Opinions

"Volgens mij had jij daar een staande ovatie in je broek of niet dan."

En daar is de toon wel mee gezet. Bijzonder vlakke film met bedenkelijke humor, vervelende muziek, overbodige karakters (wat hebben Zeno en Janzen hier nou eigenlijk te zoeken?) en slecht acteerwerk. Echt slecht. Vooral Van Houten is niet om aan te zien. Zo vreselijk gespeeld. Vond van bekend Nederland eigenlijk alleen Schuurmans een beetje naturel overkomen.

Wel fijn is de setting. De grachten en steegjes van Amsterdam zijn bijna een personage op zich en sowieso ziet de film er niet slecht uit. Heb me dan ook wel vermaakt, maar verder hoop ik dit gauw te vergeten.

Bij Joshy schreef ik dat dat misschien wel de beste film van de afgelopen drie jaar is, maar nog geen vier maanden later ontdek ik een nog betere. American honey is werkelijk fenomenaal.

Het verhaal heeft weinig om het lijf. Een jonge vrouw sluit zich aan bij een stelletje halvegare tijdschriftverkopers die het land doorreizen en wordt verliefd op één van hen. En daar kijk je dan ruim tweeënhalf uur naar.

Van mij had het nog veel langer mogen duren. De film kakt geen moment in en vrijwel elke scène is de moeite waard. Of meer dan dat. Dat moment met die beer bijvoorbeeld, WTF. Maar ook die scène waarin Star met die cowboys meegaat. Thriller- en horrorfilms bevatten zelden zulke spannende scènes.

Veel andere scènes zijn zo sterk door de vette muziek, het goede spel van de acteurs, het midwesten (zo jammer dat deze topsetting niet van veel meer films het decor is) en de prachtige beelden. Neem nou de allerlaatste scène. Dat blauwzwarte kleurenpalet, het shot waarin Star uit het water oprijst en de close-up van haar druppelende dreadlocks. Beeldschoon. En hoewel de film zeker niet in de eerste plaats een romantische film is, is de romance tussen Jake en Star wel één van de mooiste die ik ken.

Het enige wat van mij niet zo nodig had gehoeven is de 1.375:1-aspectratio. Het heeft me niet gestoord, maar de toegevoegde waarde ontgaat me. Ik had de film liever in breedbeeld gezien.

Maar afgezien daarvan dus waanzinnig goed. Hoe goed dat is? Het is waarschijnlijk mijn favoriete film van een vrouwelijke regisseur en mijn favoriete film met een vrouw als de hoofdpersoon. Ik sluit zelfs niet uit dat dit tot de top twintig behoort van de kleine drieduizend films die ik heb gezien.

"Een existentialistische suspensethriller met het framework van een western", zo kondigde Anton Corbijn deze week bij De wereld draait door zijn tweede speelfilmavontuur aan. Hij benadrukte daarbij dat we geen Hollywood moesten verwachten. Wat dan wel, vroeg ik me af. Arthouse? Van "een existentialistische suspensethriller met het framework van een western" wist ik namelijk niet wat ik me moest voorstellen.

Inmiddels heb ik de film gezien en weet ik dus wel waar Corbijn met die goed doordachte omschrijving op doelde. "Existentialistisch" staat voor Clooneys gestribbel met de onvermijdelijke moeilijkheden die zijn baan als huurmoordenaar met zich meebrengt. "Suspense" voor het ongewisse waarin de kijker verkeert. Wil zij hem vermoorden ja of nee. "Thriller" voor het handjevol scènes waarin getracht wordt spanning op te wekken. Een enkele keer lukt dat, een enkele keer niet. Vooral het teleurstellende einde komt op dat gebied niet volledig uit de verf. "Framework van een western" is het dubieuste zinsdeel. C'era una volta il west komt eventjes in beeld, vermoedelijk als voorbode van de op een gegeven moment in de lucht hangende shoot-out tussen Clooney en Reuten, maar verder wordt de film verteld op een wijze die zeker niet alleen aan de western voorbehouden is.

Het is jammer dat Corbijn de film chiquer laat klinken dan hij in werkelijkheid is. The american heeft die literaire opsmuk niet nodig. De film ziet er verzorgd uit, bevat een passende score en heeft in de persoon van een in vorm zijnde Clooney uiteraard een geweldige hoofdrolspeler.

Een (bijna)meesterwerk als Corbijn debuut Control is het echter niet. Daarvoor ontbreekt het aan subtiliteit. Zo is het storend dat zowel de pastoor ("you've done much sinning") als de prostituee ("you have a secret") zich zo nadrukkelijk als amateurpsychologen moeten manifesteren met bijbehorende levenswijsheden ("you cannot deny the existence of hell. you live in it"). Minstens zo corny is het laatste shot met die vlinder.

Het is dus vooral een heel degelijke film geworden. En daarmee een lichte teleurstelling.

Bah bah bah, wat is dit slecht. Had toch een pak meer verwacht van mijn zesde Wilder.

Een potentieel interessant uitgangspunt en dito protagonist, een paar leuke flarden tekst, een enkele leuke vondst (tennisracket) en daar is al het positieve dan ook mee gezegd.

Er is een beetje dramatiek, een beetje komedie en een beetje romantiek. Maar geen van allen komt uit de verf. De dramatiek werkt niet doordat Baxter een vreselijk irritant en diepgangloos adhd-ventje is, dat bovendien geen enkele ontwikkeling kent gedurende de volle speelduur. De komedie werkt niet doordat de “humor” zo vreselijk geforceerd en niet scherp genoeg is. Neem nou dat gedoe met die troela van de bar of Baxter’s reputatie als casanova. De romantiek ten slotte werkt niet doordat er tussen Lemmon en Maclaine geen sprankje chemie aanwezig is en de relaties van de personages allemaal zo vreselijk banaal in beeld gebracht worden.

Ook de oubollige muziek die constant op de voorgrond dreunt en de saaie fotografie dragen weinig bij aan een boeiend geheel. Bovendien heb ik me geërgerd aan enkele kleinigheden. Zo geeft Baxter dat gebroken spiegeltje aan zijn baas. Even later is dat spiegeltje weer in bezit van Kubelik. Kunnen die baas en Kubelik dan ongestoord met elkaar aanpappen tijdens het werk? Als je een affaire geheim wilt houden ga je niet in het openbaar bezittingen uitwisselen.

The Apartment is voorspelbaar tot op het bot, het toonbeeld van ongrappigheid en bovenal verschrikkelijk saai. En dan duurt het ook nog twee uur! Met afstand Wilder’s slechtste.

Overweldigd was ik door de ongelofelijke beeldenpracht die mijn beeldscherm in beslag nam. Een stuk minder overweldigd was ik zestig minuten later. Niet doordat Ashes and Snow alleen de eerste seconden visueel imponeert – zeker niet: de film blijft de volledige speelduur een lust voor het oog – maar eerder doordat Gregory Colbert het nodig achtte de film van een hemeltergende voice-over te voorzien. Je moet je door een film als deze laten onderdompelen. Geniet van de sfeer en voel de harmonie en de sereniteit die de beelden uitstralen. Spirituele teksten zijn dan funest. Een dergelijke atmosfeer kan ook alleen tot stand komen als de beelden ondersteund worden door mooie en gepaste muziek. In dit geval is de muziekkeuze slechts gematigd geslaagd. De puur muzikale stukken zijn sterk, maar later in de film is er sprake van die typisch Afrikaanse muziek met vervelende zang. Jammer. Verder heb ik weinig aan te merken. De beelden zijn tegen het einde iets te repetitief, maar gezien de schoonheid die ze te bieden hebben kan dit amper een minpunt genoemd worden.

Misschien had ik beter eerst Ashes and Snow: A Novel in Letters gelezen, om zo meer grip te kunnen krijgen op de voice-over, maar dit gebrek aan voorkennis heeft toch ook wel iets. Het was een genot om me zo te kunnen laten verrassen door een cinematografisch – in de breedste zin des woords – hoogstandje.

Hoe revolutionair, sensationeel en uniek dit door sommingen ook mag worden bevonden, ik had constant het idee naar een nogal afgezaagde 3D-compilatievideo van eerdere blockbusters te zitten kijken. De aankomst op Pandora met bijbehorende verwondering over de unieke flora en fauna ("Welcome to Isla Nubar" – Jurassic Park) ; het leren vliegen op de Toruk (zwerkbal – Harry Potter) ; het meermaals terugkerende ritueel van de Na'vi (dansorgie – Matrix Reloaded) ; de lompe actie met Miles "Duke Nukem" Quaritsch (Transformers). Na gisteravond verklaar ik mezelf doctor in de "déjà vécuologie"...

Neem aan dat het voorspelbare verloop, de bordkartonnen personages en vervelende moraal hier al genoeg zijn afgekraakt, dus daar weid ik maar niet over uit. Wel wil ik opmerken dat de special effects dik in orde zijn. Zelfs in die zwevende bergen wil ik wel geloven. Vind dat bovendien een leuke en mooi toevoeging aan het universum zoals wij dat kennen. Alleen wat jammer dat de schoonheid ervan teniet wordt gedaan door enorm bombastische muziek en kitscherig camerawerk (en vraag me niet dat te definiëren ).

Verder is pandora natuurlijk gewoon de overtreffende trap van aarde. Met mensen die een ander kleurtje hebben. Paarden die twee extra benen hebben. Grotere bomen. En poollicht dat overal de avondhemel vult. In die zin niet zo'n heel boeiende wereld. Meest genoten heb ik van "de kleine dingen". Planten die licht geven of andere gekke dingen doen en insecten met opmerkelijk gedrag. Maar dat speelt allemaal niet zo'n grote rol. Belangrijker is de romance tussen Jake en Neytiri.

En de IMAX-ervaring? Tegenvallend. Vond 3D van maar weinig toegevoegde waarde. Sterker nog, denk dat ik er alleen maar last van heb gehad. De ondertiteling leest niet fijn, m'n witte trui werd in de bril gereflecteerd en de film werd er naar mijn idee minder scherp van.