Opinions

Enorme tegenvaller. Grootste pluspunt is het visuele aspect van de film; het ziet er (op 1080p.) schitterend uit allemaal. De settings/decors zijn ook mooi en fraai gedaan.

Voor de rest vond ik er eigenlijk niet zoveel aan. Het mierzoete en vreselijk moralistische verhaaltje kon me niet echt boeien, deed me niet veel en werd op een gegeven moment zelfs wat vervelend. Ook Judy Garland vond ik maar niks...

... zowel haar stem (zang) en de overdreven acteerprestatie - net als die van de overige figuren trouwens. De liedjes + vreselijke dansjes waren al helemaal vervelend. Brrr.

Enorm sfeervolle horror. Prachtige settings, decors en kostuums; het tijdsbeeld wat gecreëerd wordt is schitterend en érg fraai gedaan. Heb best wel genoten.

Ik vond deze Wolfman behoorlijk vermakelijk. De film kijkt heerlijk weg en kent genoeg spanning. Del Toro doet het prima, beter dan ik had verwacht na al dat negatieve commentaar. Sowieso ontgaat veel negativiteit rond deze film me een beetje.

Ook de rest van de cast doet het prima. Persoonlijke favoriet Blunt is (wederom) mooi en speelt goed. Ook Hopkins en vooral Weaving dragen hun steentje op positieve manier bij. De muziek van Danny Elfman is uitstekend, het camerawerk sterk en het monteerwerk mag er ook zijn. Sommige scénes zijn érg fraai gedaan.

Het verhaal zelf vond ik wel prima. Ben niet echt een weerwolf-fanaat o.i.d. en ben ook niet bekend met de oude versie(s), maar dit vond ik érg leuk. Dikke voldoende.

Bijzondere regisseur die Cassavetes. Heb de box van 'm aangeschaft. Deze 'A Woman under the Influence' is mijn 3e film van de beste man en ik denk ook.. de beste (tot nu toe). Wát een ''echte'' personages en wat een sterk acteerwerk van - vooral - Falk en Rowlands. De film kent eigenlijk maar een paar scenes. Erg lang uitgesponnen door Cassavetes en bij vlagen bijzonder indrukwekkend. De scéne dat Nick al z'n collega's meeneemt uit het werk en ze allemaal aan tafel zitten te eten is zó goed. Eén en al spanning, terwijl het zo ''gemoedelijk'' lijkt. Wat me vooral bevalt aan Cassavetes is dat hij alles altijd zo realistisch en naturel in beeld weet te bregen. Uiteraard versterkt dat de impact. Het einde is goed. Eigenlijk is het gezin na al die tijd geen haar opgeschoten. Bijzondere film. 'Opening Night' wordt de volgende denk ik.

Machtige film. Bizar komisch en angstaanjagend. Wist niet echt wat ik van deze 'Woman' moest verwachten voor het kijken van de film, maar dit viel me vies mee allemaal. Puntje van je stoel.

Sterk begin met de vrouw en de bass-rijke ambient muziek; de bos, de baby, de wolf.. geinig hoe de film direct omschakelt naar luchtige sferen en ons kennis laat maken met onze grote vriend Christopher, die al snel kennis maakt met de vrouw en haar vangt. Wat volgt is een leuke rit vol met donkere humor, zieke geesten en indrukwekkende / bizarre scénes. Geinig gebruik van muziek tussendoor trouwens.

De film bouwt dus op een zeer vermakelijke manier op naar de climax. Die minstens zo goed is. Onvoorspelbaar, de vrouw in het hondenhok, de 'Woman' die losgelaten wordt en pa, moeders en het geschifte zoontje keihard afmaakt, etc, etc. Spannend, eng en grappig. Knap gedaan. Leuke verassing, deze film.

Geweldige rol van Michael Douglas. En Maguire. En Downey Jr. En ook de rest doet het super. Wat een leuke film. Een prent waar de sfeer en de karakters, met behulp van komische, droge situaties en gevoelige momenten, regelmatig piekt, zonder dat er een zogenaamd verhaaltje gevolgd moet worden. Gewoon heerlijk achterover hangen, genieten van alles wat regisseur Hanson ons voorschotelt.

Totaal belachelijke film natuurlijk. Mooie plaatjes maken ze tegenwoordig, dus daar kijk ik niet zo van op. Van zo'n lachwekkende bad-guy als Thewlis wel, in z'n stomme kostuum. Werkelijk. Ik vraag me af waar dat paradijselijke eiland ligt in de film, aangezien ze binnen een dag in Londen zijn per zeilboot. Het zal wel. Ja ok, het kijkt best aardig weg allemaal, maar daar komt DC wat mij betreft niet mee weg dit keer.

Verhaaltechnisch te dom om naast je neer te willen leggen. Dat hele Eerste Wereldoorlog gedoe in combinatie met die zogenaamde Goden, Pine die op een zelfmoordmissie gaat omdat z'n zogenaamde vrienden de hele tijd geen zak uitvoeren, Huston die veel te makkelijk aan z'n einde komt en uiteraard de ontwikkelingen van Gadot haar superkrachten die precies zo gaan, zoals het de luie scenarioschrijver uitkomt. Vond die nieuwe Spider-Man veel leuker. Dit miraculeuze vrouwtje neemt de boel te serieus.

Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.

Echt grappig vond ik deze film niet, terwijl ik dat wel had verwacht na sommige commentaren. Vermakelijk is de film wel, maar alles komt wat stroef op gang. Vooral het laatste (half) uur is leuk. Harrison Ford zet een uitstekende prestatie neer en ook Weaver doet het prima. Jammer van Melanie Griffith, die vond ik echt vreselijk slecht. We krijgen de nodige cliché's voorgeschoteld en alles is wat voorspelbaar, maar een glimlach en een speelduur die redelijk snel om leek te gaan halen er nog twee en een halve ster uit. Owh jah, de bijrol van Kevin Spacey is het grootste pluspunt in deze film, erg leuk.

Met niet al te hoge verwachtingen ben ik deze film gaan zien. Niet al te positieve dingen gehoord en een erg matig gemiddelde hier. Toch ben ik positief verrast door deze film. Het begin is aardig indrukwekkend, maar toch vind ik het jammer dat we maar weinig zien van hetgene wat daadwerkelijk is gebeurd op die dag. Wel belanden eigenlijk al snel onder het puin samen met Cage en Peña. Die twee zetten samen een redelijke prestatie neer en vooral Peña overtuigt in deze film. Dat de film te Amerikaans zou moeten zijn kan met niks schelen. Ten eerste vind ik dat niet en als het wel zo is dan is het aardig goed uitgepakt wat mij betreft.

* * *

Erg leuke en goede film. De film kijkt heerlijk weg, kent zo zijn hilarische en ontroerende momenten en heeft met Anthony Hopkins een acteur van wereldformaat gecast voor deze rol. Echt een fenomenaal goede rol van de man zeg, die maar weer eens bewijst toch echt wel tot de wereldtop te behoren.

Prachtig om te zien hoe de excentrieke Munro veel verschillende mensen tegenkomt die eigenlijk allemaal direct weg zijn van hem. De film heeft een ontzettend hoog gemiddelde op de site en het eerste half uur zat ik me wel even goed af te vragen of dat wel terecht zou zijn. Na dat eerste half uur werd het steeds beter en vooral de momenten dat Munro op zijn ''racemonster'' stapt doen de film erg goed.

Dikke voldoende voor deze film. 4*

Wat een verhaal; Ongelovelijk, zwarter dan dit kan bijna niet wat humor betreft denk ik. Vond het best wel vermakelijk allemaal, paar keer goed gelachen (soms eigenlijk best wel hilarisch), maar té stompzinnig om helemaal geslaagd te noemen. Vooral het einde is wat jammer. Williams blijft toch een aparte, vooral dat steeds maar weer terugkerende ''jankerige'' lachje van hem. Weet niet goed hoe ik met hem aan moet.

Heel erg vermakelijke film, deze 'The Wraith'. Bijzonder leuke cast, met o.a. grote namen als Sheen, Cassavetes, Quaid en natuurlijk (de toen prachtige) Sherilyn Fenn die we kennen van 'Twin Peaks'. Volgepropt met heerlijke 80's tracks en een aaneenschakeling van foute momenten. Ik heb genoten.

De Arizona setting doet het bij mij altijd goed - prachtig. De scenes in de hamburger tent, de smalle wegen waar vol gas geracet wordt, de scene met Sheen en Fenn in het water, het einde. Stuk voor stuk momenten die bij mij precies de juiste snaar wisten te raken. Erg leuk dit. Ik heb genoten. Dikke voldoende.

Mickey Rourke zet in deze geweldige film een sterke prestatie neer, die ervoor zorgt dat je je ogen nergens anders dan op het scherm kan houden. Want steeds zat ik met de vraag: wanneer is het gebeurd met Randy? Zo'n brede, sterke, stoere kerel en tegelijkertijd een wrak die elk moment neer kan vallen. Mijn complimenten voor Rourke, die waarschijnlijk zijn beste rol neerzet. In ieder geval wel de beste die ik van hem zag.

Van zijn personage moet de film het dan ook vooral hebben, want voor de rest stelt het niet vreselijk veel voor. Het verhaal werkt naar een voorspelbaar einde toe en we krijgen veel cliche's te zien. Daarnaast kent de film wel vele, prachtige scénes, zoals die met Randy bij de slager, het (eerste) gesprek met zijn dochter en het prachtige, ontroerende einde. De gesprekken met Marisa Tomei zijn ook erg mooi en daarnaast leuk om te zien dat Randy toch meer is dan een gewone ''klant''. Wood speelt goed, maar gaat nét wat te ver in het tweede gesprek met haar vader wat mij betreft. Het leek ook net of Rourke even niet wist wat ie' moest doen. De manier van filmen was even wennen, maar doet de film wel goed. Daarnaast is de muziek uitstekend en uiteraard past het precies in het plaatje.

The Wrestler is een rauwe, bij vlagen keiharde film die toch behoorlijk meeslepend is. De constante ademhaling van Randy die we horen, zijn afgepeigerde lichaam en alles buiten de ring wat hij lief heeft lijkt afstand van 'm te doen. Dus, Randy wil maar één ding: zijn laatste wedstrijd, wat de meest indrukwekkende scéne uit de hele film oplevert. Een ontroerend, prachtig in beeld gebracht en memorabel eindshot die mij eigenlijk wou vertellen dat deze film vier sterren zou moeten krijgen.

Als Douglas Sirk zo doorgaat, wordt 't een favoriet van me. Al z'n films scoren tot nu toe wel érg hoog bij mij. Ja dit is mijn ding wel wat. 'Written on the Wind' is weer een voltreffer. Heerlijk melodrama.

Natuurlijk begint het allemaal weer met het prachtige Technicolor uit de jaren 50. Die kleuren, schitterend. Wat een sfeer. Sirk kiest weer mooie settings en locaties, waardoor 'Written on the Wind' al een ijzersterk fundament te pakken heeft. En ja, wederom een samenwerking met Rock Hudson. De held.

Prachtig acteur, die ook hier de show weer steelt. Fijn verhaal, meeslepend gebracht en klasse geacteerd. Het past allemaal precies wat Sirk hier op het scherm tovert. De familie Hadley zijn een stinkend rijke familie, maar dat betekent niet dat ze gelukkig zijn. Integendeel. Deze film laat mooi zien dat rijkdom niet gelukkig maakt. Mooie rol ook van zus Marylee, waar ik naar het einde toe toch ietwat bewondering voor kreeg. Ben blij dat ze aan Hudson dacht en de waarheid aan het licht bracht. Stiekem wat kippenvel.

Jep, heb weer genoten. Hopelijk zijn de andere Sirkjes wat te vinden, moet ze snel opzoeken natuurlijk.