaal ongeschikt zijn voor het ouderschap, en haar "surrogaatouders", die nog zo liefdevol kunnen zijn, maar uiteindelijk weinig recht van spreken hebben. Het verhaal, dat weliswaar met horten en stoten verteld wordt (dat huwelijk tussen de personages van Alexander Skarsgård en Julianne Moore bijvoorbeeld, wtf...), levert een aantal knappe bitterzoete momenten op, met als hoogtepunt de slotscène. Een geweldig cynisch "happy" end.

Joanna Vanderham, die Margo speelt, is trouwens een aangename ontdekking. Prettig om naar te kijken, leuk om naar te luisteren en gezegend met een lading acteertalent. Zie ik graag nog vaker opduiken.

Ondanks een zinderende opbouw, mogelijk gemaakt door de ijzersterke hoofdrolspeler en prachtige score, lijkt het er lange tijd op dat What Richard did de platgetreden paadjes bewandelt en het zoveelste verhaal over schuld en boete vertelt. Gelukkig blijkt uit het einde dat de film wel degelijk een eigen smoelwerk heeft.

Vond het de eerste drie kwartier nog enigszins meevallen. Ergerde me weliswaar aan de idioot saai in beeld gebrachte dialogen, maar een beetje geduld kan ik best opbrengen. Daarna, met de komst van het vriendje van Yu, gaan de personages een grotere rol spelen en kon het me allemaal niks meer schelen. Dat de gevechten, met het te trieste gevlieg, dan ook de sporadische hoogtepunten vormen zegt volgens mij wel genoeg. Vreselijke film.

Onbegrijpelijk dat Kyle al na een half uur heengaat. Gast heeft z'n uiterlijk niet mee, is een wat simpel typetje (ik haat films, ik haat muziek, ik haat ...), maar steelt uiteindelijk wel de show. Heeft een paar geweldige uitspraken (Diving's not really a sport, it's falling) en is gewoon een veel toffer personage dan z'n vader. Van die laatste is meteen duidelijk dat-ie uiteindelijk toch wel opbiecht. Laatste half uur is dan ook vooral wachten op de flauwe ontknoping die enkel verdraaglijk is dankzij Under Pressure. Had alleen liever de Xiu Xiu-cover gehoord.

Heb trouwens ook moeten lachen om de kop van Williams. Die scène bij Dr. Dana. Deed me wat denken aan Dylan Walsh uit Stepfather, die heeft ook zo'n vervelend pretgezicht.

Aangenaam verrast door dit frisse Poolse filmpje op Netflix. Het grootste gedeelte van de film is weliswaar weinig hoogstaand en sleept hier en daar een beetje, maar de climax op de muziek van Mötley Crüe, hoewel te vroeg in de film, maakt een hoop goed.