Opinions

Redelijk doc van Herzog.

Wat de structuur betreft, daar maakt Herzog volgens mij absoluut de juiste keuze. Ik zei het al eerder bij Honey Pupu, maar informatie op het web in niet zozeer gericht dan wel ruim. Zoek je iets op over onderwerp X krijg je 100 verschillende invalshoeken over dat onderwerp te zien. In dat opzicht het tegenovergestelde van encyclopedische kennis. Dat Herzog dan een hoop verschillende aspecten over het onderwerp "internet" behandelt is niet meer dan logisch te noemen.

Dat elk onderdeeltje wat summier is uitgewerkt, is dan weer jammer. Ik weet ook niet zo heel goed wie de doelgroep is van deze docu. Op sommige momenten krijgen professor-achtige types de ruimte een hele wiskundige formule rond netwerkcapaciteit neer te potelen, andere segmenten zijn dan weer slaapverwekkend voor wie regelmatig eens een tech blog opent in z'n browser.

Wel fijn dat er in ieder geval genoeg verschillende stemmen aan het woord gelaten worden. Sommige mensen zien mogelijkheden en zijn vooral enthusiast over de toekomst (vooral die twee guitige neuroventjes zijn goud waard), anderen zien in het internet dat weer het failliet van het kritische denken en originaliteit. Ikzelf kon me vaak wel vinden in die wat onderbelichte kerel met z'n bril op.

Op zich geen verkeerde poging van Herzog om een soort van status update te maken wat betreft het internet. 100 minuten is redelijk kort, toch weet Herzog genoeg interessante en belangrijke zaken aan te stippen, enkel missen de afzonderlijke delen soms wat gewicht en extra inzicht. Dat en het feit dat de verbondenheid tussen de aparte stukjes soms iets té beperkt blijft.

3.0*

Edit: oh, en ik begin zowaar bijna te wennen aan z'n stem. Misschien omdat het hier een wat komische ondertoon had.

Chia-Liang Liu, ouch

Na een half uur had ik eigenlijk geen flauw idee waarom ik deze film eigenlijk ooit uitgezocht had. Ik ben geen groot Fat fan, dit soort 80 HK buddy cop dingen zijn mijn ding ook al niet en de regie kwam me nu niet bepaald bekend voor. Wat een misstap in het oeuvre van Liu.

Typische opbouw naar het laatste gevecht, wat eigenlijk betekent vreselijke humor, tenenkrommend acteerwerk en melige filler. Fat valt nog enigszins mee, maar de rest van de cast is echt vreselijk. Zoals steeds is de opbouw van een film als deze veel te lang. 70 minuten saaiheid voor 20 minuten actie? Het zou eigenlijk andersom moeten zijn.

Uiteindelijk nog wel wat leuke actie gezien, inderdaad de scenes met de shotgun en de kettingzaag. Maar véél te laat in de film, en verder was er veel te weinig te zien om de film nog te kunnen redden. Gelukkig dat Liu zich verder vooral bij het martial arts werk gehouden heeft, in vergelijking met dit maakte Woo echt emotionele meesterwerken in HK.

1.5*, serieuze tegenvaller, eindgevechten zijn wel aardig, maar ook vooral dan het concept, want regie en uitvoering zijn ook nog eens erg matig. Foei Liu.

Oh jee.

De eerste HK film waarin "volwaardige" CG figuren gebruikt werden. Al valt vorwaardig met een serieuze korrel zout te nemen. Zéér beperkte CG, maar wel rijkelijk aanwezig. Duidelijk een film die verder niet veel hoefde voor te stellen, op basis van deze belofte hoopte men blijkbaar genoeg bezoekers te krijgen.

Geen kleine namen. Tse en Cheung in de hoofdrollen, Yau (waar was je mee bezig?) als regisseur en Hark als producent. Die laatste was misschien wel te verwachten, Hark nog steeds iets te verliefd op slechte CG als je het mij vraagt.

Slechte film in ieder geval. Visueel érg lelijk, slecht acteerwerk (de mensen lijken zich aan te passen aan de beperkte emoties van de CG, dus HK overacting in het kwadraat) en een zwaar dom plotje dat nergens echt beklijft. Gelukkig wel vlot en kort, maar da's dan ook meteen zowat het enige positieve aan de hele film.

Yau heeft zich door de jaren heen aan vanalles gewaagd, dus een echte verrassing is dit misschien niet, maar toch één van de slechtste dingen die hij totnogtoe gemaakt heeft.

1.0*

Zachtaardige film.

De film leent veel elementen van het feel-good genre, met dat verschil dat de hoofdpersonen eigenlijk vooral tegenslagen te verwerken krijgen. Dat creeert een relatief vreemde wisselwerking, maar wel ééntje die werkt.

Het hoofdpersonage is dan ook een beetje een lompe goeierd, z'n zoon eigenlijk niet zoveel beter. Ze menen het allemaal wel goed maar door iedereen te willen helpen vergeten ze vaak de mensen naast hun.

Film blijft een erg zacht karakter hebben, ook wanneer het drama komt bovendrijven. Erg leuk om Anthony Wong een keertje een film te zien dragen, hij slaagt er ook werkelijk in met twee vingers in de neus. Hoewel alle personages redelijk stereotyp zijn weten de acteurs er samen met de regisseur toch een menselijke kant aan te geven.

Visueel mooie maar brave film, hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack. In ieder geval ondersteunen ze het hart van de film perfect.

Mensen zullen zich vast wel gaan storen aan de rooskleurige geschiedenis van HK waartegen deze film geschetst is, bleek ook al uit online reviews. Kon mij persoonlijk niet zo boeien, de boodschap en ditto moraal kon ik hier makkelijk achter mij laten.

Het komt ook allemaal gelukkig goed op het einde, ook dat kon de film perfect hebben. Met dank aan mooie gepaste vormgeving en zeer knuffelbare personages.

4 warme *.

Weinig beterschap.

Ook met een groter budget weet Lanthimos mij niet echt te overtuigen. Het blijft mij wat geforceerd en té bedacht aanvoelen. Het lijkt ook nooit absurd om het absurde, maar eerder symbolisch voor een emmer aan maatschappijkritiek.

Wat dat laatste betreft vond ik The Lobster nog best lastig te interpreteren. Deed me enerzijds wat denken aan het sort Facebookgejank dat ik af en toe voorbij zie komen over mensen die zich als single/niet-ouder "ondrukt" voelen (serieus waar, da's een topic), maar het hele tweede deel lijkt dan weer te zinspelen op de "revolutionair" die eigenlijk volgens dezelfde regels leeft dan de "massa" (je kent ze wel, die types die er een andere - maar wel-gedefinieerde - kledingstijl op nahouden om zich af te zetten tegen de mode). De vraag is wat je met beide strekkingen in één film aanmoet.

Af en toe best droog en grappig, maar die momenten zijn eerder spaarzaam. Ze zitten ook vooral in het eerste deel van de film, het tweede stuk in het bos vond ik een stuk taaier. De switch verloopt ook niet bepaald lekker, waardoor het hele tweede uur eigenlijk de hele tijd tegenwringt.

Acteerwerk is degelijk maar niks speciaals, hetzelfde kan gezegd worden van het visuele. Al is het wel zo dat Lanthimos toch een paar stappen vooruit gezet heeft sinds Dogtooth. De soundtrack was jammer genoeg eerder irritant Ik heb dat toetertrucje ook al eens eerder gehoord, nog niet zo lang geleden. Ik gok op Turist, maar mijn geheugen laat mij regelmatig in de steek als het op dat sort weetjes aankomt.

Njah, slecht is The Lobster niet, daarvoor hou ik teveel van mafdoenerij. Maar tegen een Roy Andersson moet Lanthimos het zonder meer afleggen. De opzichtige dubbele bodems verpesten het sfeertje en qua stilering mag het toch allemaal wat meer zijn.

2.5*

Blijft geweldig entertainment.

Door de jaren heen is het Tarantino vs Ritchie verhaal wel wat gaan luwen, terugkijkend is het nog maar moeilijk te geloven dat er zoveel met termen als "rip-off" gegooid werd. Al zijn er uiteraard wel een heel aantal overeenkomsten, de sfeer is compleet anders.

Heerlijk dat Britse, groezelige crimi-wereldje. Geniale accenten, geweldige personages. Veel meer heeft deze film niet te bieden, buiten wat leuke twists en kwinkslagen. Maar de film brengt het met erg veel zwier en plezier, dus er valt weinig tot niks te klagen. Enkel de soundtrack had wat blitser mogen zijn.

4.5* en een uitgebreide review

Eenvoudig vermaak.

Maar vermaken doet het uiteindelijk ook wel. Vind het vaak wat jammer dat wanneer je de mission details voorgeschoteld krijgt dat eigenlijk meestal gelijk staat aan het plot voor het komende uur. Gooi er daarna nog een twist tegenaan en je film is afgelopen.

Actiescene in het begin was hallucinant slecht, vraag me zelfs af of er bijbedoelingen bij waren, want hoewel de sfx verder ook niet superindrukwekkend lagen ze toch op een opvallend hoger niveau. Die opening deed me trouwens een klein beetje denken aan Akira gemixed met de opening van Dead Leaves.

Verder is Pierce wel lollig, maar zijn het uiteraard de gevangenen zelf die de show stelen. Typisch zo'n film waar de bad guys veruit het boeiendst zijn.

Wel leuk om een keertje gezien te hebben, al brengt het maar weinig verheffends en is het vooral verstand op nul en licht geamuseerd uitkijken. NIet verkeerd voor een keer, maar had er misschien toch net iets meer van verwacht.

3.0*

Toch iets meer van verwacht.

Goodbye Mommy was een veelbelovend debuut, ook The Field Guide to Evil viel mij niet tegen. Op zich blijft deze film ook wel herkenbaar werk van het duo, maar ik vond het net allemaal iets minder strak. Misschien omdat de stijl ondertussen wat originaliteit mist, of omdat ze teveel gesettled zijn in het arthouse/horror stijltje dat de laatste tijd wel vaker boven komt drijven.

Visueel is het aardig, maar voor een film als deze mag het toch nog net wat meer zijn. Strak in beeld gebracht, af en toe een shot dat er bovenuit springt, maar ook redelijk veel doorsnee werk wat een beetje druilerig oogt. De soundtrack ben ik ook geen fan van. Wat gepluk aan een viool moet extra spanning brengen, maar ook daar dezelfde kritiek. Niks mis met een minimalistische score, maar dan moet het gewoon beter.

Acteerwerk wel goed, qua opzet ook best interessant, al vond ik ook daar dat he wel iets subtieler gemogen had. Zo ligt het drama er wel erg dik bovenop (overlevende van een sekte moet oppassen op twee kindjes wiens moeder zelfmoord gepleegd heeft omdat hun vader er met haar vandoor ging) en zijn de spelletjes van de kinderen wel érg slim. Ze leken me eerlijk gezegd niet echt oud genoeg om een ophanging te faken, noch om een voorpagina van een krant na te maken.

Het is het vaak allemaal nét niet, wat jammer is want het talent is er duidelijk wel. Nu vond ik het net iets teveel drama, iets te weinig geslaagde horror. Maar slecht is het niet, zeker niet voor wie van slow burners houdt.

3.0*

Erg stijlvol.

Minder kan ik er toch echt niet van maken. O'Malley bewijst een erg bekwaam horror regisseur te zijn, die met bekende gegevens toch iets extras weet te doen. Vooral veel extra sfeer toevoegen, daar is er absoluut geen gebrek van in deze film.

Het is misschien wat traag voor de gemiddelde zapper, dat verklaart allicht de score hier. Een beetje horrorliefhebber kan het rustig negeren en zich klaarmaken voor 90 minuutjes eetbare sfeer. Lekker loom, prachtig gefilmd, heerlijke setting en zelfs een strakke cast. Je komt ze niet elke week tegen.

Het is dat het einde nét dat beetje punch mist. Iets waar een Saint Ange bijvoorbeeld wel in slaagde. De reveal van The Lodgers is nog wel aardig, maar de finale blijft een beetje in hetzelfde tempo hangen, waardoor je uiteindelijk toch een beetje een waardige afsluiting mist.

Klein kritiekpuntje dat de film allicht van genreklassieker afhoudt, maar verder een dikke aanrader voor de liefhebber. O'Malley mag lekker doorgaan.

3.5*

Van Looy.

Sinds zijn optredens in De Laatste Show vind ik het een nogal onsympathieke vent. Nooit een slecht woord over voor een ander, nooit kritiek, altijd goedlachs. Je hebt niks aan zo'n vent als filmcommentator.

Z'n films zijn redelijk aardig, maar De Zaak Alzheimer was verre van overtuigend. Visueel aardige dingen, maar verder niet al te veel soeps. Loft is uiteindelijk niet meer dan DZA²

Visueel mag de film er zijn. Erg sterk kleurgebruik en geweldig strak in beeld gebracht. Mooi camerawerk (al kalft het af en toe wat in wanneer er veel gepraat wordt), fijn geëdit en zeker ook geweldige locaties. Het draagt de film, en dat is nodig ook.

Het verhaal is helemaal niks waard. Zei het dit weekend al eerder bij The Big Sleep, dus even een herhaling:

Daarbij voegt De Pauw nog een aantal zinnetjes toe die door meerdere personages in iets andere context herhaald worden. Vreselijk. De laatste twist is uiteindelijk een twist teveel, het einde is dan ook het enige moment dat de film écht niet meer weet te boeien.

Muziek is verder ronduit zwak, veel te gepolijst en mak. Van Looy durft niet, en dat schaadt de film. Waarschijnlijk toch iets te lang in Hollywood rondgehangen.

Acteerwerk is ronduit slecht, uitgezonderd Schoenaerts. In opgepoetst Vlaams worden dialoogjes opgedreund zonder enige overtuiging of passie. Het oogt allemaal veel te beleefd, net en gespeeld. Zwakke prestaties alom.

Komt erbij dat de humor van De Pauw ook nog eens doel mist, wat er uiteindelijk voor zorgt dat de film naast het visuele eigenlijk geen fuck te bieden heeft. Gelukkig is dat gedeelte goed genoeg om er geen compleet fiasco van te maken.

Visueel opgesmukte aflevering van Flikken of een ander brak politie-TV-feuilleton, meer is dit niet. Als dit het nieuwe hoogtepunt van de Belgische, zelfs Vlaamse, cinema zou moeten zijn hebben mensen de laaste 3 jaar niet echt zitten opletten. Enkel visueel heeft de film wat te zeggen, verder hikt de hele film achter de feiten aan. Waarschijnlijk erg leuk voor mensen die de Belgische film graag avances zien maken naar Hollywood cinema. Je zal er maar trots op zijn.

2.5*, puur voor de beelden. Van Looy komt er niet met z'n half werk.

Flauw.

Nu was het origineel dat ook al, behalve dan het visuele. Van Looy heeft Nicolas Karakatsanis mee naar Amerika genomen, vreemd genoeg heeft dat niet het gewenste effect op het visuele, want het is allemaal redelijk braaf en vaak nogal vluchtig.

Voor zover ik me kan herinneren (en ik moet zeggen dat ik amper nog wat wist van het origineel) is het verhaal redelijk hetzelfde gebleven, inclusief overbodige extra plot twist op het einde. Acteerwerk is even matig tot slecht als het origineel, vooral Urban is niet te aarden. Maar ok de rest doet het niet al te best, zelfs Schoenaerts (met hese stem en vreemde overacting) komt er niet zo best vanaf.

En verder valt er eigenljik niet zoveel te vertellen over dit filmpje. Van Looy probeert een wat scherpere thriller te maken, met een beetje naakt en een plottwistje, maar het resultaat is een redelijk cheesy en melig B-filmpje geworden. Het origineel is net iets beter, maar veel ontloopt het elkaar niet.

2.0*

Echt slecht.

Mijn verwachtingen lagen al redelijk laag. Toen ik hoorde dat dit een duisterdere Marvel film zou zijn kreeg ik spontaan Batman flashbacks. Nolan's Batman interpretatie kon ik ook absoluut niet smaken, ik heb min of meer dezelfde problemen met deze Logan.

Stel je alvast niet teveel voor van de R rating. De gevechtsscenes zijn iets explicieter, er zit een obligaat paar borsten in, maar verder is het best gewoontjes. Geen uberstoere, all-out gevechtscenes, gewoon Wolverine en -rette die hun gebruikelijke kunstjes doen. Alleen zie je het ijzer regelmatig door iemand's kop steken (op een nog steeds cartooney manier).

Pijnpunt zijn de personages zelf, die plots erg getekend en depressief geworden zijn. Ik zie dat er hier regelmatig naar verwezen wordt als "menselijker", daar moest ik toch even om lachen. Er is absoluut niks menselijks aan de personages hier, ze doen gewoon veel gewichtiger en moeilijker dan normaal in superheldenfilms.

De bad guys zijn nog steeds zo plat als een dubbeltje, visueel valt er bitterweinig te beleven, de actiescenes zijn plat en de poging tot serieux is hilarisch slecht. Verder zit je weer naar een stukje plot te kijken dat amper nog in te passen is in het hele Marvel gebeuren, of je moet al echt freakishly into Marvel zijn. Beetje onnozel hoeveel dezelfde personages gerecycled worden in verschillende settings en verhalen.

Soit, deze Logan lijkt het best goed te doen, hopelijk denkt Marvel niet dat ze hun figuren vlot kunnen gaan inzetten in andere genres, of we hebben binnenkort nog een horror Marvel en musical Marvel aan ons been. Vond Logan echt een dwaze poging iets serieuzer en grittier met het Marvel universum te doen.

1.0*

Leuk leuk.

Ik las bij sommige mensen dat ze vonden dat het plezier er vanaf straalde, dat vind ik maar een vreemde omschrijving voor een film die staat of valt met de droge, deadpan humor. Het is niet meteen zichtbaar dat de acteurs zich geweldig amuseren, maar dat maakt het niet minder leuk.

Soderbergh is weer terug van weg geweest als filmregisseur, maar een echte comeback is het uiteraard niet. Hij heeft ooit gezegd geen films meer te willen maken, maar heeft zich dan vol op de serie-markt gestort. Hij is dan ook nooit regisseur-af geweest.

Deze Logan Lucky is een redelijk logische return to form voor de man. Een hillbilly versie van de Ocean's film, met een streepje humor ala The Limey en een opzet die vanuit de verte wat aan The Ladykillers doet denken. Een bende unlikely suspects die op ingenieuze manier een heist in elkaar zetten. Als publiek krijg je weinig mee van de plannen vooraf, iets wat de film een stuk leuker maakt.

Voor de humor weet deze film een gezicht te geven. De acteurs doen het goed, de dialogen zijn geinig en het contract tussen de personages, hun efficientie en een dosis gezond geluk is aanstekelijk. Hopelijk blijft Soderbergh nog wat langer. Als serie-regisseur ben ik niet geïnteresseerd in wat hij te bieden heeft, als filmregisseur des te meer.

3.5*

Filmpje dat iets te nodig hip en cool wil zijn, en daar maar half in slaagt.

Heb hier zo'n beetje een we proberen zoveel mogelijk en er zal wel wat goeds uitkomen gevoel bij. Zeer blitse editing en camerawerk, maar ongecontroleerd, en dikwijls ook slecht getimed. Misschien dat de ondermaatse (techno dan maar ?) soundtrack er wel wat mee te maken heeft. Enkel naar het einde toe begon de soundtrack een beetje structuur aan de film te geven, en komt alles wat beter uit de verf. Daarvoor deden de saaie weggemoffelde bassjes op de achtergrond het visuele veel tekort.

Wat qua stilering het beste uit de verf kwam was het meisje zelf. Leuk, dat rode haar. Gaf de nodige kleur aan de film.

Verhaaltje is op zich leuk genoeg, de keuze om de film slechts 80 minuten lang te maken uitstekend. Zit potentieel in deze regisseur, maar er is toch nog wat werk aan voordat er wat intenser werk uit de man z'n brein zal voortvloeien vrees ik. Alvast beginnen met een andere composer aan te nemen. 2.5*

Best oké.

William Monahan doet misschien iets z'n best om een bekend thema en genre op z'n eigen manier te doen, dat terwijl zijn stijl nu niet zo uitzonderlijk is, maar het zorgt er wel voor dat London Boulevard een film is geworden die op zekere manier blijft hangen.

Aan bekende (en bekwame) acteurs in ieder geval geen gebrek. Farrell en Knightley zijn usual suspects, maar ook erg fijn om bijv. een Thewlis en Marsan weer eens aan het werk te zien. Dat zijn toch heren die zelden een slechte rol neerzetten, zelfs in mindere films.

De film is een typisch Brits gangstergebeuren, maar dan wat minder opzichtig en stijl en toon. Het is iets rustiger, net iets meer gericht op het drama, maar niet zonder wat zwarte humor en de nodige dosis schunnig taalgebruik. Een fijne combinatie, die jammer genoeg in vergelijking met z'n genregenoten net iets te braaf uitvalt.

Maar vermaken doet de film zeker. Het duurt niet te lang, het tempo is goed, de personages boeien en het einde is passend. Een happy end had het niet iets te flauw gemaakt, dat je er als kijker wel op zit te hopen spreekt vooral in het voordeel van de personages.

Monahan laat zien iets in z'n mars te hebben, maar mist iets wat z'n film er echt laat uitspringen.

3.0*

Pover.

Londen wordt kapotgebombardeerd, zo'n scenes kan je bijna niet verknallen. Da's dan meteen ook zo'n beetje het enige leuke aan deze film, al zijn ook die scenes zeker technisch niet perfect. De rest is redelijk banaal en saai, maar dat was Fuqua's film eigenlijk ook al. Geen beste reeks dus.

Er wordt erg matig geacteerd, iedereen lijkt het allemaal veel te serieus te nemen en ondanks dat de film niet erg lang duurt wil het toch maar moeilijk tempo ontwikkelen. In het begin is het nog aan te zien, maar naar het einde toe wordt het echt wel een sleur.

Het zijn eigenlijk makkelijke filmpjes om te regisseren lijkt me, maar Najafi brengt het er maar belabberd vanaf. Hopelijk houden ze het ook bij deze film, deze reeks verdient geen derde film. Makke actie, een saai verhaal en pover acteerwerk. Gewoon negeren dus.

1.5*

Er werd een erg rauwe film beloofd.

En dat was het ook wel, tot op zekere hoogte. Lekker Engels crapuul, pijnlijk verhaaltje, goed op de huid gefilmd.

Toch is het verhaaltje ruwer dan het uiterlijk van de film. Had beter op elkaar afgestemd kunnen worden (ik denk een Ex-Drummer). Visueel is't goed maar zeker niet perfect. Muziek is wel erg gaaf, vooral dat nummertje wanneer de pooier op weg is naar Brighton.

Acteerwerk is ook goed, de meisjes doen het goed, die pooier is scum eerste klas, maar het is vooral Stuart die de show steelt. Enge vent, geweldige rol.

Einde is geen complete verrassing maar geeft wel voldoening. Al bij al sterke film die bijna 4* krijgt. Climaxt erg mooi maar had iets sneller mogen beginnen.

3.5*

Verbinski davert door.

Wat blijft hij een zeer pover regisseur. Eigenlijk niet te geloven hoe zo'n mensen zo'n bedragen in hun pollen geduwd krijgen, al zijn marktonderzoeken vaak ook weer niet zo goedkoop natuurlijk. Verbinski is wat mij betreft dan ook eerder een budgetmanager in plaat van een regisseur.

Nochthans begint de film met een best aardige actiescene. Visueel passeren er een aantal leuke plaatjes en Depp mag z'n ding weer eens doen. Met Depp verdwijnt echter al snel veel schwung uit het vervolg van de film. Armie Hammer is de grootst mogelijk dufkut die je je kunt indenken (bewust, zodat Depp meer aandacht krijgt?), hij weet dan ook helemaal niks van het eerste half uur te maken.

Jammer ook dat de film al snel in Western clichés vervalt. Een dom plotje, lompe personages en wat wijdse landschappen laten het tempo volledig inzakken. Duurt even voor Depp weer op het toneel verschijnt, maar samen met Hammer krijgt hij de film nooit meer op de rails. Het blijft allemaal wat aanslepen, met een paar flauwe plottwists en overbodige zijplotjes, om dan uiteindelijk met een finale actiescenes al het overgebleven geld te verkwanselen.

Die laatste actiescene komt enerzijds te laat, anderzijds wordt ze ook nog verknald door irritant geschetter dat door moet gaan als een heroische soundtrack. Zal wel uit de originele serie gelift zijn, maar de bewerking in deze film is niet aan te horen en maakt het einde nog hysterischer dan het al is.

Heb me na het openingskwartier aardig verveeld met deze film.

1.0*

Wat beperkt.

Sowieso een nogal klein conflict om een hele film rond op te zetten. Gebaseerd op waargebeurde feiten, ook een PC verhaaltje (je hebt er slechte bij, maar ook goeie!) en gelinkt aan een recent conflict. Voor Amerikanen vast een interessante film, maar vond het toch allemaal wat zwaar aangedikt.

Vooral het één tegen allen vechtstijltje kon ik maar matig smaken. De Talibanstrijders vallen als vliegen, de Amerikanen incasseren tallen kogels en sterven allen een heroische dood. Verder ook nogal eenzijdige actie, al valt dat de film nog wel enigszins te vergeven. De actie zelf is van een degelijk niveau, maar nergens echt uitmuntend. Mooie momenten zijn vooral gelinkt aan de helicopters.

De cast is degelijk al heb ik Wahlberg wel eens beter zien spelen. Hij doet het vaak toch beter in wat luchtigere rollen. Hirsch is ook wel oké, probleem is dat ik met de personages an sich niet al te veel had. Dit soort legertypetjes liggen me niet zo goed.

Degelijk filmpje dus, maar veel van hetzelfde en zwaar opgepoleist langs USA kant.

2.5*

Leuk.

Een film die aardig wat van (sub)genre wisselt, maar doorheen de speelduur toch een fijn en consistent sfeertje weet aan te houden. Het begin lijkt inderdaad wat op Vertige, daarna komt er een stukje El Rey de la Montaña om dan bijna als een soort van In Bruges te eindigen.

Tussendoor ook nog wat leuke stukjes die slim met cliches omgaan om je zo toch even op een dwaalspoor te zetten (George die even droomt dat ze in de kist zit en daarmee de film eerst een heel andere wending lijkt te geven). Visueel verzorgd, vond het deel in stadje er zelfs nog mooier uitzien dan de natuuropnames. Acteerwerk voldoet ook best voor een film als deze en de muzikale ondersteuning is ook op niveau.

De film mist alleen iets wat het écht boven het gemiddelde uittrekt. Kwalitatief klein filmpje dus, dat aardig spannend blijft en best gevarieerd is. Duurt misschien net iets te lang, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Aardig filmpje inderdaad.

Leuk om Casey Affleck weer eens aan het werk te zien. En Liv Tyler blijkt ook wel te kunnen acteren als ze haar puntoren niet aanheeft.

Ook ik begrijp de lage scores niet echt. 't Is geen geniale film, maar wel boeiend en vermakelijk. Hoe een drama als Junebug wel in de lucht kan geprezen worden en deze niet ontgaat mij een beetje.

Onderhoudende tragikomische film, die jammer genoeg net dat beetje diepte mist om echt sterk te worden. Na ook deze week It's Only Talk gezien te hebben kan ik vol overtuiging zeggen dat er betere films over manisch depressieve mensen gemaakt zijn.

Visueel is het aardig tot matig, ook de soundtrack is niet super. De humor redt de film, maar verder dus ook gewoon wel aardig allemaal. Solide 3.5* filmpje.

Zeer matig.

De drie filmbroertjes verenigd, maar eigenlijk is dit toch vooral het debuut van Fruit Chan. Daarom ook niet zo verwonderlijk waarschijnlijk dat het meer een drama is geworden dan een echte actiefilm.

Duidelijk een vluchtig gemaakt filmpje. Hung heeft als regisseur toch al betere dingen laten zien (zeker op actiegebied), voor Fruit Chan is het vooral wennen en leren denk ik. Ondanks de poging om hier meer drama in te steken, werkt het voor geen meter. Chan en Hung acteren als natte dweilen. Typische HK actie overacting die niet storend is wanneer Chan in zijn typische actie/comedy vehikels acteert, maar in een drama is het nefast.

De actie zelf is verder ook niet van al te hoog niveau. Scene in het begin is erg flauw, gelukkig is de eindscene dan wel iets beter. Maar daar moet je toch best lang op wachten, ondanks dat de film netjes rond de 90 minuten blijft hangen.

Mnee, veel bekende namen, maar het resultaat is weinig memorabel. De twee werelden die hier samenkomen passen alleen niet echt al te best bij elkaar, zeker niet in de jaren '80.

2.0*

Duidelijk geval van "wie zoekt die vindt". Deze film moest vergeleken worden met Amelie, en wie niks vond, die verzint wel wat.

Tuurlijk zijn er overeenkomsten met Amélie, maar het dwangmatig vergelijk met deze film doet enkel vermoeden dat mensen niet vertrouwd zijn met het oeuvre van Jeunet. Alsof Amélie zo origineel was voor een Jeunet film ...

Niet dat op deze film geen kritiek mag gegeven worden, of deze film zonder fouten is, maar wanneer iedereen mekkert dat Tatou weer dezelfde rol speelt (ben het er verder zelfs niet mee eens), zegt niemand wat over Dominique Pinon, die in elke Jeunet al zowat dezelfde rol gespeeld heeft. Zal wel wat te maken hebben met massahysterie of zo.

Anyway, naast de typische kwaliteiten van Jeunet (prachtig in beeld gebracht, veel leuke personages en geinige maar onbelangrijke details), faalt Un Long Dimanche ... een beetje in z'n sfeerschepping. Waar Jeunet's films toch altijd een wat stouter/geflipter/duisterder randje hadden, blijft het hier te zoet, te braaf, te melig. Ook niet in het minst door die kutmuziek die Linda op de vorige pagina aanhaalde. Beetje jammer, want die typische Badalamenti tracks (zoals tijdens de opening) zijn heel wat effectiever.

Niettemin is Un Long Dimanche ... wel een film die werkt, alleen schept Jeunet net wat meer verwachtingen (en nee, geen Amélie). Leuke, boeiende en speelse film die makkelijk boven het gros uitkomt. 4*

Redelijk.

Wel leuk om te zien waar Woo's Once A Thief onder andere z'n mosterd gehaald heeft, ook de typische Chan kunstjes zijn wel oké. Maar daarmee heb je wel de belangrijkste pluspunten van deze film gehad.

Realiseerde me laatste dat ik tussen al het martial arts geweld nog nooit een echte film van Chan als regisseur had gezien. Dit duo aan films dan maar eens opgezocht, en hoewel het best vlot vermaak is kan het nergens tippen aan de betere HK actie films.

Een mix van Indiana Jones, de happy thieves HK films uit de jaren '80 en de typische Chan capriolen. Acteerwerk is erg beperkt, verhaaltje saaiig en ook de Europese locaties komen niet echt tot hun recht. Wordt zelfs een beetje onnozel soms, zoals de scene met de luchtballon.

Maar verder wel grappig en vlotjes. Niet bepaald hoogstaand, maar als filler voor een dood moment geen al te slechte keuze. Al hoop ik wel dat Chan z'n andere films van een iets hoger niveau zijn.

2.0*

Weer eens wat anders, een Aziatisch horror filmpje met meer typisch Westerse gore elementen.

Vond de cast erg slecht, jammer genoeg. Beetje hippe, zogenaamd knappe mensen, die doorheen het filmpje draven. Veel meer dan glimmen doen ze niet. Ook het verhaal is maar een aaneenschakeling van weinig boeiende twists en verrassingen.

Leuker was de wat pijnlijkere benadering van het horror thema. Een paar redelijk ranzige en vooral icky scenes. Het uittrekken van de teennagels en vooral het verbranden en afpellen van het vlees zag er ronduit goor uit.

Fijne momenten, die een verder redelijk typisch filmpje wat doen opleven. Vond het zeker niet super, maar een mooie 3.5* krijgt het wel. Weer lang geleden dat ik nog eens binnensmonds "ieeeh" gedacht heb.

Tof vervolg.

Help toch wel als je deel 2 (Long Khong) gezien hebt. Niet dat ik er voor de film nog veel van mist, maar er komen zaken terug die toch wel helpen het verhaaltje iets beter te volgen. Film is kort en daarom gaat alles eigenlijk best snel.

Verder stijlvol in beeld gebracht, kon mij deze keer ook niet meer zo ergeren aan de cast. Het zag er allemaal best sfeervol uit, zonder afleidende elementen.

Toch is het in deze reeks vooral om de gore te doen, en is die als vanouds weer best lekker. Vooral de poster scene is smerig, maar doorheen de film zit er genoeg bloed, pus en uitrekkende lichaamsdelen om de horrorliefhebber zoet te houden. Mooi voodoo sfeertje ook.

Lekker kort en vlot filmpje. Komt tekort tegen het betere Franse werk, waar stijl en gore nog net wat beter samengaan, maar weet zeker te vermaken zonder daarbij goedkoop aan te voelen.

Iets beter dan deel 2, dikke 3.5*

Valt toch een beetje tegen.

Maar dat is omdat ik hier best wel erg veel van verwachtte. Jet Li en Tsui Hark die eindelijk weer een martial arts epos maken. Ik vrees echter dat Li een beetje oud begint te worden voor dit soort dingen. Niet omdat je in deze film duidelijk ziet dat hij het niet meer aankan, maar omdat je hem eigenlijk amper echt ziet vechten.

Sowieso een overdaad aan CG, en niet van de beste soort. De Pangs komen er nog mee weg, maar Hark overtuigt niet echt. Ook veel te veel rondvliegende zwaarden en andere projectielen, te weinig echte gevechten. En ook nog eens wat hoekig geëdit soms. Dan voelden de films uit de vroege jaren '90 toch een stuk dynamischer aan.

Maar echt slecht is het zeker ook niet. Het vermaakt zeker en vast, de Dragon Inn is altijd een leuk toneel voor wat typisch HK gekibbel en bij momenten zitten er zeker coole scenes in. Ook wel een beetje benieuwd wat Hark met het 3D had kunnen aanvangen, al heb ik daar niet echt erg veel vertrouwen in.

Had beter gemoeten. Het is een leuk, vlot filmpje geworden, maar de 4* of meer waarop ik gehoopt had zaten er nooit in.

3.5*

Verbazingwekkend lage score.

Niet dat ik de film persoonlijk ondergewaardeerd vind, maar Dragon Inn is toch één van dé oude martial arts films die her en der genoemd worden. Tsai bracht er ook een ode aan en de herberg-setting is vele malen gekopieerd.

Kon deze iets beter hebben dan Come Drink With Me, al is het grootste euvel van die film ook weer hier aanwezig: redelijk brakke gevechten. Het oogt allemaal erg loom en ongeïnspireerd, maar dat zal de leeftijd wel zijn dan.

Verder een mooie opgekuiste versie gezien, dus dat de film nog makkelijk meekan met de 70s Shaw Bros films is allicht niet zo heel verwonderlijk. Toch is de basis ook gewoon erg solide, had ook zo uit de Shaw Bros stal kunnen komen, al is het dan wel weer fijn dat Hu gewoon op locatie schiet, waardoor je niet tegen die wat povere studio look zit aan te kijken.

En wat het einde betreft, bijna-Shaw Bros waardig. Duurt een beetje lang misschien en de gevechten zijn niet op niveau, maar de film errond krikt het niveau wat op. Grappig om een keertje gezien te hebben.

2.5*

Zeer matig.

Hong Kong drama is zelden naar behoren en ook deze film maakt er weer een redelijk droeve bedoening van. Dat deze film ooit prijzen gewonnen heeft zal wel met het onderwerp te maken hebben, een goede film is het jammer genoeg niet.

Helpt ook niet dat het bijna 2.5 uur duurt. Zo spannend of apart is het verhaal niet, gewoon wat sociaal drama dat je eerder in een Chinese film zou verwachten. Acteerwerk is erg dik aangezet, camerawerk is matig en het drama ligt er wel erg dik bovenop.

Mnee, geen idee waar deze film z'n status vandaan haalt. Hongkong is geen land dat veel verschillende genres aankan, maar drama is sowieso een pijnpunt. Gelukkig is dat de laatste 10 jaar wel wat verbeterd. Maar dramas uit de 80s en 90s zijn zelden de moeite waard, Cagemen is geen uitzondering op die regel.

1.5*

Erg tof filmpje.

Zogenaamde heropleving van de late jaren '80 martial arts en politiefilm, en hoewel er zeker een aantal zaken terug te vinden zijn is de sfeer toch gevoelig anders. Wel grappig is het kleurenfiltertje over het halve scherm om de lucht te kleuren bijv.

Qua verhaal moet je echt niks verwachten. Eén uit de duizend revenge dingetje waar het kleine gehaspel verder niet al te veel meerwaarde heeft. Enkel een kapstok voor de vechtscenes en een beetje drama.

Wat telt zijn de knokscenes. Zowel geacteerd als geregisseerd door Wu Jing (of Jacky Wu blijkbaar), waarbij de kans dus bestaat dat hij zichzelf iets te veel in de schijnwerpers gaat zetten. Gebeurt ook, het leuke is dat Wu Jing er makkelijk mee wegkomt. Ijzeren uitdrukking en geweldige stand waar veel power vanuit gaat.

Verder geweldig veel indrukwekkend benenwerk dat een klein beetje aan Ja doet terugdenken, al is de stijl daarvoor eigenlijk iets te verschillend. 't Is allemaal iets minder indrukwekkend dan Ja, maar als acteur heeft hij dan wel weer wat meer uitstraling.

Had een lekkere 4* film kunnen worden ware het niet dat het drama af en toe iets teveel de bovenhand krijgt en het toch echt niet al te lekker vlot soms. De politieagent die eraan moet bijvoorbeeld. Klein bijrolletje maar veel te veel kabaal. Had er dan liever nog een extra gevechtsscene in gezien, want die waren toch van erg hoog niveau.

Verder begint dat "varkentje" mij ook meer en meer op te vallen in allerlei bijrollen. Doet het toch vaak erg leuk, al moet hij nooit al te veel doen. Komt vaak opdraven als hulpje van de baas.

Dikke 3.5*, had iets meer gekunnen maar daarvoor was het toch iets te melig en te bombastisch gebracht. Volgende keer misschien, blijf in ieder geval uitkijken naar nieuw werk van het duo.