Opinions

Ik had liever gehad dat Le Cousin gewoon 'Nounours' had geheten. Zo een aanstekelijke koosnaam, je kan er gewoon geen genoeg van krijgen om dit te herhalen en bent bijna aan het jubelen wanneer de personages dit doen. Nounours! Nounours! Où est Nounours? Al moet ik zeggen dat de drukdoenerij van Chabat en Timsit mij naar het einde toe een beetje begon tegen te steken - dat is natuurlijk het gevaar van het casten van twee Franse komieken in een serieuze rol. Hoewel dit qua insteek echt een hardboiled polar zou moeten zijn (er wordt zelfs een hondje neergeschoten!) die de wreedadigheid niet schuwt - Nounours woont in de jungle, en daar stamp je junkies zonder aarzelen tot gort en noem je zwarte medebroeders onbeschaamd 'negro' - zijn bepaalde fragmenten echt iets te clownesk. Ik waande me soms in een moderne adaptatie van Le Gendarme - Cruchooooooot, file-moi la schnouf!

En toch kan ik enkel dolenthousiast zijn over deze Cousin, op het euforisch, hijgerig-hysterische af. Dit komt omdat regisseur Courneau, haast als een Andy Warhol, erin slaagt om met luciditeit de bescheiden poëzie van hedendaagse lelijkheid te filmen - iets wat de oubollige-classistische drommels natuurlijk zal ontgaan. Parels voor de zwijnen, de Melville-fetichisten die nog altijd denken dat een Franse misdaadfilm stijlvol moet zijn, met trenchcoats, Alain Delon en de Champs-Elysées. Sorry om jullie uit jullie waan te halen, maar het post-1990 tijdperk is nu eenmaal niet stijlvol. Alain Delon kotst op ons tijdperk - met recht en rede. Wat rest er ons nog anders dan ons te verdoven door zeemzoete muzakjes van Axelle Red en Cheb Khaled? Het siert Corneau ook dat hij in deze Parijse politiefilm nooit uitwijkt naar één van de 20 arrondisementen, maar steeds in de periferie blijft. HLM-toestanden krijgen we gelukkig niet te vaak te zien, wel enkele prachtige gedrochten van een ontspoord kapitalisme in verval, omgeven door een betonnen leegte: restaurant Chinagora, het Formule-1 hotel en de kers op de taart, het shopping center Belle Epine - waar een drug deal in een fastfoodrestaurant beklonken wordt met een soort happy meal. "On est bien ici, c'est juste un peu loin" Het ga je goed, lieve Nounours.

Fascinerende film van Cronenberg, natuurlijk geen spek voor ieders bek. Zaken als opbouw, verhaal en karakteruitdieping moeten allemaal wijken in deze afstandelijke, degoutante studie van seksuele afwijkingen. Op een zeer interessante manier wordt er in vraag gesteld wat de grenzen zijn van pornografie en de daarmee gepaard gaande sensatiezucht. Daarnaast is Crash ook een lichtjes ontroerende vertelling over onzekere outsiders die op zoek zijn naar hun (seksuele) identiteit. De opzet lijkt nogal absurd, maar door de schaarse dialogen en de totale afwezigheid van motieven, wordt de geloofwaardigheid toch behouden. Ook kudos voor Howard Shore, die een enorm naargeestige, sobere score aflevert.

Cronenberg kennende gaat er ook heel wat ranzigheid mee gepaard en de film stuitte indertijd op enorm veel onbegrip. Leden van de Italiaanse pers gingen zelfs zover om te eisen dat Cronenberg z'n Special Jury Award van Cannes moest afstaan. Totale bullshit, aangezien het gedrag van de personages allesbehalve wordt goedgepraat. Verban dan liever is een film als Bad Boys II, waar de protagonisten ook geil worden van auto-ongelukken (en andere mensonterende toestanden), maar waar het thema verheerlijkt wordt in plaats van objectief geregistreerd.

De op Wikipedia gedocumenteerde ontstaansgeschiedenis van Crazy Love leest grappig:

In 1981 oogstte Tales of Ordinary Madness van Marco Ferreri, gebaseerd op werk van Charles Bukowski, heel wat bijval. Het leek daarom een goed idee om een internationaal project op te zetten waarbij regisseurs als Hector Babenco en Bigas Luna elk een bijdrage naar Bukowski zouden leveren aan een episodefilm, Love is a Dog from Hell, genoemd naar een poëziebundel van Bukowski.

De Vlaamse bijdrage A Foggy Night, was een bewerking door Dominique Deruddere en Marc Didden van Bukowski's verhaal The Copulating Mermaid of Venice, CA. Na afloop van de opnames in 1985 bleek echter dat de internationale partners zich uit het project terugtrokken. Deruddere liet zijn deel van de film aan Charles Bukowski zien, die zich enthousiast betoonde, met name over het andere einde dat aan het verhaal is gegeven.

Met de morele steun van Bukowski en met de productiesteun van Erwin Provoost, werd besloten de film op eigen kracht uit te breiden tot een drieluik. Enkel het derde deel is echt gebaseerd op een verhaal van Bukowski, de eerste twee delen, waarin we Harry Voss zien als jongen en als jongeman, werden bedacht door Deruddere en Didden.

Dus als ik het goed voor heb, rust het bestaansrecht van deze film enkel in het feit dat serieuzere regisseurs eieren voor hun geld kozen toen ze het (overigens abominabele) necrofilie segment zagen? Wat een droefheid! Er staat ook op de Wikipedia-pagina dat de film 'erg controversieel' was in zijn tijd en nooit internationaal wist door te breken 'door de controverse'. Nou, ik heb geen exhaustief bronnenonderzoek van recensies uit de vakpers van toen gedaan, maar op het eerste zicht leek iedereen hartstikke enthousiast. Ik vond o.a. een heel lovende beoordeling van De Zeeuwse Courant terug. Nee, zoals vaker wil men zo'n controverse opschroeven. DIt is echt typisch zo'n nep-transgressieve film die binnen arthouse middens unaniem gunstig onthaald wordt en waar men zichzelf als ruimdenkend wil positioneren tegen een ingebeeld conservatief verzet. Ja, nep-transgressief, want Crazy Love is lang niet zo choquerend als de film zou hopen te zijn. Didden en Deruddere hebben plots een soort 'origin story' aan hun necrofilie verhaaltje proberen breien, wat erg moraliserend en Hollywood-achtig overkomt. "Wat drijft iemand om zo'n afschuwelijke daad te plegen?" Ik waande me haast in The Joker. Daarnaast begreep ik ook echt niet waarom het strikt noodzakelijk was om het hoofdpersonage zulke acne te geven om zijn schuchterheid naar het andere geslacht te verklaren. Hij had toch ook gewoon - ik zeg maar wat - een wat ongemakkelijke puber kunnen zijn? Of was Josse De Pauw zo ijdel dat hij veronderstelde dat het anders niet plausibel zou zijn dat een deerne hem zou kunnen afwijken, als hij niet monsterlijk verminkt was? Doet mij een beetje denken een Cheech Marin die in Still Smokin' (nadat hij denkt verward te worden met Burt Reynolds vanwege zijn uiterlijk) voorneemt om zichzelf met een scheermes toe te takelen om andere acteurs ook een kans te geven. Enfin, de high school prom scènes zorgen wel voor mooie taferelen, hier is Marc Didden in zijn sas. Je voelt dat 50s / 60s nostalgicus Didden beter een vrolijke, optimistische film had gemaakt over de geneugten van vroege rock 'n roll, botsautoplezier en de poëtische schoonheid van als muurbloempje afgewezen te worden op de deuntjes van Del Shannon of Bobby Vee. Zelfs een blauwtje lopen was vroeger beter.

Teveel emo-toestanden in dit gemiddeld tienerfilmpje en de huilerige soundtrack maakt het er niet beter op. Moraal van het verhaal: feesten en lachen is zelfdestructief gedrag, snikkende omhelzingen daarentegen kunnen er niet genoeg zijn. Dat hier een 135 minuten durende director's cut van zou bestaan is toch een grap mag ik hopen?

Verrek, wat een verward zootje! Normaal zou ik Jean Becker alles vergeven. Afgelopen zomer hield ik het niet droog bij Les Volets Verts, zonder twijfel de allermooiste film van 2022. Nu Claude Miller er niet meer is, is Becker de laatste sterkhouder van de Franse post-cinéma de papa. Vrij letterlijk in het geval van Becker, daar hij het nageslacht is van te vroeg gestorven legende Jacques Becker. Kan je je voorstellen wat een traditie, samen vertolken vader en zoon de hele naoorloogse Franse cinema. Ironisch genoeg was de filmografie van vader Jacques zelfs moderner dan die van zoon Jean, maar kan je het hem kwalijk nemen? De gruwelen der hedendaagsheid dwingen de kijker inderdaad tot een vlucht onder het warme deken der nostalgie. Dat Un Crime au Paradis zich afspeelt in een soort artificieel, gezapig niemandsland kan ik Becker dan ook geheel vergeven. Het moeten zogezegd de jaren '80 uitbeelden, maar het had evengoed de jaren '50 of de 18de eeuw kunnen zijn. Je hoort de post-daneyisten al fulmineren over deze puy-du-fou'isering van de Franse cinema. Het geheel overstijgt het volkstoneel eigenlijk nooit, maar de aarzelende charme van Villeret maakt bijzonder veel goed.

Wat ik Becker echter niet kan vergeven, is dat hij het bronmateriaal totaal verminkt. De sardonische, amorele klucht van Guitry heeft hij om onduidelijke redenen omgevormd tot een wat gemoedelijke tragikomedie. De pogingen om sympathie op te wekken voor het hoofdpersonage, werken averechts. Dat hij beraamt om zijn vrouw te vermoorden, is niet zo erg, omdat hij van zijn geitjes houdt? De halfslachtige empathie voor het dragonder van zijn vrouw, is al helemaal penibel. Ergens probeert de film toch medelijden voor haar op te roepen, omdat ze zich afgewezen voelt door 'Jacky', haar zwarte kinesist. De relevantie van dit moment ontgaat me volledig. Is het een soort trope / conventie die ik mis dat blanke plattelandsvrouwen van middelbare leeftijd zwarten fetisjeren? Paradoxaal genoeg maken deze pogingen tot humanisme de film lichtjes afstotelijk. Het origineel La Poison was, zoals het Guitry betaamt, een staaltje fijnzinnige, misogyne provocatie. Deze Crime au Paradis etaleert daarentegen een platte, banale vorm van alledaagse vrouwonvriendelijkheid. Een beetje als een ploert die domweg een jonge vrouw als 'juffvrouw' aanspreekt en niet eens beseft dat hij haar daarmee op stang jaagt. De charmante weergave van 'het Frankrijk van weleer' ten spijt, is Un Crime au Paradis vooral een kind van zijn tijd. In zijn zinloos gewentel in sentiment, voelt de film pijnlijk hedendaags.

Wat begint als een typisch moordmysterie ontaardt uiteindelijk in een raciaal melodrama met veel Japanees-Amerikaanse couleur locale. Qua plot uiterst mager, maar wel fraai geschoten en emotioneel overtuigend / intens.

Waar Engeland en Frankrijk nog hun eigen touch geven aan de Amerikaanse gangsta rap cultuur, nemen ze die in Nederland gewoon klakkeloos over. Ik ergerde me kapot aan de zogenaamde crips in deze docu. Die scène waar ze op excursie gaan naar Los Angeles vind ik één van de meest lachwekkende dingen die ik ooit gezien heb.

Voorkomen daar draait het blijkbaar om bij deze "bende". Op de juiste manier gekleed zijn en cool praten is belangrijker dan wat dan ook voor hun dunkt me.

Lekker genadeloze oorlogsfilm, precies de stijl die ik gewoon ben van Peckinpah. Wat een geweldige regisseur eigenlijk. Hij kan een film met op zich een simpel oorlogsverhaaltje toch iets extra geven, ik zou deze nooit met een andere oorlogsfilm kunnen vergelijken en die films lijken o zo vaak op elkaar. Het feit dat het verteld wordt in het Duits standpunt, de meesten Amerikaanse regisseurs zouden zich daar volgens mij een tikkeltje te patriottisch voor voelen.

De actiescènes vond ik redelijk zwak, maar dat kon me eigenlijk geen fluit schelen, de dialogen en de geweldige karakters maken dit zeer kleine tekort helemaal goed. Leuk trouwens om is een oorlogsfilm te zien waar de meest memorabele scènes niet gewoon weer vechtscènes zijn (ik denk aan overschatte films als Saving Private Ryan en vooral Platoon).

Dat Pekinpah een controversieel regisseur was, wordt maar weer eens duidelijk. We zien hoe Steiner (die rol staat Coburn trouwens op het lijf geschreven) zonder ook maar enige moeite met een knappe verpleegster van een kleine 20 jaar jonger in de koffer duikt. Duidelijk een fantasietje van Pekinpah, de vrouwen in zijn films worden wel vaker als sloeries voorgesteld. Om dan maar te zwijgen van de enige homo in de film, hij wordt voorgesteld als een laffe voetenveeg. Noem me een sadist, maar ik vond het geweldig dat deze op het einde zo koelbloedig wordt afgemaakt. Dan zeggen ze dat films steeds harder worden, ben ik het toch niet mee eens. Zo een dingen zie je toch niet meer in huidige films: moest Cross of Iron 30 jaar later gemaakt zijn zou de protagonist medelijden hebben met de homo en zou hij geprezen worden dat hij uitkomt voor zijn seksuele geaardheid. Hij zou er nog een medaille voor krijgen.

Ik heb me kapot gelachen met het einde al komt het zeer absurd en abrupt over, op één of andere manier vond ik het toch perfect passen in de film.

Slecht geschreven rotzooi met acteurs die elkaar voortdurend proberen te overtreffen qua overacting. Daarbij komt dan nog is dat het hoofdpersonage totaal miscast is: geen moment is die saaie piet geloofwaardig als 'womanizer'. Door enkele onbedoeld grappige momenten wist ik me toch te vermaken en naar het einde toe begon ik zelfs te denken dat dit meer een soort parodie van het eerste deel moet voorstellen. Maar bovenal is dit een anderhalf uur durende mannelijke fantasie: alle vrouwelijke personages zijn losbandige, domme wichten die maar al te graag wat met elkaar experimenteren.

Alles aan deze film is perfect: het verwarde spel van Pacino, de groezelige low-key soundtrack, de onsamenhangendheid, de speelduur (wat mij betreft mogen ze die director's cut in de diepste kuil begraven), de naam van de producer ('Jerry Weintraub', je beeld je een sigaarlurkende sleazy zakenman in "Billy, I got a dynamite picture for ya!"), het totale gebrek aan psychologie, uitdieping of back story. Het is een heel sensorische, associatieve film. Dan bedoel ik niet alleen dat de film erg inspeelt op de zintuigen, zoals in de eindscène waar Pacino het aaneenslaan van kettingen hoort weerklinken, maar dat de film haast organisch tot stand gekomen lijkt. Hoe de film met de deur in huis valt alleen al: eerst zien we enkele lichaamsdelen in een mortuarium schuif opgeborgen worden, vervolgens worden we geconfronteerd met het misogyn, haatspuiend cynisme van twee flikken ("m'n vrouw heeft me verlaten, ik krijg haar nog wel, de teef." "they're all scumbags "kom, laten we die travo's molsteren"). Allemaal zonder context, alsof de raison d'être van Cruising niet ligt in het vertellen van een verhaal of zelfs het oproepen van een sfeer, maar louter de expressie te geven aan een soort van misvormde werkelijkheid. Zelden heeft pellicule zulke narigheid getranspireerd. Een 'film maudit' in de zuiverste zin van het woord, niet zo een nep-cultfilm die iedereen geweldig vindt en door fan boys geparasiteerd en gefetisjeerd wordt tot elk scherp kantje eraf is, onschadelijk gemaakt tot gezellige 'pop culture'. De gematigde tot uiterst negatieve berichten hier stemmen mij gerust, het nukkige, onverschillige, stoïcijnse aura van Cruising blijft intact. Friedkin presenteert zijn creatie met de nonchalance van de kok in een all-night diner die je een walgelijk uitziende hamburger voorschotelt. Don't like it? Tough shit!!!

Steeds verslijten mensen mij als dwarsligger, gewoon omdat ik The Curse of the Jade Scorpion mijn favoriete Woody Allen noem. Wanneer ik zeg dat Manhattan Murder Mystery een nipte tweede is, binden ze vaak wel al wat in. Maar toch! Nochtans is het helemaal geen aanstellerij, hooguit een wat onbeholpen manier om mijn liefde voor deze prent uit te drukken. Al als prille adolescent was ik er al door gefascineerd, nog voor ik de film zelfs zag: de artwork met paars en geel en groen (McDonalds specialisten zullen je weten te vertellen dat fele kleuren consumentengedrag aanmoedigen). Het bengelend schorpioentje. Ook het exotisme van de magiër heeft een zekere aantrekkingskracht, als iets uit een stripboek. Dat cartooneske kenmerkt eigenlijk ook heel de vormgeving van de film, een beetje stoffig en pruikerig - hoewel het allemaal best wat gekost heeft en niet veel heeft opgebracht (aha, de zoete melancholiek van het commercieel fiasco) Allen heeft zich wel eens eerder aan een period piece gewaagd, Bullets over Broadway bijvoorbeeld, maar waar de roaring twenties daar elegant zijn, bijna Altmaniaans, is de weergave van de jaren '30 in de Jade Scorpion toch meer een koddig verkleedpartijtje. Een verkleedpartijtje waar ik zeer graag op uitgenodigd ben. Ondertussen heb ik de film al zo vaak gezien dat het - net als Manhattan Murder Mystery - een soort gezelligheidsritueel is geworden. Een aangenaam thuiskomen in het New Yorks verzekeringskantoor, een plaats gevuld met lieve gezichten. Er is natuurlijk de directeur, gespeeld door Dan Aykroyd, eeuwig sussend als bezorgde vader sinds My Girl, ongeacht wie zijn gesprekspartner is. Aykrod heeft echt zo een innemende stijl, dat ik altijd stiekem hoop dat hij mij ooit als zoon adopteert. Kan je het je inbeelden hoe aangenaam het moet zijn om steeds zijn goed bedoelende bemoeienissen aan te horen? Het toeval wil ook dat één van de verzekeringsagenten gespeeld wordt door Wallace Shawn, dat schattig molletje dat ik al jaren als zoon / huisdier hoop te adopteren. Wat een gek huishouden zou dat worden!

Opvallend is dat ik ook altijd een beetje het plotverloop van de Jade Scorpion vergeet, ook al zag ik 'm al vast tien keer. Dat de film een vroege seniliteit bij mij aanmoedigt, zie ik als een welkom teken. Het is de magie van Woody Allen, die je met een banale film weet te bezweren. Op het einde voel ik me steeds als het personage van Helen Hunt, die met een houterige, verdoofde intonatie declameert: "I think I fell in love with you the first second I laid my eyes on you."