Opinions

De in het begin van de film geuite fascinatie voor Louisiana deel ik en het eerste halfuur van de film was voor mij dan ook goed toeven. De documentair gedraaide beelden werken bovendien sfeerverhogend en Cotton is een leuk personage.

Als het spektakel eenmaal losbarst is het evenzeer genieten. Eng is The last exorcism niet, (maar goed, dat waren Paranormal activity en bij herziening The blair witch project ook niet), maar er hangt wel constant een lichte spanning in de lucht. En dat voelt fijn. De documentairemakers handelen relatief menselijk en de film is ook zo weer afgelopen.

Ja, zelfs met inachtneming van de wat mindere eindscène en het gebrek aan mooie plaatjes ben ik positief verrast.

Nogal overroepen.

Eén scène waarover ik de ophef kan plaatsen, die met de trein, verder hield dit niet m'n aandacht vast. Groot minpunt is ook de vreselijke muziek.

Persona blijft voor mij de enige echt goede klassieke zwart-witfilm.

Hoe gekker hoe beter. Beetje makkelijk scoren misschien, maar Murray die vanuit het niets een stel Filippijnse piraten terroriseert is gewoon leuk. Ook leuk zijn de Bowie-intermezzo's en de scène waarin een tolk klappen mag vangen.

Veel vaker echter weet Anderson niet de juiste toon te vinden. Dafoe als Duitser. Goldblum als nemesis. Murray in z'n speedo. Tja.

Maar vooral de mix van drama en humor werkt niet. Met de vader-zoonrelatie kon ik niks en Staralfur van Sigur Rós vind ik hier behoorlijk misplaatst. Overigens wel een mooie onderwaterscène, maar daarmee had de film ook wel afgelopen mogen zijn.

Niet zo irritant als Rushmore, maar wel typisch Anderson. En zijn films liggen me gewoon niet.

Heb hier van tijd tot tijd ook wel van kunnen genieten, maar even vaak heb ik me zitten ergeren.

Had ik het vanmiddag nog over een verknipte huisman, hier heb ik het over een verknipte film. En dat bedoel ik letterlijk. Coppola, of wie ook maar verantwoordelijk is voor de montage, verdient stokslagen voor het moment waarop ze Loveless, dit fantastische nummer, net voor het hoogtepunt afkapt en een nieuwe scène start. Had dat niet een minuutje kunnen wachten? Vijf minuten sfeerbeelden van Tokio, wie kan daar nou geen geduld voor opbrengen.

Maar goed, zo gaat het dus met alle scènes. Verder wel een redelijke film. Murray is de droogkloot die hij altijd is en Johansson heeft zich hierna waarschijnlijk niet meer overtroffen.

Waarom gaat het hier over kitscherige beelden? De voice-over... dat is pas kitsch. Fluisterend, kreunend en hijgend tegelijk. Misselijkmakend gewoon.

Verder wel een amusante film, al had ik mezelf graag het constante geswitsch tussen beide werelden bespaard. In die tussenwereld gebeurt toch niks boeiends.