Opinions

Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship... nou lollig, NOT!

Wat een zootje ongeregeld. Dat kan leuk zijn en goed uitpakken, maar in deze film deed dat het niet echt. Ik heb volgens mij niet één keer echt gelachen, terwijl ik wel snel eens dubbel lig bij een film. Waarschijnlijk mijn humor niet, want het bleef bij een schaarse glimlach in deze film.

De personages kan ik niks mee. Die idioot van een Dadan vond ik totaal niet grappig, alleen de twee opa's waren wel leuk. Florijan Ajdini, het meisje waar die kneus op het einde toch nog mee trouwt, vond ik wel mooi overigens. Ja, die had wel wat, ondanks haar vreemde gedrag De sfeer is wel prima in orde. Erg chaotisch allemaal, veel dieren, eigenlijk één grote drukte steeds. Dat beviel me wel. Muziek vond ik niet veel soeps. Ik snap ook niet wat er zo hilarisch aan het nummer ''Pitbull Terriër'' moet zijn. Nee, als dat al zo fantastisch moet zijn is dit mijn ding denk ik niet. Ik bedoel, die Dadan die scheten laat en daarna in de stront zakt. Is dat nou grappig? Ik vond het maar dramatisch eigenlijk. Mjah, ieder zijn ding.

Dat een film totaal nergens over gaat, maakt niet uit, want ook dan kan het nog fantastisch zijn. Deze film faalt daarin wat mij betreft. Dat gedoe met dat uithuwelijken vond ik ook maar triest. Als je niet wil, geef je die Dadan toch gewoon een trap? Wat zou die kneus nou? En dan dat varken die de auto opvreet, nou geweldig. Echt geen humor voor mij denk ik. Misschien over een tijd nog maar eens zien. De film keek lekker weg en de zogenaamde humor - die dus niet werkte - stoorde niet, maar geslaagd vond ik het niet, nee...

Schitterend. Heb de film zonder hoge verwachtingen opgezet. Geen blues-fan dacht ik, gewoon.. zondagmiddag en even lekker achterover hangen. Tja. Dan wordt je me toch overdonderd door deze 'Crossroads' en de schitterende muziek! Eugene die de oude Willie Brown meeneemt op reis naar z'n oude thuis. Eugene, op zoek naar het 30e - en verloren - nummer van Robert Johnson en Willie die wil afrekenen met oude demonen uit het verleden. Volwassen worden en het leven leren kennen. Eugene, een enorm talent, leert de lessen van Willie.. en dankzij z'n jonge compagnon krijgt Willie op een geweldig surrealistische manier rust. De deal met de duivel is verleden tijd. De opbouw naar de finale is geweldig. De finale zelf (de battle) is een stukje film waarbij ik de tranen in m'n ogen kreeg, zo mooi! Meesterlijk. Wat een film.

You can put in anywhere.

Volgens mij heb ik deze film al bijna tien keer gezien, maar gister had ik weer zin om de dvd uit de kast te trekken. Voor mij blijft dit toch een geweldige film en is het elke keer weer genieten. En ondanks dat ik gister een paar mindere puntjes heb ontdekt die ik eerst wat minder zag, blijft Cruel Intentions op een dikke vier sterren staan.

De openingsscéne is al geweldig, met het nummer Every You, Every Me van Placebo. Sebastian scheurt met zijn bak over de weg en de opening van de film had niet beter gehoeven wat mij betreft. Ryan Philippe zet zijn beste prestatie neer als Sebastian en ook Sarah Michell Gellar is meesterlijk als de ''evil'' Kathryn. Wat de film - naast deze geweldige personages - voor mij zo geweldig maakt is het feit dat er constant wel iets geweldigs gebeurt. De ene memorabele quote na de andere, prachtige muziek, heerlijke sfeer en alles valt precies op de goede plek. Ik heb ook wel kunnen lachen om ''The Gregster''!, o wat fout, maar tegelijkertijd geweldig Die grootspraak van hem; What am I? Grandma with the birthday present. Suck it ya dumb bitch! En dan die vrienden die bij hem op bed zitten, heerlijk. Selma Blair is ook briljant als een oliedom figuur, vooral de scéne dat Sebastian haar van bed af ramt is heerlijk. Reese Witherspoon doet het goed, maar was toch de minste van de hoofdrolspelers wat mij betreft. Ik had het niet erg gevonden als er een andere gecast was voor die rol, want ze vult haar personage niet echt bijzonder in. Wel leuk, dat zeker.

Voor de rest vermaak het verhaal echt geweldig. Het spelletje tussen Sebastian en Kathryn begint vooral vermakelijk, maar neemt al snel een andere wending en voelt na een tijdje toch wel beklemmend aan. De ''luchtige'' situaties waar de twee in verkeren worden steeds minder vrolijk en het is alleen nog maar wachten wanneer één van de twee in een diep dal valt. En dat gebeurt dan ook, waneer Sebastian dood gaat. En dat terwijl je net denkt dat alles weer de goede kant op gaat, erg goed gedaan. Het pakte mij in ieder geval wel. Wat daarna volgt, is echt een magistraal mooie scéne, wanneer Bittersweet Symphony van The Verve word opgezet. Overal kippenvel en dit bleef bij de aftiteling ook nog wel even zo. Ik heb weer genoten in ieder geval, van deze prachtige film.

Beetje een tegenvaller deze film! Ik had er veel van verwacht, zeker naar veel goede recencies hier, maar ondanks dat heeft de film mij niet kunnen verrassen! Wat ik ook erg jammer vind, is dat de soundtrack van Boy George pas bij de aftiteling te horen is! Je hoort hem een paar keer tijdens de film, dan door iemand anders gezongen.....De soundtrack was eigelijk de reden dat ik de film heb gekocht. De acteerprestaties zijn niet echt super wat mij betreft, maar wie weet kan ik na een tweede keer kijken positiever zijn over deze film!

* * *

They said I was gonna die soon but, maybe not...

Een quote, die me in de trailer al bijna tranen in mijn ogen bezorgde en ook in de film was dat zeker het geval. Dat gezicht van Benjamin, de manier waarop hij uit zijn ogen kijkt, het belangrijkste gezelschap in zijn leven bij zich, en dan zo'n uitspraak... tsjah, daar werd ik stil van.

Fincher levert met The Curious Case of Benjamin Button een betoverende film af. Een film die natuurlijk dankzij het verhaal de interesse van veel mensen wist te trekken, maar dat was alleen nog maar het begin, want Fincher weet dit verhaal op alle plekken de juiste invulling te geven die ervoor zorgt dat je als kijker - ik wel in ieder geval - versteld zult staan van het resultaat wat hij met deze film heeft geleverd.

Brad Pitt is al een tijd één van mijn favoriete acteurs, maar elke film die ik van hem zie zorgt ervoor dat mijn waardering voor hem alleen maar groeit en groeit. De prestatie die hij in deze film neerzet is weer van een wonderschone kwaliteit. Zijn screentime begint pas na een uur ofzo echt met tellen, omdat zijn personage eerst waarschijnlijk door een aantal oude mannetjes was ingevuld, maar ik had niemand liever dan hem voor deze rol gezien. Cate Blanchett speelt daarnaast ook geweldig en voor haar geldt hetzelfde. Beide hoofdrolspelers komen pas ''later'' in de film echt in beeld. Het personage van Blanchett begint als een jong meisje, terwijl Brad Pitt als een oud mannetje steeds jonger wordt...

Een eigenaardig verhaal uiteraard, iemand die als een oud mannetje geboren wordt en uiteindelijk als een klein babytje zal eindigen. Regisseur David Fincher weet dit verhaal een uitstekende invulling te geven. De chemie tussen Benjamin en Daisy is geweldig. In hun ''jonge'' jaren, maar ook wanneer ze in een later stadium in de film bij elkaar zijn. Daarnaast is de sfeer geweldig, de decors zijn prachtig en de ondersteuning van de muziek maakt het bij vlagen een betoverende ervaring, deze film. Vooral omdat er naast deze dingen altijd wel iets bijzonders, spannends, interessants of emotioneels gebeurd. Het begin van de film is vooral erg bijzonder en ondanks dat het een soort sprookje is lijkt het echt. Het is in ieder geval erg meeslepend. Uiteraard erg benieuwd hoe het hoofdpersonage zijn ontwikkeling doorgaat, maar ook alle dingen die om hem heen gebeuren geven dankzij het feit dat hij ''anders'' is een bepaalde magic touch. Mensen op straat die hem anders aankijken, de manier waarop hij anders behandeld wordt of steeds maar die vragende blik in zijn ogen, die zich constant lijkt af te vragen wat er te wachten staat. Eigenlijk is dit eerst alleen maar mooi, want Benjamin wordt jonger en mag op een gegeven moment echt van zijn leven gaan genieten. De blikken in de ogen van zijn moeder, vader, Daisy of de andere mensen in zijn huis zijn simpelweg prachtig. Elke keer weer die verbazing, want het oude mannetje lijkt weer jonger geworden te zijn.

De vergelijking met Forrest Gump is niet vergezocht, want ook Benjamin beleeft vele avonturen en is anders dan normaal. Benjamin krijgt zijn eerste baan op een schip, belandt in een oorlog, wordt voor een eerste keer dronken, maakt vrienden, gaat naar de hoeren en beleefd veel leuke dingen die het voor ons als kijker erg vermakelijk maken. De beelden op zee - wanneer Benjamin op het schip werkt - zijn prachtig. Die lucht, het water en het fragiele mannetje op die boot die zijn best doet om bij de rest te horen, geweldig. Het ziet er allemaal prachtig uit en het personage Benjamin Button zorgt ervoor dat alles als geheel gewoon betoverend mooi werkt. Tsjah, wanneer Benjamin dan ook eenmaal jonger en knapper wordt en daarnaast meer zelfvertrouwen krijgt gaat hij zijn gevoel achterna en probeert hij Daisy weer te benaderen. De fantastische chemie tussen de twee is nooit weggeweest, ondanks dat er soms een tijd tussen zit waarbij omstandigheden zijn veranderd en waarbij ze samen niet bij elkaar zijn geweest. Alle scénes waarin ze bij elkaar zijn blijven werken voor je als kijker.

En natuurlijk blijft Benjamin maar jonger worden, terwijl Daisy ouder wordt. Voor beide maakt dit na een tijd niet meer uit en lijkt het dat ze het hebben geaccepteerd. Ze zijn een stel, krijgen een baby - waarmee alles ''normaal'' is - en ze hebben de tijd van hun leven met elkaar. Maar natuurlijk blijft alles moelijk voor de twee en vooral nu wanneer ze een kind hebben. Benjamin realiseerd zich dat hij geen vader kan zijn, maar dat hij eerder een speelkameraadje voor zijn dochter zou worden en dat wil hij niet. Hij smeert 'm, gaat op reis en vanaf dat moment worden we weer getrakteerd op een aantal prachtige beelden, ondersteund door de nog steeds prachtige muziek. Benjamin schrijft kaarten, die zijn dochter pas aan het stervensbed van haar moeder voor het eerst zal lezen. Erg mooi gedaan en het verhaal wordt met de minuut completer. Uiteraard is het nog wachten op het einde, wanneer we een oude vrouw met een baby in haar handen zien in de gedachte van een nog oudere vrouw in haar stervensbed in het ziekenhuis. Deze vrouw heeft haar leven in ieder geval op een wondermooie manier overdacht, op de laatste dag van haar leven...

Mijn verwachtingen voor deze film waren vreselijk hoog. Als je de trailer gezien hebt, heb je de film eigenlijk in het kort al mogen bewonderen. De manier waarop Fincher dit alles op zo'n manier op het beeld heeft weten toveren verdiend alleen maar lof wat mij betreft. De wat meer negatieve kritieken sluit ik me dus absoluut niet bij aan. Een mooi verhaal met een fantastische sfeer, een uistekend script, mooie muziek, prachtige beelden, geweldige karakters en vooral karakterontwikkelingen. De make-up is werkelijk verbluffend, zo mooi. Uiteraard vooral bij Benjamin, maar ook bij Daisy en de anderen die steeds ouder werden. Nee, deze film bevat wat mij betreft niks negatiefs. Een kunstwerk uit de hand van David Fincher.

4,5*

Bridges en Heard zijn een prachtig duo en Eichhorn staat er op bijzondere wijze tussenin. Eén oog, één arm en één been; Cutter is een bijzondere gast. Zodra hij één aanwijzing krijgt van z'n vriend Bone promoveert-ie zichzelf direct naar detective. Wat regisseur Ivan Passer vervolgens creëert met deze 'Cutter's Way' is een sfeervol drama, vol met zwarte humor en de nodige emotionele lading. Bijzonder sterk en intrigerend geacteerd. Enige puntje van kritiek is Val, die ineens spoorloos is. Hoe langer ik nadenk over Cutter, hoe indringender en sterker z'n karakter wordt. Eén van de mooiste karakters die ik in tijden zag. Klasse film.