Opinions

Zal ik dan maar de eerste zijn die het zegt ? Zwarte comedy.

Moviemeter heeft het toch blijkbaar niet zo makkelijk met dit soort filmpjes. Irritante, onsympathieke personages ? Ja duh. 't Is geen My Little Pony. Lijkt me duidelijk aan de steeds groter worden berg shit waar Penn zich door dient te worstelen dat het allemaal met een donkere grijns bedoeld is. Die autokerel is geweldig, maar ook TNT, Jack en Danes personage kregen mij best aan het lachen.

Vooral leuk hoe Penn licht gehavend (nu ja, licht ...) het dorpje binnenkomt, en doorheen de film steeds meer en meer aftakelt. Sfeertje is verder ook erg lekker. Stone's visueel geklooi is fijn en houdt de film boeiend, de soundtrack is bij momenten compleet debiel grappig en dan weer erg mooi en sfeervol.

Gooi daarbij de leuk climax en je hebt een geslaagde zwarte komedie. Lachen met het ongeluk van een ander is niet aan iedereen besteed.

4*

Doorsnee onderzeewerk.

Bij momenten is een filmpje als dit wel oké. Het kreunende metaal, de steeds groene onderwatershot, de bemanning en wat spanningen. En natuurlijk het vele wachten in stilte. Ofwel op dieptebommen, ofwel op torpedos. Een berg aan genreclichés die wel hun charme hebben.

Een echte die-hard fan ben ik echter niet, als er dan ook nog wat onnodig met de werkelijkheid gemorreld wordt (vraag me af waarom) en het plotgewijs ook niet al te boeiend is (wat meligheid en wat net-op-tijd momentjes) rest een redelijk doorsnee genrewerkje.

Visueel oogt het ouder dan z'n productiejaar, geluidseffecten zijn wel oké maar nu ook weer niet zó indrukwekkend (nochthans net een subwoofer aangeschaft). Acteerwerk is degelijk maar weinig opmerkelijk. McConaughey vind ik zelden echt goed, ook hier weet hij net niet genoeg identiteit aan z'n personage te geven.

Leuk voor een keertje, maar weinig memorabel. Er waren ook momenten dat het idee had de film al een keer gezien te hebben, maar dat lijkt me sterk gezien het productiejaar. Veel clichés dus, niet zo erg voor de liefhebber, wat minder interessant voor de rest.

2.5*

Leuk leuk.

Doorgaans vind ik dit soort Rampo-achtige gebeurtenissen toch een stuk leuker dan de Japanse geesten die de Aziatische horror scene de laatste 20 jaar gedomineerd hebben. Echt goor of spannend wordt het nooit, maar wel lekker twisted met een stevige brok psychologische horror erbovenop.

Jissoji startte als regisseur van allerlei Ultraman spul, maar sloot z'n carriere af met het regisseren van horror werk. Hij verzorgde oa nog een short in Rampo Noir en Ten Night of Dreams voordat hij kort na deze film het loodje legde. Wel een mooie afsluiter voor Jissoji, deze Ubume no Natsu, al is het misschien jammer wetende dat dit een verfilming is van een boek. Moet zijn gezondheid het toegelaten hebben hadden we misschien nog meer van deze reeks kunnen zien.

In ieder geval aan goede acteurs geen gebrek. Nagase is van de partij, ook Tsutsumi heeft een aardig grote rol. Verder Susume Terajima, Rena Tanaka, Suzuki Matsuo (cultheld) en Hiroshi Abe die regelmatig door het beeld heenschuifelen. Het kan slechter.

Visueel is het ook meer dan behoorlijk, zeker voor een oude man. Er worden misschien iets teveel dezelfde effectjes gebruikt, maar het oogt lekker vlot en apart. Best mooi kleurgebruik ook. De soundtrack is iets klassieker, maar ook dat is redelijk normaal voor dit type horrorfilm.

Altijd leuk, deze wat weirde horrorfilms. Er hangt een sterk Rampo reukje aan, dat moet voor de kenners genoeg zijn om dit te kunnen plaatsen. Wie Rampo niet kent moet maar in de richting van Edgar Allen Poe denken, hét grote voorbeeld van Rampo. Maar dan wel op een degelijke manier verfilmd, niet de typische B-rommel die Poe vaak te beurt valt.

Dikke 3.5*

Boeiend!

Remake inderdaad van de Iwai film, maar wijkt serieus af, zeker in de tweede helft. Men wil dit ook graag aan Shinkai's Your Name linken, wat voor de producers ook wel de bedoeling was, maar uiteindelijk is dit toch wel een échte Shaft film.

Dat heeft een aantal consequenties, vooral wat verwachtingen betreft. Geen rustig kabbelend werkje, maar grootsheid en érg sterke anime accenten. Maar toch weet men het kleine drama in ere te houden, waardoor je een wat maffe mix krijgt van lief, menselijk drama en grootse fantasy.

Het werk van Shaft ligt een beetje moeilijk, vooral als het buiten de anime-grenzen komt. Een beetje voeling met de kern van het genre is een vereiste, enerzijds om te zien hoe ze afwijken van de standaard, anderzijds om mee te gaan in een aantal zaken waar klassieke cinema doorgaans wat op neerkijkt.

Ik vond het in ieder geval absoluut de moeite. Sterke animatie, geweldig voice werk en een film die 90 minuten weet te boeien, ook als je het origineel reeds gezien hebt. Sterke remake.

4.0* en een uitgebreide review

Niet bepaald eens met MR hier boven mij.

In deze film is zeer duidelijk de stempel van Iwai terug te vinden. Hopeloos romantisch en klein filmpje, met veel popliedjes en zelfs visueel al genoeg typerende kenmerken van Iwai.

Toegegeven, visueel is het vaak drakerig slecht. Zal wel een pover cameratje geweest zijn waarmee deze film is geschoten. Toch zat ik vaak te denken dat wanneer je de shots zou letterboxen het al een pak mooier zou ogen. Daarnaast ook al veel gespeel met lichtinval en fuzzy filtertjes (tijdens het vuurwerk). Elementen die in z'n latere films volop zullen weerkeren.

Het verhaaltje is best leuk, vooral de switch halverwege durf ik best origineel noemen, vooral dan omdat het nooit blijkt om een droom te gaan ofzo, gewoon een what-if realiteit waarin de film verdergaat. Aardig geacteerd ook van de kindjes, die best jong lijken om achter meisjes aan te lopen, maar het maakt de film er wel een stukje liever en puurder op.

Kon ook best lachen om de quest naar het vuurwerk, het viertal verraadt ook Iwai's link met manga. Dat en natuurlijk de yell naar Sailor Moon

Verder ook leuk om de riedeltjes van Super Mario World op de achtergrond (en soms ook vol in beeld) te horen.

Klein, kort filmpje dat schattig is en kort genoeg om het effect niet te laten verwateren. Zou het een 3.25 willen geven, in dit geval rond ik graag naar boven af. Al is het maar omdat hier volgens mij voor het eerst de stempel van Iwai écht duidelijk te zien is.

PS: en altijd leuk om Tomorowo Taguchi weer eens voorbij te zien lopen. Was vast nog aan het uitblazen van Tetsuo

3.5* (maar eigenlijk 3.25*)

Geinig.

Wat een énorme cast in deze film. Echt een overvloed aan personages en situaties. Houdt de film wel constant interessant, hoewel de humor redelijk braaf en bekend blijft.

Het is een beetje jammer dat alles zo logisch lijkt in de film. Had vooraf een aantal screens gezien, die er nogal geflipt uitzagen. Binnen de film ziet het er een stuk logischer uit. Dat klinkt op papier misschien wel goed en alsof het de bedoeling is, maar de film verliest een deel van z'n humor op die manier.

Verder wel weer heerlijk om Terajima aan het werk te zien. De ideale bijrolacteur die veel meer hoofdrollen verdiend. Blijft een vreugd om aan het werk te zien.

Lollig filmpje maar braaf en weinig nieuws onder de zon. Gezellig om op een zondagje te kijken.

3.5*

Best doenbaar.

Japan en groots opgezette scifi zal wel nooit een echte goeie match worden, maar naar omstandigheden is dit nog best een aardig filmpje geworden. Ik ben niet echt vertrouwd met de originele series, maar dat hoeft ook niet, de verhaallijnen van dit soort films zijn nu eenmaal niet zo heel moeilijk te volgen.

De CG is erg wisselend, ook de settings zien er niet altijd even geweldig uit. En qua drama wordt er ook wat teveel speelduur gespendeerd aan onbenullige dingetjes. Daardoor is de speelduur ook iets te lang. Maar uiteindelijk zit dat de rest van de film niet zo héél erg in de weg, en gelukkig is die best kijkbaar.

Want de avontuurlijke kant komt toch nog best goed uit de verf en ook qua designs valt er best wat te genieten. Zo'n Yamato schip in space oogt een beetje vreemd, maar tegelijkertijd is het toch ook wel weer cool. Degelijke filler dus. Geen film om écht aan te raden, maar ook niet vervelend om een keertje gezien te hebben.

3.0*

Leuk maar flawed.

Hulde voor de megalomane opzet van de film, werkelijk niet te schatten wat hier aan materiaal is ingegaan. Een resem aan settings, wezens en ideeën die in sneltreinvaart doorheen de film gevlamd worden. Op de animatie zelf hebben ze ook niet echt bespaard.

Probleem is eigenlijk dat men soms iets té hoog gemikt heeft. Leuk om er allemaal verschillende aliens in te steken, maar als ze amper 2 scenes screentime krijgen en je moet er 100 afwerken dan kan je gewoon niet overal evenveel energie in steken. Het tempo ligt verder ook zo hoog dat het allemaal wel creatief oogt, maar de uitwerking is vaak wat te losjes. Het had wat mij betreft iets minder, iets rustiger en iets gedetailleerder gemogen.

Verder ook wéér een film die begint op het platteland. Begint een klein beetje te vervelen, iets teveel regisseurs en studios die wat willen meepikken van de Ghibli setting, maar buiten Hosada zijn er maar weinig die er daadwerkelijk in slagen.

Maar het is verder wel een leuke achtbaan. Geen seconde rust, genoeg te zien en genoeg frisse ideeën. Had enkel het gevoel dat wanneer men het iets kleiner had gehouden er een betere film in had gezeten.

3.5*

Gekke film.

Dat Guo geen onbekende zou zijn was vanaf het begin al duidelijk. Film met internationale steun, zelfs wat Rotterdam's geld zag ik. En dat geld werd goed besteed.

Visueel een sterke film, deed af en toe wat denken aan Wen Jiang en Hu Guan, maar dan vooral qua editing en tempo iets minder. Neemt niet weg dat er absoluut prachtige plaatjes inzitten. De omgeving draagt daar z'n steentje aan bij (echt prachtige natuur daar), maar Guo brengt het ook zeer mooi in beeld allemaal.

Lekker quirky ook het eerste uur, film speelt zich dan wel af in het boerse China, er zitten genoeg moderne en weirde toetsjes in om het leuk en vlot te houden. Tweede uur kantelt de film echter. Het wordt een stuk serieuzer, zelf dramatisch, maar het was vooral het ondertoontje dat me steeds minder beviel. Ben er normaal wat huiverig over als Westerse kritieken Chinese films als propaganda bestempelen, maar hier zat toch wel een geurtje aan. In ieder geval gaat het rustieke dorpje volledig ten onder aan de kapitalistische invloeden, ieder denkt er het zijne van.

Toch jammer wat op basis van het eerste uur zweefde de film tussen 3.75 en 4* sterren in. Bij momenten echt prachtig vormgegeven, heerlijke sfeertje en licht absurd, maar dat verdwijnt tijdens het tweede uur en wat er rest smaakt niet meer echt lekker (ondanks dat het er allemaal wel puik blijft uitzien).

Enkel de finale geeft de film nog een gewenst boostje, toch nog een halfje extra daardoor.

3.0*

2e Mizoguchi.

En tweede keer dat hij doel mist. Ook deze film wist mij niet te bekoren. Nu ben ik al niet zo'n geweldige fan van de setting, als ik klassieke Japanse cinema kijk heb ik doorgaans toch de voorkeur voor films die over het eigen tijdperk gaan, de samurai/boerenkwesties liggen mij vaak minder.

Zo ook hier weer, twee aan elkaar gelinkte verhaaltjes die eigenlijk zowat hetzelfde moraaltje ondersteunen. Inhoudelijk vond ik het redelijk zwak en exemplarisch, mede ook door het aangedikte acteerwerk, waardoor het beoogde drama nooit echt weet te intrigeren. Het ligt er allemaal zo dik op en is alles zo in your face dat het al snel afstoot. Zal ook wel aan de bron gelegen hebben, maar de keuze om net dat te verfilmen ligt toch bij Mizoguchi.

Ook visueel deed het me niet zoveel. De scene op het meertje viel dan nog wel op, al had ik daar een sterk studio-gevoel. Verder wel netjes in beeld gebracht, maar ook saai en weinig spannend. De soundtrack blijkt ook maar weer een acquired taste. Hoewel ik toch echt wel met schelle instrumenten overweg kan (China is soms nog een paar gradaties erger), heb ik met die klassieke Japanse muziek niet veel.

Tot dusver vind ik Mizoguchi maar saai en braaf. Het kabbelt wat voort, het drama slaat niet aan en de boodschap wordt lang en breed uitgesmeerd. Gelukkig duren z'n films niet al te lang, dit had geen 2+ uur moeten duren of er was helemaal niks van de score overgebleven.

1.0*

Raar. Anchorman had echt de perfecte parodie op deze film kunnen zijn. Maar Anchorman is ondertussen alweer 5 jaar oud.

Ubervoorspelbare romcom die niet echt gered wordt door beide hoofdrolspelers. Typisch een film uit het post-Sex-And-The-City tijdperk met een hoop directe grappen en grollen over sex en aanverwanten.

Af en toe wel aardig, maar sommige scenes (de honkbalscene) zijn zo belegen dat ze echt niet leuk meer zijn. Laatste half uur vond ik ook compleet overbodig. Niet verrassend dat de humor wat verdwijnt en het romantische deeltje sterk naar voren geschoven wordt.

Niet zo mijn humor geloof ik, verder een film waar weinig meer uit te halen valt.

1.5*

Pover.

Weer net mijn geluk om een atypische Ozu uit te kiezen. Dacht eerst nog dat hij misschien in z'n stille periode per definitie anders te werk ging, maar als ik MR mag geloven is dit eerder een gevalletje uitzondering.

Even schrikken toen het om een stille film bleek te gaan. Niet bij stilgestaan, vond het verder ook niet geweldig storen. De pancartes zijn vlot en niet al te vaak aanwezig. Wel ietwat jammer bij stille films is de vaak continue score. De muziek zelf was nog wel aangenaam, maar 90 minuten zonder rustpunt is gewoon té druk. En dat voor een "stille" film.

Vond het verhaaltje echter maar weinig soeps. Uiterst voorspelbaar melodrama dat zonder al te veel subtiliteit gebracht wordt. Niet echt wat ik me bij een Ozu voorstel. Acteerwerk vond ik ook veel te bot (al zal dat dan wel met de tijdsgeest te maken hebben) voor een film als deze, waardoor je uiteindelijk naar een simpel en weinig indrukwekkend dramatje zit te kijken.

Visueel wél verzorgd moet ik zeggen, dat zorgt ervoor dat ik m'n score nog wat kan milderen. Maar vraag me toch echt af waar voor anderen de charme in dit veel te simpele vertelseltje ligt.

Volgende keer maar weer een recentere Ozu.

1.5*

Wat een drama.

Time is money, maar niet voor de mensen in deze "docu". Uren worden gespendeerd aan het niet hoeven uitgeven van een paar ponden. De ene doet het door coupons te verzamelen, de andere door als een gek overal prijzen te vergelijken, een derde door dood wild vanop de straat rechtstreeks in z'n vriezer te gooien.

Een ultimate guide is het niet want ik heb niks gezien wat niet reeds bekend was. Wie hoopt op "goh da's misschien een interessante tip" momentjes komt bedrogen uit. Ponden knijpen kost vooral erg veel tijd en moeite, mijn tijd is mij jammer genoeg meer waard.

Verder is het erg kort, oogt het amper professioneel (meer een soort van TV item), zijn de gekozen subjecten hoogst oninteressant en voelt het vooral aan als banaal en goedkoop lachen met mensen die hun tijd verdoen met coupons. Punch-Drunk Love in het echt.

Mnee, vreselijke onzin dit.

0.5*

Die twee sterren zijn inderdaad wel goed.

Zoals veel van deze film duurt het allemaal wat lang, maar het einde maakt toch steeds veel goed. Leuk dat het monsters hier wat meer muteert, blijft wat fijner om volgen, jammer dat het er allemaal iets kariger uitziet dan de Godzilla / Gamera films.

Lollige onzin, niet serieus te nemen en vooral ook niet doen . 2*

Grappig.

Een wel érg lage score, maar niet zo verwonderlijk. Eigenlijk is deze film toen vééls te groot uitgebracht. Het is alles behalve een blokbuster, wel een gericht genre filmpje dat ondanks z'n B-kwaliteiten ook wel wat goed doet.

Daarbij is de CG veel te gestileerd voor de massa. Toegegeven, het is vaak ook gewoon barstens lelijk (die buitenachtervolging en dat floue effectje dat over de gehele film hangt), maar qua art direction zit er toch ook genoeg moois in. Sterke en felle kleuren en opvallend camera werk dat de film toch zeker de nodige visuele flair verleent.

Verder een aardige setting. Verhaaltje zelf is simpel en niet meer dan een kapstop voor wat actiescenes, maar de wereld waarin dit alles zich afspeelt is toch een stuk interessanter dan doorgaans het geval in dit type film. Jovovich ook de ideale hoofdpersoon, al leek er soms iets teveel aandacht te gaan naar haar kostuums (maar dat komt misschien uit de anime?).

Ultraviolet is eigenlijk gewoon een B-film komende van een regisseur die teveel hooi op z'n vork heeft genomen. Regelmatig loopt het helemaal verkeerd af, maar er zit daarnaast ook genoeg leuks en moois in. Dat een bioscooppubliek daar niet warm voor loopt lijkt me duidelijk, maar ik had bij een film als deze toch een iets trouwer DVD/cult publiek verwacht.

3.0*

Lastige film om te beoordelen.

Taiichi doet wat mij betreft heel wat goed en kan zeker sfeer opbouwen. Alleen is de muziekkeuze vaak onbegrijpelijk en balanceert de film steeds tussen visueel interessant en butgoedkoop lelijk. Taiichi weet nooit echt een lijn te vinden waardoor het de enige seconde toch best mooi kan ogen, de volgende seconde uitermate goedkoop.

Verhaaltje is ook niet erg boeiend al is het wel redelijk goed uitgevoerd. Zitten een paar spannende scenes in maar het blijft het gehele filmpje lang wankelen. Laatste scene was dan wel weer erg mooi.

2.5* toch nog, maar met erg gemengde gevoelen.

Vond het wel een fijn filmpje dit.

De tegenstelling zit er goed in en hoewel het einde niet bepaald erg veel duidelijk maakt vond ik het concept toch zeker de moeite. Meer in lijn van recentere Japanse horror die teruggrijpt naar weirdness en directe symboliek van schrijvers als Rampo. Mensen die denken dat ze te dik zijn worden dat ook meteen, anderen veranderen zomaar in een spin als ze dat denken. Zonder verder al te veel verklaring. Power of the mind denken we dan maar.

Weinig horror in dit deel verder, maar wel lekker mysterieus en de kamer met vrouw zelfs erg stijlvol. 't Is een beetje jammer dat het budget waarschijnlijk erg laag was want visueel had het zeker net wat meer mogen zijn.

Ook opvallend de rol van Hidetoshi Nishijima, herkende hem meteen aan z'n stem en na even IMDb gechecked te hebben blijkt hij in serieus wat sterke Japanse films mee te hebben gedraaid (Dolls, .Sora, Su-ki-da). Heeft ook een zeer aangename stem wat hem waarschijnlijk de rol van narrator opleverde in Toni Takitani. Sterk acteur.

Hou het bij een kleine 3.5*, deed mij eigenlijk een beetje denken aan Undo van Iwai. Ook man-vrouw eindigend in een kamertje vol zelfgespannen web. Fijn filmpje dit.

Dit was voor mij de laatste van de reeks en toch wel de beste.

Atsushi Shimizu doet wat leuke dingen met de lucht, hoewel het er vaak wat fake uitziet. Toch is het effect best tof.

Verder een redelijk typisch horrorverhaal waar één ding in uitblinkt ... de pop. Populair gegeven maar in al zijn eenvoudigheid ziet het ding er gewoon serieus fucked up uit. Creepy tot op het bot, wat de film echt een meerwaarde geeft. Vooral die ogen, dat haar en die mond.

Shimizu slaagt er in ieder geval in iets sfeervols te maken. Tof filmpje, paar scary momenten met dank aan de pinocchio from hell.

3.5*

Yamaguchi

Na 3 films van hem gezien te hebben ben ik toch wel klein beetje minifan. Hij maakt geen gewelidge klassiekers of ruwe pareltjes, maar steeds van die ongepolijste plezierwervelwindjes.

Present is zo'n lekker ranzig horrorfilmpje dat iets liefs als de kerstman neemt en die lekker laat moorden en martelen. Zoals steeds low budget, al vangt Yamaguchi dat goed op met nogal overdreven belichting. Maakt het niet meteen minder low-budget maar visueel wel veel genietbaarder.

Muziek is een beetje raar maar wel grappig. Verder veel ranzige gore en aardige speelduur. Geen seconde verveeld, vond het erg grappig en fout allemaal.

3.5*

Leuk.

Visueel té karig jammer genoeg hoewel er naderhand wel enkele aardig geschoten scenes inzaten.

Wel een aardig verhaaltje dat zich lang gedraagt als drama maar zich op het einde ontpopt tot een serieus geschift kortfilmpje. Niet dat het allemaal supergrafisch is, maar het contrast is er wel. Vooral ook gestoord hoofdpersonage, verder is de gore beperkt tot één korte scene.

Leuk om volgen, gelukkig allemaal niet te lang en sterk einde. Er volgt trouwens nog een erg leuk stuk na de aftiteling (nog een minuut of 4) die het hoofdpersonage alleen maar freakier maakt. Gezien -fal, aangezien wij het bijna gemist hadden (als in aftiteling = gedaan).

Had op meer gehoopt van de regisseur van Machine Girl.

Dit filmpje was toch echt erg pover. Vooral de kindersterretjes doen het nogal slecht. Effecten op het eind zagen er ook totaal niet uit.

Blijf het idee wel leuk vinden, die directe symboliek vertaald naar horror, maar uiteindelijk had hier wel meer mee gedaan kunnen worden. Veel te fleurig en verder nergens spannend of leuk.

1.0*

Wanneer iemand Escher, Geiger, Gantz Graf, Autechre, Cunningham en Devine in één post dropt, dan creert die persoon enorme verwachtingen. Gelukkig weet tovenaar waarover hij spreekt.

Umfeld lost die verwachtingen moeiteloos in, en gaat inderdaad verder. Er gebeurt niet meteen iets radicaal nieuws, maar de afwerking is echt zo enorm verfijnd. Muziek en beeld vullen elkaar aan, zijn op elkaar gebaseerd. Die wisselwerking is echt magnifiek.

Film is niet "perfect" perfect, maar één van de mooiste zaken die ik al gezien heb. Muziek van Speedy J is enorm sterk (maar dan toch liever Devine ? ), visueel ook enorm krachtig. Enige wat een beetje mist is de coherentie binnen beide afzonderlijke elementen.

Verder is dit geschift gaaf. Verveelt echt geen seconde, vond het ook enorm jammer dat het al afgelopen was na 55+ minuten.

Rest nog de vraag, door welke regel mag deze film niet gewoon op Moviemeter ? Of in wat verschilt deze film van een Koyaanisqatsi dat die er wel op mag ?

5*, als hij erop mag, kan hij zo m'n top 10 binnen.

Prachtig klein niemendalletje, dat je sluimerend laat genieten van twee vrienden en een meisje, en hun onderlinge relatie.

Animatie is niet echt vloeiend, maar wel goed, de muziek zeer aangenaam en de sfeer uiterst relax. De pesonages zijn zeer mooi uitgewerkt, en bezitten een aangename portie mysterie en zijn bij momenten realistisch ondoorgrondbaar.

Een zeer fijne film, aangeraden te zien op een druilerige zaterdag/zondag namiddag. 4*

Ijsjes.

Wie Megane gezien heeft, kent het fenomeen "shaved ice" al. Geen idee of het ook daadwerkelijk lekker is, maar als je het die Japanners zo smaakvol ziet eten dan krijg je er meteen zelf zin in. Zou het toch graag een keertje willen proberen.

Umi no Futa is een Japans eilandfilmpje. Zoals er wel meer zijn. Meisje keert terug naar haar geboortedorpje. Groene bergen, oceaan (umi) en met de wens om een klein shaved ice winkeltje te beginnen (food porn). Je kan de bekende elementen zo afstrepen, het enige wat mist is ergens een klasje met sympathieke leraar.

In de plaats komt een tweede meisje, die na de dood bij de ouders van Maki intrekt en wat meehelpt in haar winkeltje. De band tussen de twee is aandoenlijk, de setting doet de rest. Het drama is klein, het tempo best traag, de speelduur voor een keertje redelijk beperkt.

Het enige wat mist zijn die écht uitzonderlijke momenten. Acteerwerk is van een hoog niveau, maar het audiovisuele is vooral solide, zonder echte uitschieters. Niet zo heel verwonderlijk misschien, regisseur Toyoshima staat nu niet bekend om z'n subtiele dramas met visuele bravoure, maar hij brengt het er uiteindelijk toch best goed vanaf. Fijn dramatje, voor de liefhebber van het rustig kabbeld eilandgevoel.

3.5*

Fijn drama.

Ando heeft zich al eerder bewezen in het genre en levert hier weer een fijne film af. Geen blije drama, ook niet erg poetisch of lieflijk. Maar écht bitter, hard en/of rauw is het ook weer niet. Het hangt ergens tussenin, wat het eerder tot een wat atypisch Japans drama maakt.

Al voelt het tempo dan wel weer erg vertrouwd aan. En de personages die niet gehaal vatbaar zijn voor logica ogen ook bekend. Ze doen het in ieder geval erg goed, zodat het interessante maar misschien iets te voorspelbaar uitgewerkte thema toch sterk naar voren komt.

Visueel had het net iets meer mogen zijn, daar laat de film links en rechts een steekje vallen. Al moet ik zeggen dat het einde er dan wel weer mocht zijn. Ook zo'n typisch Japans einde trouwens, geen "goed" einde naar de klassieke normen, maar wel een einde met een bevrijdend en positief gevoel. Gaat er altijd wel goed in.

Eéntje voor de liefhebbers dus. Denk niet dat een film als deze een groot publiek zal aanspreken, daarnaast ook iets te ruw naar mijn smaak, maar achter de rafeltjes zit toch een solide drama dat meer erkenning verdient.

3.5*

Fijn.

Maar zoals vaker gaat Koreeda een beetje op en neer en deze After the Storm is weer een kleine neerwaartse beweging van de regisseur. Niet dat het een slechte film is, allerminst, maar de nadruk ligt hier iets teveel op de personages zelf, terwijl ik toch graag wat meer ruimte en sfeerschepping zie in Koreeda's films.

Hiroshi Abe doet het goed, maar het is wat mij betreft toch echt Kirin Kiki die de show steelt. Koreeda heeft sowieso altijd geweldige omatjes in z'n films rondlopen, Kiki doet die traditie alle eer aan. Maki en het jongetje zijn verder ook aardig, maar het draait duidelijk om de andere twee personages.

Alleen vond ik het drama en de conversaties tussen de personages net iets teveel aandacht opeisen. Het mooie van Umimachi Diary was net dat relaxte, zomerse niets-aan-de-hand sfeertje, daar is er hier wat te weinig van. Het is allemaal net iets te drama-gedreven en dat drama is net niet speciaal of apart genoeg om mij 2 uur lang volledig te boeien.

Maar Koreeda is een goed regisseur en de film kent nog genoeg mooie momenten. Zeker een waardige film binnen Koreeda's oeuvre, ik zie hem alleen liever iets vrijblijvendere dramas maken. Ik maak me in ieder geval geen zorgen, binnenkort komt er vast weer een écht pareltje van de hand van deze man.

3.5*

Zéér fijne Koreeda.

Het gaat weer wat beter met de beste man. Z'n vorige film was een broodnodig lichtpuntje na een paar mindere films, met Umimachi Diary zet hij die positieve evolutie verder.

Het is denk ik wel één van z'n meest zachtaardige films, zelfs één van de meest zachtaardige die ik ooit gezien heb. Echt alles in deze film is afgestemd of goedaardigheid, optimisme en positivisme. Iets wat je eigenlijk maar zelden tegenkomt.

Geen groot drama dus, ondanks dat er in het plot genoeg ruimte voor is. Maar iedereen is openhartig, begrijpend en lief voor elkaar. En wanneer dat niet het geval is, dan wordt het de volgende scene alweer opgelost.

Ik mag dit soort filmpjes wel, al is het maar omdat ze zo uitermate zeldzaam zijn. Sterke, uiterst solide Koreeda.

4.0* en een uitgebreide review

Deed me ook niet zoveel deze film.

Had nogal wat verwacht van het "buried forest", maar het duurt betrekkelijk lang voor er ook maar sprake van is. Het begin van de film is een collage van stukjes leven die onafgerond blijven en weinig emotionele impact met zich meedragen.

Visueel viel het me érg tegen (lelijke, contrastloze nachtshots) en de muziek werd alles behalve subtiel aangewend.

Film wordt een stuk beter nadat de eerste boomstronk gevonden werd, en het surrealistisch tintje de bovenhand kreeg. Plots werd het wel mooi, mysterieus en innemend. Alleen, wat te laat, en wat te weinig. Had veel meer ingezeten, qua inhoud en ook zeker qua afwerking.

Kleine 3*

Niet best.

Feit is dat Feig gewoon niet zo'n goeie regisseur is. Dit is zo'n film waarvoor je eigenlijk ook geen regisseur nodig hebt, behalve om af en toe "cut" te roepen misschien. Het is allemaal zo gewoontjes en cliché dat een technisch team het ook wel klaarkrijgt met een script erbij.

Verder zijn de kinderen echt vreselijk irritant (van de meesten is ook helemaal niks meer gekomen), behalve dan Brett Kelly misschien, maar die doet gewoon z'n Bad Santa kunstje nog een keer opnieuw. De rest van de cast, Lewis Black inclusief is gewoon niet om aan te gluren. Het enige leuke is om wat nu-bekende gezichten in kleinere rolletjes te zien, maar daar teer je ook geen 90 minuten op.

Veel kerstsfeer zit er ook niet in, het is meer een kinderavonturen film op een vliegveld met op het einde een kerstboom, gelukkig wel veel sneeuw zodat het nog een beetje sfeer ademt. Eentje om snel weer te vergeten, ik vermoed dat Feig er achteraf ook zo over dacht.

1.0*

Er zitten puntjes in deze doc waarvan je als weldenkend mens nog van kan zeggen dat je er op z'n minst een vraagteken bij kan zetten. En volgens mij is het ook al lang niet meer zo gedurfd om te denken dat er ergens nog wel eens andere vormen van leven zouden kunnen rondzwermen.

Maar daar gaat deze doc natuurlijk niet over, dit is één grote opeenvolging van complettheorieën in verband met marsmannetjes. Het bewijs waar de hele tijd over gesproken wordt is jammerlijk afwezig in deze docu, het enige wat je krijgt zijn mensen die dingen vertellen. Heel wetenschappelijk hebben ze het met andere woorden niet aangepakt.

Verder haakt men in op een aantal obscure zaken en geeft men er een eigen draai aan. Wanneer je steevast door een "groene mannetjes bestaan" koker naar alles kijkt, is het ook niet zo moeilijk om alles aan elkaar te breien. Wat men echter niet lijkt te beseffen is de cover-up die hier uitsponnen wordt zo ridicuul grotesque is dat enige geloofwaardigheid compleet uit het raam gegooid mag worden.

Waar men toch steeds ook dit soort types vandaan haalt en hoe het steeds tot een "professionele" documentaire weet te komen, ik heb er geen idee van. Wie anderhalf uur smalend wil lachen heeft hier best een aardige kluif aan, maar verder heeft dit geen enkele waarde.

1.0*