Opinions

Jaren '90 HK martial arts.

En dan wel héél letterlijk. De film is eigenlijk gewoon een halve remake of volledige reboot van Once Upon a Time in China. Wong Fei Hung die z'n tante uit Londen ontvangt, een stad die overlopen wordt door buitenlanders en het gevecht van het oude China tegen de nieuwe tijden.

De kritiek op de buitenlandse inmenging is zelfs nog wat groter en explicieter in deze film, maar veel maakt het niet uit. Uiteindelijk gaat het erom dat Wong Fei Hung weer z'n beste martial arts bovenhaalt om de stad te beschermen, ditmaal met het gezicht en de skills van Wenzhuo/Vincent Zhao.

De uitdaging is iets groter omdat de vijand ditmaal over een drankje beschikt dat hem sterker maakt, maar ook dat gedoe is ook maar bijzaak uiteraard, de afloop laat zich toch wel raden. Jammer genoeg is het team rond Lin niet in staat om de magie van het oude Hong Kong helemaal te doen heropleven, vooral omdat de choreografieën wat magerder zijn. Waar Hark en Yuen zich volledig uitleefden, blijft het hier qua actie wat braver.

Maar wel een leuke film voor wie doorheen de meeste van die 90s martial arts films heen is en graag ook eens een wat modernere variant wil zien. Het waren betere tijden voor de HK filmbusiness, ik vrees dat deze film daar niet zo veel aan gaat veranderen, maar amusant is het wel.

3.5*

Niet al te best.

Een uitloper van het jaren '80 werk. Dit mag dit in '92 gemaakt zijn, dat is aan de film zelf niks te merken. Universal Soldier is in alles een typisch jaren '80 filmpje, jammer genoeg niet echt iets waar ik nog warm voor loop. Al helemaal niet gezien de mensen voor en achter de camera.

Lundgren is de grootste schlemiel van de hoop. Hij faalt compleet als bad guy, eerder lachwekkend dan gevaarlijk. Van Damme is niet veel beter, een gevleugeld acteur kan je hem ook niet noemen. En Walker loopt er maar een beetje bij als derde wiel aan de wagen, compleet oninteressant.

Maar het probleem is toch vooral dat de actie niet echt veel meer voorstelt. Qua dynamiek, spektakel en entertainment is het maar een log en wat saaiig gebeuren. De komische momentjes vallen ook compleet uit de toon en Emmerich weet als regisseur ook al niks toe te voegen.

Blijft een wat lompe film die qua vlotheid nog wel overeind blijft, maar verder absoluut niks te bieden heeft. Apart dat dit zoveel vervolgen heeft gekregen.

1.5*

Saw met een A-cast ?

Serieuze B-cast eigenlijk. Geen enkele goeie acteur gezien, ze doen het ook allemaal erg slecht.

Verder vond ik het een tof concept dat vraagt om een goeie uitwerking. Visueel verzorgd, goeie soundtrack ... niks van dat dus. Ergste is nog dat de makers wel proberen er wat hips van te maken, maar daar als schijnbaar 80-jarige sloffen niks van terechtbrengen. Af en toe redelijk beschamend zelfs.

Heb je nog het einde waar 20 twists inzitten, dit keer zonder de vette knipoog van een Sex Crimes. En dan is het uiteindelijk maar een baggerfilmpje met een erg goed idee waar weinig mee gedaan wordt.

Jammer. 1.5*

Niet best.

Neeson is altijd wat een gokje in dit soort rollen. Als de film wat te dwaas is maakt Neeson het vaak éxtra serieus en gewichtig, iets wat Unknown niet veel goed doet. Want eerlijk waar, het verhaaltje verdient nog niet half de aandacht die het krijgt van deze film.

De stijl van Collet-Serra is ook wat matig en oogt teveel als een wat flauwe blauwdruk van betere films. De achtervolgingen zijn nooit echt spectaculair, de mindfuck in het begin is weinig effectief en het mysterie is zelden spannend. Al vanaf het begin is duidelijk dat er geen al te verheffende uitleg zal volgen, wat het einde van de film jammer genoeg bevestigt.

En dan is het vooral Berlijn, wat dienst doet als toeristische attractie van deze film, dat nog een beetje voor differentiatie zorgt. Het is niet veel, maar het zorgt er in ieder geval voor dat deze film geen complete ramp geworden is. Maar 't is een magere troost, vond het een zeer makke bedoening.

1.5*

Niet boeiend.

Oude horror is toch een lastig beestje. De gothische films of het Duitse expressionisme zijn dan nog wel te doen, maar een film als deze vind ik maar taai en lastig doorheen te komen. Ik zou hem naar moderne maatstaven ook nooit meer als horror aanduiden, maar allicht dat men er vroeger anders naar keek.

Een enorm simpel romantisch plotje waarbij een man het hart van een meisje probeert te winnen door mogelijke kapers weg te jagen. De film moet het hebben van de circus setting, wat de romance dan een beetje kleur moet geven, maar persoonlijk kon ik daar maar weinig mee. En verder .. is er gewoon niks.

Het is dan ook een korte film, maar dan nog sleept het aardig aan. Acteerwerk is weinig boeiend, de romance komt nooit tot leven en het duistere randje is nogal saai. Browning weet me niet echt te overtuigen, erg moeilijk doorheen te komen.

1.0*

Matige film.

Heeft enkele pluspunten. Onder andere die lekker sappige Britse crooks, paar mooie pans en shots en af en toe oogt het ook lekker rauw.

Actiescenes zijn degelijk, toch redelijk saai vergeleken met het echte werk vind ik. Doe mij liever z'n oude HK werk, of zet Jaa in de plaats (of niet natuurlijk, laat hem nog maar even in eigen land schitteren). Afgezien van Li en de Britse kerels is het acteerwerk ook vreselijk. Morgan is te belachelijk voor woorden, zet niet meer dan een debiel typje neer, en ook dat meisje kan maar beter een ander baantje zoeken.

Resten dus een relatief rauwe look, degelijk actiescenes (vooral de opening is mooi) en een paar mooie scenes. Genoeg voor 3*, aardig tussendoortje, verre van wat het zou moeten zijn.

Redelijk drama.

Muziek van Kawai is veruit het beste wat deze film te bieden heeft. Daar ligt meteen ook wel de zwakte, want die scenes steken vaak nogal schril af tegen de gezapigere scenes daarrond. Deze film heeft net iets te weinig te bieden.

Jammer, want het concept is zeker niet verkeerd. Mitsuko is een interessant personage. Iemand die tevreden is met zichzelf (de omschrijving hierboven is dan ook niet echt accuraat) en niet meer hoeft te hebben dat wat ze in haar leven bij elkaar gespaard heeft. Ze ontmoet twee mannen, één hippe zakenvent, één "loser". De hippe zakenvent wil ze niet, de loser wel maar die wordt jaloers op de zakenman. Een eigenzinnige driehoeksverhouding die de film rechthoudt.

Visueel is het jammer genoeg minder goed. Lelijke korrel en pover (maar wel opvallend) kleurgebruik laten deze film visueel in de kou staan. Des te groter het contrast wanneer de muziek van Kawai om de hoek komt piepen. Acteerwerk is verder ook solide, 't is jammer dat Manda zich niet wat meer met het visuele bekommerd heeft, want het potentieel is er absoluut.

3.0*

Vond de eerste 20 minuten niet sentimenteel.

Allesbehalve zelfs. Er wordt duidelijk de draak mee gestoken. Sentimentele muziekjes die aanzwengelen en onsubtiel zomaar afgebroken worden. Die vertelstem die al aangeeft dat het allemaal niet té serieus moet genomen worden. Als kijker voel je vanaf het begin dat er iets anders aan de gang is, maar wat houdt de film mooi verborgen.

Het zijn inderdaad meerdere verhaaltjes die bij elkaar komen, maar dan inderdaad wat anders. Vooral omdat de film geen echte indicaties geeft van de achterliggende gebeurtenissen. Bepaalde acties lijken doornormaal maar zijn dat niet. Zo lijkt de vlucht van het meisje uit Miyata's huis door het wederoptreden van z'n ex te komen, maar komt veel later pas de echte aard van haar vertrek aan het licht.

Vooral dit achter de schermen houden levert de film puntjes op. De humor is aardig met nu niet meteen overdreven aanwezig, visueel is het soms leuk maar doorgaans toch nét te droog.

Al bij al dus een film die erg leuk wegkijkt. Het begin is interessant omdat je als kijker geleidt wordt om op zoek te gaan naar de ware aard van de film, het verdere verloop zet je steeds meer op het juiste pad en doet dat op een goeie, frisse manier.

Kleine 4*

Aardig filmpje.

Probeert een sfeertje neer te zetten, en hoewel het vooral bij een poging blijft is het uiteindelijk niet onaardig.

Deed wat aan Vital denken, maar dan binnen een typisch suspense sfeertje. Zo zie je wel heel duidelijk wat de meerwaarde van een regisseur als Tsukamoto is. Setting is wel mooi en is natuurlijk redelijk luguber, maar verder gebeurt er eigenlijk niet veel.

Gore en suspense zijn redelijk pover, en veel meer dan een aangenaam sfeertje hangt er dan ook niet. Dat maakt dat de film wel onderhoudt maar ook niet veel meer doet.

Degelijke genrefilm dus, maar niks speciaals. 3*

Aardig.

Dit soort docus, waar "ongelukkigen" zelf hun eigen leed documenteren, geven vaak wel een waardevollere inkijk in het leven van een patiënt of gedupeerde. Ook hier krijg je beelden te zien die je van een klassiekere docu niet zou verwachten. In dat opzicht zeker al geslaagd.

Verder worden er wel een aantal interessante zaken aangehaald. Zoals de nood van de mens om dingen een verklaring te geven, zelfs wanneer die nog niet voor handen is (en desnoods maar wat te verzinnen). Of het voor lief nemen van de simpele dingen in het leven, al is dat dan al meer iets wat op tegeltjeswijsheid begint te lijken.

Het nadeel van dit soort docus is dat de patiënt moeilijk objectief kan blijven. Dat hoeft uiteraard ook niet, maar wanneer er dan bepaalde vragen gesteld worden (waarom wordt er niet meer gedaan rond deze ziekte, waarom is er na 30 jaar nog niks van medicijn, ...) dan mist een beetje die objectieve kijk om die vragen ook wat kritischer te benaderen. Met name omdat Brea voordat ze zelf ziek wordt ook geen bal interesse had in deze ziekte, of zelfs maar van het bestaan afwist.

Bij momenten is het intrigerend, op andere momenten net iets te drammerig. Nadeel is ook dat er naast deze nog 100 andere docus bestaan, docus die elks ook een zeer belangrijke ziekte aankaarten. Geen mens die zich met al het leed in deze wereld kan bezighouden. Ik vrees dat dit vooral interessant is voor 90 minuutjes, maar veel impact lijken dit soort docus mij verder niet te hebben. Of je moest inderdaad iemand kennen met de symptomen.

2.5*

Best oké.

Het hele iPhone gebeuren begrijp ik niet zo. 't Is niet de eerste film of zo en eerdere film lieten al zien dat die goedkope look geen noodzaak is wanneer je enkel een smartphone gebruikt. Daarbij komt dat digitale cameras ook niet bepaald groot meer zijn, dus veel meer dan wat hypegeneratie is het niet.

Wel leuk is de opzet van de film. Een wat grimmige horror, maar dan met een redelijk droog en cynisch uitgangspunt, dat nog enige geloofwaardigheid heeft ook. Het stalker gegeven was niet eens nodig geweest, de inrichting boodt eigenlijk horror genoeg.

Acteerwerk is wel aardig en ondanks dat het qua kleurgebruik best lelijk is, slaagt Soderbergh er toch in om dat te doen vergeten. Hij is dan ook een regisseur die altijd wel iets interessants weet te maken, ook wanneer het niet helemaal geslaagd is.

Unsane is een tof filmpje, maar traditioneel geschoten had het toch nog wat beter gekund. De meerwaarde van "de kleine camera" is iets uit 2000, het gemak van de goedkope camera is ook niks nieuws meer. En als hij dan toch aan smartphone promotie had willen doen, waarom niet eentje nemen die gewoon 16:9 schiet? Beetje jammer dat het gezemel rond de camera eigenlijk afleidt van de aardige film die eronder schuilt.

3.0*

Idee is beter dan de uitvoering.

De film is duidelijk gemaakt door iemand die voeling heeft met het genre. De clichés die in grote hoeveelheden voorkomen het eerste uur zijn er eigenljik vooral om de twist op het einde te ondersteunen. Qua idee is dat wel grappig, maar Wilson krijgt z'n film nooit volledig op de rails.

Komt deels door Ferland. Niet dat ze het echt slecht doet, maar ze speelt iemand die al bang is vooraleer er iets is om bang van te zijn. Daaruit poogt Wilson dan wat spanning op te bouwen, maar te vaak leidt het nergens heen of wordt de spanningsboog al gebroken voor de payoff. Jammer, want dat maakt het wat flauwtjes.

Verder lijkt het op een haunted house film, maar wordt er ook duchtig elders geleend. Je zit met een Damien-achtig kind, een house invasion zijplotje, want demonisch gedoe en de weirde handyman. Het is een mengelmoes van horror ideetjes die uiteindelijk moeten verbergen dat het hele haunted house gebeuren gewoon een cover-up is voor "other side"-ers die als leerschool hun krachten mogen botvieren hier. Het is een grappig bedachte clou die een hoop andere horror films in een ander licht plaatst (de link naar Amityville op het einde is niet bepaald subtiel), maar toch wil het nooit echt goed werken.

Slecht vond ik het niet, Wilson weet wel waar hij mee bezig is, alleen mankeert het in de afwerking. Hij wil het iets te spannend maken, waardoor het nooit echt spannend is. En voor een film die speelt met clichés is het dan weer niet tongue-in-cheek genoeg. Toch is het voor de horror liefhebber wel eens grappig om te zien, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

2.5*

RIP Scott.

Wat mij betreft het grootste verlies in Hollywood in jaren. Echt grootse dingen heeft hij niet gemaakt, maar qua actiefilms weet hij altijd uit het juiste vaatje te tappen. Zo ook hier. Veel verrassingen zitten er niet in de film, maar door het vlotte, energetische stijltje zorgt Scott er wel voor dat het werkt.

Washington voelt zich duidelijk op z'n gemak in Scott's films, Pine vond ik een wat mindere toevoeging, maar uiteindelijk is het vooral de cinematografie die de grote winnaar is. Blits, krachtig, veel mooie shots met gedetailleerde treinsettings. Veelal genieten. Ook het "warrige" camerawerk is duidelijk veel berekender dan het oogt. Levert veel mooie en effectieve plaatjes op.

Film duurt gelukkig niet te lang (lekker onder die 100 minuten), de actie is voldoende aanwezig en hoewel het drama tussendoor te nietszeggend is, wordt het maar spaarzaam aangewend en zit het niet in de weg van de rest.

Simpele actiefilm volgens bekende formule, op de juiste manier uitgewerkt. Hij had er zo om de twee jaar wel eentje mogen blijven afleveren wat mij betreft.

3.5*

Film bracht wat ik ervan verwacht had.

Zeker een van de betere oorlogsfilms, een genre dat mij verder helemaal niet ligt. Vooral het ontbreken van dat overslijmerig buddy gedoe is een groot pluspunt aan deze film.

En natuurlijk Hitler's personage, wat op zich erg boeiend is. Dat een klein, gestoord tempramentvol dropje als hij een land achter zich krijgt is fascinerend. En daar zit em dan ook de kracht van deze film. De kijk, hoewel nog steeds zeer gekleurd (dat handje telkens, die driftbuien) op een man die eindelijk weer iets meer als man en iets minder als duivel neergezet wordt.

Film duurde wel veel te lang, en het stuk na Hitler's dood vond ik dan ook een pak minder. Daarnaast zaten er bepaalde shockerende scenes in die me weinig deden (het vermoorden van de kindjes en al de zelfmoorden - behalve dan de familiemoord met de granaten). Uiteindelijk is de film boeiend door context, niet omdat het verder zo'n geweldige film is.

Daarom 3*, het is hier namelijk geen geschiedenismeter. Licht overroepen, maar het had nog een pak erger kunnen zijn (zie andere gelauwerde oorlogsfilms).

Goed.

Gesteld dat je het gewoon als film aanschouwt. Zoek er iets dieper in en je kan de film op welke manier dan ook gaan uitleggen. Je kan even makkelijk verdedigen dat het USA-kritisch is dan dat het een vrijgeleide is om maar wat in het rond te martelen. In dat opzicht is het dan ook niet zo'n interessante film, meer een oefening in discussie.

Het einde vond ik een kleine domper. Gebeurt niet vaak, maar vond dat de film daar de ballen miste om de volgende scene ook nog te tonen. Dat kon de film wel gebruiken, zeker omdat tijdens het martelen zelf de rem er ook af en toe opging.

Jackson is wél een held hier. Zie hem niet altijd even graag spelen, maar hier zet hij z'n personage met verve neer. Moss doet het niet eens zo slecht, maar heeft een wat vervelende uitstraling en een irritant personage. Maar het past wel en komt eigenlijk nog wel goed over.

Veel geld is er niet verspeeld aan deze film. Regie is goed maar de setting is kaal, verder beperkte effecten en meer dan wat opgedroogd bloed en een pleister hebben ze ook niet nodig gehad voor de martelpraktijken. Maar het stoort niet, de spanning zit er goed in en de film bolt vlotjes naar z'n einde. Duurt gelukkig ook allemaal niet te lang, waardoor het nergens gaat rekken.

Aangenaam filmpje dus, dat verder niet veel te vertellen heeft en als aanleiding tot discussie veel te plat is. Maar daar kan je je natuurlijk zelf naar schikken.

3.5*

Armistead Maupin, ik kende hem niet.

Blijkbaar een bekend schrijver, maar dan toch vooral in de context van het gay rights activisme. Daar gaat deze docu dan toch ook vooral over, met in de marge wat persoonlijke verhalen van Maupin. Jammer voor Kroot dat dat niet echt een interessante docu oplevert.

Maupin is zelf een redelijk saai figuur, de zaken waar hij mee te kampen had (coming outs enzo) zijn echter al zoveel keer eerder voorbijkomen in films, docus en literatuur dat het amper weet te beklijven. Het is gewoon het zoveelste verhaal, zo boeiend is het gewoon niet meer.

Over z'n schrijfkunsten wordt niet erg veel zinnigs gezegd, de korte stukjes die voorgelezen worden waren ook niet meteen opvallend. Het is toch vooral dat hij een vooraanstaand figuur was wanneer het ging over zijn geaardheid.

Allicht dat echte fans van deze schrijver deze docu wel leuker zullen vinden, misschien ook mensen die zelf nog steeds kampen met coming out angst, maar het voegt verder zeer weinig toe aan wat er reeds bestaat. Vond het maar een zeer saaie bedoening.

1.0*

Meh.

DePalma kan in een goeie dag wel wat moois op het scherm toveren. 't Is allemaal niet geweldig speciaal of apart, maar kleurgebruik en camerawerk is zeker mooi en tilt deze film makkelijk boven het werk van Scorsese en Coppola uit.

Verder nogal kinderachtig filmpje dat mij op meerdere momenten aan Indiana Jones deed denken. Waarschijnlijk de aanwezigheid van Connery, maar ook verschijning van Costner, de muziek in sommige stukken en de luchtige jodel-sfeer die er af en toe hangt. Dat stuk bij de Canadese grens is pure kolder.

Muziek leek op sommige momenten zo gelift uit een Morricone Western, vond ik nu niet geweldig goed bij de rest van de film passen. Acteerwerk is vaak matig, met DeNiro als grootste minpunt. Lijkt meer op een voorloper van The Penguin in de Batman films dan op een gevaarlijke schurk. Droevige vertoning.

Blijft een vlot verhaaltje dat er soms fraai uitziet, maar verder ontsiert wordt door de nodige heroische onzin, misplaatste soundtrack en pover acteerwerk.

Edit: dieptepunt was de trappenscene, die zo opzichtig voorspelbaar was dat de hele setup de scene al vanaf het begin nekt. Steekt ook zwaar af tegen de rest van de film.

Edit 2: ook nog twee opvallende shots. Het ene is wanneer Drago van het dak vliegt, het andere dat buitenshot van het vliegtuig. Beiden érg slecht getruceerd en eigenlijk waardeloos binnen de film. Geen idee waarom DePalma deze er zo nodig in moest hebben.

2*

Fijn filmpje.

Niet de eerste film die ik zie over zwevende mensen en de praktische problemen die ermee gepaard gaan, maar deze Man without Gravity is wel een stukje kleiner. Oscar zweeft nu eenmaal, de rest is eigenlijk een klassiek romantisch drama. Beetje vergelijkbaar met een Benjamin Button (maar beter) of the werk van Jeunet (maar minder).

Vind het wel fijn dat de fantasy klein gehouden wordt, enige minpuntje vond ik dat de overgangen tussen de verschillende key momenten in Oscar's leven een beetje bruusk zijn. Ik merk sowieso dat ik het daar vaker wat moeilijker mee heb, zeker wanneer het er meerdere zijn.

Visueel is het charmant, de acteurs doen het verder ook naar behoren. Verhaal zelf is een beetje voorspelbaar, maar dat maakte me eerlijk gezegd niet zoveel uit. De charme van deze film countert dat makkelijk. Een erg smakelijk en best origineel tussendoortje dus. Altijd leuk, van die kleine ontdekkingen op Netflix die je anders nooit gezien zou hebben.

3.5*

Volgens mij veruit de beste Pixar.

Voorfilmpje was dan weer leuk maar één van de mindere. Wel erg mooi gemaakt, vooral die wolkjes zagen er gaaf uit, maar het filmpje zelf is een continue herhaling van niet zo geslaagde grapjes. Minder leuk.

Dan Up zelf. Eerste 5 a 10 minuten zijn inderdaad veruit het beste. Niet dat ik uit m'n stoel geblazen ben, wat Docter hier doet is al 100 keer eerder gedaan in animatiefilms, maar voor Pixar is het inderdaad een zeer welgekomen afwisseling.

Mooi stukje film, oude ventje is geweldig (goed geöefend met Gerry) en de korte fragmentjes vormen een zeer mooi overzicht van hun leventje. Als ik niet reeds voorzichtig gewaarschuwd was had ik durven hopen op een eerste Pixarvoldoende.

Met het bolle ventje verschijnt een eerste scheurtje. Weer zo'n vervelend snertjongetje dat veel te druk en is teveel praat. Al vallen de eerste scenes met hem en het oude mannetje nog best mee. Beste scene zit ook in dit korte tussenstukje, met het ventje dat de trap afdaalt. Geweldige scene, erg komisch.

Na een minuut of 15(?) begint de film eigenlijk echt, in het oerwoud. Van dan af is het compleet om zeep jammer genoeg. De pratende honden en vogel worden geïntroduceerd (allemaal fuckvervelende personages) en de band tussen oud en jong mannetje begint te vormen, in typisch misselijkmakende oude Pixarstijl. Voeg daarbij de slechterik en alle sfeer is op een minuute of 5 volledig uit de film.

Wat de "animaties" betreft, het zijn vooral designs en achtergronden die opvallen, qua animatie is het eigenlijk weinig boeiend te noemen. Technisch wel érg sterk deze keer, sterke vooruitgang op vorige films, ook af en toe visueel mooi (oud ventje die tegen rode lucht verdertrekt - eindelijk eens een keer dat je merkt dat een regisseur achter de film steekt), maar bij momenten ook gewoon weer kitsch. Zeker het oerwoud ziet er niet altijd even best uit.

Volgens heeft Docter om "alsjeblief 10 minuutjes" gevraagd. Zoniet is het waarschijnlijk een toevalstreffer, al lijkt me dat wel erg sterk. Daarvoor zitten er teveel sterke zaken in het eerste kwartier.

Blijft wachten tot er voor het eerst om alsjeblief 90 minuutjes gevraagd wordt. Zolang zal Pixar niet op voldoendes van mijn kant mogen rekenen. Eerste kwartier is veruit het beste wat ze ooit gemaakt hebben, de rest is typische Pixarbagger.

2.0*

Njah.

Stonercomedies, het is mijn ding zo niet. Deze film is zo'n beetje de moeder van het genre, eentje die ik vooral kende van naam maar waar ik me verder niet zo heel veel bij kon voorstellen. Dus maar eens een kans gegeven, al lagen mijn verwachtingen redelijk laag.

Die bleken ook zo'n beetje ingevuld te worden. Cheech en Chong zijn redelijk vervelende figuurtjes, waarvan de humor vooral draait om wiet en mensen die stoned zijn. Als je daarom kan lachen dan is het allemaal erg plezant, maar veel verder reikt de humor jammer genoeg niet.

Verhaaltje gaat nergens over, maar da's in dit soort films ook niet echt belangrijk. Zelfs een kleine meerwaarde, het zorgt er in ieder geval voor dat de film niet stilvalt om één of ander dom moraaltje door te drukken. Het blijft de hele film wel erg luchtig en vrolijk, da's toch al iets.

Erg mager allemaal, maar 't is nooit echt mijn humor geweest.

1.5*

Wel vlot, niet zo heel boeiend.

Reitman mag wat mij betreft stoppen met solo te vliegen. Laat hem vooral eerste uren van films maken, maar mag de volgende keer iemand anders finishen? Het begint meestal aardig cynisch, vanuit een leuk uitgangspunt. Ook deze film boeit makkelijk het eerste uur.

Clooney moet amper moeite doen zijn rol met verve te spelen, ook de rest draait aardig mee. Vooral de ontslagrondes zijn hoogtepuntjes, verder gewoon vlot vermaak.

Vanaf halverwege is verdwijnt de comedy langzaam uit de film, krijgen we één of ander melig moraaltje en een kortstondig romantisch niemendalletje. Hét moment komt niet aan en laat de film een beetje wezenloos achter. Het stopt op een nogal oninteressant moment, maar gezien de al aardige speelduur kon ik er ook niet echt rouwig om zijn.

Verder visueel wel aardig maar redelijk braaf, soundtrack niet al te goed.

Totale rekensommetje is een aardig filmpje, leuk voor een keer, maar te licht, te braaf en zeker naar het einde toe niet echt fris.

2.5*

Had beter gekund.

Teng wist met The Matrimony een leuk horrorfilmpje af te leveren, deze Up In The Wind is echter heel wat wisselvalliger. Wie een beetje graaft vindt een best tof filmpje, maar je moet af en toe wel wat door de vingers zien.

Het heeft best veel weg van Love Speaks. Ook hier draait het om een jongen en meisje die met elkaar opgescheept zitten tijdens een reisje naar/door het platteland. En ook hier kunnen ze elkaar niet luchten in het begin, maar vormt er zich gaandeweg toch een zekere band tussen de twee.

Visueel ook absoluut niks op aan te merken. Slick in beeld gebracht, met warme oranjetinten en veel fris blauw/groen om een heerlijk zomers sfeertje te creëren. Af en toe wordt de doos met montagetrucjes ook bovengehaald, wat het allemaal nog wat leuker maakt.

Maar de film wil duidelijk meer zijn dan enkel een romantisch filmpje. Enerzijds is het een ook een soort van travel video die iets te expliciet Nepal verkoopt als reislocatie (oké, zit ook als thema in de film zelf, dan nog ligt het er iets te dik op), anderzijds wil Teng ook duidelijk wat kwijt over de sociale situatie in Nepal. Vooral die scenes vallen nogal uit de toon, vraag mij ook af met welke insteek ze zijn toegevoegd. Echt overtuigend zijn ze niet, zeker omdat de rest van de film zo afgeborsteld is.

Teng had er beter aan gedaan om het allemaal wat simpeler te houden. Ofwel zich puur bij het romantische verhaaltje houden, ofwel in dat deel knippen en zich meer op de toestanden in Nepal richten. De combinatie werkt niet zo goed, gelukkig valt er genoeg te zien zodat het nooit écht vervelend wordt.

3.0*

Zeer pover.

Omdat Downey's laatste film als regisseur wel beviel maar eens wat eerder werk geprobeerd. Dat viel stevig tegen. Het resultaat is zelden grappig.

Korte speelduur maar toch begint de film halverwege al te slepen. Wel al te herkennen enkele zeer dik aangezette typetjes, jammer genoeg soms eerder irritant dan grappig. Sowieso wel moeilijk met kindacteurs.

Zitten een paar lollige zaken in, dat gekke gemaskerde mannetje bijv, zo ook het weirde einde waar er wat footage semi-random teruggespoeld wordt. Dit soort momenten zijn echter spaarzaam.

Een complete ramp was het niet, daarvoor is het allemaal fluffy en kort genoeg, maar aanraden kan je dit moeilijk. Dan liever nog een keertje Hugo Pool herzien.

1.0*

Het is trouwens opvallend lastig om aan Downey Sr. films te komen.

Best oké.

Al ontbreekt het Whannell toch een beetje aan intrinsiek talent om een geniale film af te leveren heb ik het gevoel. Op papier lijkt alles wel aanwezig te zijn voor een duister scifi/cyberpunk werkje, maar de sfeer komt er nooit helemaal goed uit.

Wat nog het beste werkt is de soundtrack, die is best zwaar en effectief. Visueel is het ook wel oké, al mist het toch wat aan knappe shots. De belichting is fijn, camerawerk ook wel goed, maar echt indrukwekkend wordt het nooit. Daarvoor blijft het allemaal net wat te braaf en te bekend.

Actiescenes vallen ook wat tegen. Marshall-Green acteert ook een beetje lomp wanneer zijn lichaam wordt overgenomen, waardoor de actiescenes er soms nogal belachelijk uitzien. Ik begrijp dat dat een functie heeft, anderzijs oogt het gewoon niet goed. Had makkelijk beter gekund.

En het verhaaltje speelt overal leentjebuur, al deed het mij dan nog het meest denken aan een wat lineairdere en verAmerikaanste versie van Oshii's Ghost in the Shell. Maar ook de link naar Cronenberg, Robocop en nog een paar andere films/regisseurs valt makkelijk te leggen. Waar je zelf het meest bekend mee bent allicht, heel origineel is het gewoon niet.

Alles bij mekaar mist het zowat op elk vlak dat laagje vernis om echt te schitteren, maar het stelt ook nergens écht teleur. Het is gewoon een solide film, duister en gritty genoeg, maar wat te netjes binnen het genre om echt een meesterwerk te zijn.

3.5*

Uit het niets.

Deze film was mij echt compleet onbekend. Nooit wat van gezien of gehoord, nooit een trailer, zelfs de naam deed geen belletje rinkelen. Toch raar want op basis van een aantal kleine zaken (poster, het visuele) toch een project wat me onmiddelijk zou moeten aantrekken.

Eerste kwartier vond ik supertaai. Hoewel de film in z'n geheel wel visueel geslaagd is, zijn er ook grootste momenten van uberkitsch, waaronder bijvoorbeeld de stukken op de berg, met de kolkende wolken eromheen. Groter probleem in het begin is een vreselijk gewichtige voice-over die echte alle sfeer wegneemt. Weet niet of Sturgess het zelf was, maar het klinkt als een voice-over van een blanke die ooit enkel maar Freeman's voice-over stem heeft gehoord en daar een imitatie van probeert te geven.

Eens de setting wat gesettled is en het echte verhaaltje kan beginnen betert het al snel. De visuals zijn iets kleiner, de belichting mag iets meer z'n werk doen, de film schakelt ook een vitesse terug. Wat dan rest is een simpele romance in een zeer mooie futuristische fantasywereld. Dat er van de science niet veel klopt zal best, denk niet dat de film daar erg mee bezig was.

Was me af en toe wel even onduidelijk hoe iedereen op z'n plaats bleef in bepaalde scenes, enerzijds mist de film dat wat duidelijkheid, anderzijds is het niet zo erg om niet de hele tijd van alles op de hoogte te zijn. De film duurt al lang genoeg, het is duidelijk wat er gebeurt, dus is het best oké.

Acteerwerk is degelijk al vond ik Timothy Spall er wel bovenuit schieten. Verder een aparte film, eentje die vol durf en met veel liefde in elkaar is gezet. Dat het af en toe tot overmatige kitsch leidt neem ik er dan maar bij, de rest is in ieder geval wel de moeite. Benieuwd waar Solanas als volgende project mee aankomt, want met een beetje progressie zit er wel een nieuw favorietje in.

3.5*

Carruth!

Heerlijke film. Carruth zelf is misschien niet de best muzikant, cinematograaf, editor, schrijver of acteur, maar omdat hij is bekwaam in alles en omdat hij alles zelf doet sluit alles naadloos bij elkaar aan. De film voelt dan ook écht als één geheel.

Visueel is het vooral de editing die opvalt, de soundtrack is braafjes maar wel erg fijn en passend. Het verhaal is een puzzeltje, geloof het ook wel, eerste kijkbeurt was voor mij dan ook vooral een belevenis. Tijdens volgende kijkbeurten zal ik wel wat meer proberen puzzelen.

Geen makkelijke film dus, redelijk vermoeiend door het snelle editen, maar absoluut de moeite. Zal wel één van de betere, misschien wel de beste Amerikaanse film van het jaar worden. Hopelijk is z'n volgende er wat sneller.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Goed.

Typisch genre filmpje, maar ook weer niet. Fetscher speelt met de clichés en weet geregeld origineel uit de hoek te komen. Waarschijnlijk iets te subtiel voor niet-genre fans, maar meermaals wordt er hier een loopje genomen met bekende horror clichés (hoewel de film in grote lijnen braaf de uitgestippelde paadjes volgt).

Een mix tussen The Tunnel en Creep. De film baat bij een coole locatie en een geweldige bad guy. Fetscher is ook een begaafd regisseur voor dit soort werk, het Ratatatata momentje is toch één van de betere die ik dit jaar al gezien heb in een horror film.

Een perfect horror tussendoortje dus. Mist net wat de impact om een echte hoge score te krijgen, maar het vermaakt perfect en weet af en toe aardig te verrassen.

3.5*

Nooit gezien.

Maar dat hoeft zelfs niet om nostalgisch aan te voelen. Dit is er inderdaad eentje in het rijtje Scream and I Know What You Did Last Summer, wie enkele van dat soort films gezien heeft zal zich hier redelijk snel thuis voelen. Misschien iets té snel.

Vervelend vind ik ondertussen dat het hele "wie is de killer" mysterie gewoon niet meer werkt. Het is toch steeds zo opgezet dat iedereen het kan zijn en de uiteindelijk link is er vaak eentje die onmogelijk af te leiden valt. Je kan hoogstens eens goed gokken of een toevallig gevoel hebben. En het enige wat je moet doen is braaf afwachten, want de film legt het je op het einde toch allemaal naadloos uit, dus waarom moeite doen.

Komt daar nog eens bij dat de film redelijk slordig is met het op het verkeerde been zetten. Vooral die scene in het zwembad is er eentje die echt té weird is om geloofwaardig te zijn. Voor de geweldige moorden hoef je het ook niet te doen, die zijn veelal buiten beeld en niet zo heel spannend.

Wel geinig zijn de knipogen links en rechts. Wanneer de radio in Jackson's auto héél eventjes de intro van Dawson's Creek speelt ofzo. Of Dourif en Englund die toch ook eventjes in beeld mogen komen, al zijn het dan beperkte rolletjes. Dit waren toch vooral vehikels om wat jongere sterretjes te lanceren.

Ach, voor een keertje nog wel te doen, maar dit type films zijn toch redelijk snel verouderd. Neem het hele mysterie/twist gebeuren weg en er schiet niet zo heel veel meer over, en net dat is tegenwoordig wat oud en beproefd geworden.

2.0*

Hilarisch.

Aan de poster zou je het niet zeggen, maar dit is één van de meest absurde films in tijden. Vooral de combinatie met de ultiem droge comedy maakt dit een vreemd gevalletje. Het is zeker niet geschikt voor iedereen, maar ik heb al een tijdje niet meer zo gelachen met een film.

Veel zinnigs valt er niet uit te halen. De drie verhaaltjes zijn nog best sterk uitgewerkt, maar aangezien Ikeda zich laten inspireren heeft door z'n eigen dromen krijg je vooral een hoop weirdness te zien. De personages lopen halfdood door dit wereldje en reageren amper op alle gekkigheid, wat het alleen maar leuker maakt.

Het is vooral jammer om zien dat films als deze zomaar in het niets dreigen te verdwijnen. Vroeger had je al snel wat cultbuzz rond dit type film, maar daar blijft nog maar weinig van over. Een perfecte aanrader voor iedereen die eens wat anders wil, al is dat verder geen garantie of je het ook écht grappig zal vinden, daarvoor is de humor toch net wat te specifiek.

4.5* en een uitgebreide review

Aangename film voor fans van de reeks.

Even een beetje Oshii geschiedenis weet deze film te plaatsen, want hij verschilt enorm van Oshii's andere werk. De man begon zijn carriere zoals vele andere animators in de mainstream. Oshii werkte oa mee aan Niels Olgerson en Vrouwtje Theelepel. Na enkele afleveringen van Urusei Yatsura (de reeks) geregisseert te hebben, kreeg hij ook de kans de eerste UY film te regisseren.

Voor wie UY niet kent, een typische komische harem anime (één jongen, en een hele boel meisjes die hem willen), type Ranma, waarbij populariteit belangrijker was dan originaliteit. Getuige ook deze film, waar Oshii vooral doet wat hij moet doen. Pas in de tweede UY durfde hij z'n stempel te drukken, wat er tevens voor zorgde dat hij uit het hele UY project werd gegooid .

De film zelf is leuk en aangenaam om volgen, voor de mensen die de reeks eerder gezien hebben. De hele background wordt niet meer uitgelegd, geen van de personages krijgt een introductie. Verder is de film oud, en speelt hij nu vooral op sentimentele waarde en retrovalue.

Simpel gezegd, diegenen die UY niet kennen, doe geen moeite, diegene die UY wel kennen en de reeks leuk vonden, toch maar eens kijken. 3*, met daarin een volledige * die te wijten is aan het feit dat ik vroeger de reeks nog gezien heb.