Opinions

Meer dus.

Na deeltje 1 mocht Oshii zich nog een tweede keer wagen aan een Urusei Yatsura film. Meteen ook de laatste keer, en eigenlijk ook wel terecht. Ik vind het zelf nog steeds het beste werk met UY, maar uiteindelijk past het niet binnen de reeks.

Oshii laat hier zien wie hij wil worden. Naast een aantal gewone sight gags (een Princess Peach, Ultraman en stukje Gojira) zien we hier vooral een hopen zaken in vroege bloei, die later terug zouden komen.

Wie een beetje oplet en Oshii kent ziet stukjes Angel's Egg (de tank), GitS (de zoom) en voor een deel ook de thematiek die hij later in Avalon zou uitbouwen. Onsen-Mark is ook een beetje een voorloper van de loudmouth in de Patlabor serie. Het is dus een echte Oshii film, fans zullen er zeker wat aan hebben.

Verder ook natuurlijk het concept dat identiek is aan Groundhog Day (de herhalende dag) dat in het begin van de film verwerkt zit. Alleen is deze film dan weer net ietsjes ouder.

En een hoop UY weirdness, waar je een beetje van moet houden. Het helpt ook wel om de serie en film 1 al een keertje gezien te hebben, veel tijd wordt er niet gestoken in het introduceren van personages en relaties.

Aardig voor UY fans, toch een kleine must voor Oshii fans. Je ziet hier al duidelijk de voorlopers van al het moois wat later nog gaat komen. Degelijke animatie ook, hoewel de typische anime stijl er hier nog zwaar opligt.

Fijn deze film nog eens gezien te hebben, moet ik enkel nog eens aan subs voor Dallos zien te komen, en dan heb ik het oude Oshii filmwerk er opzitten.

Goed voor 3.5* deze film. Maar lastig aan te raden voor wie de hele serie niet kent.

Tja.

De eerste van de Urusei Yatsura films nadat Oshii van de reeks was gegooid. En dat is er wel aan te merken ook. Waren de eerste twee films nog wel boeiend (met de tweede als duidelijk uitschieter, daalt het niveau hier zienderogen. Enerzijds best jammer, anderzijds mag je er niet aan denken als Oshii een paar van z'n andere films had moeten laten schieten voor dit.

De film is vooral véél te serieus voor de personages en het type materiaal. UY is toch op z'n best wanneer de gekkigheid komt bovendrijven, hier en daar zie je daar wel wat glimpsjes van (zoals de allerlaatste scene), maar het is gewoon niet genoeg. De hardere fantasy toestanden gemengd met romantiek doen het een stuk minder goed.

Ook de animatie stelt jammer genoeg niet zoveel voor. Het ziet er wat karig uit, en dat heeft zeker niet enkel met de leeftijd van de film te maken. Eentje voor de echte liefhebber van de franchise dus, al heb ik me er nog wel een beetje mee kunnen vermaken. Heb deel 5 en 6 ook nog liggen, zeker ook niet zo slecht dat ik die niet meer zou willen zien.

2.0*

Dit zou zo gezegd de laatste UY film worden, omdat de mangaka zich niet (meer) kon vinden in de aanpassingen van haar originele personages. Uiteindelijk kwamen er nog twee films bij.

Lum The Forever is inderdaad wat anders dan het origineel (ie de TV serie), maar zeker niet beter. De scope is heel wat serieuzer en filosofischer, iets wat enkel Oshii tot een goed einde wist te brengen in de UY franchise. Droombeelden, onverklaarbare fenomenen, onvolgbaar plot. Lum The Forever zit vol goede ideeën, maar de uitwerking is pover, en de setting leent zich gewoon niet goed voor dit soort dingen.

Komt daarbij dat de animatie verouderd is en er ook niet zoveel meer te zien valt (kwaliteit TV serie zeg maar, met af en toe wat extra effort).

Beetje onnodige film, maar het blijft nog steeds leuk om de UY personages één voor één weer zien te verschijnen. Enkel voor de fans, en dan nog valt er niet zoveel meer uit te halen. 1.5*

Zeer apart.

Heb mij de laatste tijd wel eens negatief uitgelaten over de nogal saaie muzikale benadering in Japanse films de laatste tijd, dat is dan mooi buiten deze film gerekend.

Hoewel ik half gek werd van die glitches en ultrahoge piepjes vond ik het wel geweldig goed passen en werken. Geeft de film meteen al een erg unieke sfeer mee zonder daarvoor echt zwaar experimenteel over te hoeven komen.

Yojin is inderdaad aardig vervelend op sommige momenten, zoals de meesten denk ik wel vinden is hij het best te pruimen in z'n rustige momenten. Daar zit ook wat mij betreft het grootste minpunt, de film is gewoon te lawaaierig en onrustig. Van de immer roepende kindjes tot het soms onnodig onrustige camerawerk, het geeft de film een gehaast sfeertje mee, wat niet echt past.

Tweede uur is inderdaad stukken beter. Vroeg me eerst af waarom mensen die absurd noemden, maar het tweede deel laat weinig aan de verbeelding over. Toch blijft het allemaal erg gegrond in normaal drama, wat het eigenlijk alleen maar unieker maakt.

Mooi einde, wel erg vreemd die dubbele dood en het spelletje met de hersens. 't Is erg jammer dat de film niet iets kalmer weet over te komen en Yojin soms gewoon zo vervelend is dat het niet echt fijn meer wegkijkt.

Maar zeker wel een aanrader, ook al hangt er geen echt superhoge score aan vast. Aardig homogeen stemgedrag ook trouwens, uitgezonderd die eeuwige uitzondering natuurlijk.

3.5*, uniek en apart, maar niet de makkelijkste film.

Wel oké.

Net als Peele's vorige eigenlijk. Een filmpje waar een hoop leuke dingen inzitten, die best interessant is om een keer gezien te hebben, maar over de gehele lijn toch niet zo heel erg weet te overtuigen. En dan vooral omdat het in de kern eigenlijk redelijk hard faalt.

Ik begrijp niet zo goed waarom Peele zo graag horrorfilmpjes wil maken. Hij is duidelijk een aardig schrijver, heeft talent als het gaat om originele verhaaltjes, mysteries en humor, maar als horror regisseur stelt hij werkelijk niks voor. Als het gaat om het opbouwen van spanning, dan zijn z'n film gewoon niet goed genoeg.

Hetzelfde verhaal in deze Us. Het begin is best aardig, maar wanneer duidelijk is waar het naartoe gaat (en het mysterie dus langzaam verdwijnt) wordt het allemaal een stuk minder interessant. Duurt ook nog een heel eind tot het einde, dus daar had ook zeker wat in geknipt mogen worden. En ondanks dat er wat geslaagde grapjes voorbij komen, zitten die toch vaak in de weg van de sfeer.

Zo wordt het lastig ten volle van Peele's films te genieten. Zeker de moeite om een keertje te proberen, maar het resultaat is wat halfbakken. Volgende keer het horrorgebeuren toch maar een keer links laten liggen.

3.0*

Meevallertje.

Doet wat denken aan de films van Ritchie en Boyle in hun jonge jaren. Uber Brits, met een marginaal randje er omheen. Smakelijke personages, platte accenten en donkerkomisch. Zowel de us als de them hier zijn redelijk idioot, waardoor je je als kijker lekker dubbel kan amuseren wanneer het altijd fout gaat.

Maar om de één of andere reden is de tweede helft wat serieuzer van toon. De humor verzeilt wat op de achtergrond en bepaalde scenes lijken plots bittere ernst. De speelsheid verdwijnt niet volledig uit de film, maar het is toch opvallend minder dan tijdens het eerste deel.

De stijl van Martin doet verder ook net iets té veel denken aan zijn voorgangers. Iets meer eigen input had ook wel leuk geweest. Dat neemt niet weg dat het begin heerlijk is en het als geheel nog steeds erg vlot en vermakelijk uitgewerkt wordt. Het is een erg leuk filmpje, maar het had makkelijk dat extra beetje meer kunnen zijn.

3.5*

De film weet zich inderdaad niet helemaal los te weken uit de wat slickere Japanse dramas van de laatste tijd, maar Tanaka laat toch genoeg zien om te spreken van een typischer autheurswerkje.

Daarnaast werkt het drama erg goed, is Mana Ashida echt perfect gecast en komt het hele feel-good sfeertje perfect tot z'n recht. Zelfs Tanaka's running scenes zijn er weer, al zijn het de magazine scenes die er hier het meest bovenuitspringen. Wat heeft die vent toch een geweldig gevoel voor ritme.

Fijn, lief en schattig filmpje. Speelduur is wat lang maar valt erg makkelijk te behappen, vals sentiment ligt op de loer voor mensen die niet gegrepen worden door de hoofdpersonages, maar verandert voor de rest erg snel in mooie, hartverwarmende cinema. Tanaka duidelijk nog niet op allerhoogste niveau, maar deze film misstaat absoluut niet tussen z'n andere werk.

4.5* en een uitgebreide review

Dieptepunt.

Digitale kopies, ook die had ik al een keertje eerder gezien in de reeks. Hoe meer shorts je kijkt, hoe opvallender het is dat de schrijvers eigenlijk niet zo geweldig veel ideeën hebben. Dan maar recyclen in een andere setting.

Want da's echt nog het enige wat een beetje verschilt. De doem-visies en scifi ideetjes zijn uitermate simpel en weten amper de speelduur te vullen, al kan dat ook gewoon zijn omdat de regisseurs nu eenmaal niet veel aankunnen met het materiaal.

Deze Star Trek ode wist in ieder geval niet te boeien. Het oogde goedkoop, compleet onspannend, slecht geacteerd en saai van begin tot eind. Voor iets wat niet eens de 80 minuten weet te halen is dat een trieste conclusie.

Het voordeel van de hele opzet zou net moeten zijn dat het als reeks/concept erg gevarieerd en verrassend aanvoelt, maar ondanks dat er ook best wat bekende namen als regisseur aan hebben meegewerkt is het toch vooral vervelende eenheidsworst.

0.5*

Stond op 3.5, bij herziening gaat er een * af.

De eerste keer dat ik de film zag boeide het begin wel, maar werd het iets te snel duidelijk hoe de vork in de steel zat, bij herziening wordt duidelijk hoe sterk heel de film leunt op de ontknoping.

't Is allemaal wel onderhoudend, al sleept de film zich op sommige momenten net wat te traag en te beproefd voort. Heel veel naast het verhaaltje valt er ook niet te beleven, dus hou ik het op een beschaafde 2.5* Heb me niet verveeld, maar meer ook niet.

Sterk.

Blij dat ik alle discussies over het wel/niet kunnen van deze film gemist heb, wat een onzinnigheid. Poppe maakte een beklijvende film over een stukje recente geschiedenis. Als dat zelfs niet meer kan weet ik het ook niet meer. En mensen die er dan toch een probleem mee hebben, lekker niet kijken.

Mooi dat alles aan elkaar geregen is zoals het lijkt op een single take. De camera blijft lekker dicht bij de personages en geeft maar een zeer beperkt overzicht van het hele gebeuren, Berntzen speelt haar rol met verve en de angst zit er erg goed in.

72 minuten zijn alleen een beetje lang om de hele tijd te boeien. De aanpak en keuze zijn te begrijpen, maar uiteindelijk weet Poppe de spanning niet de gehele speelduur aan te houden. Het is een klein puntje van kritiek op een verder erg fijne film. Van de versie van Greengrass verwacht ik in ieder geval stukken minder.

3.5*

Die Sono.

Een documentaire is dit denk ik niet, al zitten er misschien wel wat echte beelden in. Maar het basisverhaaltje rond het koppeltje is uiteraard gewoon film, ondanks de docu stijl die Sono de hele film lang aanhoudt.

Geen mooie beelden dus, wel een geweldige klankband. Sono's voorliefde voor eigenaardige muziekkeuzes is hier alvast volop aanwezig. Een hoop Spaanse nummers, weer wat kermismuziek, één of ander krakerig beatnummertje ... het vloekt zo hard dat het eigenlijk gewoon geweldig is.

Verder een érg energieke film. Plotje is los zand, hangt amper aan elkaar door de gekke keuzes, weirde momenten en scherpe editing, maar wie Sono een beetje kent herkent hier absoluut de hand in van de man die later Love Exposure zou maken, want werken doet het allemaal wel.

Gave vingeroefening, totdusver waren Sono's oudere films een beetje teleurstellend, maar dit was erg tof.

3.5*

Fijn, maar toch nét iets meer van verwacht.

Misschien dat de liefhebber van de klassieke samurai actie hier nét iets meer mee kan? Op zich wel een interessant thema, maar de uitwerking is nogal eenzijdig. Respectloze jeugd die de oude garde opzijschuift, maar daarbij vergeet wat ze nog allemaal van hen kunnen leren.

Allicht dat het het lichte "vroeger was alles beter" toontje is dat mij niet volledig wist te overtuigen. Aan Seizo Fukumoto heeft het in ieder geval niet gelegen, want hij speelt z'n rol écht prachtig. Heeft er ook de perfecte kop voor en ondanks het toontje is het makkelijk meeleven met zijn personage. De rest van de cast vond ik iets minder, maar nergens storend.

Visueel steekt het begin er met kop en schouders bovenuit, jammer genoeg sluit het niet geheel aan bij de rest van de film. Had ook iets meer actie dan drama verwacht, wat mij betreft mogen ze dat stijltje een keer uitsmeren over een gehele film. Daarna zitten er af en toe wel fijne shots in, maar het steekt net iets te schril af vond ik.

Leuk drama, apart thema, goed uitgewerkt. Maar hier en daar is het gewoon net niet genoeg voor een hoge score. Wel een aanrader, zeker voor de liefhebber van de jidaigeki.

3.5*